Zoals jullie onderhand wel weten ben ik zwanger (duh..) en komt het einde van mijn zwangerschap ook echt in zicht. Ik ga namelijk mijn laatste trimester in – wauw..- en dat betekent dat de bevalling ook een keertje zich zal aandienen. Als ik ergens graag mij op voor wil bereiden, voor zover dit kan, is het daar wel op, de bevalling. Ik lees graag en veel, vooral bevallingsverhalen verslind ik als een malle. Als goede voorbereiding hierop heb ik enkele moeders gevraagd of zij hun verhaal zouden willen delen in een nieuwe rubriek ‘Goede Voorbereiding’.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Er komen in totaal 10 verschillende vrouwen aan het woord die elk een heel ander verhaal te vertellen heeft. De een is heftiger en pijnlijker dan de andere, het zijn niet allemaal ‘erge’ verhalen, er zitten ook prachtige bevallingen tussen die uit het boekje komen. Want geen bevalling is hetzelfde!

Ter ‘compensatie’ vanmiddag om 15:00 een tweede (beauty) artikel.

Vandaag start ik met mijn lieve mede-zwangere Kelly! Kelly Caresse runt de gelijknamige – en zeer populaire – mamablog en wij schelen in de zwangerschap iets meer dan een week. Ik heb dus ook erg veel aan Kelly haar verhalen en tips want zij is al moeder van Lana, haar eerste dochter.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bevallingsverhaal Kellycaresse: Als het niet verloopt zoals je vooraf verwacht had.
Super leuk dat Elise mij vroeg om mijn bevallingsverhaal met jullie delen. Voor wie mij nog niet kennen, ik ben Kelly, 25 jaar, mama van Lana (2 jaar) en bijna evenver zwanger als Elise. Super leuk om samen onze ervaringen te kunnen delen. Sommigen kennen mijn bevallingsverhaal misschien van mijn eigen blog, voor anderen is het nieuw. Het was zacht gezegd geen droombevalling. Ik was voor het eerst zwanger, mijn moeder had hele mooie bevallingsverhalen, zelf ging ik er ook gewoon vanuit dat het wel goed zou verlopen. Dat je dan bij 34 weken zwangerschap, van het een op andere moment moeder wordt is heel moeilijk te begrijpen. Ik was er nog niet klaar voor.

Het was vrijdag 11 oktober, wij hadden een bruiloft van familie op de planning staan. Ik keek hier maanden naar uit, vond het een geweldig idee dat ik daar met mijn bolle buik naar toe mocht en ik genoot heel erg van deze dag. Ik was 33 weken en 4 dagen zwanger. Erg moe, maar hè, dat hoort er bij toch als je hoogzwanger bent. Tot half 2 in de nacht hebben wij gefeest. Nietsvermoedend hebben wij daar onwijs van genoten.

Dat weekend verliep verder prima, ik was wel extreem moe, om 11.00 wilde ik eigenlijk alweer naar bed toe. Ook had ik enorme drang in sinaasappelsap, maarja ik dacht dat hoort erbij. Achteraf zijn dit signalen geweest dat er iets niet goed zat in mijn lichaam. Mijn bloeddruk werd alsmaar hoger. Die zondag heb ik bijna de hele middag geslapen na een visite bij familie. In de avond voelde ik me wat vreemd. Ik was moe, had vreemde pijntjes in mijn buik. Toch was ik nog lekker aan de keukentafel bezig met het typen van blogjes. Mijn dochter was al ingedaald wisten we, toch voelde ik een flinke pijn rond mijn middenrif. Ik vond het vreemd, hoe kon het meisje in mijn buik me nog zoveel pijn doen daarboven? Alsof ik een enorm strakke tailleriem om had, zo voelde dat. Google is not your friend, maar dit keer wel. Ik googlede nietsvermoedend mijn symptomen. Gelijk allerlei alarmbellen, maar als je op Google je klachten opzoekt dan heb je altijd het ergste van het ergste toch? Ik ben blij dat ik Google raadpleegde, daardoor besloot ik actie te ondernemen.

