IMG_6594

Vandaag gaan wij door met nummertje 7 uit de reeks ‘Goede voorbereiding’. Onderhand is het gewoon een rubriek geworden waarin ik graag andermans verhalen deel en ik zie aan de bezoekersaantallen dat ook jullie dit graag lezen! Gelukkig want vandaag komt er iemand aan het woord voor wie ik veel bewondering heb en een vrouw die ik ontzettend graag mag; Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit.nl. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit. De columns van deze vrouw volgde ik religieus toen ik zwanger wilde worden van Pinda op de site van Shirley. Toen ik daar had dat ze zelf ook schreef voor haar eigen blog en later samen met een vriendin over allerlei praktische zaken, is zij onderdeel geworden van mijn vaste blogrondje. En ik mag Betty ook gewoon erg graag, haha.

♥Betty 

Mijn moeder heeft me haar bevallingsverhaal wel eens verteld. Van urenlange, heftige weeën tot uiteindelijk een vacuümverlossing. Zonder dat ze daar raar over deed, klonk het me altijd enorm naar in de oren. Ik hoopte dat ik nooit in haar schoenen zou staan. Tijdens mijn zwangerschap – die van een leien dakje liep – was ik ervan overtuigd geraakt dat ik, als het moment daar zou zijn, een supermakkelijke bevalling zou krijgen. Zo eentje waarbij de verloskundige na drie buikkrampjes al acht centimeter ontsluiting constateert. Jammer voor mij verliep dat toch anders en kwam de bevalling van mijn moeder dicht in de buurt.

Op 15 september, één dag voor mijn uitgerekende datum, voelde ik me een beetje naar, alsof ik griep zou krijgen. Tot dat moment had ik me kiplekker gevoeld. Ik ging ‘s middags even naar bed om een dutje te doen en toen ik wakker werd, voelde ik me misschien nog wel beroerder. Mijn man – Maran – besloot rond etenstijd naar de snackbar te gaan om ons avondeten te scoren. Toen hij weg was, voelde ik op het toilet dat ik ‘de slijmprop’ was verloren. Ik zal dat verder niet nader toelichten. Stap één was gezet, en hoewel ik wist dat de bevalling nog best een week op zich kon laten wachten, was ik blij met deze ontwikkeling. Die deelde ik uiteraard meteen via Whatsapp met mijn vriendinnen. Terwijl ik aan het typen was, voelde ik nog iets ‘stromen’. Wederom geen details, maar op het toilet bedacht ik dat dit misschien wel eens mijn gebroken vliezen konden zijn. Ik begon te stuiteren van enthousiasme, pakte met een prop toiletpapier tussen mijn benen een glas om het vocht in op te vangen. En toen zag ik het al snel: helder vruchtwater met wat witte vlokjes er in. Het zag er goed uit!

IMG_0992

Toen Maran thuis was en het nieuws hoorde, was hij net zo enthousiast als ik. Hij gebaarde me snel in een leeg bad te gaan zitten, om daar ongestoord te kunnen eten. Hij zou ondertussen wel achter me aan dweilen. In de badkamer (ik half naakt in een leeg bad, hij ernaast) hebben we heel hard gelachen om dit rare scenario en ondertussen hebben we onze ouders en de verloskundige op de hoogte gebracht van het laatste nieuws. Na het eten voelde ik al vrij snel wat lichte weeën. We waren begonnen!

Rond 12 uur ‘s avonds werden de weeën heviger en kwam de verloskundige kijken. Op bed constateerde ze slechts twee centimeter weeën, wat me stiekem enorm tegenviel. Ze raadde ons aan om nog even wat te gaan slapen en zou om vier uur ‘s nachts terugkomen. Ondertussen liet Maran het bad vollopen en zette zijn laptop met Modern Family ernaast. In plaats van lekker ontspannen, raakte ik juist een beetje in paniek van het bad. De pijn van de weeën overviel me en ik was erg bang voor wat er mogelijk nog zou komen. Zou de pijn alleen maar erger worden? Maar dat kon ik helemaal niet aan! Hoe wisten we of alles nog wel goed was met de baby? En wat als er complicaties zouden ontstaan? Ik kon de weeën niet goed opvangen en was tussendoor compleet in de stress. Om twee uur vroeg ik Maran de verloskundige nogmaals te bellen. Ik wilde naar het ziekenhuis en iedere vorm van pijnbestrijding die er in de aanbieding was.

