Hoera - 28 jaar!

Hoera, er is er een jarig en dat ben ik! Er is alweer een jaar voorbij, het is enorm cliché maar wat gaat de tijd toch snel. Of ligt dat aan mij en het bewogen jaar wat wij hebben gehad? Ups and downs, dat zeker. Ik heb er een flink aantal grijze haren bij (echte, geen hippe die de laatste paar weken op mijn hoofd prijken) maar heb ook enorm genoten en kijk met een hart vol trots en liefde terug op wat was. Lees je mee?

Ik heb er het artikel van vorig jaar er even bij gepakt om te kijken hoe ik ‘toen in het leven stond’. Ook omdat ik toen niet terug keek naar een bewogen jaar – dat jaar was leuk maar niet bijster bijzonder verder – ik keek toen namelijk vooruit, naar het jaar wat ik zojuist heb gehad;

In plaats van in te gaan op afgelopen jaar ga ik aankomend jaar beter bekijken. Boris en ik hebben ons eerste huis recentelijk gekocht en ik had niet gedacht dat dit zou gebeuren in mijn 26e levensjaar. Dat betekent dat wij aankomend jaar gaan verhuizen, ik mijn 28e verjaardag niet meer in deze woning zal vieren. Een super grote en ontzettend mooie stap, ik kan niet wachten!

Wat was ik blij dat de kogel door de kerk was, dat wij eindelijk permissie kregen een hypotheek aan te gaan en konden verkassen naar onze eerste echte eigen woning. Ik vier deze verjaardag in die nieuwe woning waar ik toen van droomde en ben zeer verheugd dat die droom werkelijkheid geworden is. Een week voor mijn 27e verjaardag tekenden wij het contract en wij verhuisden een paar maandjes later in november.

Niet alleen het huis was een prachtige mijlpaal maar natuurlijk ook de zwangerschap én de bevalling. Want op mijn 27e verjaardag was ik nog niet zwanger en vandaag ligt er een baby in de box naast mij terwijl ik dit artikel tik. Wat kan er veel veranderen. En wat een hoop dromen en wensen zijn uitgekomen. Afgelopen jaar was prachtig, waanzinnig mooi en ook zeer intensief.

Dat intensieve zat ‘m in meerdere dingen. Boris ging een master volgen naast zijn werk. Of nou ja, die master volgen wérd zijn werk. Avond na avond zat hij te studeren en wij zagen elkaar simpelweg minder. Ik had meer hooi op mijn vork genomen qua werk want tja, een huis kost geld en dat moet er dan wel binnenkomen. Tegelijkertijd speelde de verhuizing, waar ik veel alleen voor moest doen omdat Boris het erg druk had. En in die periode probeerden wij zwanger te worden. Hoop, verdriet en blijdschap hebben elkaar in een korte tijd zeer snel afgewisseld. Alles bij elkaar maakte het dat een vrij zwaar najaar en ik ben er met behoorlijke klachten van stress vanaf gekomen. Ik zat er een tijdje flink doorheen, de druk van alles regelen, de zwangerschap die niet was en de zwangerschap die wel was, de zorg voor een peuter, het huis dat ingepakt en uitgepakt moest worden en alle opdrachten die ik had aangenomen die mij eigenlijk te veel werden.. het was best pittig moet ik bekennen.

Maar die periode liet ik snel achter mij, in het nieuwe jaar genoot ik van de zwangerschap en wij begonnen ons allen thuis te voelen in het nieuwe huis. Ik had mijn kantoor weer terug, Boris een eigen studeerruimte, Fos een tuin waar hij in kon ravotten én hij kreeg het ook meer naar zijn zin op de opvang. Wij raakten gewend aan de nieuwe routine en routes die gereden en gefietst moesten worden en onze draai hervonden wij.

De kers op de taart is de bevalling, de geboorte van Hazel zo vlak voor mijn verjaardag. Zij is het grootste cadeau dat ik dit levensjaar hoopte te krijgen. Vorig jaar waren wij er al mee bezig, maar het leven leerde ons dat zoiets niet te plannen valt. En toch is ze er, precies zoals ik ‘bedacht’ had.

Dus, 28 jaar vandaag en moeder van twee, zittend in mijn eigen woning. Wat valt er dan nog te wensen? Sowieso niks te klagen.

Aankomend jaar, wat zal dat brengen? Ook weer een hoop mijlpalen denk ik, alleen niet perse die van mijzelf. Boris zal afstuderen en een andere functie krijgen, wij zullen onze eerste kerst met zijn viertjes gaan vieren, Hazel zal één worden en Fos alweer drie jaar. En wij worden opnieuw oom en tante, altijd leuk! En ikzelf? Ik kabbel lekker voort en dat vind ik helemaal prima. Afgelopen jaar was enerverend genoeg wat dat betreft, ik zou graag weer meer rust en routine willen aankomende maanden. Lekker bezig met mijn kinderen en weer lekker aan het werk – enorm veel zin in! – strakjes in september. Hopelijk mogen wij met zijn viertjes ook een paar mooie reizen maken en vieren Boris en ik dat wij niet al zes jaar getrouwd zijn maar al tien jaar bij elkaar. Misschien zit er wel een stedentripje in om dat te vieren en strakjes in het voorjaar een mooie vakantie naar Scandinavië, dat zou ik geweldig tof vinden.

Mooie dingen toch? Dat dacht ik. Heb er nu al zin in!

Vanavond gaan Boris en ik op pad samen, voor het eerst zonder beide kinderen op ons geplakt of in onze kielzog. Mijn telefoon staat op standje luchtalarm voor het geval dat maar ik zal er zeker van genieten.

Proos, op mijn 29e levensjaar!

Liefs,

Elise Joanne