IMG 0471 640x640 - Ben ik gelukkiger nu ik moeder ben?

Ik las op één van mijn favoriete websites – Babybytes – het resultaat van een enquête; ‘Moeders na eerste kind gelukkig(er) dan daarvoor?’, oftewel de  BabyBytes Geluksenquête. Ook een lieve collega-blogger, Shirley van Mommyhood, schreef hierover in een mooi artikel. Het zette mij aan het denken. Ben ik gelukkiger met een kindje dan daarvoor?

Onderzoek wijst namelijk uit dat ouders niet altijd gelukkiger zijn ná de komst van hun eerste dan dat zij daarvoor waren. Vaak komt er een dipje in dit geluksgevoel die zich vooral openbaart in de eerste paar maanden. Het verlies van vrijheid en sociale contacten maar ook de slapeloze nachten en de constante zorgen zijn daar de oorzaken van. Hoe zit het met bij mij, hoe zit dat bij ons?

Ik gaf ons leven een dikke voldoende voor de zwangerschap, absoluut. Gelukkig getrouwd, geen financiële problemen of zorgen te noemen, twee leuke banen en een flinke dosis vrijheid en gezelligheid met vrienden. Natuurlijk bracht onze studies de nodige stress naar voren – ik was behoorlijk ongelukkig tijdens mijn afstuderen – en financieel was het ook niet altijd even makkelijk, het geld kwam (en komt) niet met bakken naar binnen. Natuurlijk, er waren ook ruzies, onenigheden met partner, vrienden of familie. Ook mijn knieën gaven de nodige vervelende momenten en ongelukkige dagen. Maar dit alles is vrij relatief, over het algemeen hadden wij niks te klagen. Wij leefden een heel stabiel en gelukkig leven met alle ‘normale’ ups en downs die een mens en stel kan ervaren.

Hoe zit dat nu met mijn geluksgevoel? Ben ik nu gelukkiger dan voor mijn zwangerschap? Als je de vraag als volgt formuleert; ‘ben je gelukiger mét Fos dan zonder?’ krijgt hij meteen een hele negatieve lading maar kom je wel bij de kern van de zaak denk ik. Ben ik gelukkiger met Fos dan zonder Fos?

Het idee dat Fos niet in mijn leven zou zijn, na hem nu een klein jaar te hebben ervaren, is misselijkmakend. De gedachte dat hij er niet (meer) zou zijn klemt als een zwarte ijzeren klauw rond mijn hart. Maar dat komt ook omdat ik weet hoe het leven met hem is, ik weet wat ik te verliezen heb. Dus eigenlijk moet ik mijzelf een eerlijke kans geven deze vraag te beantwoorden en besluiten dat ik eerder de situatie moet zien als dat Fos er nooit geweest zou zijn. Daarmee meteen mijn wens om zwanger te worden ook even ‘vergeet’. Want als ik dit element in de som laat dan kom ik uit bij een zielig hoopje ellende van een mens; ik ben niets en wil niets zijn zonder mijn kind, zonder de heerlijkheid die Fos belichaamt.

Als ik dat doe, de wens en de aanwezigheid weglaat, en er geen gedacht van verlies is dan kom ik op een ander antwoord wellicht dan wanneer ik dat niet doe. Als Boris en ik niet de wens voor een kindje hadden en daar een praktische handeling van hadden gemaakt, dan hadden wij – zo ongeveer – nog steeds het leven wat wij nu hebben. Wellicht een ander huis maar verder zijn er denk ik niet veel andere zaken. Het huis waar wij nu wonen hebben wij immers gehuurd omdat ik opnieuw geopereerd moest worden aan de andere knie en ik niet nog een keer 6 maanden kon revalideren in ons oude, tochtige en verschrikkelijk kleine stads-appartementje met hobbels, gaten en trappen. Pas ná die verhuizing is de wens gekomen. Ik denk mede door de verhuizing maar toch.. De banen die wij nu hebben zouden wij nog steeds hebben denk ik. Boris zijn wens om te worden wat hij nu is bestaat immers al een tijdje, alsmede mijn wens. Hij werkt al menig jaar in zijn beroep en ik koos er tijdens mijn studie al voor om Elisejoanne.nl op te richten en al voor mijn zwangerschap voor om er een fulltime baan van te maken.

Wij zouden meer uit eten gaan, meer tripjes maken, meer tijd aan elkaar, onze vrienden, familie en onszelf besteden, dat staat als een huis. Die dingen maakte ons zeer gelukkig, maakte ons blij en vrolijk. Maar, met de wetenschap dat wij die activiteiten nu minder kunnen verrichten vind ik – omdat ik weet wat ik nu mis – die activiteiten ook wat ‘leeg’. Je leeft je leven niet om te kunnen dineren of een drankje met vrienden te kunnen doen, dat brengt je geen ultiem gelukzalig gevoel. Ze zijn absoluut nodig af en toe en het maakt het leven er absoluut leuker op! Maar een leven waar je alleen maar sociale activiteiten hebt?

Een leven met Fos heeft mij ouder, verantwoordelijker, (nog) serieuzer en ook belangrijker gemaakt. Als er al een reden was om elke dag uit bed te komen is ‘ie er nu al helemaal! Er is iemand afhankelijk van mijn handelen, mijn liefde. Fos heeft mij nodig, Fos heeft Boris nodig. En wij? Wij hebben hem nodig.

