Basisschool Elisejoanne.nl - Het werk van.. Basisschool directrice Jolanda!

Vandaag is het de beurt aan Jolanda om meer te vertellen over haar werk. Jolanda is getrouwd met Marc en werkt in de provincie Gelderland als locatiedirecteur op een basisschool. Ze geeft een heel mooi inkijkje in haar dagelijkse werkzaamheden. Lees je mee?

Lees hier de andere artikelen binnen de rubriek ‘Het werk van..’.

Hoi! Stel je eens voor! Wie ben je, waar woon je en wat voor werk doe je? Heb je een partner, kinderen, dieren?

Ik ben Jolanda, 27 jaar, woon in Bunschoten-Spakenburg en werk als locatiedirecteur op een basisschool in Barneveld. Ik ben samen met Marc, hij heeft drie kinderen van 6, 10 en 14, waar we samen enorm van genieten. We wonen sinds kort samen en hebben een huis gekocht, waar we in juni de sleutel van krijgen. Veel nieuwe dingen waar we heel veel zin in hebben!

Heb je altijd al dit beroep willen uitoefenen?

Als kind wilde ik altijd juf of kapster worden. Ik speelde vaak schooltje en kappertje. En uiteraard was ik bij schooltje altijd de juf, tot onvrede van mijn vriendinnetjes. Bij het schooladvies in groep 8 werd duidelijk dat ik gymnasium kon gaan doen. Ik koos er samen met mijn ouders voor om naar de HAVO/VWO brugklas te gaan. Ik wilde graag bij mijn vriendinnen in de klas blijven en mijn ouders vonden dit prima. Na twee jaar HAVO/VWO stroomde ik door naar VWO 3. Vanaf toen werd er op school op mijn ingepraat dat PABO ‘onder mijn niveau’ was en dat ik naar de universiteit kon en eigenlijk ook moest gaan. In het hele loopbaanoriëntatietraject heb ik allerlei voorlichtingen bijgewoond. Van de door mij zo geliefde PABO tot rechten en universitaire studies rondom pedagogiek en psychologie. Uiteindelijk besloot ik mijn hart te volgen en tot grote onvrede van mijn decaan, mij in te schrijven op de PABO in Ede. Uiteindelijk kon ik daar, vanwege mijn VWO achtergrond, de versnelde academische route volgen. Ik heb de PABO toen in 2,5 jaar afgerond en startte in 2013, met mijn amper 20 jaar,  met werken in groep 3 op de school waar ik stage gelopen had.

Hoe ben je er zo ingerold?

In het derde leerjaar van de PABO koos ik voor een speciale stagevariant. Ik ging hierbij drie dagen stagelopen op een basisschool, in een vaste groep en nog maar 2 dagen naar school. Ik ben toen op een school in Barneveld beland. Hier had ik het enorm naar mijn zin en liep ik een goede stage. Ze vroegen mij om mijn LIO (leraar-in-opleiding) stage bij hen te komen lopen. Een LIO is een de eindstage van de PABO. Wanneer je LIO’er bent, betekent dit dat je zelfstandig een klas mag draaien. Uiteraard is er iemand aanwezig als achterwacht, maar je geeft zelf volledige dagen les en voert bijvoorbeeld ook oudergesprekken. Na mijn LIO stage kon ik, ondanks het lerarenoverschot toen (kun je het geloven?) blijven werken op mijn stageschool. Tijdens mijn LIO echter, was ik erachter gekomen dat ik toch wel meer uitdaging zocht dan alleen lesgeven. Kreeg mijn decaan toch nog gelijk.. Ik besloot het collegejaar daarna de master orthopedagogiek te gaan studeren in Amsterdam. Om toegelaten te worden tot de master moest ik eerst een pre-master van een half jaar doen. Ik kon er naast blijven werken en rondde uiteindelijk in twee jaar de master af. Met de kennis en ervaring van de master werd ik naast groepsleerkracht, ook intern begeleider. Als intern begeleider regel je alle zorg in de school. Je coacht leerkrachten, voert zorggesprekken over leerlingen met ouders, leerkrachten en externe instanties en coördineert alles rondom planmatig werken in de school. Ik vond hierin weer uitdaging en werd gevraagd voor een bovenschools project. Er was een school binnen de stichting waar ik werk, waar de resultaten tegenvielen. Er werd een projectteam opgestart met diverse expertises om deze school te analyseren en te bekijken waar verbeteringen noodzakelijk waren. Mij werd gevraagd daar deel van uit te maken. Ik houd van uitdaging en nieuwe impulsen in mijn werk en greep deze kans met beide handen aan. Aan het eind van het traject van analyseren en het schrijven van een verbeterplan, werd mij gevraagd om op deze school intern begeleider te worden. Ik liet het lesgeven los en ging als fulltime IB’er aan de slag op deze school. Er moest een hoop gebeuren en samen met het team hebben we enorm veel werk verzet. Na een aantal maanden werd de directeur ziek en moesten wij als management team, bestaande uit mij als IB’er en twee coördinatoren, veel directietaken overnemen. Ik merkte dat ik de werkzaamheden die hierbij kwamen kijken, erg leuk vond. Ik deed inmiddels ook de opleiding middenmanagement en ik vond alles rondom leiderschap steeds interessanter en uitdagender. Uiteindelijk heb ik aangegeven bij het bovenschools bestuur dat mijn interesse steeds meer bij het leidinggeven lag. Meer dan bij de zorg of lesgeven. Ik werd vervolgens, door diverse ontwikkelingen binnen de stichting gevraagd om locatiedirecteur te worden op de school waar ik eerder vertrokken was.  Een bijzonder verhaal, want nu werk ik dus als locatiedirecteur op de school waar ik ooit als student begonnen ben.

