IMG 1252 768x1024 - Blegh, sporten! Waarom doe ik dit? Send help!

I did it, ik heb mijn vege ouwe lijf naar de sportschool gehesen. Nou ja, gereden want met de fiets naar de sportschool was me te sportief. En ik wilde ergens de kont in de krib gooien. Afijn, mijn eerste echte sportsessie in járen zit er weer op en gat, wat was dat afschuwelijk.

Ik ben denk ik de grootste luilak die er is, de meest ongedisciplineerde trage donder die er op deze aardbol rondloopt. No shame, echt niet. Ik schrijf dit zonder ook maar enige wroeging. Het mag een wonder heten dat ik altijd slank ben geweest, van zéér slank tot ‘gewoon’. Zweten zit namelijk niet in mijn DNA, naast dat er geen druppel uit mij komt – mijn lichaam weigert gewoon – heb ik er een snoeihekel aan. Vies, blegh. Die snelle stofwisseling? Daar ben ik altijd enorm dankbaar voor geweest en ná mijn zwangerschappen hoopte ik dat dit voor altijd zo kon blijven maar helaas..

Na beide bevallingen kwam ik 25 kilo aan. Ja, bij beide. De zwangerschap van Fos en de bijbehorende kilo’s waren echt volkomen mijn eigen schuld want ik vrat alles wat los en vast zat. Maar, ik heb wel genoten! Bij de zwangerschap van Hazel heb ik wel enorm opgelet met wat ik naar binnen werkte maar mijn laatste trimester en de warmste voorjaar in decennia’s vielen bij mij tezamen; ik hield vocht vast als een waterballon. Twee weken na de bevalling was ik al 15 kilo kwijt, ik plaste mij een ongeluk; al het vocht kwam er eindelijk uit. Er bleef maar tien kilo over, nette score vond ik zelf gezien de eerste keer.

Onderhand is Hazel al ruim anderhalf en ik ben weer op gewicht, al een poos. Beide keren is het gelukt om binnen een klein jaar 25 kilo kwijt te raken. Wel met hulp, het programma van New Born Fit Mama kan ik aanraden. Kimberly is fantastisch in het begeleiden van nieuwbakken mama’s en hun afvalproces.

Maar, ik ben niet fit. Ik ben weer ‘slanker’ maar heb zeker een buikje. Vrij stevige bovenbenen en billen waar Boris grote ogen van krijgt (van plezier, even ter goede orde). De discussie ‘omarm je lijf, je hebt een wereldprestatie voor elkaar gebokst!’ is al geweest en die fase ben ik lang en breed voorbij. Ik ben knetter trots op mijn lijf, het dragen van twee beeldschone kinderen en die putjes? Die horen er nou eenmaal bij. Maar die luiheid, dat buikje wat ik kreeg ná kerst en echt niet had vóór kerst zijn onnodig. Het gaat verder dan ‘een bikini-lijf’ lijf want dat heb ik al. Ik trek een bikini aan en klaar is kees; bikini-lijf, hoppa.

Dus, waarom dan de sportschool naast hetgeen hierboven beschreven? Naast dat het constant door iedereen en alles – om wat voor reden dan ook – werd aangeraden merk ik zelf ook wel dat het wijs is om wat te bewegen. Ik heb een slechte werkhouding, heb meerdere dagen in de week schreeuwende pijn in mijn rug. Ik ga al een tijdje naar de fysiotherapeut wegens een oververmoeid en overbelaste kaak wat zijn weerslag heeft op mijn schouders en nek. Er zitten knopen in mijn schouderbladen die zelfs de masseuse als ‘goh, dat is wel ernstig zeg‘ kan categoriseren. Alleen al voor mijn spieren is het goed te gaan.

Maar jongens, wat een dráma! Ik mocht mij afgelopen vrijdag melden voor mijn eerste ‘sessie’. Je eerste rondje sportschool – ik ga naar ProfitGym- begint met een jonge knaap in strak lijf en clipboard met je gegevens. Hoe oud je bent, hoe veel je weegt, hoe lang je bent etc. De standaard vragen zogezegd. En dan komen de vragen waarbij je eigenlijk wil liegen maar je weet dat dit waarschijnlijk niet handig is met zijn ‘fitplan’ wat volgt n.a.v je antwoorden. Dus ik biechtte braaf op hoeveel ik sport (niet) en waarom niet (ik heb er een gruwelijke hekel aan) en of ik de laatste drie maanden qua beweging een cijfer kon geven (-100). Hij moest lachen maar ook zijn lach stierf weg na het gebruik van het eerste apparaat. Jep, ik ben er slecht aan toe.

Hij matte mij zo compleet af dat ik afgelopen weekend amper kon lopen. Nee, echt. Ik heb pijnstilling moeten nemen en ik waggelde het huis door als een lam schaap. De kinderen tillen? Niet zonder in janken uit te barsten. En geloof mij, ik voelde érg veel zelfmedelijden die 48 uur dus gejankt heb ik zeker.

Ik baal. En waarvan weet ik niet precies. Ik baal van het feit dat ik zo’n luie donder ben. Dat ik niet wil terwijl ik weet dat het mij gelukkiger maakt, fitter maakt. Dat het mij gezonder maakt, ook voor de kinderen. Ik baal dat ik niet trots ben op mijzelf dat ik tóch ga terwijl ik echt niet wil – een kind met spruiten aan de eettafel is er niks bij -. Waarom er bij mijn die freakin’ endorfines niet vrijkomen en bij ieder ander wel? Ik zweer ‘t! Er gebeurt echt niks, noppes en nada. Ik baal dat dit zo’n gevecht moet zijn. Wat is er mis met mij?

Wordt het ooit beter? Zal het makkelijker worden? Zullen mijn spieren minder dood en verdorven aanvoelen na een tijdje of is het elke keer zo ernstig naderhand? Ga ik dit OOIT leuk vinden?

Donderdag meld ik mij weer voor een lesje yoga, dát vond ik wel te pruimen. En geloof mij; er is niks makkelijks aan een goeie les yoga. Ik ontdekte spieren waarvan ik het bestaan absoluut niet wist. Volgende week staat er ook een les Zumba op de planning. Dat zal leuk worden aangezien Hazel een beter ritmegevoel heeft dan ik en zij draait alleen rondjes als de muziek aan staat. Even ter beeldvorming. Maar ik heb besloten dat dit mij niet zal deren, ook de meer ervaren dansers zullen mij er niet onder krijgen. Het lijkt mij leuk om dans en cardio te combineren, veel leuker dan zo’n stomme crosstrainer in ieder geval. En tussendoor zal ik mij weer melden bij die jonge, strakke, fitte puppy die mij afmatte vorige week. Hoogstwaarschijnlijk. Heus. Echt. Ik beloof ‘t. Vast. Denk ik. Misschien. Wellicht.

Dus. Hierbij weer een stukje verbale diarree naar de mensen toe, you’re welcome! Ik deel lief en leed en dit is even mijn – enorm voelbare! – leed. Wie stuurt er positieve berichtjes over geweldige succesverhalen naar mij? Ik heb motivatie nodig!

Vertel, hoe sportief ben jij? En maakt het je echt gelukkig (hoe dan?!). Wat voor sport beoefen jij?

Liefs,

Elise Joanne