Het is woensdagavond 21:00, wij hebben zojuist onze feestelijke sushi verorbert want het is onze trouwdag. En als toetje een stukje chocoladetaart want – jawel – het is onze trouwdag. Dat zijn de dagen waarop je mag genieten en misschien ook even buiten de gebaande paden van het afvalproces mag lopen. Niet erg, het leven moet leuk blijven. Maar er knaagt iets aan mij en ik weet wat. Ik moet namelijk mijzelf wegen de volgende dag en ik weet nu al wat de weegschaal gaat zeggen.

Elise's Weekly Pictorama Juli #3: Mijn Verjaardag & Weekendje Zeeland

Hij gaat zeggen dat ik slordig ben geweest met mijn nieuwe Weight Watchers doelen. Dat ik eigenlijk er amper wat mee heb gedaan de afgelopen twee weken. Dat ik te veel heb gegeten en dat ik recalcitrant was. Dat ik even mijn hoofd in het zand heb gestoken omdat ik er gewoon ‘geen zin meer in had’. Hij gaat aangeven dat ik ben aangekomen óf – in het allerbeste geval – gelijk ben gebleven. En bij de laatste mag ik heel hard in mijn handjes knijpen.

Dus ik zit nu aan mijn kopje thee op donderdagochtend. D-Day. Het is kwart voor 9, Fos ligt weer in bed en ik weet dat zodra ik ga douchen het moment is gearriveerd om mijn blote kont op dat ijzeren ding te hijsen. Ik stel dit moment uit door nu al aan mijn artikel te werken. Ik weet dat ik straks het ‘eigen schuld – dikke bult’ adagium de gehele dag door mijn hoofd zal zingen. Grappig want op dinsdag had ik die recalcitrantie nog en interesseerde het mij geen reet. Zo simpel is ‘t. Gisteravond begon het schuldgevoel al te naderen en vandaag was dat mijn wekker.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #1: Werken & Woonkamer Make-over

Ik weet dus dat de afgelopen twee weken niet bepaald lekker liepen. Waar kwam dat door? Door mijzelf, echt alleen door mijzelf. Ik had er even geen zin in, ik wilde even niet punten invoeren, knagende trek hebben en niet mogen toegeven aan dingen die ik wil. Nu ben ik niet overdreven te keer gegaan – allerminst – maar ik weet dat ik te veel heb gegeten van normale dingen. Het avondeten was zoals altijd goed en daar lag het dan ook niet aan, het was meer gedurende de dag. Ik geef het weer de schuld. Maar ik moet mijzelf de schuld geven.

Okay, het is tijd. Ik ga mijzelf wegen.

Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten. En het is pijnlijk. Ja, het is officieel, ik weeg 61 kilo. Verdorie.

22 mei 2016: 65,8 kilo
9 juni 2016: 63,6 kilo
16 juni 2016: 63,4 kilo
23 juni 2016 – 62,5 kilo
30 juni 2016 – 62,5 kilo
7 juli 2016 – 62,5 kilo
13 juli 2016 – 62,0 kilo
21 juli 2016 – 61,5 kilo
4 augustus – 60,8 kilo
18 augustus – 61,0 kilo

De stand van zaken 8 weken geleden – gewogen op 22 mei 2016

Gewicht: 65,8 kilo
Buikomvang: 93,5 centimeter

De stand van zaken deze week – gewogen op donderdagochtend 18 augustus

Gewicht: 61,0 kilo
Buikomvang: 87,5 centimeter
Benen: 56,5 centimeter
Billen: 95,5 centimeter

Aranka vroeg eergisteren tijdens de thee hoe het met Weight Watchers ging omdat zij weet dat ik er na lang nadenken mijzelf toch aan heb gewaagd. Ik kon alleen maar antwoorden ‘slecht’ en de schuld bij mijzelf leggen. Het fijne aan vriendinnen in dezelfde situatie is dat je herkenning krijgt en dat is een pleister op de blaren. Hoewel je ze eigenlijk moet laten luchten. Ik had Aranka’s herkenning nodig dus ik liet ze bedekt. En toen zij vroeg waar het aan lag, mijn eigenwijze buien de afgelopen tijd, kon ik eigenlijk maar een antwoord bedenken; ik ben het niet gewend om te moeten als het om mijn gewicht gaat. Tot deze hele ontwikkeling (lees, het baren van mijn zoon) had ik een lichaam waar ik niet ontevreden over was. Een bijpassend gewicht waar ik niet ontevreden over was. Ik had niks te klagen over mijn lijf. Ach ja, een cupmaatje meer en wat minder poffertjespan op mijn bovenbenen zou welkom zijn. Die striae mocht ook wel weg. Maar over mijn buik, de grootte daarvan en mijn kledingmaat had ik niks negatiefs te zeggen. Tja, ik was eigenlijk al bijna een kwart eeuw tevreden met hoe ik eruit zag. Dat hoor je ook niet vaak, maar ik vond dat wel.

Elise's Weekly Pictorama Augustus #1: Werken & Woonkamer Make-over

Als je nooit hebt hoeven af te vallen, nooit de moeite hebt hoeven doen om op gewicht te blijven, niet hoefde na te denken wat je at, dan is ineens 10 kilo kwijt willen raken best een klus. Niet eens zo zeer lichamelijk maar meer mentaal. En ik schoot eigenlijk in heel puberaal gedrag; ‘ik wil nie..’. Maar ik heb altijd een levensmotto gehad en die is vrij duidelijk – ik predik het dan ook vrij graag – ‘als A je niet bevalt dan werk je hard om B te bereiken. Wil je dat niet? Dan moet je je mond houden en ophouden met zeiken’.

Dus, deze klaagzang is dus voorbij. En het geeft meteen weer mijn motivatie om op te houden met zeuren, de neurotische Elise te zijn die ik kan zijn en weer braaf mijn punten in te voeren en mij eraan te houden. Geen gedoe, geen gedonder. Hup!

Over twee weken wil ik delen dat ik mijn volgende tussen

doel van 59,– heb bereikt. Wat die laatste twee cijfers ook zijn, ik moet die 59 in het oog krijgen. Dat doel had ik voor deze week dus er is geen excuus meer gerechtvaardigd.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne