Tijd voor het derde bevallingsverhaal vandaag uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’! Vandaag het woord aan Sanne, een lief vriendinnetje van mij die jullie onderhand waarschijnlijk wel kennen van menig tripjes Amsterdam. Sanne haar bevalling was geen droom, ging niet voorspoedig en daarboven op kreeg ze ook nog eens zeer heftig nieuws over een familielid te horen. Haar verhaal ging viral op Facebook en dat heeft een reden. Kijk je mee?

De ‘Bevallingsverhalen’ komen altijd op vrijdag online maar aangezien dat natuurlijk Eerste Kerstdag is heb ik de rubriek even naar voren gehaald.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Sanne van Laviesagista, een zeer gewaardeerde collega en een ontzettend lieve vriendin wiens advies en raad ik onmeunig veel kan waarderen. Sanne is de fantastische moeder van James en heeft een bevallingsverhaal die ik niet graag na doe.

Sanne

Met James - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #3 - Sanne van Laviesagista

Ik was ruim 37 weken zwanger en ik had er zin in, in de bevalling. Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig maar ik keek uit naar het moment dat ik voor het eerst mijn kleine hummel in mijn armen mocht houden. En zijn naam naar de buitenwereld uit mocht spreken.

Ook mijn familie had er zin in. Iedereen keek ernaar uit om ons zoontje en hun neefje, kleinkind, en achterkleinkind te ontmoeten. We waren in jubelstemming en iedereen hield rekening met het scenario dat ze elk moment een bericht konden krijgen dat de kleine man geboren was.

Tot dat ene telefoontje alles veranderde.

Ik weet het nog precies. Waar ik zat, hoe laat het was, welke dag het was en wat ik die dag aan had. Gek he, dat dat soort randzaken je altijd bijblijven.

17.47. Mijn moeder belde. Ik hoorde aan haar stem dat ze probeerde iets ergs op een kalme toon aan mij te vertellen. “Ik ben in het ziekenhuis”. Ze nam een hap adem. Ik wist dat het mis was.

“Ze hebben zojuist lymfeklierkanker ontdekt bij je zusje”.

Mijn maag draaide zich om. Mijn bloed stroomde uit mijn gezicht. Ik voelde het kind in mij een onmogelijke draaipoging doen om de siddering die op dat moment door mijn lichaam ging te ontwijken.

Ik begreep het niet. Of toch wel. Ik wist dat ze die ochtend naar de dokter zouden gaan omdat mijn zusje zo raar hoestte.

Lymfeklierkanker. Mijn lieve, lieve zusje die nog maar 15 jaar was. Dit kon niet waar zijn.

Mijn bevalling leek ineens ver weg. De vrolijke, luchtige stemming waar we met zijn allen in verkeerden veranderde in een grote donderwolk. We leefden tussen hoop en vrees. We gingen van uitslagmoment naar uitslagmoment en van teleurstelling naar teleurstelling.

Ik liep ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Niet om te bevallen, zoals de doktoren elke keer dachten als ik met mijn dikke buik op de vierde verdieping uitstapte. Want ironisch genoeg zat de afdeling kinderoncologie naast de afdeling verloskunde. Maar ik liep daar om mijn zusje bij te staan bij haar chemo’s. Om haar op te peppen als de misselijkheid insloeg, om haar rolstoel voort te duwen, om geschikte mutsjes uit te zoeken voor haar steeds kaler wordende bolletje, om uitslagen af te wachten.

In je hoofd klopte het plaatje niet: het idee dat ik mijn eerste kind zou krijgen en mijn zusje dood- en doodziek was. Het kon gewoon niet waar zijn. Ik werd steeds nerveuzer voor mijn eigen bevalling en de pijntjes die ik al een paar dagen aan het wegzuchten was drongen niet tot mij door.

De tijd kroop voort. Met 39+3 dagen op de teller had ik mijn laatste reguliere check te gaan. Ik kwam de kamer van de verloskundige binnen en ze zag aan mijn gezicht dat het goed mis was. Dat wil zeggen, ik zag aan haar gezicht dat ze wist dat het goed mis was.

Ik kon niet eens een woord uitbrengen. Ik huilde. En ik kon niet meer stoppen. Ik jammerde dat ik niet wist hoe het verder moest. Niet met mijn bevalling, niet met de zorg van mijn aanstaande zoon, ik wist het niet. Ik had al nachten niet geslapen. Ik was op. En ik moest nog een kind op de wereld zetten.

Ook vertelde ik haar dat ik pijn had, krampen in mijn buik. Al dagen achter elkaar.

