Het súper leuk dat de bevallingsverhalen van vriendinnen en collega’s zo goed worden ontvangen! Ik ga dan ook gewoon door met het plaatsen van het volgende verhaal, van de lieve Manon wiens blog LittleWonderWorld is religieus volg sinds mijn eigen wens om een kindje te mogen krijgen. Manon kijkt met een positief gevoel terug op haar bevalling, maar ook dit is er eentje die niet standaard is. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag ga ik verder met Manon van LittleWonderWorld! Manon en Bibian runnen samen LWW, hebben bij elkaar drie prachtige kinderen en ik kijk vrijwel elke dag met veel plezier op hun blog. Deze lieve vrouwen zijn eerlijk, nuchter en heerlijk ‘normaal’.

Manon

zwangerboekje1

Woensdag 19 november, 6 uur ’s morgens. Ik was op dat moment 39 weken en 5 dagen zwanger.

Ik werd wakker van vage buikpijntjes. Ik herkende het niet en dacht er niet zoveel bij na. Totdat de buikpijntjes kwamen en weer weggingen, zou het? Nee toch! Ik stuurde mijn beste vriendin Bibian een berichtje met de melding dat ik steeds buikpijn had. Ze hielp mij herinneren dat het oefenweeën konden zijn en ik had geleerd op zwangerschapsyoga dat oefenweeën vaak wegtrekken als je onder een warme douche ging zitten. Ik maakte mijn vriend wakker en die sprong meteen op om de douche aan te zetten. Eenmaal onder de douche kreeg ik het ijskoud en de krampen in mijn buik gingen niet weg. Mijn vriend deed het bad voor mij aan en hielp mij in bad. Hij had ondertussen de weeëntimer aangezet op zijn telefoon en ik moest zeggen wanneer de buikpijn begon en weer wegging. Hij zat naast mij op de badrand en mijn krampen werden steeds iets pijnlijker, wel draaglijk hoor! Het was 07:45u en op de weeëntimer app was te zien dat mijn weeën, want dat waren de krampen dus, al om de 2-3 minuten kwamen. Mijn vriend wilde de verloskundige bellen maar ik vond dat onzin: ze zijn pas om 08:00u open en ik wilde wachten totdat er iemand op de praktijk was. Om 8 uur belde mijn vriend en om kwart voor 9 was de verloskundige er.

bevalling1

Ik moest op bed gaan liggen en ze ging voelen hoever ik was. Ik vond dat wel eng, ik had namelijk nog nooit een inwendige echo of een inwendig onderzoek gehad dus een vreemde hand die ging voelen vond ik een naar idee. Ze stelde me gerust dat ik moest aangeven als een wee afgelopen was, dan zou ze naar binnen gaan. Ze deed heel voorzichtig en door het glijmiddel wat ze gebruikte deed het geen zeer. Ik had al 2 cm ontsluiting en hoe het er uitzag gingen de weeën goed. Ze zei dat ze rond 10:30u weer terugkwam en dat ik het goed deed.

Ik bedacht me dat ik wel wat moest gaan eten als ik vandaag zou bevallen dus mijn vriend maakte een wit broodje met Nutella. Na 1 hap riep ik dat hij een emmer moest pakken en hij was net op tijd… Oké, overgeven hoort bij het eerste deel van de bevalling had ik geleerd dus dit ging “goed”, maar spugen tegelijk met een wee was niet zo’n pretje kan ik je vertellen! Ik zuchtte de weeën goed weg met behulp van mijn yoga-dingen die ik geleerd had en om half 11 stond de verloskundige weer op de stoep. Ik had 4 cm ontsluiting! Ze vroeg me of ik nog thuis wilde blijven of dat we alvast naar het ziekenhuis wilden gaan (ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen, er was geen reden toe maar voor mijn eigen rust). Ik wilde naar het ziekenhuis dus we pakten de boel in en ondertussen belde mijn vriend onze ouders dat het begonnen was.

De rit in de auto was niet zo prettig maar eenmaal in het ziekenhuis ging het wel weer. Ik had een kamer met een bad (wat ik ook aan gaf graag te willen) en ze liet het bad vollopen voor mij. Samen met mijn vriend en mijn lieve verloskundige heb ik de weeën in het warme water weg gezucht. Het was pijnlijk maar ik had het onder controle. Na een poosje moest ik uit bad komen want ze wilde kijken hoever ik was. Afdrogen en aankleden met pauzes om de weeën weg te puffen is ook weer een ervaring hoor! Ik lag op het bed en ik had zo’n 5-6 cm. Ik ging helemaal prima vertelde ze me: één cm per uur is hartstikke gemiddeld voor een eerste.