BCA4E304 6646 4478 AD75 C691C215A065 4678 0000042DFB3DCEDE zps1ccf1447 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #1 - Kelly Caresse

Ik belde het ziekenhuis waar ik onder behandeling was, ook in verband met diabetes type 1 word ik namelijk extra in de gaten gehouden. We mochten gelijk komen. ‘Laten we het even controleren’ zeiden ze. Ik dacht nog, zal ik mijn half ingepakte vluchttas meenemen? Ik dacht, Kelly doe normaal, dat is overbodig. Daar aangekomen bleek het allemaal ernstiger dan ik zelf vermoedde. ‘U gaat vanavond nog bevallen’. Ik dacht ‘huh, dat kan niet, ik voel nog helemaal niets’. De gynaecoloog vertelde mij dat ik een ernstige vorm van Pre-eclampsie had, wat zelfs al naar de ergste vorm in Hellp-syndroom gevorderd was. Dit is een extreme vorm van zwangerschapsvergiftiging, als ze me die avond niet geholpen hadden, dan was het niet zeker of ik en de baby het gered hadden. Ik trilde van alle kanten, mijn lichaam was in een soort shock toestand. Ik kreeg via een infuus allerlei medicijnen toegediend. Ik kan me er niet veel meer van herinneren. Met een spoedkeizersnede is Lana om 0.08 geboren. Ik vond de keizersnede een hele nare ervaring. De ruggenprik vond ik niet vervelend, wel vond ik het naar dat ik nog steeds over mijn hele lichaam trilde en ook het getrek en geduw aan mijn lichaam heb ik gevoeld, dit was een vreemde ervaring. Het ergste vond ik dat ik Lana zelf niet geboren zag worden. Aan het gezicht van mijn man Yannick zag ik dat Lana geboren werd, de emoties die ik van zijn gezicht kon aflezen was voor mij alleszeggend. Het mooiste meisje dat ik ooit gezien had, werd geboren.

Ze werd direct meegenomen voor onderzoek, Yannick mocht met haar mee. Ik had haar nog niet horen huilen, ik wist niet hoe het met haar ging. Gelukkig stelden de artsen mij gerust. Even later kwam mijn man in de blauwe operatieoverall binnengelopen met ons meisje in zijn armen. Ondanks dat ik zo ziek was, was dit toch een van de mooiste momenten uit ons leven. Ik mocht haar even een kusje geven, vervolgens werd ze meegenomen naar de couveuseafdeling. Yannick mocht gelukkig met Lana mee. Het idee dat ze daar niet alleen was, betekende veel voor mij. Ik werd ‘dichtgemaakt’, naar de uitslaapkamer gereden en na een paar uur zag ik mijn man pas weer. Ik mocht niet naar Lana toe, de zusters vonden me te ziek. Gelukkig mocht ik om 04.00 even bij haar kijken. Door het couveuseraampje zag ik mijn meisje met zwarte haartjes liggen, ik herkende haar niet, voelde me vervreemd door alles wat er gebeurd was, dat was een bizarre ervaring.

SONY DSC

De ochtend erop kreeg ik haar voor het eerst op mijn borst. Ik was nog heel erg ziek, gaf iedere 5 minuten over en viel steeds weg, maar ik was bij mijn meisje. Blijer kon je me niet maken. We lagen twee weken samen in het ziekenhuis om te herstellen en mochten daarna naar huis. Onze tijd als gezinnetje kon toen echt beginnen.

Wat ik geleerd heb is dat het volgen van mijn eigen intuïtie heel belangrijk is. Ik voelde die avond dat er wat niet klopte in mijn lichaam en wat ben ik mezelf dankbaar dat ik die avond naar mijn lichaam geluisterd heb door het ziekenhuis te bellen. Ook leerde ik het ideaalbeeld dat ik vooraf voor ogen had over bevallen los te laten. Ik ben dankbaar dat ik nu voor de tweede keer zwanger mag zijn, ik ben dan ook niet bang voor de aankomende bevalling, ik kijk er realistisch naar toe, ik vermoed niet dat het erger zal worden als de vorige keer. Ik weet namelijk wat voor moois ik er voor terug kan krijgen <3

Ondanks deze heftige ervaring, ben ik het mooiste bezit rijker, onze dochter Lana. Ik zou het ook zo weer over doen.

Bedankt Kelly voor het delen van je verhaal! Over twee weken staat het verhaal van Linda klaar in deze rubriek. 

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel.