IMG_0353

Ik zeg vaak, vooral in favorieten video’s, ‘Wat gaat de tijd toch snel he?’, en dat doet het ook. De tijd vliegt en gaat voor mijn gevoel nog sneller dan vroeger. Waar zou dat toch aan liggen? Vandaag – 17 augustus 2014 – is mijn trouwdag en vandaag zijn Boris en ik twee jaren getrouwd. Vorig jaar schreef ik over de planning van onze trouwdag, vandaag schrijf ik een persoonlijk stukje (met nieuwe foto’s!) over mijn huwelijk. Twee zeer verschillende dingen.

Onderhand weten jullie allemaal dat Boris en ik jong getrouwd zijn. Ik was een aantal weken 22 jaar en Boris enkele maanden 23 jaar. Binnen christelijke gemeenschappen is het niet ongebruikelijk om jong te trouwen vanwege de wens om niet eerst te willen samen wonen. Nu hadden Boris en ik wel enkele maanden voor ons trouwen ons huis gevonden en de keuze gemaakt er toen al samen in te wonen. Dit was niet gebeurd als wij niet zouden gaan trouwen, laat dat wel wezen. Je maakt in het leven allemaal andere keuzes, wij simpelweg deze. Wellicht een zeer traditionele keuze maar dat laat onverlet dat ik een moderne vrouw ben. Ik geloof dat ik een vrouw van de ‘wereld’ ben; ik heb angst, liefde, eenzaamheid, emotionele en lichamelijke pijn en gelukzaligheid gekend en ik kon deze beslissing goed overzien en vond het simpelweg de beste keuze die ik zou kunnen maken.  Nu is het niet zo dat wij wilde trouwen ómdat wij christelijk zijn, of omdat wij kinderen willen krijgen of omdat dat de enige manier is om bij elkaar te zijn. Nee. Natuurlijk heeft dat er allemaal mee te maken, maar Boris en ik wilde getrouwd zijn, man en vrouw.

IMG_0437

Nu zijn wij 24 maanden verder. De trouwdag is voorbij, de rekeningen betaald en de witte broodsweken liggen al lang achter ons. Er is al een klein jubileum voorbij gegaan, de fysieke herinneringen opgeborgen en het leven gaat door. Ik krijg soms wel eens de vraag of getrouwd zijn anders is dan samenwonen of een samenlevingscontract. Dat laatste dat kan ik natuurlijk niet zeggen, ik ben dat immers nooit aangegaan. Wat ik wel weet is dat het huwelijk in veel aspecten lijkt op samenwonen of een contractuele verbinding, dat is het huwelijk immers ook. Je wordt naast elkaar wakker, betaalt samen de rekeningen en belooft (al dan niet vastgelegd) trouw aan elkaar. Is dus mijn relatie echt anders dan voor mijn huwelijk? Ja, dat dan weer wel. Er zijn niet alleen een aantal jaren relatie bij opgekomen waarin je groeit in liefde en genegenheid voor elkaar maar het ‘gevoel’ is anders. Dat klinkt als een ontzettende dooddoener, wat het wellicht ook is, maar voor ons was dat oprecht zo. Het huwelijk is een ontzettend bijzondere verbinding die je aangaat ten overstaan van God, gemeente en familie. Wij voelden ons echt getrouwd, onze liefde werd dieper na ons ja-woord. Niet elk stel heeft dit en zal dit op dezelfde manier ervaren, maar wij zeker wel. Alsof ik nog meer van Boris ben gaan houden sindsdien. Daarnaast was het ook het extra gevoel van verantwoordelijkheid, een relatie kan je immers verbreken, een huwelijk niet. Ja, dan zou je natuurlijk kunnen scheiden maar de juridische, financiële en emotionele gevolgen van een scheiding gaan veel verder dan die van een breuk.

IMG_0305

Let wel, ik onderschat relaties die al járen duren en waarbij de partners net zo goed getrouwd zouden kunnen wezen absoluut niet. Ik geloof in alle oprechtheid dat het huwelijk niet altijd heil brengt en dat er relaties zijn waarbij het huwelijk geen optie is of het niet die optie nódig heeft. Ik maak geen vergelijking, ik probeer niet het een te verminderen in waarde. Ik probeer uit te leggen wat voor mij (dus heel persoonlijk!) het huwelijk betekend ten opzicht van mijn relatie vóór het huwelijk.

Ik had een fantastische trouwdag maar hoe zit het met mijn jonge huwelijk? Ik voel mij de koning te rijk. Ik ben zó intens gelukkig met Boris dat ik er af en toe echt bang van kan worden. De angst om zonder hem verder te moeten ligt, als ik het toe laat, als een klem om mijn hart. Wij hebben af en toe ruzie, kunnen kibbelen als een getrouwd stel en zorgen voor onmogelijke irritaties bij elkaar. Maar wij beide hebben de afgelopen 6,5 jaar nou nog nooit gedacht dat het een optie was om de ander te verlaten. Daar zijn de ruzies bij lange na niet groot genoeg voor, het respect te groot en de liefde simpelweg te onmeunig veel. Voor ons is het huwelijk, die dag waarop wij in elkaars ogen keken en voor altijd elkaar eeuwige trouw beloofden, nog steeds de beste beslissing ooit geweest. Elk jaar kan ik terug kijken op een jaar met veel bergen en enkele dalen, maar altijd een krachtig middelpunt en dat is de liefde die ik deel met Boris. Ik ben beter met hem, door hem en vanwege hem.

Op naar het volgende jaar!

Omdat ik weet dat jullie graag foto’s zien van mijn trouwdag heb ik weer enkele nieuwe (!) bijgevoegd. Wel allemaal van mij of waarbij je alleen mijn gezicht goed ziet en niet die van Boris wegens privacy redenen. 

Liefs,

Elise Joanne

Foto’s zijn gemaakt door Robin Kuijs.