Elisejoanne.nl 1 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Het is nu vijf voor vier in de ochtend en ik ben al meer dan twee uur wakker. Het eerste uur probeer ik mijzelf voor de gek te houden dat ik de slaap zo wel zal vatten, ik ben immers moe, maar dat is eigenlijk niet zo. Hoewel ik úren kan slapen achtereen, soms wel nachten maak van tien uur of langer, zitten er nachten tussen zoals deze; slapeloze versies. En dan ga je dingen doen. Dingen denken. En op de een of andere manier ben je niet te stoppen. Dus wat dan te doen? Er in mee gaan en jezelf de artistieke vrijheid geven van de nachtelijke wandelingetjes door je eigen huis en hoofd. Oh, en even een tip; lees dit artikel helemaal, pas dan klinkt het enigszins logisch. Ga je met mij mee?

Ik begin deze reis eerst fysiek in de babykamer. Zittend op onze okergele (of is hij toch meer kerrie?) fauteuil ben ik aan het rond kijken in de kamer van Pinda. Het is nog niet helemaal af, de gordijnen moeten nog opgehangen worden, zijn nachtlampje is er nog niet en die verrekte muursticker uit China doet er zo allemachtig lang over. Maar het geheel begint zich wel te vormen en het resultaat mag er zijn. Wij zijn tevreden. Wij zijn gelukkig. Toch is het lastig ons in te denken hoe het écht gaat zijn met zo’n hummeltje. Zo’n kleintje die dan eindelijk dat pakje aan heeft waar ik krom voor heb gelegen zonder scrupules of schaamte en ik voel mij ergens angstig dat dat moment nooit zal komen. Dit schrijvende voel ik hem mijn blaas tot moes schoppen (onbehoorlijk Pinda, ga eens slapen) dus het is een irrationele gedachte. Er is immers niet iets wat mij zou moeten laten denken dat mijn kindje niet gezond en wel uit mij zal komen (te klinisch?). En toch..

image16 31 e1450299173297 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Terwijl ik zit in die riante stoel – met zeer veel tevredenheid ondanks die vervelende bangmakende gedachte over de levensvatbaarheid van mijn zoon – dwaalt mijn oog af naar de commode. Dat grote ding dat ooit onze kast in de woonkamer én slaapkamer is geweest, dat ding waarvan een vriend van Boris ooit grappend zei of het niet later meteen kon dienen als commode (ha!) want dat is dan wel zo praktisch. Diezelfde commode had nog wat ontbrekende ‘knoppen’. Want de bijgeleverde grijze handvatten van de Ikea zijn niet leuk of mooi genoeg voor een babykamer dus die hebben wij vervangen voor leuke stylish en hipsterlijke exemplaren. Er ontbraken er nog vier (okergeel want dat moet natuurlijk wel terugkomen) en het werd tijd om die er dan maar op te zetten. Volgens mij heb ik met mijn geklungel in Boris zijn gereedschapskist niet alleen Bobbi ontzettend ril gemaakt (die is rondjes aan het rennen) maar ook manlief gestoord in zijn nachtrust. Hoe dan ook, de knoppen zijn vervangen. Dan kan dat ook weer van mijn beroemde/beruchte lijstje af.

Ik vervolg mijn weg naar de woonkamer en zit mijzelf neer aan de keukentafel. Fijn ding. Lekker groot. Ik open WordPress, bekijk de statistieken (vel een oordeel) en open een nieuw bericht voor een nieuw artikel. Terwijl ik dit tik ben ik ondertussen annotaties aan het toevoegen aan de nieuwe Zwangerschapsupdate video die ik aan het uploaden ben op Youtube. Dat moet immers ook gebeuren. Dat wil niet zeggen dat ik niet bij dit artikel ben met mijn hoofd, juist des te meer omdat ik, terwijl mijn handen andere dingen doen, mijzelf mentaal de ruimte geef mijn gedachten de vrije loop te laten. Eigenlijk doe ik dat te weinig, in stilte werken en écht nadenken voordat ik dingen schrijf (of zeg, maar dat is al een levenslang probleem).

