img_1659

Oh jongens, waar ik vorige week schreef geen herhaling te willen van de nauwelijks benoembare ‘EWP’ van die week, zit ik nu achter mijn laptop met koorts en een flink virus. Vorige week was ik herstellende van verdriet en een griepje, deze week is eigenlijk niet anders. Wij namen afscheid van een van de grootste en liefste vrouwen die ik ooit heb mogen leren kennen, wij krabbelden weer op om vervolgens weer neergeslagen te worden.

Afgelopen maandag ging het alweer iets beter, ik herstelde langzaamaan van een kort griepje. Na voornamelijk veel vermoeidheid ging het wel weer na een paar nachten goed slapen. Op dinsdag bracht ik Fos weg naar Oma om te werken, zoals altijd, en dat ging prima. Soms moet de knop ook gewoon om, er is genoeg te doen. Ik had al een week amper wat gedaan en dat ga je op een gegeven moment merken natuurlijk. Op woensdag was mijn grootmoeders begrafenis en namen wij met een lach en een traan afscheid. Het was, ondanks het evidente verdriet van verlies, een goede dag. De zon scheen, de sfeer was liefdevol en de dienst was mooi. Deze dag deed haar eer aan en het is goed zo.

Op donderdag begon Fos buikloop te krijgen maar ondanks dat ging het prima met ons. Van deze dagen heb ik ook de meeste foto’s op mijn telefoon staan. Gezien de leegte op de maandag, de dinsdag, de woensdag en dit weekend had het geen zin om deze te publiceren. Op zaterdag begon het; ik voelde mij ineens niet lekker, zo rond het einde van de middag. Ik was alleen met Fos, Boris was de hort op, en ik werd ineens ontzettend ziek. Ik heb binnen 5 uur tijd zo’n 10 keer moeten spugen. En dan zorgen voor je zoon – alleen – maakte de situatie er niet bepaald beter op. Met veel moeite – en tussendoor vreemde capriolen om mijn zoon niet onder te spugen – heb ik hem op bed gelegd en mijn maag besloot zich helemaal tegen mij te keren. Niks wat ik innnam, elke slok water, moest er met geweld weer uit. Begin van de avond kwam Boris thuis en binnen een half uur – hij voelde zich al niet lekker – begint hetzelfde bij hem. Liefde is.. samen buikgriep hebben met alle horrorscènes van dien. Om het half uur wisselden wij elkaar af, het was een verschrikkelijke avond. Die avond werd een nog gruwelijkere nacht toen Fos ook besloot mee te doen.. Arme ziel. Zorgen voor je zieke baby slaat al het lood uit je lijf maar wanneer je dat moet doen terwijl jij en je partner óók lamgeslagen zijn door dezelfde symptomen dan heb je even heel veel tranen.

De volgende ochtend vroeg werd Fosje opgehaald door mijn schoonouders zodat zij hem goed konden verzorgen. Boris en ik waren daar even niet toe in staat. Gelukkig is hij inmiddels alweer opgeknapt en was het virus voor hem van zeer korte duur.

Wij liggen, terwijl ik dit schrijf, behoorlijk bleek en zo’n 3 kilo lichter (ik meen het, ik ben op de weegschaal gaan staan) op de bank in een zeer vies huis met een bakje thee in onze handen. In de hoop dat die thee blijft waar hij hoort deze keer..

Het lijkt wel een bizarre herhaling van vorige week of niet? Ik dacht de dagen waarop ik minder foto’s maakte (maandag vanwege herstel, woensdag vanwege de begrafenis) wel op te kunnen vangen door de andere dagen veel foto’s te maken. Maar dat is gewoonweg niet gelukt.

Ik hoop dat het een kort maar krachtig virus is en dat wij snel herstellen. Het virus is/was alleen wel dermate krachtig dat het een – toch al kleine – reserve heeft opgeslokt. Ik heb mij in járen niet zo ziek en slecht gevoeld.

Aankomende week staat vol met afspraken maar ook deze week zal ik moeten kijken wat doorgaat en wat niet. De planning was dat ik aankomende dinsdag een modeshow zou lopen en de dag erna met Sanne ons jaarlijkse ‘kerst make-up’ winkelen in Amsterdam heb. Donderdag ga ik sowieso met Fos naar het consultatiebureau voor een check (die dan al 9 maanden is!) en dit weekend hebben wij ons langverwachte weekendje weg met zijn tweetjes; Boris en ik boekte máánden geleden tickets voor The Lion King (ik mis mijn rib nog steeds) en onlangs besloten wij een hotel erbij te boeken. Ik hoop zó erg dat wij ons dan goed voelen want was ons cadeau aan elkaar voor onze trouwdag. Samen eventjes weg, ik kijk er al enorm lang zó naar uit.

Ik hoop volgende week ontzettend veel leuke, gezellige, drukke en mooie foto’s te kunnen laten zien. Laten wij hopen dat het deze keer wel lukt!

Alsnog een verslag van mijn week, al zij het zonder de foto’s. Ik kan mijn excuses aanbieden, wat ik nu ook doe, maar ik denk dat de reden begrijpelijk is.

Tot volgende week,

Liefs,

Elise Joanne