shutterstock 520394380 1024x683 1 - Als het even anders gaat

Tja, waar te beginnen? Bij het begin, in het midden of al bij het einde? Soms gaat het allemaal even niet zoals moet. Dat heb je, die weken zijn er.  Afgelopen week heb ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm gelopen en dat had een reden. Op social media was ik eigenlijk niet te vinden, Insta Stories liet ik maar even achterwege en Amsterdam bezocht ik maar een enkele keer. Ik was verdrietig en had ruimte nodig om dat te kunnen zijn.

Ik open WordPress, ik klik op ‘nieuw bericht’ en daar staat hij dan, die tikkende cursor. Ik weet niet wat ik moet schrijven ter uitleg waarom er vandaag niet een artikel online staat die ik vorige week – of eerder – al schreef. Een artikel waarvan ik dacht; ‘ja, dit is een goed exemplaar, hier ben ik blij mee!’. Die inspiratie had ik namelijk niet, elke creativiteit was ver te zoeken.

De reden was heel duidelijk, de reden weet ik zeer goed.

Ik heb een persoonlijke blog. Lief en leed komen voorbij op mijn site, de laatste jaren zeker. Daar sta ik achter, daar voel ik mij goed bij en dat is een mooie uitlaatklep. Tevens hoop ik altijd iemand anders te bereiken met mijn woorden, een ander een hart onder de riem te steken. Ook daarom schrijf ik mijn artikelen, ook daarom schrijf ik mijn persoonlijke, emotionele en eerlijke woorden. Natuurlijk, niet alles. Iedereen begrijp dat dat niet kan. Dat hoeft ook niet, niet alles hoeft online gezet te worden. Niet alles hoeft gedeeld te worden. Zo ook dit niet. Waarom dan wel dit artikel?

Nou, niet alleen om mij te verontschuldigen waarom er vandaag geen ‘normaal’ artikel online staat en waarom er morgen ook geen Elise’s Weekly Pictorama online komt. Want, bij deze, die komt er deze week niet. Het is ook omdat ik een persoonlijke blog heb en ik juist hier moet kunnen laten weten dat het even niet goed ging. Even niet goed gaat. Voor iemand die altijd vooruit geschreven heeft, zorgt dat alles online komt wanneer het ‘hoort’ en wanneer het ‘moet’, is dit niet gebruikelijk. Maar het ontbrak mij aan alles om iets te schrijven waar mijn hoofd niet naar stond. Om foto’s te maken van fijne beelden want die waren er niet zo veel. En doen alsof staat mij niet.

En ook om van gedeelde smart halve smart te maken. Om er op te mogen vertrouwen dat er vaste bezoekers zijn die deze woorden kunnen waarderen, en die het ook niet erg vinden dat ik niet uitweid over de specifieke reden. Ik ben er namelijk niet aan toe die te delen maar dat komt wel, ik moet eerst zelf een plekje vinden om de ervaring van afgelopen week in te kunnen stoppen.

En dat komt goed, dat weet ik zeker. Op dit moment voel ik mij ook beter dan dat ik een paar dagen geleden deed. Afgelopen dagen zat ik in Zeeland en dat zijn altijd fijne dagen. Dat waren dagen die ik nodig had op allerlei manieren. Emoties zaten hoog, die moesten er uit. Want afgelopen tijd liep het niet zoals ik het wilde, zoals ik wenste, zoals ik hoopte en zoals ik dacht. En als ik iets heb geleerd is het wel dat ik niet alles naar mijn hand kan zetten. Juist dat vind ik verschrikkelijk lastig, zeker als mijn hart er mee gemoeid is.

Er zijn van die weken dat blijdschap, spanning, hoop en verdriet elkaar in rap tempo af kan wisselen. Deze week was zo’n week. Zolang aankomende week niet zo zal zijn komt het helemaal goed en ben ik er snel genoeg weer.

Liefs,

Elise Joanne