Ja, ik ben niet altijd even gelukkig geweest in de afgelopen 1,5 jaar. Mijn zwangerschap was een goede zwangerschap maar geen enkele zwangerschap is zonder zorgen. Je denkt na over de gezondheid van je kindje en over alle mogelijke gevolgen van vrijwel elke handeling als je een kindje draagt. Wat ik at en deed zou ook voor hem gevolgen hebben, de een wellicht wat sneller en groter dan de andere maar ja, zo zag ik dat wel. Ook de bevalling was er niet eentje waar ik plezierig op terug kijk, ik heb momenten van diepe angst en onzekerheid moeten overwinnen en trotseren om hem ter wereld te kunnen brengen. De eerste weken na Fos zijn geboorte had ik zulke grote wallen dat wanneer een bevriend stel over kinderen begint zij standaard het hebben over die wallen en de grootte ervan om alvorens toch nog even te besluiten af te zien van kinderen. Dat zegt wat. De eerste paar weken en maanden vond ik lastig, vond ik eng, vond ik zéér heftig. Na dagen van niet slapen, niet fatsoenlijk eten, borstvoeding wat niet wilde lukken, krampjes bij je kleintje en uiteindelijk Fos zijn verschrikkelijke reflux was ook ik op. En ook ik had gedachten die niet bepaald positief waren. Ik heb máánden last gehad van mijn stuitje en kon in de eerste weken alleen zitten op zo’n groteske donut. Ik voelde mij een huls van een mens en de gedachte dat het ‘toch echt wel beter zou worden’ geloofde ik niet en voelde ik ook niet.

En toch werd het beter. Toch voelde ik mij op een gegeven moment weer meer Elise, meer vrouw, meer vrouw van en ook meer een ‘goede’ moeder. Nu nog zijn er momenten van angst, onzekerheid en verschrikkelijke twijfel of ik wel goed handel. Ook nu zijn er momenten waarin ik soms radeloos kan zijn als de dag absoluut de foute kant op gaat en niets wil lukken. Wanneer Fos ziek is en ook ik hem geen troost kan bieden. Die dagen zijn verschrikkelijk en ben ik alles behalve ‘gelukkig’. En toch ben ik gelukkig. Want ik heb hem en hij heeft mij.

Het leven is zoveel rijker nu ik Fos elke dag aan mijn zijde heb. Hij maakt het leven meer speciaal, het misschien ook wel meer waard om te leven? Niet iedereen zal dit overigens hebben denk ik, wanneer je geen kinderwens hebt dan zal je niet begrijpen wat ik bedoel. Maar dat betekent niet dat dat leven ‘leeg’ is want die wens is er simpelweg niet. Mijn leven is wel leeg zonder Fos, juist omdat ik weet wat ik anders zou moeten missen. Ik zou hém missen. Ja, mijn leven is ook een stukje zwaarder geworden. Mijn leven staat vrijwel alleen maar in het teken van een ander. Mijn dagen bestaan af en toe uit niets anders dan poep, spuug en plas. Op mij of op hem, dat ligt aan de situatie. En toch.. en toch is het ‘t waard, meer dan waard.

Er zijn avonden, dagdelen of weekendjes en dan ben ik weer even alleen ‘Elise’ of ben ik onderdeel van ‘Boris en Elise’. Heerlijk vind ik dat, dat heb ik ook absoluut nodig! Ik ben een betere moeder nú dan dat ik dat in de eerste paar maanden was omdat ik af en toe voor mijzelf kies. Omdat ik werk en mij ook op andere dingen kan concentreren. Ook dit zal niet iedere moeder hebben maar juist omdat ik werk ben ik leuker als ik wél met Fos ben. Ik ben geen moeder monster die 24/7 bij haar kind kan en wil zijn, daar word ik niet beter van en Fos al helemaal niet. Eerlijk he? Ja, behoorlijk. Maar wel de waarheid.

Gelukkig heb ik die modus gevonden en weet ik hoe ik ben. Want toen ik moeder werd op de eerste van de maand maart in dit jaar, toen moest ik mijzelf even opnieuw ontdekken, opnieuw uitvinden. Ondertussen heb ik dat grotendeels gedaan en weet ik waar mijn grenzen liggen en wanneer ik hulp moet accepteren. Die wetenschap heeft mij geholpen mij gelukkiger te voelen als mens, vrouw en moeder.

Heeft het krijgen van een kind mij gelukkiger gemaakt? Ik denk dat ik een ander soort geluk nu mag ervaren, een ander soort leven heb om van te kunnen genieten. En genieten doe ik absoluut. Ik geef niet elke dag een tien maar ik geef de aanwezigheid van Fos, of het nou een goede dag is of niet, wél een dikke tien. Geluk en genieten zit hem nu meer in de kleine momenten, in zijn lachje als ik gek doe wanneer ik hem uit zijn humeurtje probeer te trekken. Of als hij eet wat ik heb klaargemaakt voor hem. Of als hij een dikke poepluier heeft na dagen obstipatie. Of als hij zijn heerlijk ruikende bolletje tegen mijn nek aanlegt omdat ik, Elise, zijn moeder ben en hij weet dat ik zijn veilige haventje ben. Of als ik na een lange dag even in mijn eentje kopje thee kan drinken in stilte. Geen baan ter wereld, geen hoeveelheid geld ter wereld, geen activiteit ter wereld maakt mij meer gelukkig dan die momenten, klein of groot. En al die momenten zijn onlosmakend verbonden met Fos.

Liefs,

Elise Joanne