8551d70d b3c4 42cb 93b2 8b2bb732eeda 2 - Boris als Verpleegkundig Specialist in tijden van Corona

Vandaag is het wederom mijn eer om mijn eigen man aan het woord te laten. Niet over het vaderschap deze keer, maar over zijn werk. Boris is verpleegkundig specialist en begon op 1 april met z’n nieuwe baan in een verpleeghuis, in de piek van Corona. Vandaag deelt hij een stukje ervaring als zorgverlener, als vader en als man. Wellicht een stukje herkenbaarheid voor de een, een nieuw inzicht voor de ander. Lees je mee?

Als wij op vrijdagavond vermoeid en voldaan op de bank ploffen om Bed & Breakfast te kijken (zeg nou zelf, dat is toch het toppunt van Nederlandse kneuterigheid?) lukt het mij normaal best goed om de relaxmodus in te schakelen. Maar elke keer als er in een televisieprogramma nu handen worden geschud of geknuffeld wordt gaan bij mij alle alarmbellen af. “NEE! NIET DOEN! BESMETTINGSGEVAAR!”. En helemáál als er nog lekker amicaal drie zoenen worden uitgedeeld. Nu ben ik er niet rouwig om dat we daar vanaf zijn, ik heb nooit goed begrepen bij wie je dat nou wel of niet moest doen. En het voorkomt een heleboel ongemakkelijke situaties.

De social awkwardness even daar gelaten, die alarmbellen hè. Zal dat ooit weggaan? Zullen we ooit weer zonder aarzeling elkaar de hand schudden of (oké, alleen bij mijn binnenste cirkel dan) drie zoenen geven? Of zullen Fos en Hazel mij vol verbazing aankijken als ik hen over tien jaar vertel hoe wij voor 2020 met elkaar omgingen?

De meesten van jullie weten dat ik in de ouderenzorg werk. En op 1 april, te midden van de crisis, ben ik gewisseld van baan. Voor de crisis had ik besloten om in het verpleeghuis te gaan werken. Na zeven jaar in de wijkverpleging heb ik hier met een dubbel gevoel afscheid van genomen. Toen de crisis losbrak en alle verpleeghuizen op slot gingen voelde ik de spanning bij mijzelf toenemen. Hoe zal het zijn als ik straks ga starten? En voel ik mij daar prettig bij? Als professional heb ik een verantwoordelijkheid naar mijn patiënten. Maar als vader en echtgenoot heb ik een verantwoordelijkheid naar mijn gezin. Ik bemerkte dat Elise hier ook wel mee zat en daar hebben we over gepraat. Gelukkig begrijpt ze mijn plichtsbesef en vertrouwt ze mij.

Op mijn eerste werkdag kwam ik binnen en werd mij verteld dat ik twee COVID units onder mijn hoede zou krijgen. “Oké… *slik*”. Dat is niet niks. Ik ben gewoon maar begonnen en met een fantastisch team naast mij sprintte ik uit de startblokken. Als medisch behandelaar had ik het voordeel dat ik niet constant op de afdeling hoefde te zijn. Vol ontzag en met het grootste respect zag ik mijn collega’s op de afdelingen in schorten, mondkapjes en brillen de zorg verlenen aan soms doodzieke mensen. De eerste keer dat ik mij in beschermende kleding hees ging er een soort onbestemde spanning door mij heen. Wat tref ik aan? Kan ik dit wel? Na anderhalve week heb ik ’s avonds, nadat Elise naar bed was, even een potje zitten janken. Niks ernstigs, het kwam er gewoon even uit. Het moest er even uit. Gelukkig ben ik koning in relativeren en helpt mij dat goed in mijn werk, en daarbuiten.

