Vandaag even een belangrijke update. Er zijn namelijk een aantal ontwikkelingen gaande, persoonlijke ontwikkelingen die ook van belang zijn voor jullie als mijn bezoekers. Er staan namelijk wat dingen te gebeuren omtrent mijn gezondheid en het wordt wellicht tijd dat ik dat deel.

Zo’n veertien jaar geleden werd bij mij een knieziekte geconstateerd genaamd osteochondritis dissecans. Laat je niet misleiden door de chique Latijnse naam want het is eigenlijk heel simpel; mijn knieën zijn ziek. Kraakbeen laat los en er beginnen zich enorme kraters te vormen. Al jaren loop ik bij specialisten in elke vorm mogelijk, waar dan ook in het land. In mijn eerste tienerjaren ben ik meerdere keren geopereerd om de losse stukken kraakbeen te verwijderen en om het kraakbeen weer te polijsten. Dit gaat natuurlijk gepaard met consequenties. Ik heb nu gaten in mijn kraakbeen en veel pijn op dagelijkse basis. Mijn laatste operatie was op mijn zestiende en sindsdien heb ik mij door veel medicijnen en behandelingen heen geworsteld.

Er staan verder in de toekomst een aantal dingen op de planning, zoals kraakbeentransplantatie (indien ik daar een kandidaat voor ben) en op termijn wellicht kunstknieën. Er zijn behoorlijk wat mensen in Nederland die hetzelfde probleem hebben, in knieën, heupen of ellebogen, maar vaak is het na een enkele operatie voorbij. Mijn aandoening zit in beide knieën en is zeer vergevorderd. Helaas. De afgelopen paar maanden ben ik weer onder behandeling bij een aantal nieuwe specialisten. Hier kwam uit dat ik weer losse stukken kraakbeen in mijn beide knieën heb die er uit moeten. En precies daar gaat deze blogpost over.

Over twee weken, op dinsdag 26 augustus, en in februari volgend jaar zal ik weer geopereerd moeten worden. De stukjes die in beide knieën zitten moeten er namelijk uit, want die kunnen voor meer schade zorgen én het levert de extreme pijnen op die ik de laatste tijd ervaar. De operatie stond oorspronkelijk in de planning voor oktober maar het gaat zodanig slecht dat wij afgelopen week hebben besloten hem naar voren te halen. Ik heb veel moeite met lopen, krukken zijn mijn beste vriend, en zodoende kom ik eigenlijk niet meer mijn huis uit. Ik ben er ontzettend ‘sip’ van maar weet mij, zoals ik dat al jaren doe, er goed doorheen te slaan. Ik ben bang, logisch, maar Boris is een enorme steun. De teleurstelling dat dit een blijvende en chronische ziekte is, ook al weet je al jaren hoe de stand van zaken is, is groot. Het is een dagelijkse beperking die voor veel verdriet zorgt. Let wel; in alle andere aspecten van mijn leven ben ik en voel ik mij een ontzettend gezegend mens.

Er zijn ook een aantal dingen die veranderd moeten worden in ons privé leven. Wij zijn druk op zoek gegaan naar een ander appartement want het huis waar wij nu wonen, een monumentaal stadsappartement met veel trappen, daar kan ik niet fijn in revalideren. Een rolstoel en een trap gaat niet samen helaas! Onze zoektocht is beloond want enkele weken geleden hebben wij de perfecte woning gevonden waar ik goed in kan revalideren, waar wij zelfs ondanks mijn knieën dolgraag in willen wonen! Wij zijn er echt zielsgelukkig mee en wij konden dit goed gebruiken. Deze woning zal klaar zijn in januari en omdat wij niet de operaties zo ver vooruit willen (en kunnen schuiven wegens recente ontwikkelingen), zullen wij blijven wonen waar we wonen voor de eerste operatie en bij de tweede zullen wij verhuisd zijn. Het huis is een prachtige nieuwbouw complex waar we lekker de keuken en de badkamer zelf mogen uitzoeken; heerlijk! Dit was een pleister die wij goed konden gebruiken. De revalidatie zal zo’n zes weken behelzen, en met drie maanden moet alles weer stabiel zijn.

