esmay baby

Mijn eigen bevallingsverhaal is onder tussen online gekomen er komt nu ook bijna een einde aan deze reeks Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Leuk om te zien hoeveel mensen via Google toch zoeken naar dit soort verhalen en op mijn site terecht komen! Na het verhaal van Kelly vandaag komen er nog twee vrijdagen met persoonlijke ervaringen aan. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de tweede Kelly uit deze reeks, moeder van twee kinderen – een jongetje en een meisje – en zij vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Kelly van Healthy Kelly

Ik ben Kelly, 27 jaar en inmiddels moeder van 2 kinderen een meisje van 5 en een jongen van 3, meer soorten zijn er niet wordt er vaak gezegd. Voor de zwangerschap van mijn dochter ben ik nog 1 keer eerder zwanger geweest, helaas kwamen we er met 9 weken achter dat het hartje al ruim een week was gestopt met kloppen. Na een curretage en later nog 1 curretage omdat het niet goed was gegaan was alles weer schoon, 3 maanden later was ik zwanger van onze dochter en daar deel ik graag mijn bevallings verhaal over.

De zwangerschap verliep vrij pittig (ziek zijn eerste weken, diverse keren ziekenhuis, tussentijds bloedverlies, en veel harde buiken). Oh dan zal je bevalling wel een eitje zijn zei men en daar hoopte ik op: wel in het ziekenhuis maar gelijk weer weg. Helaas was dit dus niet het geval…

Toen ik bijna 39 weken was voelde ik minder leven dus moest ik naar het ziekenhuis om te controleren. Daar bleek dat ons meisje te weinig vruchtwater had en ze zou dus gehaald moeten worden, de dag erop werd ik dus ingeleid. Omdat ze met een studie bezig waren in het ziekenhuis omtrent inleiden met een ballon katheter of gel vroegen ze of ze een computer mochten laten kiezen waarmee ik ingeleid zou worden, de computer koos een ballon. Nou dat heb ik geweten, het inbrengen was alles behalve prettig maar goed als het goed is zou het goed effect moeten hebben en zou de ballon er vanzelf uitvallen als ik 2 cm ontsluiting zou hebben. In de avond viel de ballon eruit maar ik bleek dus nog geen ontsluiting te hebben dus s’ochtends zou de ballon opnieuw in worden gebracht. Ik heb aangegeven geen ballon meer te willen maar een arts assistent heeft dat min of meer doorgedrukt waardoor ik uiteindelijk toch maar toe gaf. Helaas had ook deze ballon geen effect en waren we inmiddels op dag 2 uitgekomen van het inleiden, de dag erop wilde ze een rustdag inlassen, waar ik het totaal niet mee eens was.

Ik heb aangegeven dat mijn kind te weinig vruchtwater had en dat ik dus ook niet te lang wilde wachten. Daarom besloten ze om op 9 maart 2010 mij aan het einde van de middag gel te geven, hadden ze dat maar eerder gedaan. S’avonds kreeg ik steeds krampen in mijn bil maar ik dacht dat het kwam vanwege het liggen, achteraf bleek het waarschijnlijk al voorwerk te zijn. Toen ik s’nachts naar het toilet moest verloor ik mijn slijmprop en braken mijn vliezen: Yes het zou beginnen! Ik mocht mijn man niks laten weten want het kon nog wel even duren voordat het begon en dan kon hij in ieder geval slapen. Ik kreeg een prik in mijn been om te kunnen slapen en werd naar een aparte kamer gebracht, nou slapen heb ik niet meer echt gedaan en ik was zo stoned als een kanarie door die prik. Uiteindelijk werd ik op advies van de Gynaceoloog om 9.00 de volgende ochtend naar beneden gestuurd voor een ruggeprik omdat ik al zolang bezig was en ik de rust goed kon gebruiken, ik stemde ermee in. Daarna ging ik aan de weeën opwekkers, ik had ook pas 3 cm ontsluiting. Toen ging het ineens allemaal heel vlot en mocht ik om 14.00 gaan persen. Maar ons meisje kwam er met geen mogelijkheid uit, na meer dan een uur persen vond de Gynaceoloog het genoeg en zei “Dit kind komt er niet vanzelf uit hup naar de OK” achteraf gezien bleek dat ze het ook moeilijk kreeg want ik ben in mijn pyjama zo de ok op gereden.

Op de OK kreeg ik de verdoving in mijn ruggeprik bijgespoten en na wat voorbereidingen ging de Gynaceoloog de snee zetten. Ik dacht dat ik door de grond zakte van de pijn, de verdoving zat niet goed. De Gynaceoloog zei nog “Ik heb net getest of je iets voelde en je zei niks” maar hij was even vergeten te zeggen dat hij aan het testen was en dat ik iets moest laten weten als ik iets voelde. Nou goed na wat verdoving in mijn infuus erbij gespoten te hebben was het allemaal wel redelijk te doen, al voelde ik heel goed hoe ze onze dochter terug duwde omdat ze schijnbaar wel al ver ingedaald lag. Mijn man vertelde dat er op dat moment ook iemand onder de operatietafel ging om zo onze dochter terug te duwen. Uiteindelijk was ze daar dan: Kerngezond! Wat waren wij gelukkig maar wat was ik uitgeput. Onze dochter heb ik even gezien en even geaaid en toen moest ze met mijn man en de  verpleegkundige mee naar de kamer omdat het te koud was op de OK. En oh wat is dat verschrikkelijk ik ben 2,5 uur van mijn kind gescheiden geweest. Toen mijn man mij van de ok kwam halen heb ik ook versuft geroepen “je had haar niet alleen moeten laten dadelijk wisselen ze haar om” maar ja als je onder de morfine zit zeg je rare dingen haha. Uiteindelijk is het allemaal helemaal goed gekomen en kon ik heerlijk met haar knuffelen alleen denk ik dat onze hechting hierdoor wel iets minder goed is verlopen dan bij een kindje wat je gelijk bij je krijgt.

Gelukkig heb ik bij mijn 2de kind, ons zoontje, een geplande keizersnede gekregen waardoor alles van te voren is geregeld. Ook met de angst voor de verdoving werd heel goed rekening gehouden, dit was allemaal veel relaxter. Toen ik in 2012 beviel was het ook zo dat je je kindje gelijk bij je mocht houden na de keizersnede en wat is dat fijn zeg, dat is echt veel beter voor moeder en kind.

Ik wil nog wel even benadrukken dat een keizersnede in de meeste gevallen wel goed gaat, ik heb alleen een beetje pech gehad dat de ruggeprik iets hoger uit viel dan de bedoeling (hij stopte namelijk onder mijn navel en hij had tot in ieder geval mijn schaambot moeten werken) dus wees niet bang voor een keizersnede want zoals je kan lezen ging mijn 2e perfect.

Bedankt voor het delen van je verhaal Kelly, waardeer ik enorm! Over twee weken het woord aan Joyce die het één na laatste verhaal zal delen.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.