Elise's Weekly Pictorama #8 - Op naar Curaçao!

Als kind had ik al last van heimwee, slapen bij een van mijn grootmoeders werd vaak een kort bezoekje in plaats van de meerdere nachten die gepland stonden. Als volwassene heb ik er nog steeds last van. Zelfs op vakantie met mijn eigen gezin.

Vakanties, reisjes, perstripjes, weekendjes weg; ik doe het allemaal. Ik wil mij niet laten belemmeren door het gevoel van heimwee. Maar oh, ik heb het zeker wel. Vaak heb ik de laatste dagen van een vakantie met mijn gezin ook de neiging de spullen eerder in te pakken en gewoon naar huis te gaan. Niet perse omdat ik het niet naar mijn zin heb of dat het feit dat wij als gezin even weg zijn niet prettig is. Juist dat vind ik heel fijn! En nodig.. Dan alsnog is het op een gegeven moment klaar, het liefst ben ik dan ook niet langer dan een dikke week weg. En zo om de paar dagen krijg ik een beetje buikpijn, voel ik mij wat sipper en wil ik gewoon graag naar huis toe.

Eigenlijk gek, ik heb niet zoveel met de huizen waar we wonen – mede door de vele verhuizingen als kind -, want wat belangrijker is dan het huis, is toch de mensen die erin wonen. Maar dan alsnog kan ik ook mijn huis echt missen, mijn eigen plek. Ik wijt dat mede aan het feit dat ik veel thuis ben omdat ik thuis werk. Ik ben ook graag in mijn eigen toko, zit graag op mijn eigen bank. En dat staat soms in schril contrast met mijn wens om plekken te ontdekken en te genieten van alle mogelijkheden die ons kleine landje of grote wereld ook mij te bieden heeft. Ik ga graag op reis! Maar moet er altijd wel voor betalen.

Ik ben volwassen en ik heb het nog steeds. Wat als kind begon is nooit echt weg gegaan. Wat daar ook ten grondslag aan ligt – hoewel ik het een en ander dus zelf kan bedenken – het is wel vervelend. Iets waar ik mij stiekem ook wel een beetje voor schaamde. Met nadruk op schaamde – verleden tijd dus – want ik besefte mij dat het niet meer iets is om mij vervelend over te voelen. Dat wil niet zeggen dat het niet vervelend ís maar soit, wat doe je eraan?

Niet aan toegeven in ieder geval. Als kind wel, als volwassene nu niet meer. Dus afgelopen mei ging ik naar New York met Boris zonder mijn kinderen. En vorige week naar Curaçao, zonder kinderen én Boris. Perstripjes met Opel naar Milaan, Venetïe, Edinburgh? Of met Merk Fryslan naar Leeuwarden? Het maakt niet uit waar naartoe, ik ga sowieso. Ik mis de kinderen enorm, ik mis mijn man enorm en ik mijn mijn thuis ook en toch ga ik. Want wat ik niet toesta is dat het mij tegenhoud in mijn werk, de wens om andere plekken te zien en mensen te ontmoeten.

Dat betekent wel dat ik af en toe even een moment voor mijzelf nodig heb. Even mijzelf moet ‘herpakken’. Niet alleen als ik de kinderen of Boris mis gedurende zo’n tripje en ik met ze aan het facetimen ben, het overvalt mij ook zomaar wel eens. Dan heb ik het ontzettend leuk, is het hartstikke gezellig en toch overvalt mij het gevoel van heimwee. Knettervervelend kan ik je vertellen, potverdikke irritant. Buikpijn, soms tranen en kleine paniekaanvallen zijn het resultaat, de uiting van het gevoel.

Ik appte mijn ouders tijdens onze vakantie afgelopen zomer, nadat zij vroegen of ik het naar m’n zin had. Ik appte een heleboel vrolijke foto’s en blije gezichtjes naar ze terug want wij hadden het écht heel erg naar ons zin. Ook ik! En ik eindigde met; ‘maar ook heimwee, zoals altijd’. En toen schreef mijn vader; ‘oh kindje toch, net zoals vroeger he?’. Jep, net zoals vroeger.

Ik kan er dus al wel veel beter mee omgaan dan vroeger. Want ik wil er niet aan toegeven en vind het ook een onnodig gevoel. Alleen, het is wel aanwezig dus ik moet er dan iets mee. Vaak gaan we iets leuks doen en ben ik zo weer afgeleid. En gaan we alsnog een dag eerder naar huis, haha. Zodra ik weet dat het einde van de reis erop zit dan wil ik ook meteen gaan, hup in de auto (of vliegtuig) en gaan met die banaan.

Ik ben altijd blij als we gaan, ik heb ook altijd zin in de reis die ik of die wij gaan maken. Ik geniet ervan, kan niet wachten om onze vakantie naar Frankrijk of Italië volgend jaar te plannen. Ik heb nu al zin in het weekend weg met beste vriendinnetje Sanne naar Parijs volgend jaar of met Boris naar Berlijn en Maastricht. Of naar Drenthe met de kinderen. Ik blijf het plannen, ik blijf gaan, ik blijf ook genieten.

Het staat mij niet meer in de weg gelukkig, het zit er nog wel en duikt ook de kop op maar het bepaald niet meer of ik ga, het belemmert mijn liefde voor reizen niet (meer). Ik stap op dat vliegtuig, ik laat huis en haard achter om nieuwe plekken te ontdekken. En ik zal dat altijd blijven doen. En als het dan weer even naar boven komt dan laat ik het toe om het met dezelfde rotgang weer ergens te stoppen waar de zon niet schijnt. Even dat traantje laten (tja, kan het onder stoelen en banken steken maar ik moet dan soms gewoon huilen) en weer door. Even aandacht eraan geven maar niet laten domineren. Dat is voor mij de sleutel.

Ik denk dat de reden dat ik dit schrijf ook nieuwsgierigheid is. Hebben andere hier ook last van? Hoe ga jij ermee om?

Liefs,

Elise Joanne