DSC_5929

Ja ja, je leest de titel goed; Boris zal vandaag het woord nemen. Voor de allereerste keer in bijna drie jaar tijd zal een artikel niet worden ondertekend door mij, maar door de meest fantastische man ter wereld en vader van mijn zoon. Er was mij toch veel vraag naar ‘Boris zijn verhaal’ omtrent de zwangerschap en hoe hij naar het vaderschap kijkt, en wij beide vonden dit dan ook een mooie aanleiding om hemzelf een keertje te laten spreken. Ik vind het een eer. Lieverd; aan jou het woord.

Dag allemaal,

Om een beetje aan jullie ongezonde nieuwsgierigheid te voldoen, vroeg Elise of ik een stuk wilde schrijven voor Elisejoanne.nl met betrekking tot de zwangerschap en het toekomstige vaderschap. Na wat nadenken leek mij dit ook wel leuk. Dus vandaag geen review van alwéér een MAC lippenstift (want daar heeft Elise er al genoeg van).

Wow, ik ga dus vader worden. Van een kind. Zo’n wezen wat jankt, poept en spuugt. En waar iedereen van zegt dat het op die ene persoon uit de familie lijkt. Negen maanden tel je af, naar de grote climax. De bevalling, want dat is hét moment suprême! De grande finale!

Maar ik besef mij nu dat het dan pas gaat beginnen. Als je straks met zo’n real life Baby Born weer thuis komt, gaat het pas van start. Helemaal voor mij, omdat ik daarvóór niet veel heb kunnen doen. Mensen vertellen wel hoe het is, en je ziet het in je omgeving maar ik kan mij er weinig bij voorstellen. Dat het zwaar wordt, dat kan ik mij wel voorstellen. Maar om echt te ervaren om ouders te zijn met alle verantwoordelijkheden, spanningen en blijdschap is mij vreemd. Ja, we hebben een huisdier (waar Elise mee omgaat alsof het een mens is) wat ik uiteindelijk leuker vind dan ik had verwacht. Daarentegen lijkt een kind mij wel meteen al heel leuk. Ik kan er echt naar uit zien om straks dingen te ondernemen samen met mijn zoon. Natuurlijk bedenk je als toekomstige vader van een zoon al wat je allemaal gaat doen. Lekker naar buiten, fietsen en wandelen. En ik mag weer met LEGO spelen zonder dat Elise mij raar aankijkt. Dat zijn door de maat genomen denk ik de ideeën die toekomstige vaders hebben. Maar voordat je kind doorheeft dat LEGO is om mee te spelen, en niet om op te sabbelen, moet je nog de echte babyfase doorstaan. Dat is de fase waar ik mij het minst bij voor kan stellen. Het kind wat nu groeit in Elise, wordt straks onze baby. Ik ben vaker meer gebiologeerd door het feit dat er een kind in Elise zit, dan dat ik besef dat ik vader ga worden. Maar het feit dat ik sinds een paar weken ook echt iets kan voelen is magisch! De lichte klopjes die je dan voelt op je handpalm als je je hand op de buik legt.. Wow. Ik heb geen idee hoe het moet voelen als het in je groeit, dat lijkt me in het begin echt freaky.

DSC_5939

Het moment dat je vrouw je vertelt dat je vader wordt is echt heel gek. Natuurlijk ben je enorm gelukkig maar op dat moment zit je toch eventjes in shock. Ik was echt compleet stil. Tot ongeduld van Elise, want die zat natuurlijk op een reactie te wachten. Dat moment is er niet een die ik snel zal vergeten. Het proces hier aan voorafgaand zal me ook wel bijblijven. Beslissen dat je aan kinderen wilt beginnen en afwachten hoe het zal verlopen. Want zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet, dat weet ik ook. Dus ik voel mij ook erg gezegend met deze zwangerschap!

Je doet in de aanloop naar de bevalling natuurlijk wat je kunt doen. Lief zijn, voorzien in alle benodigdheden en af en toe flink op je lip bijten. Eigenlijk wat je normaal ook doet, maar dan een stapje extra.

Als nuchter persoon besef je dat je niet de eerste man bent die dit overkomt dus waar maak ik mij dan druk om? Ik heb een leuke baan, fijne familie en vrienden en bovenal een fantastische vrouw. Dus tja, kom maar op. Maar… zelfs ik kan het niet volledig rationaliseren voor mijzelf. Toch, gemiddeld 1x per dag bekruipt mij het gevoel van: “GAAAAAST, waar ben je mee bezig!!? Hoe kun jij überhaupt een kind opvoeden!!? HOE DAN!!?”. Om auto te mogen rijden heb ik 35 uur les gehad en voor het werk dat ik doe heb ik 4 jaar moeten studeren. Maar voor een kind? Nee, dat mag gewoon zonder enige training. Stiekem verwacht ik dat als we straks uit het ziekenhuis willen vertrekken we eerst nog even een klein multiple choice tentamen moeten afleggen voordat ze onze zoon aan ons meegeven. De verantwoordelijkheid die je krijgt is enorm. Het gaat ten slotte om een mensenleven.

Nu, in de 28e week van de zwangerschap, begint het wel een beetje door te dringen tot mij. Ik zie Elise ronder worden, we zijn met de babykamer bezig en we moeten allemaal dingen regelen. Dit soort duidelijke en praktische zaken zorgen er zeker voor dat het wat tastbaarder wordt. Vooral het ronder worden van Elise vind ik prachtig. Ik ben enorm trots op haar, ze doet het fantastisch en ik kan niet wachten om samen vadertje en moedertje te spelen! Want een fantastische moeder wordt Elise zeker. En zoals iedereen clichématig roept: we genieten er nog maar van. Whatever that means ;-).

Boris