IMG 1595 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Geertje die een heftig verhaal te vertellen heeft, zij heeft niet bepaald een rooskleurige bevalling of kraamtijd gehad. Haar persoonlijke verhaal is intens en zij deelt hem vandaag met ons. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Geertje van Lifesabout

Ik was ongeveer 27 weken zwanger toen ik voor het eerst echt ging nadenken over de bevalling. Het gaf mij de nodige kriebels in mijn buik en zweet in mijn handen. Ik was er niet heel erg bang voor maar zag toch lichtelijk tegen de pijn op en het feit dat ik de controle over mijn lijf misschien zou verliezen.

Wij lieten ons goed informeren over de bevalling in het ziekenhuis. Vanwege het gebruik van bloedverdunners was een thuisbevalling uitgesloten. Erg vond ik dat niet aangezien ik ook zonder de medicijnen in het ziekenhuis had willen bevallen. Boekjes, een open avond en Google. Dat laatste kan ik je trouwens niet adviseren, aangezien alleen de ergste verhalen vaak het internet halen.

IMG 1524 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

De bevalling zag ik als een begin van de mooiste fase van mijn leven. Het zou zwaar en pijnlijk zijn, maar tijd is relatief en je krijgt er iets prachtigs voor terug. Toch vond ik het erg spannend omdat ik niet wist wat de bloedverdunners zouden doen met het bloedverlies bij de bevalling. En zou ik het wel kunnen? Door de lichte zenuwen heen stelde ik mijzelf gerust dat er nog nooit een kind was blijven hangen die nu nog vast zit. Het komt altijd wel goed.

Woensdag 12 maart fietste ik naar het ziekenhuis voor een extra controle van mijn bloeddruk. Deze was de week ervoor erg hoog en ze wilden mij nog een keer zien. Helaas was mijn bloeddruk verder gestegen en mocht ik urine inleveren en even aan het  CTG liggen. Gelukkig geen eiwitten en een goed CTG, maar ik moest wel medicijnen krijgen voor de bloeddruk  aangezien ik 36 weken zwanger was.

Om mij en het kindje goed in de gaten te kunnen houden werd ik opgenomen in het ziekenhuis en mocht ik waarschijnlijk na een paar dagen weer met ontslag.

De medicatie deed goed zijn werk, alleen mijn dochter vond de verlaging van mijn bloeddruk niet prettig. Door mijn lagere bloeddruk kreeg zij minder bloed en voedingsstoffen door de placenta en werd zij heel stil. Ik voelde haar weinig en op het CTG was te zien dat ze zich ook heel rustig hield.

Die vrijdagmiddag kwam er twijfel of ik wel naar huis mocht, aangezien het CTG zo vlak was.

In de middag werd ik daarom nog een keer aan het CTG gelegd voor een extra check. So far so good, tot ik haar hartslag ineens zag zakken. De tonen werden lager en rustiger. Hij zakte verder, van 140 naar 120, van 100 naar 80 en zelfs tot 40. Het apparaat sloeg op alarm en mijn hart vulde zich met angst. Dit is niet goed! In paniek drukte ik op de bel voor de verpleging maar er kwamen al mensen aangerend. Gelukkig herstelde haar hartslag weer naar een normale waarde. Echter die van mij niet, ik was in paniek en in tranen.

IMG 1527 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

Er stonden twee artsen, twee verpleegkundigen en een anesthesist om mijn bed. Het kindje moest worden gehaald door een keizersnede, want ze had het niet goed meer in mijn buik.

Snel kreeg ik een operatiejasje aan en een blaaskatheter. In tranen belde ik mijn man op die de woonkamer nog stond te witten. Die ochtend had ik hem nog aan het werk gezet om mijn nesteldrang voort te kunnen zetten op afstand. Hij heeft veel te hard gereden en kwam gelukkig op tijd aan om mee te gaan naar de OK.

Ik mocht geen ruggenprik en moest onder narcose omdat mijn bloedverdunners nog optimaal werkten. Het kon mij niets schelen, als onze dochter maar levend ter wereld kwam. Lachend en rillend van de spanning werd ik op de operatietafel onder narcose gebracht.

Ik opende mijn ogen en keek op de klok. Het was half acht en er was niemand om mij heen. Ik lag op de uitslaapkamer en keek naar mijn monitor. Nonchalant mompelde ik ‘keurige bloeddruk’. Je bent verpleegkundige of je bent het niet…

En toen begon ik te huilen. Want mijn buik was plat en ik was mijn kindje kwijt. Ook mijn man zag ik nergens in de buurt. Er kwam een verpleegkundige naar mij toe die mij feliciteerde met mijn dochter. Alles was goed met haar en ik mocht naar de afdeling. Ik werd door een andere verpleegkundige en mijn man opgehaald. Ik vroeg hem de hemd van zijn lijf. ‘Is ze mooi? Is alles goed? Heeft ze veel haar? Is ze klein?’

Ik werd mijn kamer opgereden waar een couveuse stond, gevuld met een heel klein meisje. Ons meisje met een veel te grote muts en een luier tot onder haar oksels. Ik herkende haar niet, het voelde raar. Ik wist dat dit mijn dochter moest zijn omdat mijn man haar wel geboren had zien

worden. Maar als ze hadden verteld dat dit een ander kindje was, had ik het ook geloofd.

Ik kreeg haar eindelijk op mijn borst en wat een hemels en verliefd gevoel moet zijn, was voor mij heel raar. Alsof ik een vreemd kindje bij mij had liggen. De narcose, de morfine en de keizersnede onder narcose hadden mij afstandelijk gemaakt en maakte het een flinke sport om een band te krijgen met mijn dochter.

Daarna is mijn kraamtijd als een gitzwarte wolk over ons heengegaan. Ik werd ernstig ziek en lag een week aan de beademing op de Intensive Care.

Na een maand mocht ik het ziekenhuis verlaten en kon ik eindelijk werken aan de band met Sarah. We kenden elkaar niet, ik moest nog leren hoe ik een luier kon verschonen of een flesje moest maken. Met onze band is het uiteindelijk helemaal goed gekomen en we zijn nu twee handen op één buik. Helaas nooit meer een gevulde buik, want ik mag niet meer zwanger worden. Maar wat genieten we van ons meisje, onze bikkel en ons licht in de tunnel!

Bedankt voor het delen van je zeer persoonlijke en emotioneel verhaal Geertje! Volgende keer het woord aan Kelly die vertelt over haar eerste bevalling. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne