Ik ga naar Curaçao! (zonder man & kids)

Ik had niet gedacht dit te schrijven, áls ik het al zou schrijven dan zou het niet ‘ik’ maar ‘wij’ zijn en pas over een aantal jaren. Maar het is toch echt zo, over een maand zit ik een aantal dagen op dit prachtige eiland!

Curaçao is altijd al een droom geweest, voor wie niet? Een paradijselijk eiland met witte stranden, wuivende palmbomen en drankjes uit kokosnoten. En over vier weken ligt ik op zo’n strand met een briesje door de palmboom, te genieten van mijn drankje!

Mijn ouders zitten met enige regelmaat in Curaçao, voor mijn vaders werk. Ik grap wel vaker, als mijn moeder weer heerlijk exotische kiekjes van de omgeving stuurt, dat ik een vliegtuig pak en er nú aankom. Maar het kwam er nooit van door verschillende redenen. Aankomende herfst gaan ze weer en dit zal de laatste keer zijn.

Dus ik kreeg zaterdagavond een appje van mijn moeder; ‘heb je ook zin om te komen?’. Ja, altijd! Maar nee, dat is niet mogelijk, handig of ‘te doen’ was mijn eerste gedachte. Boris was in de stad dus ik kon het er ook niet uitgebreid met hem over hebben. Want als ik ga, ga ik dus alleen. Zonder Boris en zonder kinderen.

Wij zijn al met zijn tweetjes zonder de bloedjes op reis geweest dit jaar en om dit nog een keer te doen is niet alleen financieel niet mogelijk maar ook niet qua belasting op de mensen die voor onze kinderen zorgen. Als gezin is het natuurlijk ook héél gaaf om te gaan – en dan zou ik best mijn vliegangst met de kinderen opzij willen zetten – maar dat is pas financieel een aderlating, zeker als je op relatief korte termijn boekt én in de herfstvakantie. Voor mijzelf is het alleen een ticket, dat is nog enigszins te doen, want de rest is geregeld door mijn ouders.

Toch legde ik mijn moeders vraag hem voor, de volgende ochtend. Hij reageerde heel enthousiast en vond dat ik dit absoluut moest overwegen. Want hoe vaak krijg je de kans om naar een droombestemming te gaan voor een habbekrats? En gelijk heeft ‘ie! Dus die middag boekte ik de állerlaatste stoel in het vliegtuig die die maandag zal vertrekken.

Een heerlijk gespreid bedje en dan deze keer niet in het Zeeuwse maar aan de andere kant van de wereld!

Mijn ouders gaan een langere tijd, ik vlieg een aantal dagen na hun aankomst naar ze toe, en na vijf heerlijke dagen vlieg ik weer terug. We zitten op Jan Thiel, een toeristisch gebied in het zuiden van Curacao. Jan Thiel ligt ook bij het bekende Papagao Beach. Ik slaap in een appartement, niet in een hotel. Heel fijn om juist met mijn ouders in een meer huiselijke sfeer te zitten.

Sowieso is het best gek om alleen op vakantie te gaan, zonder je gezin. Ik denk vooral omdat je je voegt naar je ‘originele’ gezin. De laatste keer dat ik alleen bij mijn ouders sliep was – traditiegetrouw – de nacht voor mijn huwelijk. Ik woonde al jaren niet meer thuis maar het voelde goed om die laatste nacht onder hun dak te verblijven. Sindsdien is dat niet meer voorgekomen, alleen met Boris en later ook de kinderen erbij.

Wij als gezin hebben de wens hier ook ooit naar toe te gaan, als de kinderen net even wat ouder zijn. Wij zijn gewoon niet van het vliegen met de kinderen, gaan toch liever met de auto. En die geldboom in de tuin staat er nog steeds niet helaas, het helpt ook niet als je meerder keren verhuist in een paar jaar tijd, haha. Het staat op de befaamde bucketlist, dat sowieso.

Over maand, wanneer het met bakken uit de hemel komt hier in Nederland en de thee, chocolademelk en pepernoten niet meer zijn aan te slepen, wanneer iedereen de zomerkleding netjes heeft opgeborgen onder het bed, dan vlieg ik naar 32 graden zon, zee en strand!

Het is een kort maar krachtig tripje. Lang genoeg om te genieten, een kleurtje op te doen en een paar boeken te lezen. Kort genoeg dat ik niet onterfd wordt door mijn vader omdat we elkaar weer lekker op de kast jagen. Perfectie!

Dus, mocht je nog tips hebben dan hoor ik die zeker erg graag! Ik ben dus wel in een andere samenstelling op vakantie dus een nachtclub aanraden zal verspilde moeite zijn. Of ik moet mijn moeder zo gek krijgen.. Zij kennen het eiland erg goed maar misschien heb je wel dé tip waar ook zij gelukkig van worden.

En natuurlijk komt er een fotoverslag tegen die tijd, ik kan zelf ook niet wachten die te delen. Nu al! Voor nu verlekker ik mij aan Google Earth.

Liefs,

Elise Joanne