shutterstock 455839978 1024x683 1024x683 - 'Huh? Heb ik wel de goeie Elise voor mij?'

Dat zei Marije gisteren tegen mij, aan het begin van onze persoonlijke sessie waarmee ik mijn dag startte. Zij vroeg aan mij hoe het ging, hoe mijn vakantie was en of ik een aantal besluiten had gemaakt om de balans tussen werk en privé meer in evenwicht te houden. Toen ik vertelde over het artikel van maandag reageerde ze; ‘huh, heb ik wel de goeie Elise voor mij?’. Jazeker, en daar ben ik heel blij mee!

Het besluit om met de kerst ‘uit te gaan’, weg te zijn van de website en mijn leven te aanschouwen door mijn eigen ogen en niet door een lens, was voor mij een hoognodig besluit. Ik zat er enorm doorheen een paar weken geleden, eigenlijk al maandenlang.

We hebben erg veel slechte nachten te verduren gekregen, mede door alle snotneusjes, oorontstekingen maar ook gewoon een baby die haar eigen plannen trekt in de nachtelijke uren. Ik functioneer slecht op maar enkele uurtjes, zeker als dit al máándenlang zo is. Can you blame me? Ik kan veel hebben maar chronisch slaaptekort nekt ook mij op een gegeven moment. De plezier in heel veel dingen was ook gewoon weg, ik had er de energie niet voor. Ik werkte alleen maar of was mijzelf of iemand in dit gezin aan het oplappen van weer een griep.

Maar eigenlijk liep ik al veel langer tegen mijzelf en de slechte balans tussen werk en privé aan. Al na de geboorte van Fos. Maar hoe ik hier handen en voeten aan moest geven? Geen idee. Het ongenoegen met hoe het nu ging etterde door tot er een punt kwam eind november waarop mijn lijf, hoofd, geest en emotie schreeuwde; nu is het genoeg geweest.

Marije had een berichtje geplaatst op haar zakelijke kanaal MomPoint.nl. Marije is afgestudeerd toegepaste psychologe en houdt zich nu bezig met vrouwen en moeders die alle ballen even niet meer hoog kunnen houden. Onderwerpen als draaglast, draagkracht, belangrijke waarden, stressvolle momenten, balans, en opmerkingen als ‘voor wie doe je het eigenlijk?’ en ‘waar krijg jij nou energie van?’ komen voorbij. Eind november zat ik dus echt even in een impasse, ik wist gewoonweg even niet meer hoe ik de dag door moest komen zonder leeggezogen te worden van álle dingen die ik nog moest doen.

Marije gaf in een Insta Story aan dat ze nog enkele plekken had voor één op één coaching maar dat als het je aansprak, je snel moest zijn want op is op. Meer tijd in de week had ze niet, vol is vol. En er ging een knop bij mij om. Waar ik al maanden twijfelde haar een berichtje te sturen was nu echt het moment gekomen om het daadwerkelijk te doen. En terwijl ik haar het ene na het andere berichtje tikte zag ik tot mijn grote schrik en blijdschap ook berichten van háár aan mij voorbij komen. Ze vroeg of het wel goed ging en of zij mij wellicht kon helpen. Zij schreef aan mij terwijl ik op hetzelfde moment aan haar schreef.

Nou, perfect timing of niet dan?

Mijn eerste coachingsessie met Marije was dus ook precies wat ik nodig had. Iemand die met mij mee dacht, kritisch keek naar draaglast en draagkracht en scherpe opmerkingen maakten over de manier waarop ik nu stug bleef doorzetten onder het mom van ‘ja maar, dat moet gewoon’. Oh ja, van wie dan? Het heeft mij enorm aan het nadenken gezet. Vandaar ook de pauze rond kerst, het besluit om even niet meer te werken. Om te focussen op het gezin, slaap ‘inhalen’ en de rust creëren om even gewoon alleen Elise te zijn.

Vandaar ook het besluit om alle ritme en regelmaat eens de deur uit te gooien zoals ik maandag al schreef. Geen vaste verplichte rubrieken op bepaalde dagen maar gewoon weer tikken en lekker ‘doen’ in plaats van blijven hangen in alleen maar denken. Schrijven, filmen, fotograferen zonder een achterliggende gedachte over statistieken, klanten en bezoekers. Terug naar de basis; bloggen (al dan niet in opdracht, ook van de samenwerkingen krijg ik energie) en verder de boel de boel laten.

Natuurlijk zijn er altijd dingen die je wel moet doen. De bank wil graag elke maand je hypotheek gestort zien. En de kinderen gaan toch echt stinken als je ze niet af en toe in bad poedelt. En je onderbroek nóg keer omdraaien is ook zo wat, wasjes moeten nou eenmaal gedraaid worden.

En met dingen moeten is niet altijd wat mis, zeker niet. In mijn geval heb ik te vaak gehandeld door mijzelf onnodige eisen op te leggen. Zonde, ik verdien meer dan dat.

Zoals ik voor de vakantie al schreef; ‘afstand is nodig om je gezichtsveld te verbreden’. Dat heeft het voor mij absoluut gedaan, even weg zijn was verhelderend.

Balans tussen werk en privé is voor velen een moeilijkheid, ik hoor het van heel veel vrouwen. Mocht je concrete handvatten willen om te bepalen wat voor jou werkt en waar jij keuzes in zou kunnen maken? Dan raad ik absoluut aan om eens te te babbelen met Marije.

Voor nu ben ik even gereset, heb ik keuzes gemaakt die op korte- en lange termijn hopelijk mij en mijn gezin goed zullen doen. Weer plezier krijgen in alledaagse dingen. Plezier krijgen in mijn werk, in de kansen en de mogelijkheden die het biedt. Andere vrouwen en moeders bereiken, helpen, adviseren en vermaken met mijn getik, geklets en gezwam. En niet elke dag hoeft er eentje te zijn waar ik uitermate tevreden over ben, dat kan ook niet en hoeft ook niet. Zo is het leven simpelweg niet. Maar die balans he, daar gaat het om.

Vind jij het lastig om balans te houden in jouw leven? Wat geeft en zuigt bij jou energie? Is mijn verhaal herkenbaar voor jou?

Liefs,

Elise Joanne