IMG 9774 scaled - Boris als Verpleegkundig Specialist in tijden van Corona

Terwijl ik dit schrijf hoor ik Elise denken: “Ja, maar wat voelde je dan, schrijf dat dan op. Ik denk dat men het graag zou willen horen.”. Oké, oké vooruit dan! Het voelde heel overweldigend. De onbekendheid en grilligheid van dit virus kon ik moeilijk vangen in mijn hoofd. Zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt en gaf iets ontzagwekkends en dat overviel mij. Lijden, pijn en dood kan ik goed mee omgaan. Maar wel in de context dat er vaak een behandeling of verklaring voor is. En dit doorbrak al mijn denkkaders en brengt je eigen basis van kennis en kunde uit balans. Anderzijds gaf het ook onzekerheid over de toekomst, en met name die van mijn kinderen. Hoe ziet de wereld er straks uit? Is het een signaal dat we dingen écht anders moeten gaan doen? Hopelijk kijken Fos en Hazel dan ook vol verbazing terug hoe wij voor 2020 met onze aarde om gingen.

Gelukkig zijn er veel patiënten met ontslag gegaan maar ik heb met eigen ogen kunnen zien welke (blijvende) schade het virus kan aanrichten. Soms met de dood tot gevolg.

Nu heb ik gelukkig al een week of twee geen COVID patiënten meer gezien en dat geeft tijd en ruimte om terug te kijken.

Als vader en man heb ik er best moeite mee gehad om mijn aandacht te verdelen. Sowieso is het beginnen met een nieuwe baan altijd wennen en kost dat energie. In mijn geval voelde dat dubbel zo zwaar vanwege de crisis. De weekenden en avonden had ik nodig om bij te tanken en alles te verwerken. Gelukkig bieden twee van die belhamels goede afleiding en dat helpt. En Elise was heel blij als ik thuis was zodat ik haar even kon aflossen na wéér een dag mama/juf/politie/clown/boksbal te zijn geweest.

Als ik dan uit mijn werk kwam tegen half zes en Elise stond te koken met onweer op haar gezicht wachtte ik toch maar even met de vraag: ”Hé schat, hoe was je dag…?”. Waar je misschien zou denken dat Elise degene is die niet vooraan stond toen het geduld werd uitgedeeld, moet ik toegeven dat ik het toch tegen haar af leg. Het was soms echt lekker om te mogen werken en niet nóg een dag thuis te moeten zitten met twee kinderen. Mijn werk was het enige constante in die tijd, waar alle andere routines en ritmes wegvielen, en dat hielp mij om het thuis beter uit te houden. Ik heb groots respect voor thuisblijfmoeders (of -vaders), geen idee hoe zij het volhouden. Ik vind de benaming ‘thuisblijf-‘ wel wat vreemd overigens, alsof je dan nooit de deur uitkomt (hoewel dat tijdens de quarantaine dan weer wel treffend was).

Ik schrijf dit nu op omdat het mij helpt (soort van verwerking?) en jullie het mogelijk interessant of herkenbaar vinden. Mijn inschatting is dat redelijk wat lezers en volgers van Elise in de zorg werken (want tja, vrouwen zijn toch vaak degene die sterk genoeg zijn om dat werk te kunnen doen). Ik schrijf het niet op om te insinueren dat wij het zwaarder hebben gehad of dat ik jullie medelijden wil, au contraire! Daar wordt niemand beter van. Het is voor mij belangrijk dat we, nu de spreekwoordelijke brand redelijk geblust is, leren van deze uitzonderlijke situatie. We denderen alweer voort richting de zomervakantie die we allemaal hard verdiend hebben. Maar we kunnen niet vanaf september alles achter ons laten en doen alsof er niks gebeurd is. Nu wil ik niet als een pessimist overkomen want dat ben ik niet. Ik ben voorzichtig hoopvol (niet te verwarren met optimistisch) dat we met zijn allen hier een goede weg in gaan vinden. Zodat ik straks in 2040 tegen Fos en Hazel kan vertellen over de ommekeer in 2020: “Het begon allemaal met een virus uit China. Daarna veranderde de wereld compleet…”.

Zoals jullie van mij gewend zijn wil ik graag weer afsluiten met een mooie songtekst die mijn gevoel goed samenvat. Deze keer van Jackson Browne, die dit liedje al had geschreven en vanwege de crisis eerder heeft uitgebracht.

A Little Soon To Say

I wanna see you holding out your light
I wanna see you light the way
Beyond the sirens in the broken night
Beyond the sickness of our day
And after all we’ve come to live with
I wanna know if you’re ok
I wanna think it’s gonna be alright
It’s just a little soon to say

Groeten,

Boris