Er zijn dingen die mij in de nacht wakker houden. Bobbi voornamelijk moet ik in alle eerlijkheid bekennen maar dat vergeef ik haar graag want ik houd van haar (ja, echt) en ik voel mij schuldig dat zij straks niet meer mijn enige ‘kindje’ is. Ik ben nogal een dierenvriendje namelijk, een emotionele bom die Bobbi heeft uitgekozen (of elk ander dier dat ademt) om liefde op te projecteren, zeker in deze tijd als aanstaande moeder. Afijn, terug naar de dingen die mij wakker houden. Dat zijn er nogal wat. Borstvoeding is er eentje van. Stuwing, koolbladeren, kompressen, voedingsbeha’s, de ‘borstvoedingsmaffia’ en de ‘kunst’voedings-haters, de ‘blijf wel jezelf!’-moeders of de ‘pas álles aan aan je kind!’-moeders of de anti-pampers brigade. Ja, ik lig er wakker van. Wellicht ook omdat je jezelf in het publieke oog zet en willens en wetens feedback/kritiek of algemene comments kunt verwachten op keuzes die je maakt. Wil ik dat eigenlijk wel? Het is al moeilijk genoeg als zwangere of pasgeboren mama (want niet alleen je kind is pasgeboren) om keuzes te maken die bij jou, je partner én kindje passen. Als je andere meningen ook nog eens toelaat in dat proces, en dan vooral de meningen van mensen die er eigenlijk minder toe zouden moeten doen of die gewoon ronduit vervelend zijn, dan is de onzekerheid sowieso naderbij.

image17 22 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Foto Snapchat

Want dat is voor mij een dingetje; delen van persoonlijke informatie. Ja, ik ben openhartig in gevoelsmatige stukken. De ganse wereld weet dat ik van onze lieve Heer, Boris en Bobbi houd. Tja, kan je onderhand niet omheen, of wel? Wellicht komt dat eerste met mate terug maar dat vind ik ook niet altijd geheel passend bij mijn blog en iedereen moet zich welkom voelen. Sowieso heb ik een hekel aan hokjes en stigma’s dus ik word liever nergens ingeduwd. Ik bedoel meer dat ik ondanks die emotionele diarree die ik tentoonspreid bij tijd en wijle, niet veel inga op hele persoonlijke kwesties of praktische aangelegenheden. Waarom niet? Angst denk ik. Onzekerheid. Soms ook gewoon het hebben van schijt aan andere mensen hun mening en het simpelweg niet willen horen. Herkenbaar voor andere bloggers? Herkenbaar volgens mij voor heel veel mensen met een Facebook account.

Dat wil niet zeggen dat ik het niet fijn vind om comments te lezen of advies te krijgen van bezoekers, allerminst. Maar juist voor die ene bezoeker ben ik dan ‘bang’, die bezoeker die onder je nagels kruipt en door haar woorden ervoor zorgt dat ik niet slaap ‘s nachts. Want ja, dat gebeurt, dat ik óók wakker lig van minder leuke berichten geschreven aan mij. Dat ik raar, vreemd, té enthousiast, arrogant, vééls te druk (qua persoonlijkheid) of niet zo leuk ben als dat ik vast zelf denk. Of dat ik echt nog niet genoeg hydrofiele luiers heb, dat ik een gekke decadente troela ben met mijn commode vol Pampers (terwijl ik ook echt niet over één nacht ijs ga, nogal een type ben dat een vergelijkend waren onderzoek doe, ook dingen aangeraden krijg, items in de aanbieding koopt én toch echt een keertje een keuze moet maken voor IETS) of dat ik wel moet doorzetten met borstvoeding als het niet lukt want als ik te snel opgeef (definitie van ‘te snel’ ontbreekt altijd volledig en is zeer subjectief) dan geef ik mijn kind niet het allerbeste. Alsof ik mijzelf niet genoeg lastig val met dit soort vraagstukken.

Misschien is dat het probleem wel; ik wil mij omringen met lieve bezoekers wiens hulp en advies ik soms vraag en ook echt oprecht kan gebruiken, maar tegelijkertijd wil ik die bezoekers die (te?) kritisch of ronduit vervelend zijn en onnodig commentaar leveren (soms vinden bloggers dat echt, wij zijn ook maar gewone mensen) buiten sluiten. Maar dat kan niet hè. Dus tot die tijd ben ik dan maar voorzichtig in het delen van de keuzes die ik maak, wat dat dan ook is. Misschien maar goed ook; once it’s on the internet..

Waar ik heen wil met dit artikel? Geen flauw idee, oprecht niet. Maar toch heeft het mij rust gebracht om even van mij af te schrijven. En daar is mijn blog toch ook voor? Het is niet voor niks een persoonlijke blog en ik waan mij in de prettige illusie dat men ook graag dit soort hersenspinsels te lezen krijgt. Dat laatste hoop ik oprecht, anders heb ik weer iets nieuws waar ik wakker van kan liggen in deze – toch al zulke vreemde – nachten.

Liefs,

Elise Joanne