Daarna werd het zwaarder. Ik wilde zo graag zonder pijnstillers bevallen omdat ik als de dood ben voor een ruggenprik. Mijn vriend en mijn verloskundige wisten dit en toen ik in paniek raakte stelden ze me gerust. “Wat wil je dan Manon? Zeg het maar…” Ik wist het niet. Ze vertelde me dat als ik nu zou kiezen voor pijnstilling dat ik dan een ruggenprik zou krijgen want het was nog te vroeg voor een pompje remifentanil. “Nee, nee ik wil geen ruggenprik!” Ze zei: “Ik ga je helpen, je doet het hartstikke goed en dan kunnen we over een uur alsnog kijken hoever je bent en dan kan je zo’n pompje krijgen als je wil.” Oké, goeie deal. Een uur later voelde ze en ik zat op 8 cm. Ze vertelde dat ze mijn vliezen ging breken. Hop, die werden gebroken (niks van gevoeld, doet geen pijn) en daarna zei ze: “Zo, en nu krijg je ook geen pompje meer want het is te laat.” Haha, heel gemeen toentertijd maar ik ben zo dankbaar dat ze me over de streep getrokken heeft om het zonder te doen want dat wilde ik super graag.

geboren1

Rond 9-10cm kreeg ik al een beetje het gevoel alsof ik moest poepen (ja sorry maar zo voelt het). Ik mocht nog niet persen want ik had nog geen 10 cm. Ik moest maar op mijn linkerzij gaan liggen en de persweeën weg puffen. ON-MO-GE-LIJK!

Eindelijk had ik 10 cm en mocht ik toegeven aan de persweeën: HEERLIJK! Ik perste goed volgens de verloskundige en verpleegster die er bij was gekomen om te helpen. Het was toen ongeveer 15:45u. Ik was een half uur bezig met persen (wat ik wel eng vond maar ook een soort van opluchting: hij is er bijna!).

Ik werd aan de CTG gelegd om de baby in de gaten te houden. Dit werkte niet goed en een verpleegster en gynaecoloog kwamen toen ineens de kamer op en een van de 2 kwam voor me staan en vertelde dat ze het hartje van de baby niet konden monitoren dus dat ze even een draadje op ZIJN hoofdje gingen bevestigen. Hoe dan??? dacht ik. Ze brachten een buisje in en maakten met een naaldje een draadje op het hoofdje van mijn zoontje vast. Wederom niks van gevoeld want die weeën waren zo heftig op dat moment dat alles in het niet valt daarbij.

De hartslag van mijn zoontje ging tijdens een wee telkens erg omlaag. Dit was niet zo goed en ze gingen bloed afnemen bij hem (weer HOE DAN???). Ze schrapen een beetje over het hoofdje van de baby en hier komt bloed vanaf, hier konden ze binnen 2 minuten aan zien dat het niet zo goed ging met hem…

De gynaecoloog kwam voor mij staan en vertelde heel kordaat (terwijl ik daar met man en macht die weeën aan het wegzuchten was en ik hield het niet meer) dat ze me een handje gingen helpen: ik kreeg een verdovingspuit daaronder en een knip zodat ze hem konden helpen met geboren worden. Met behulp van de vacuümpomp.

bevalling2

Ik was doodsbang, ik wil dit niet, ja toch wel, mijn baby… Gaat het wel goed met hem?

Mijn vriend en verloskundige stonden bij me terwijl de mensen bezig waren met mij. Ik voelde letterlijk NIKS van de spuit en de knip, de vacuümpomp erin wurmen voelde ik wel maar was meer een gevoel van “even op je tanden bijten”. Ik moest meepersen bij de volgende wee en zij deed haar ding met de pomp (ik had mijn ogen dicht dus ik heb niks gezien). Ze vertelde mij dat het hoofdje “stond” (ja, dat voelde ik, dat hoefde ze me niet te vertellen haha) en dat ik hem bij de volgende perswee zelf eruit kon persen. En daar was hij! Onze kleine Nilo was geboren, om 16:40u op woensdag 19 november 2014 om precies te zijn.

Ze legde hem op mijn buik en hij begon te huilen. Het eerste wat ik riep was: “Hij is er, hij is er, doet hij het wel? Leeft hij?” Tranen van opluchting, tranen van geluk, alles voelde ik op dat moment… Hij was perfect, zo mooi, zo lief en helemaal van ons. Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen en we waren in de zevende hemel.

In het uur daarna kreeg ik een spuit in mijn been om de placenta geboren te laten worden, werd ik weer verdoofd, kreeg ik een paar hechtingen en van dit alles heb ik werkelijk NIKS gevoeld. Ik belde ondertussen zelf mijn ouders en lieve vriendinnetje om het goede nieuws te brengen. Ik ging daarna lekker douchen, deed mijn pyjama aan en we werden naar onze kamer gebracht. We moesten nog een nachtje blijven omdat Nilo met de vacuümpomp geboren was en hier dus een hersenschuddinkje aan over gehouden kon hebben. Mijn vriend mocht gelukkig ook blijven en de volgende dag mochten we als gezinnetje naar huis…

Nu is mijn lieve zoontje al weer 1 jaar oud maar deze dag vergeet ik nooit meer. Het was zo intens, bijzonder, emotioneel en ook heel eng maar ik ben zo trots op mezelf. Ik kan met een heel goed gevoel terugkijken op mijn bevalling en zou het zo allemaal weer doen.

Bedankt Manon voor het delen van je verhaal! Ik vind het een eer dat je mee wilde werken. Volgende keer is het woord aan Saskia! 

Liefs,

Elise Joanne