In een poging mij enigszins gerust te stellen zei de verloskundige dat we een datum voor een inleiding konden prikken. Zodat ik zelf kon bepalen wanneer ik de bevalling in gang wilde zetten. Ter indicatie wilde ze me ter plekke toucheren, om te kijken of er al iets gebeurd was.

sanne bevallen - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #3 - Sanne van Laviesagista

Op het moment van het touche zag ik haar gezicht vertrekken. En eigenlijk was ik helemaal niet verbaasd over haar constatering. “Sanne, je hebt vier centimeter ontsluiting. Je moet naar het ziekenhuis”. Ik had ineens een verklaring voor de pijn waar ik al dagen mee rondliep… De weeën. Door alle consternatie had ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Wat er daarna gebeurde is in een waas aan me voorbijgegaan. Ik belde mijn vriend, mijn moeder en mijn beste vriendin en werd door de verloskundige naar het ziekenhuis gebracht. Mijn vriend was al gearriveerd. Mijn vliezen werden gebroken en de weeën kwamen in alle heftigheid. Ik vond het puffen moeilijk, had veel pijn en de ontsluiting schoot niet op. Soms raakte ik in paniek.

Mijn moeder kwam rond 21.00 in het ziekenhuis om bij de bevalling te assisteren. Vraag me niet hoe ze het heeft weten op te brengen, want die ochtend zat ze nog bij de chemo van mijn zusje 150 km verderop.

We puften samen, mijn moeder en ik. Mijn moeder was streng maar het hielp. We puften en puften en mijn vriend bracht drinken en natte washandjes en hield mijn lippen vet met vaseline. Ze waren een goed team, mijn moeder en hij.

Toch schoot de ontsluiting niet genoeg op.

Rond 00.00 kreeg ik een ruggenprik. Ik ontspande, de pijn nam af en ik kon tussendoor wat rusten. Rond 02.00 had ik al 10 centimeter ontsluiting. Dat het zo snel zou gaan ineens had niemand verwacht. De ruggenprik werd uitgezet en de weeënopwekkers gingen op de hoogste stand. Het was wachten op de persweeën.

De persweeën bleken niet krachtig genoeg. Na een uur persen raakte ik uitgeput. Na anderhalf uur persen werd besloten mij te verlossen met een vacuümpomp.

De pomp zag er nogal eng uit maar de gynaecoloog verzekerde mij: “Sanne, vijf keer persen en je kindje is er”. Ik deed wat de man zei. Ik perste. En perste. En perste. En perste. En perste. En na precies vijf keer persen en een knip werd er een heel warm, onwerkelijk en glad flubbertje op mijn buik gelegd.

James net geboren - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #3 - Sanne van Laviesagista

James Lucas Alexander. Ter wereld gekomen op 8 oktober 2014 om 04.17.

Wat er volgde was een explosie van emoties. Het aller, allervreemdste en meest emotionele gevoel is dat moment dat je kind voor het eerst op je buik wordt gelegd. Ik zal het nooit vergeten.

Door alle extreme persoonlijke omstandigheden vond ik het laatste gedeelte van mijn zwangerschap, de bevalling zelf en het eerste gedeelte van het moederschap heel zwaar.

Gelukkig had ik een fijne kraamverzorgster met wie ik alles kon delen. Ze hoefde van mij in huis niet veel te doen; als ik mijn verhaal maar bij haar kwijt kon.

Het echte genieten begon pas toen het ook met mijn zusje weer ietsje beter ging. Het heeft wel tijd nodig gehad, maar uiteindelijk is mijn roze wolk er zeker wel geweest. Al kwam deze dus pas tijden later.

Ik kijk nog steeds met gemengde gevoelens terug op mijn bevalling. Ik had het zo graag anders gedaan. Wilde die sterkte vrouw zijn die met veel pit en doorzettingsvermogen en zonder hulp haar kind op de wereld zou zetten. Maar een bevalling loopt altijd anders dan je van te voren in gedachten had.

Ik snap dat mijn verhaal absoluut geen rozengeur-en-maneschijn versie is, maar rauwe realiteit als gevolg van een aantal bizarre omstandigheden. Dit is dus ook geen exemplarische bevalling, misschien stelt dat je enigszins gerust mocht je door mijn verhaal het toch een beetje benauwd hebben gekregen 😉

Bedankt lieve Sanne, ik waardeer het enorm dat je je verhaal hebt willen delen hier! Volgende keer gaan wij verder, met het verhaal van Manon van Littlewonderworld.

Liefs,

Elise Joanne