IMG 9408 3024x4032 768x1024 - Boris vertelt; 'vier jaar vaderschap'

In de afgelopen vier jaar heeft Boris als aankomende en nieuwbakken vader een aantal keren geschreven over het ouderschap. Nu er binnenkort een bijzondere mijlpaal zal arriveren is het tijd om opnieuw een zegje te doen. En in de toekomst wellicht vaker dan eens per jaar! Lees je mee?

Boris heeft drie keer eerder geschreven over het vaderschap, lees hier ‘help/hoera, ik word papa!‘, ‘help/hoera, ik bén papa‘ & ‘de dag dat ik opnieuw vader werd‘.

Vier jaar vaderschap

Ongeveer vier jaar geleden schreef ik voor het eerst hoe ik aankeek tegen mijn naderende vaderschap. Little did I know..

In mijn hoofd had ik een plaatje dat wij in het vroege ochtendgloren het ziekenhuis zouden verlaten met een klein roze wurmpje in onze armen. Ik zou Elise zo goed en kwaad als het ging de auto in helpen en met een maximum snelheid van 30 kilometer per uur ons wondertje naar huis zou rijden. Zoals jullie waarschijnlijk nog wel weten, liep dat allemaal wat anders.

Nu, vier jaar verder, staat de basisschool voor de deur. Over een ruime maand gaat onze lieve Fos naar school en zonder het te beseffen is er weer een mijlpaal behaald. Hoewel al die mijlpalen (eerste hapjes, stapjes en woordjes) onuitwisbaar in mijn geheugen gebrand staan, zijn dat niet alleen de belangrijkste herinneringen. Het zijn voor mij die momentjes die je verrassen. Dat je na een drukke week op zaterdagochtend de boodschappen staat in te laden. En verzonken in gedachten je kinderen insnoert, dat dan Fos je beide oren pakt, zijn neus tegen de jouwe drukt en zegt: “Papa is mijn beste vriend!”. Dát zijn de momenten.

Wat ik vooral voel de afgelopen jaren is een verschuiving van mijn prioriteiten. Dingen die eerder van wereldbelang waren, lijken dat nu niet meer. Eentje daarvan is de hemelsbrede afstand tot de dichtstbijzijnde kroeg. Deze afstand is de afgelopen vier jaar ruim verdubbeld maar mijn drang tot kroegbezoek is evenredig afgenomen. Ik kom er zeker nog wel eens hoor. Maar dan vooral om met andere vaders te klagen over ons zware leven. En dan onder het genot van een lekkere IPA proosten met: “Je krijgt er zóveel voor terug!”. Behalve slaap, dat niet.

IMG E9963 3024x4032 - Boris vertelt; 'vier jaar vaderschap'

Waar ik voor mijn vaderschap wel onderschatte was de waarde van slaap. Maar ook mijn eigen vermogen om met slaaptekort om te gaan. Waar ik voorheen mijzelf weleens zielig vond als ik een nachtje slecht had geslapen, merk ik nu dat ik zonder problemen de dag doorkom na een gebroken nacht. Maar een dutje hier en daar in het weekend is ons niet vreemd. Uiteindelijk ga je waarderen waar je vroeger een hekel aan had; op tijd naar bed en thuisblijven in de avond en weekenden.

Het vaderschap schept ook direct een onbeschreven band met andere vaders in het wild. Als er in een supermarkt of restaurant een vader zo pedagogisch mogelijk zijn kind in bedwang probeert te houden maar deze niet luistert en de boel op stelten blijft zetten. Dat je dan elkaar aankijkt en die blik geeft van: “I feel your pain…” maar tegelijkertijd ook: “ha, gelukkig is het jouw kind en niet de mijne”. En dan ontvang je een blik terug met: “jaja, lach maar. Totdat jij de volgende keer aan de beurt bent”. Het blijft stuivertje wisselen!

Mannelijkheid, het heeft de afgelopen jaren als term een verandering doorgemaakt. Iedereen heeft er vast zijn eigen invulling voor maar ik merk dat aspecten als zorgzaamheid, emoties en verantwoordelijkheid meer ruimte krijgen en/of verschuiven. Met als hoogtepunt dat nieuwbakken vaders nu wel vijf (!) i.p.v. drie vrije dagen krijgen na de bevalling. Ja, het kan niet op! Sorry, ik kan het niet laten om te benoemen hoe belachelijk weinig dit is. De eerste weken na de geboorte van Fos was ik volledig op automatische piloot aan het werk. Gelukkig heb ik geen fouten gemaakt maar ik functioneerde niet optimaal.

Maar dat terzijde, de ouderschapsrelatie lijkt gelijkwaardiger te worden en dat vind ik mooi. Ik werk nog steeds vier dagen in de week en heb nog steeds eenmaal in de week mijn (bij gebrek aan een beter woord) papadag. Dit werkt voor mij, en voor ons. Deze tijd wil ik graag meemaken en van genieten. Want welke ouder voelt niet dat de tijd als zand door je vingers glipt?

Ik ben iemand die zichzelf goed kan vermaken zonder andere mensen. Muziek luisteren, sporten en een potje FIFA verzetten mijn gedachten en legen mijn hoofd. Zulke momenten heb ik soms even nodig. Met komst van Fos en Hazel worden deze momenten wel minder. Onderhand zitten we in een ritme dat Elise en ik ook tijd kunnen plannen om ons eigen ding te doen. Én om natuurlijk samen dingen te doen als man en vrouw.

En als laatste, alle clichés zijn waar! Wat ook weer een cliché is (wat OOK weer een cliché is, oké ik houd al op). Fos en Hazel zijn mijn wereld. Alles is van relatief belang in relatie tot hun gezondheid en geluk. En het vaderschap maakt je een melancholische zak, die bij elk schattig moment natte ogen krijgt van liefde en geluk… anyway, tijd voor bier en voetbal!

Groeten,

Boris