Gelukkig mochten we meteen komen. Onderweg vroeg ik me af of ik de stijltang wel uit had gedaan (…) dus droeg ik Maran op om de auto om te keren en te gaan kijken. De lieverd deed wat hem werd gevraagd en natuurlijk bleek alles goed te zijn. Onze tweede rit naar het ziekenhuis verliep gelukkig prima. Daar aangekomen werden we al snel naar een verloskamer gereden, waar nu een schamele drie centimeter werd gevoeld. Bovendien werd me verteld dat de anaesthesist nog niet beschikbaar was en dat ik nog een uurtje moest wachten op de ruggenprik. Ondertussen werd ik aangesloten op een CTG-apparaat, waarvan de elastieken band enorm pijnlijk was op mijn gevoelige buik. Met Nim ging gelukkig alles goed, wat een enorme opluchting voor mij was.

Ruim twee uur later was er nog niemand aan mijn bed geweest om de pijn enigszins weg te kunnen nemen, dus nadat ik op een gegeven moment ook mijn snackbar-maaltijd weer terug had zien komen (sorry), smeekte ik de verloskundige iets voor me te verzinnen. Ze betastte me wederom en voelde deze keer vijf centimeter ontsluiting. Ik zou, als ik dat zou willen, ook Remifentanil kunnen krijgen. Een morfinepompje dat de scherpe randjes van de weeën weg zou nemen. Nog voordat ze uitgepraat was, had ik al toestemming gegeven. Als ze op dat moment mijn benen af had willen hakken om de pijn te verlichten, had ik het waarschijnlijk prima gevonden. Nadat er vier keer mis was geprikt, werd het infuus uiteindelijk de vijfde keer toch goed ingebracht en na het eerste pompje voelde ik dat het goed was. De weeën waren nog steeds pijnlijk, maar nu kon ik tussendoor iets meer ontspannen. Ik was ook niet bang meer, kreeg opeens weer vertrouwen in een goede afloop.

IMG_6594

Na ongeveer een uurtje kreeg ik lichte persdrang. De verloskundige voelde weer en bevestigde het: ik zat op negen centimeter, met slechts een heel klein randje te gaan voor volledige ontsluiting. Ze zei wel dat de baby nog ver weg lag en dat het beter was als ik nog even door zou gaan met de persweeën wegzuchten. Dus dat deed ik maar. Maran’s ouders hadden tot op dat moment in het wachtkamertje van het ziekenhuis gezeten en mijn ouders kwamen net aan in het ziekenhuis. Weer een uur later waren mijn persweeën niet meer te stoppen en mocht ik aan de slag. Om kwart over 8 begon het persen en na tien minuten kirde de verloskundige zo enthousiast dat ik dacht dat ik mijn zoon ieder moment in mijn armen zou hebben. Aangemoedigd door haar enthousiasme, perste ik door. Maar steeds zonder resultaat. Om half 10 was er nog geen baby en de moed was me inmiddels in de schoenen gezakt. Bij de verloskundige ook, die moedigde me lang niet meer zo enthousiast aan als eerst. Ze besloot de gynaecoloog erbij te halen voor een knip en… de vacuümpomp. Net als mijn moeder dus.

Rond tien voor tien kwam de gynaecoloog binnen, gaf me snel een handje en ging aan de slag. Met één been zette ze zich af tegen het ziekenhuisbed en met haar armen trok ze zo hard dat ik bang was dat mijn kind onthoofd ter wereld zou komen. Ik keek vol verbazing naar de arts, terwijl ze bleef roepen dat ik ‘naar beneden’ moest kijken. Daar kwam, na al die pijn, dan eindelijk mijn allerliefste ter wereld. Op de uitgerekende datum kwam Nim ter wereld. Toen hij op mijn borst lag, heb ik alleen maar intens gelukkig “wat fijn dat je er bent!” geroepen. Ook deels omdat ik opgelucht was dat de slachtpartij afgelopen was.

IMG_6553

We hebben heerlijk geknuffeld en ik zou dat moment nog wel duizend keer over willen doen, als dat mogelijk was. Wat was ik trots. Op hem, mijn prachtige kind, op mezelf en op Maran, die me zo goed had gesteund. Tijdens het knuffelen werd ik onder begeleiding van twee bouwlampen weer aan elkaar gehecht en eenmaal gedoucht en wel mochten onze ouders ons prachtige ventje komen bewonderen. Het was moeilijk te bevatten wat er allemaal gebeurd was en wetende wat ik nu weet, was ik misschien niet zo in paniek geraakt. Gelukkig is uiteindelijk alles goed gegaan en klopt het cliché. Je bent de pijn zo weer vergeten en je weet waar je het voor hebt gedaan. Inmiddels ben ik zwanger van de tweede en ga ik dus vrijwillig het hele circus een keer herhalen. En het meest vreemde: ik heb er zin in. Kom maar op met die bevalling, als de Remifentanil maar op voorraad is!

Bedankt voor het delen van je mooie verhaal Betty! Dankbaar dat je mee wilde doen aan deze rubriek. Volgende week weer een nieuw verhaal, deze keer van Geertje.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne