shutterstock 511799326 1024x683 - Huisarts Anne vertelt - Mevrouw Swarts

Een aantal weken geleden vertelde Anne in de rubriek ‘Het werk van..’ haar verhaal als huisarts in een dorpspraktijk. Ik heb genoten van haar verhaal en zij gaf aan wel vaker te willen schrijven. Ik, nieuwsgierig als dat ik ben naar die verhalen, wil haar hier absoluut de ruimte voor geven. Vandaag vertelt zij over een aantal patiënten en hoe haar drukke dagen eruit zien aan de hand van voorbeelden. Een uniek kijkje achter de schermen!

Vind je dit soort verhalen leuk? Ook Birte, verloskundige, heeft in het verleden enkele verhalen op papier gezet om dit kijkje achter de schermen te bieden aan lezers. Je kan ze hier bekijken!

Verhaal van een huisarts – Mevrouw Swarts
Februari 2020

Dinsdag 8.15u: de spoedlijn gaat. De assistente neemt de lijn direct op en haalt mij erbij. Mevrouw Swarts van 84 jaar ligt op de grond in de woonkamer en kan niet meer opstaan. De thuiszorg gebruikte de sleutel uit het sleutelkastje om binnen te komen nadat zij de deur niet open deed voor de ochtendverzorging. Ze is bij bewustzijn maar is verward en heeft pijn. Ik ken mevrouw Swarts als een fragiele dame met beginnende dementie. Ze is erg op zichzelf en ook best eenzaam. Gelukkig heeft ze sinds kort geaccepteerd dat er 1x per dag thuiszorg komt om haar te helpen met wassen en aankleden. Ze heeft 1 betrokken dochter maar zij woont een uur rijden van haar vandaan. Het is niet duidelijk wat er nu aan de hand is, maar er is in ieder geval hulp nodig en ik vertrek meteen om de situatie in te schatten. De andere patiënten in de wachtkamer worden door de assistente geïnformeerd dat de dokter naar een spoedgeval is en dat het mogelijk even kan duren voordat zij aan de beurt zijn. Gelukkig is hier meestal begrip voor. Ik pak mijn jas, dokterstas en een kort overzicht van de patiënte waar ik naartoe ga met haar medische gegevens. Ik voel de adrenaline door mijn lichaam stromen en doorloop kort wat scenario’s van wat ik kan aantreffen.

Bij aankomst tref ik mevrouw Swarts aan op de grond van de woonkamer. Ze is bij bewustzijn maar verward. Ze weet niet hoe lang ze al op de grond ligt en hoe dit zo is gekomen. Haar broek is nat van de urine. Ik tel haar pols, meet haar bloeddruk en temperatuur en controleer haar suiker. Ze heeft veel pijn aan haar linker been en kan daardoor niet opstaan. Ze is stabiel maar ze kan hier natuurlijk niet zo blijven liggen. Samen met de mevrouw van de thuiszorg schatten we de situatie in. Mevrouw Swarts heeft haar kleding nog aan, het bed is onbeslapen, de gordijnen zijn nog open en haar avondeten ligt op de grond. Meest waarschijnlijk heeft ze de hele nacht op de koude harde grond gelegen. Het is nu aan mij om te zorgen dat de juiste medische zorg wordt verleend. Ik bel de centrale voor een ambulance en vraag of ze mevrouw kunnen komen ophalen om naar het ziekenhuis te vervoeren. Enerzijds moet worden gecheckt waarom ze is gevallen: Heeft ze een beroerte gehad, een infectie, een hartritmestoornis, een hartinfarct? Of is ze gewoonweg gestruikeld en kon ze daarna niet opstaan? Anderzijds zal in het ziekenhuis worden gecontroleerd of ze schade heeft van de val zelf. Zo is het mogelijk dat, met name ouderen, een hersenbloeding krijgen door een val op het hoofd (is ze daarom zo verward?). Of misschien heeft ze haar heup gebroken? De dochter wordt gebeld en rijdt naar het ziekenhuis waar mevrouw naartoe gaat. Ik wacht totdat de ambulance arriveert, geef ze een overdracht, bel de arts in het ziekenhuis en wens mevrouw sterkte. Ik keer terug naar de praktijk en schud de adrenaline kort even van me af. Ik loop een half uur uit op mijn spreekuur. Ik probeer me te concentreren, ik probeer wat tijd in te halen door mijn pauze over te slaan en denk ondertussen aan mevrouw Swarts. Hoe zal het met haar gaan?

De volgende dag krijg ik een brief van het ziekenhuis. Mevrouw Swarts is helemaal onderzocht en er is gelukkig niets ernstigs gevonden. Ze keert weer terug naar huis. Ik ga een dag later bij haar langs en spreek ook haar dochter. Mevrouw blijkt vaker te vallen en haar geheugen wordt steeds slechter de laatste tijd. Ze wilde eerder geen hulp maar ze ziet nu zelf ook in dat het niet zo goed met haar gaat. Ze wil wel heel graag thuis blijven wonen. Er moet hulp worden ingeschakeld. Dochter gaat zorgen dat mevrouw iedere dag een warme maaltijd krijgt geleverd (daar zijn bezorgservices voor) en ze dus niet meer zelf hoeft te koken. Dat lukte de laatste tijd toch al niet meer zo goed en daardoor at ze vaak niet of enkel brood. Het mogelijk gevaarlijke gasfornuis wordt afgesloten. De dochter neemt ook contact op met de gemeente om te kijken voor poetshulp in huis. De thuiszorg wordt uitgebreid en komt voortaan 2x/dag. Er worden papieren ingevuld zodat mevrouw ook wat dagbesteding kan krijgen. Zo kan zij 2 dagen per week naar een zorgboerderij en is ze minder eenzaam. Er wordt alarmering aangevraagd. Mevrouw draagt voortaan een armband met een rode knop. Als zij hulp nodig heeft, als ze bijvoorbeeld is gevallen en niet meer kan opstaan, kan ze op deze knop drukken en wordt er hulp ingeschakeld. Er worden talloze telefoontjes gepleegd en formulieren ingevuld; alles kost tijd om te regelen. We hopen met zijn allen dat mevrouw op deze manier nog een tijd fijn thuis kan wonen.

Groetjes,

Anne

Hartelijk dank voor dit inkijkje Anne! Ik vind het ook zo knap hoe je kan schakelen van een situatie waarbij de adrenaline door je lijf giert, naar de spreekkamer waar iemand met een snotneus op je aan het wachten is. Geen pauze, tijd inhalen en gaan met die banaan. Veel bewondering!

De naam van de patiënt is gefingeerd en enkele details veranderd wegens privacy.