Ik zal proberen zoveel mogelijk vooruit te werken zodat jullie niet zullen merken dat ik niet achter de laptop zit. Omdat het vooruit werken nu ineens dichterbij komt, doordat de operatie is verschoven, heb ik besloten het vakantierooster te verlengen tot en met 1 september. Dit geeft mij meer tijd om weken te vullen met één artikel per dag. Vanaf 1 september zal gewoon op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag twee artikelen geplaatst worden, net zoals voor het vakantierooster. Mocht de revalidatie mij zwaarder vallen dan wil ik graag een slag om de arm houden en kunnen/mogen besluiten om terug te gaan, voor een korte periode, naar één artikel per dag. Ik vraag ook jullie begrip daarvoor indien het nodig zou moeten zijn. Ik verwacht, omdat ik het vakantie rooster verleng én ik nu gewoon keihard aan het vooruit werken ben, dan het goed moet komen maar ik weet gewoon niet hoe het gaat lopen.

Wellicht vraag je je af waarom ik dit niet eerder heb gezegd. Logische vraag! Ik vond dit onderdeel van mijzelf simpelweg te persoonlijk om te delen. Daarnaast vond ik het belangrijk jullie daar niet ‘mee lastig te vallen’. Ik ben een persoonlijke beautyblogger, geen beautyblogger met een knieziekte. Dat laatste is wel zo maar ik wilde niet dat dat het beeld zou zijn wat jullie van mij hadden. Er zijn genoeg bloggers die hun beperkingen/ziekten wel op de voorgrond hebben, mede omdat hun blog bestaat uit het onderwijzen van mensen over die beperking. Maar ik heb die behoefte nooit gehad. Ik wilde juist iets ondernemen waarin mijn ziekte helemaal geen rol hoefde te spelen. Weet wel dat ik daarmee dus absoluut niet af geef op de mensen die dit wel doen, hun positie snap ik ook erg goed. Zij laten immers op hun manier zien dat ze meer zijn dan een chronische ziekte. Ik doe dat, door het juist niet te benoemen.
Dus, waarom zeg ik het dan nu wel? Nou, het komende jaar gaat wat zwaarder voor mij worden en jullie zullen dat gewoonweg merken. Mijn gehele aankomend jaar staat op zijn kop met twee operaties en een verhuizing. Ik wil dan niet liegen waarom ik bepaalde keuzes maak of voor enige verwarring zorgen. Daarnaast is het wellicht een beetje raar om als persoonlijke beautyblogger die zo’n jaar doormaakt niet naar haar bezoekers te communiceren wat er gaande is. Kimberley de Jong (MijnBreinTV) zei laatst iets wat mij aan het denken zette; ‘Waarom online mooi weer spelen als het in je privé leven slecht gaat?’.

Dit betekent niet dat ik jullie doodgooi met mijn verhalen over dit onderwerp, geheel niet, want dat vind ik zelf onnodig. En dat is niet de reden waarom jullie op mijn site komen. Ik zal, waar nodig, jullie updates geven over de situaties omdat het dan te maken zou hebben met mijn site. Het kan natuurlijk terug komen in ‘Personal Pics’ etc. maar daar blijft het dan ook bij. Op twitter zal ik wel zoals altijd van mij af twitteren en op die manier de geïnteresseerde bezoekers op de hoogte houden. Mocht je het dus ‘leuk’ vinden om te weten wanneer ik geopereerd moet worden en hoe het met mij gaat, kan je mij daar op volgen.

Voor dat dit artikel ten einde loopt zou ik nog wel even willen zeggen dat goedbedoelde adviezen niet nodig zijn. Dat bedoel ik zo vriendelijk als dat ik het maar zeggen kan! Ik ben onder behandeling bij de beste specialisten die dit land te bieden heeft en alle (en dan bedoel ik ook alle) opties zijn al langs geweest.

Ik vind het spannend om dit te delen.Juist omdat het zo persoonlijk is. Ik ken niet anders dan dat ik dit heb, het maakt een enorm groot deel van mijn leven uit. Ik hoop dat ik op jullie steun en begrip kan rekenen de komende periode.

Bedankt voor het lezen.

Liefs,

Elise Joanne