Elise's Weekly Pictorama December 2017 #3 - Drukte & Gezelligheid!

Het is nog maar een paar keer voorgekomen dat er geen dagboek, geen Elise’s Weekly Pictorama, online kwam wanneer dat hoorde. Het is een vaste en ietwat heilige rubriek op mijn site en vandaag is zo’n dag dat ik er niet aan kan voldoen. Twee weken geleden, het startte in Haarlem, werd ik ziek en helaas is het er niet beter op geworden. Na een kleine opleving vorig weekend is het sindsdien bergafwaarts gegaan en zat ik zaterdag en zondag bij de Huisartsenpost. He, verdorie..

Wat heb ik dan? Tja, een griepje is wel nog steeds het juiste woord hoewel het niet bepaald eer aan mijn pijn, ongemak en algehele levensvreugde doet moet ik bekennen. Vrijdag begon het wat nijpend te worden, na twee weken hier en daar verhoging, dan weer koorts, lusteloosheid, donkergroen snot en die verrekte hoestbuien. Maar naar de huisarts gaan vond ik overdreven, je moet een griep gewoon uitzieken. Als ik mij na het weekend nog zo voelde dan zou ik wel bellen en overleggen met de assistente. Maar die nacht, van vrijdag op zaterdag, ging het eigenlijk snel nog slechter en zaterdagavond zaten Boris en ik bij de HAP na overleg met de assistente en twee artsen. De ene arts belde terug zonder te weten dat haar collega dat zojuist al had gedaan; ‘mevrouw, u had gebeld lees ik en ik vind dat u moet komen. U bent ook zwanger dus het is mij helemaal helder, punt’. Nou, dat was duidelijk, haha. Kordate dame in ieder geval.

Met een kuurtje geschikt voor zwangere en baby’s, en een speciale hoestdrank gingen wij weer naar huis. Die nacht werd het alleen maar erger en ik werd zeer benauwd. Spieren in mijn borstkas trokken samen en zorgde ervoor dat ik behoorlijk vlammende pijn vanuit mijn ruggengraat doorstraalde kreeg naar mijn ribben. Pijnlijk, en echt niet tof. Die nacht heb ik maar twee kleine uurtjes kunnen slapen, de rest bracht ik in het gezelschap van mijn hoestbuien door. Tijd om nog maar een keer te bellen want dat moest als ik benauwd werd. Nou, dat punt was behoorlijk bereikt. Die zondag zaten wij er weer en ik kreeg nieuwe medicijnen die verlichtingen moesten bieden geven aan mijn longen en in een hoestaanval hun ook wat kalmte moest brengen.

Vannacht heb ik voor het eerst in een lange tijd weer geslapen, een paar uur achter elkaar. Dat had ik nodig, ik keek scheel van vermoeidheid. Ik moet ook zeggen dat ik er niet al te best uit zie, haha. Met de baby gaat alles gewoon goed, ze laat wat minder van zich horen tijdens mijn hoestbuien maar ze laat genoeg van zich merken dat ik mij er niet druk om probeer te maken. Zij zit veilig in haar cocon en wat ik neem aan medicijnen mag ik nemen als zwangere zonder haar schade te berokkenen. Ik moet wel zeggen dat ik hoop dat dit allemaal snel voorbij is, het voelt niet goed ziek te zijn als je een kind in je draagt.

Ik merk dat de ontstekingsremmers voor mijn longen en de kuur langzaamaan beginnen te werken. Ik moet van ver komen, het woord vaatdoek heeft nieuwe betekenis gekregen zullen wij maar zeggen. Ik hoop dat ik kan rekenen op jullie begrip, ik moet echt even aan mijzelf en aan mijn gezin denken (Fos en Boris waren vorige week ook ziek maar zijn inmiddels beide aan de beterende hand). Voor vrijdag staat er in ieder geval een nieuw bevallingsverhaal ingepland en voor de andere dagen moet ik even kijken. Morgen ben ik er sowieso niet, ook is er geen weekvlog deze week.

Het is een griep, niet het einde van de wereld dus snel genoeg ben ik er weer. Vervelend is het wel, ook verrekte hardnekkig helaas. Zoals mijn schoonmoeder altijd zegt; ‘kump goed deerne’ en dat is dan ook mijn mantra.

Liefs en een hele fijne week,

Elise Joanne

Ps: updates houd ik op Instagram en dan vooral in de Stories. Als je mij nog niet volgt en dat wel leuk zou vinden, dan kan je mij daar sowieso vinden!