Wij gaan verder met de ‘Goede Voorbereiding’-reeks, een nieuwe rubriek waarin moeders vertellen over hun, soms hele pittige maar ook zeer mooie bevallingsverhalen. En al dat, om mij te onderwijzen. Sowieso zijn dit soort verhalen voor veel vrouwen, zwanger of niet, moeder of niet, altijd goed te lezen. Vandaag is het woord aan Linda. Zij beviel van een tweeling maar dat ging niet zonder slag of stoot. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Na het verhaal van Kelly vorige week – wat ontzettend goed in de smaak viel! –  ga ik verder met Linda van Go or no Go!

Linda

“Noem maar een datum”, zei mijn gynaecoloog. “Okido, dan doe mij de 10e maar!” was mijn antwoord. En dat was het. Mijn bevalling was gepland. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik wist dat ik nog maar 1 week hoefde uit te zitten en dan zou mijn tweeling geboren worden!
Ik keek er ontzettend naar uit en had weinig angst voor de bevalling. Nuchter als ik ben dacht ik: ‘dat komt wel goed! Ik ben straks in een ziekenhuis, met professionele mensen om me heen, een ruggenprik binnen handbereik. Kom maar op!’

10 maart 2010: Vandaag was het zo ver: ik werd ingeleid! Eindelijk, want ik was helemaal klaar voor en daarnaast was ik super trots om de 38 weken gehaald te hebben.
Rond 8.00u kwam de verpleegkundige gel inbrengen bij mij en rond 11.00u heeft ze mijn vliezen gebroken. Tijdens het breken van mijn vliezen kwam er ontzettend veel  vruchtwater! De verpleegkundige stond er van te kijken en had het lekker druk met meer luiers op het bed leggen om het op te vangen.

Vanaf 12.00u begonnen de weeën toch wel te versterken en moest ik ze al behoorlijk weg puffen. Om 13.45u heb ik gevraagd om een ruggenprik omdat de pijn nog een stuk erger zou gaan worden en ik het nu al behoorlijk heftig vond met weeën om de 2 minuten.
De verpleegkundige ging een ruggenprik regelen, maar ik moest er wel rekening mee houden dat ik tot 30 minuten moest wachten op een anesthesist.
Langzaam tikte de 30 minuten voorbij. En 35, 40, 45 en 50 minuten. De weeën kwamen inmiddels om de 1.5 minuut en ik raakte meer en meer uitgeput. Uiteindelijk werd ik pas na 55 minuten naar de anesthesie gebracht.
Al puffend en zuchtend werd ik door het ziekenhuis gereden op m’n bedje. Ik vergeet nooit meer dat de dienstlift wegens werkzaamheden niet gebruikt kon worden en ik dus met mijn bedje in de bezoekersliften moest. Dat was gezellig puffen met alle bezoekers in de lift. (Al kregen hun het er volgens mij net zo warm van als ik 😉 )
De ruggenprik deed gelukkig amper pijn door een  verdovend prikje vooraf. Ik voelde na een minuutje of 5 het grootste deel van de pijn eindelijk afnemen. Wat een opluchting!

DSC00578 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Ongeveer 1.5 uur later, rond 15.45u voelde ik dat de weeën ineens weer pijnlijker begonnen te worden Na controle bleek dat logisch: ik zat op 10 centimeter! Dat betekende het einde van de ruggenprik en wachten op de persweeën.
Rond 18.30u uur meende ik dat ik persweeën had, maar de verpleegkundige gaf aan dat ze dat nog niet waren. Helaas, dus weer verder puffen (en ‘oh god, hoe voelen persweeën dán?!’)
Om 19.00u mocht ik dan toch echt aan de gang. Mutsjes en polsbandjes met BABY 1 en 2 erop werden klaargelegd.

Na ongeveer 10 persweeën zag de gynaecoloog dat ik behoorlijk moe begon te worden en de weeën begonnen ook af te nemen, dus kreeg ik weeën opwekkers. Na ongeveer 5 persweeën zei de verpleegkundige dat het hoofdje er niet door heen kwam en dat ze toch een knip moest gaan zetten om ruimte te maken. Het verdoven voor de knip voelde een beetje branderig maar niet pijnlijk (zeker niet vergeleken met de rest). Vervolgens zette ze in een perswee de knip, waar ik totaal niets van voelde gelukkig.
En jawel, die knip hielp, want na 4 keer persen werd Daan geboren! (19.57u en 2505 gram)
Hij huilde meteen dus een zucht van opluchting bij mij. Ik kreeg hem ook gelijk op mijn borst gelegd; wat vond ik dat heerlijk!! Mijn man knipte vervolgens de navelstreng door en van dat prachtige moment maakte de verpleegkundige een hele charmante foto; behalve de knip van de navelstreng was dat vooral een frontale foto van mijn ‘jeweetwel’.

