Het begon allemaal toen vrouwtje (of 'mama' zoals zij zichzelf noemt) begon te puffen en te sissen. Althans, zo klonk het maar vrouwtje maakte in die laatste paar weken wel vaker vreemde geluiden. Of verspreidde vreemde geurtjes maar dat is een ander verhaal. De weken voorafgaand aan die ervaring die mijn veilige haventje voor altijd veranderde was ik nog het enige op haar agenda. Want ze sliep veel en ik lag wanneer ik kon heerlijk opgekruld rond haar dikke buik. Want vrouwtje was behoorlijk aangekomen en dat maakte haar lui. En toen kwam de dag dat niet ik in haar armen lag aan het einde van de dag maar een wit wormpje.

Het begon allemaal toen vrouwtje (of ‘mama’ zoals zij zichzelf noemt) begon te puffen en te sissen. Althans, zo klonk het maar vrouwtje maakte in die laatste paar weken wel vaker vreemde geluiden. Of verspreidde vreemde geurtjes maar dat is een ander verhaal. De weken voorafgaand aan die ervaring die mijn veilige haventje voor altijd veranderde was ik nog het enige op haar agenda. Want ze sliep veel en ik lag wanneer ik kon heerlijk opgekruld rond haar dikke buik. Want vrouwtje was behoorlijk aangekomen en dat maakte haar lui. En toen kwam de dag dat niet ik in haar armen lag aan het einde van de dag maar een wit wormpje.

Ik was altijd de baas in huis, ook al zagen mijn ‘baasjes’ dat anders. Vooral vrouwtje haar man, die dacht dat ik een oh zo gehoorzaam huisdiertje was. Vrouwtje liet mij vaak doen wat ik wilde en voor haar wilde ik af en toe wel luisteren. Want he, don’t bite the hand that feeds you’ zeggen ze dan. Maar ook omdat ik vrouwtje heel lief vind. Ze aait mij, snapt mijn routine en voelt precies aan wat ik wel of niet nodig heb. Vrouwtje is fijn. En toen kreeg vrouwtje een nieuw huisdier. Of althans, in het begin was het even onduidelijk wat dat dikke ding in haar armen was want het leek niet op mij maar gezien zijn grootte moest het wel een nieuwe ‘ik’ zijn toch?

Poes in Box e1506507993693 - Hoe Poes Bobbi onze Dreumes Fos ziet!

Dus, terug naar het begin. Vrouwtje lag op de bank en was af en toe aan het puffen. Ze duwde mij op een gegeven moment zelfs opzij wat ik vrij ongehoord vond maar he, ik stond het toe. Toen begon ze te bewegen en te draaien en liedje te neuriën. Baasje stormde binnen (wat had hij hier te doen op een werkdag?) en begon vrouwtje te liefkozen. Eigenlijk mijn taak maar blijkbaar vond vrouwtje dat gefriemel aan de rug fijn. En ze hield maar niet op met sissen, hissen, puffen en heen en weer lopen. Tijd voor mij om de boel de boel te laten en mijn favoriete verstopplekje onder het bed op te zoeken.

En toen was het even Armageddon in de slaapkamer! Vrouwtje gillen, baasje die heen en weer naar de deur rende, die ellendige klerebel die constant afging, nieuwe mensen die ineens in mijn slaapkamer stonden. Zeer onfatsoenlijk, ik was net aan het dutten. Een half uur ging voorbij en toen was het stil. Op een huiltje na. Ik was te bang om tevoorschijn te komen want er waren teveel vreemden die mij niet aanstonden. De rust keerde na enkele uren weer terug in ons huis dus ik waagde mijn kopje uit mijn schuilplaats. En daar zag ik ze, vrouwtje, baasje en dat ding dat ze nu ‘Foesje’ noemen. Ik heb eraan geroken en vond het daarna wel tijd om te gaan eten want het was een enerverende dag.

Bobbi Klein - Hoe Poes Bobbi onze Dreumes Fos ziet!

In het begin moest ik vrij weinig van dit Foeseltje hebben. Hij slokte niet alleen alle aandacht op van vrouwtje, hij lag ook nog eens op de plekken waar ik normaal lag. Vrouwtje was hier wel heel lief in en ik kreeg alle aandacht wanneer ze het kon geven maar het was wel wat minder dan voorheen. En baasje is baasje, die neem ik altijd gewoon voor lief. Nou, dat is niet helemaal waar. Ik lig graag tussen zijn benen in de avond, op zijn buik in de ochtend en ik ruik graag aan zijn neus. Don’t judge, vreemde gewoonte van mij. Het was heel erg wennen in het begin, zeker toen dat zachte vleesklompje begon te kruipen en steeds vaker mijn richting op kwam. En al helemaal toen hij begon te lopen en achter mij aan kwam! Dat was mij wat teveel lichaamsbeweging elke dag dus ik ben gewoon hoger gaan liggen, daar kon hij met zijn grijpgrage handjes niet bij.

Onderhand is mijn routine al een tijdje weer intact en plof ik elke avond gewoon weer op het kussen op mijn bed. Ik tolereer vrouwtje haar hoofd omdat ik weet dat zij het fijn vindt om bij mij te liggen. En ze kriebelt mij fijn onder mijn koppie elke avond. Het kleine ventje is onderhand niet meer zo klein maar er is sprake van gewenning. Vrouwtje heeft hem geleerd mij niet te storen tijdens eten, nooit achter mij aan te rennen en dat ik naar hem toe moet komen als ik daar zin in heb. Dat waardeer ik. En hij mag op zijn beurt mij aaien en zelfs oppakken. Uithalen doe ik niet, ik ben onderhand genegenheid voor hem gaan ondervinden en stiekem is het best een leuk ding. Zolang hij niet naar mij gilt van pret vind ik het best en ik kan wel een lekkere kriebel achter mijn oor gebruiken.

Ik weet niet wat er is gebeurd, wanneer zij ’em hebben gekocht en hoe ik hem weer kwijt raak maar ik ben ook te moe om daar over na te denken. Onderhand ben ik alweer tien minuten wakker en is het tijd voor mijn volgende dutje. Straks komt baasje weer thuis met die kleine blaag en dan is het gedaan met de rust. Want ‘badje’ kan hij heel goed zeggen maar na een dag (waar gaat hij eigenlijk naar toe?) weg zijn geweest is datzelfde badje ook de oorzaak van die gehorige huilbuien. Maar vlak nadat hij weer heerlijk schoon ruikt en kalm wat drinkt voordat hij in die kooi van hem een dutje gaat doen, kom ik ook nog even langs. En dan vind zelfs ik het aandoenlijk als hij ‘poesje!’ en ‘aaaaien!’ roept. En dat sta ik dan toe. Ik voel mij er ook geliefder door maar niet verder vertellen. Misschien groeit hij wel uit tot net zo’n fijn mens als vrouwtje. Dat trekt ik wel.

Poot,

Bobbi de Poes