Het gras is altijd groener

Afgelopen week zat ik met Opel in Oostenrijk. Ik werd omring door prachtige vrouwen, stuk voor stuk allemaal mooie dames. Ieder op hun eigen manier waren ze mooi om te zien, er hoeft geen filtertje of een goede camera aan te pas te komen. De waanzinnige omgeving op de achtergrond was niet eens nodig; zij maakten de foto. En dat maakte mij onzeker.

Ik vind mijzelf best prima, ben met het een en ander aardig tevreden en bepaalde facetten aan of op mijn lijf had ik liever anders gezien. Tja, wie heeft dat niet? Naar mate ik ouder ben geworden is er ook meer acceptatie en tevredenheid. Vroeger heb ik wel eens gezegd een borstvergroting later te willen ‘als ik groot ben’. Ik ben nu groot maar het zal er nooit van komen. Er is acceptatie om hetgeen ik heb gekregen, soms moet je roeien met de riemen die je hebt. Of paraderen met de gegeven voorgevel in dit geval. Oh ja, ik baal soms nog wel eens. Heel soms. Als ik op het strand loop en ik zie andere dames vollere vormen hebben, passend bij hun lijf. Ik voel mij dan wel eens ‘uit verhouding’ en had graag wat meer vulling aan mijn bovenkant gehad.

Ik ben blij met mijn lippen, vol en aanwezig. Zonder lippenstift alsnog presentabel. Mijn ogen zijn groot en hebben een bijzondere mengelmoes van blauw met een heel klein beetje groen. Ook prima, het is hoe je uit je doppen kijkt denk ik dan maar, dat maakt de opslag. Mijn huid is op een korte periode uit mijn tienerjaren, altijd een zegening geweest. Wat grotere poriën maar geen oneffenheden. Puistjes, pukkeltjes, mee-eters of juist erg droog of vet; het is mij allemaal relatief onbekend. Fijn! Je hoort mij niet klagen. Kijk, ik kan best aspecten noemen waar ik blij mee ben.

Vooral als mijn haar goed zit, als mijn make-up precies daar belandt waar het hoort en het ook blijft zitten en ik dé outfit aan heb waar ik mij zelfverzekerd in voel dan kan ik de wereld aan. Dat straal ik dan vaak ook uit. Daar heb ik soms externe factoren voor nodig, een jurkje of een likje verf maar ach, prima. Ik verzorg mijzelf, houd alles relatief goed bij en zolang Boris mij mooi vindt dan ben ik grotendeels tevreden, haha.

Maar wanneer ik omringd word door prachtige dames zoals afgelopen weekend dan word ik merkbaar minder zeker. Niet alleen waren deze dames leuk om naar te kijken maar ook nog eens slim, grappig, intelligent en stonden enorm positief in het leven. Realistisch positief, dat maakte het nog jaloersmakender, haha.

Toen één van die collega’s op de gevoelige plaat werd gelegd door een ander stond ik erbij en keek ik erna. Zij had die mooie berg sneeuw op de achtergrond niet nodig want poeh, wat was ze knap. Gewoon, van haarzelf. Ze had haar haar amper gedaan, vrijwel geen make-up te zien en ook ik stond bijna op het punt mijn man te verlaten. Zo’n dame weet je wel? En zij niet alleen, ik werd omringd door dergelijke exemplaren!

Andere mannen zagen het ook, andere vrouwen zagen het ook. En toen schoot ik er spontaan – en per ongeluk want ik heb last van verbale diarree – uit; ‘jeetje, om spontaan onzeker van te worden’. Een van haar vriendinnen hoorde dat en vroeg mij waarom. Ik legde uit dat er sommige vrouwen zijn, zoals zij, die zelfs met een juten zak om nog mooi zouden zijn. Waar je naar blijft kijken, waar je bijna bewondering voor hebt. En als die persoon dan ook nog eens lief, aardig, sympathiek, grappig én slim is.. Nou, dan gooi ik de handdoek in de ring.

Ze keek mij aan en zei heel lief; ‘maar jij bent toch ook prachtig?’. Ja, misschien. Voor sommige mensen. In ieder geval voor de belangrijkste persoon (Boris, duh) maar nee, niet voor iedereen. Is dat belangrijk? Ook nee, maar maakt het niet minder ‘een ding’ in mijn hoofd.

Ze keek mij weer aan en zei toen; ‘ik zou een moord doen voor je lippen. En je huid. En je lengte.’ Met daaropvolgend; ‘het gras is altijd groener he?’.

Grappig, want daar had ik niet over nagedacht. Ook zij moeten vast aspecten van hun lijf niet waarderen, lichaamsdelen niet mooi vinden. Ook zij zullen vast onzekere momenten hebben en naar de Heidi Klums van het leven kijken en hetzelfde denken als ik. Dagen dat je jezelf zelfs ronduit lelijk vindt en alleen maar op de bank in pyjama wil hangen want blegh.

Alsnog wil dit niet zeggen dat ik zulke momenten en vlagen van jaloezie makkelijk van mij af kan zetten. Als ik eenmaal onzeker word van een ander dan is er veel voor nodig voordat ik weer hoog op mijn paard tevreden kan zijn. Ergens hoop ik stiekem dat dit herkenbaar is? Dat je of je nou tevreden bent met jezelf, dagen van acceptatie of gewoon vrijwel altijd in opperste blijdschap bent met jezelf; jij ook iemand z’n gras groener soms wel eens groener vindt dan jouw eigen gazonnetje.

En mocht je die hebben dan moet je maar denken; ook bij de persoon wiens groene perkje jij ambieert zal hetzelfde hebben met een ander. Ergens geeft dat mij troost. En ergens is dat eigenlijk ook heel verdrietig, niet waar?

Mijn kunstweide vertoont dorre plekken maar ook piekfijne, verse sprietjes groen. Zolang dat in evenwicht is in mijn hoofd zit ik nog goed. Want perfectie bestaat niet, perfectie is maar saai. Waarom verlangen wij daar dan toch zo naar? Misschien niet naar perfectie perse maar wel naar ‘beter’. En dat ‘beter’ is niet voor iedereen zo. ‘Beter’ is enorm subjectief natuurlijk, voor de een is het niet mooier en voor de ander wel. Ik zou willen dat ik soms sterker over mijzelf kon denken, over het uiterlijke deel van mijzelf. Dat ik de dagen waarop ik mijzelf ook best een prima vangst vind vaker door kan zetten, alleen al om bovenstaande momenten van vervelende en misplaatste jaloezie te vermijden.

Maar he, ik ben ook maar gewoon een mens, een vrouw. En wij vrouwen hebben hier gewoon wel eens last van. Helaas.

Liefs,

Elise Joanne