Afbeelding 0262 2 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Terwijl ik met Daan op mijn borst lag voelde ik plotseling na 2 minuten dat er iets ontzettend groots van onder eruit kwam. Dus ik vroeg verbaasd: “huh?? Is de andere nu al geboren??”…Maar nee, dat was het vruchtwater van Jesse! Wát een waterval weer!!
De verpleegkundigen hadden hier ook niet op gerekend met als resultaat mijn hele benen zeiknat en ook alle schoenen van de verpleegkundigen en van manlief. *grinnik*
Een paar minuutjes later gaf ik aan te voelen dat ik moest persen.  De gynaecoloog kwam snel voelen hoe Jesse lag; gelukkig was dit ook in hoofdligging. Het was duidelijk dat Daan de weg al vrij gemaakt had en met 3 keer persen werd Jesse geboren om 20.09 uur (2765 gram).
Ook Jesse begon netjes te huilen. Hij had de navelstreng om zijn voetjes zitten, dus die werd meteen los gemaakt.

Einde bevallingsverhaal, dachten we. Alles leek in eerste instantie helemaal goed en wij waren dolgelukkig. Om 23.00u ging de verpleegkundige die onze kindjes gewogen en getemperatuurd had naar huis en kwam de volgende verpleegkundige. Toen zij nogmaals ter controle de temperatuur van Daan op wilde nemen, zei ze dat de temperatuur helemaal niet opgenomen kon worden; er zat geen open poepgaatje.
Daan moest direct naar een kinderarts. Papa mocht mee en ik bleef in de kamer bij Jesse, me nog van geen kwaad bewust. Ik dacht, dat komt heus wel goed. De verpleegkundige die nog bij mij was zei na een kwartiertje dat wij ook gerust naar de afdeling waar Daan was konden gaan. Dit vond ik wel erg fijn, dus zij bracht me erheen.

DSCF1674 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Toen ik mijn man daar zag, en zijn gezicht zag, wist ik dat er iets niet goed was.
De kinderarts stelde vast dat er inderdaad geen open poepgaatje was. Toen de kinderarts een sonde probeerde in te brengen, omdat Daan ook niet dronk, lukte dit niet. Na 3 pogingen gaf de kinderarts het op (gelukkig, arm mannetje!).
Na een röntgenfoto werd duidelijk dat de sonde er niet in kon vanwege een onderbreking in de slokdarm van Daan.
Alles ging toen heel snel. Er werd direct gebeld naar het Radboud ziekenhuis en er werd een ambulance gestuurd om Daan op te halen. Na 45 minuten was de ambulance er en ondertussen kreeg Daan een infuus en steeds meer kabeltjes en draadjes aan z’n lijfje.
Uiteindelijk is Daan rond 2.30u ‘s nachts meegegaan met de ambulance. Wij bleven verbijsterd en verdrietig met Jesse achter.

Daan verbleef 3 weken in het Radboud ziekenhuis, waar hij 2 operaties heeft ondergaan. Gelukkig kan ik jullie vertellen dat hij nu een heerlijk, actief en gezond mannetje is!
Tijdens onze evaluatie hebben we besproken wat er na mijn bevalling mis is gegaan. Ik was om 20.00u bevallen en om 23.00u kwam de nieuwe verpleegkundige er pas achter dat er iets mis was met Daan.
Wat bleek; de verpleegkundige die om 23.00u naar huis gegaan was, had ondanks de mutsjes (Kindje 1&2) én polsbandjes (Baby 1&2) alsnog onze kindjes omgewisseld. Toch lastig, zo’n tweeling..

DSCF1671 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Ter afsluiting kan ik jullie vertellen dat ik de bevalling zelf eigenlijk best mee vond vallen. Het ergste vond ik de 55 minuten weeën die ik had terwijl ik moest wachten op de ruggenprik. Als ik mijn prik dus binnen de normale termijn (5-30 minuten) had gekregen, dan was het een perfecte bevalling geweest.

Linda, bedankt dat je je verhaal met ons hebt willen delen! Volgende keer het woord aan Sanne van Laviesagista, een dierbaar vriendinnetje van mij. 

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.