Hoeveel uur in de week werk je?

Ik werk 4,5 dag, wat op mijn contract aangegeven staat als 37,5 uur. In de praktijk werk ik meer uren. Zo zijn er regelmatig scholingen, vergaderingen of cursussen in de avond en moet ik eigenlijk altijd bereikbaar zijn voor mijn team.

Wat is het leukste aan je werk?

Dat we met elkaar kinderen een veilige plek mogen bieden, waarin zij zich kunnen ontwikkelen. Het is zo gaaf om elk dag bezig te zijn met de ontwikkeling van ruim 300 leerlingen! Wij willen een omgeving zijn waarin zij tot ontplooiing komen, zichzelf leren kennen en zichzelf leren redden in de maatschappij.  Daarbij vind ik afwisseling vind ik één van de leukste elementen van mijn baan als directeur. Geen dag is hetzelfde in het onderwijs. Ik werk met een divers team van leerkrachten, intern begeleiders, onderwijsassistenten, vrijwilligers, een administratief medewerker, een conciërge en mede-directeuren. Ik ben met allerlei zaken bezig. Het aansturen van collega’s, klassenbezoeken afleggen, zaken regelen rondom het gebouw, onderwijsontwikkelingen monitoren en aansturen. De afwisseling vind ik het leukste aan deze baan. Het zorgt voor constante uitdaging en prikkeling.

Wat is het minst leuke/moeilijkste/zwaarste?

Op dit moment vind ik het lastig dat we te maken hebben met een lerarentekort en een negatief beeld rondom het beroep van leerkracht of de onderwijssector in het algemeen. We hebben als leerkrachten zo’n enorme invloed op het leven van een kind. Tegelijkertijd lopen we tegen muren van bureaucratie en regelgeving aan. Hebben we moeite met het feit dat we dat ene kind niet kunnen bieden wat hij nodig heeft, omdat we simpelweg het geld en de mensen niet hebben. Het is zo jammer dat kinderen elke dag een andere leerkracht hebben als hun eigen meester of juf (langdurig) ziek is. We willen dat kinderen zich veilig voelen en kunnen leren. Dat gaat niet als we de mensen niet hebben. Het is zo jammer dat er een negatief beeld is rondom zo’n prachtig beroep. Kinderen zijn de toekomst en zouden prioriteit moeten zijn voor de hele maatschappij.

Zijn er misvattingen over het werk wat je doet? Clichés die de ronde gaan die niet waar zijn?

Het allergrootste cliché is dat we zoveel vakantie hebben. We moeten niet zeuren, want we hebben zoveel vakantie. Ja, er is veel vakantie. Maar dat de kinderen vakantie hebben, betekent niet altijd dat leerkrachten vakantie hebben. Er wordt vaak één of meerdere dagen doorgewerkt om lessen voor te bereiden, rapporten af te maken of andere werkzaamheden te verrichten om de kinderen verder te helpen in hun ontwikkeling. Ook zijn de werkdagen niet identiek aan de schooltijden van de leerlingen. Leerkrachten zijn er vaak tussen 7.00 en 7.30 en trekken regelmatig pas na 18.00 de deur achter zich dicht.

Staat de financiële en emotionele beloning van je werk in verhouding tot de uren en de moeite die je erin steekt?

Op dit moment vind ik mijn salaris prima. Ik vergelijk het echter (bewust) niet met iemand uit het bedrijfsleven. Ik denk dat alle leidinggevenden in sectoren als de zorg en het onderwijs minder betaald krijgen dan iemand uit het bedrijfsleven. Ik vind het niet altijd in verhouding tot het feit dat ik altijd bereikbaar ben en regelmatig in de avonden en het weekend aan het werk ben. Als ik kijk naar de leerkrachtensalarissen vind ik de verschillen met andere sectoren schrikbarend. Het is helemaal vreemd dat er zelf binnen de onderwijssector zulke grote verschillen zijn. Werken in het voortgezet onderwijs is helaas financieel veel aantrekkelijker, waardoor veel leerkrachten doorstromen naar het VO en wij ze in het PO kwijtraken.

Vertel, hoe ziet jouw werkdag eruit?

Ik ben bijna elke dag tussen 7.00 en 7.30 op mijn werk. Ik loop een rondje door de school om mijn collega’s te begroeten en start daarna mijn laptop op. Ik probeer eerst de mail weg te werken en mijn to-do lijst bij te werken voor die dag. Ik check welke afspraken ik heb en maak een dagplanning. Rond 8u loop ik mijn tweede ronde door de school om de collega’s even te spreken en waar nodig iets af te stemmen. Op de dagen dat de conciërge en administratie er zijn stem ik tussen 8 en 8.15 even met hen af. Tussen 8.15 en 8.30 ben ik of op het plein of in de teamkamer met mijn team. Dit wissel ik per dag af. Ik wil ouders en leerlingen begroeten, maar ook tijd voor het team hebben. Afhankelijk van mijn afspraken werk ik mijn to-do list door. Afspraken zijn heel divers: werkoverleg met mijn collega locatie-directeur, kennismakingsgesprekken met ouders, klassenbezoeken, overleg met kinderopvangorganisaties of andere gebruikers van de wijkschool of het geven van een training op een andere school. Tussen 16.30 en 17.00 ga ik meestal naar huis. Er zijn dagen dat ik eerder naar huis ga, dagen dat ik tot de avond blijf. Ik probeer avonden wel wat te compenseren.

Kan je je werk gemakkelijk loslaten als je thuis komt?

Dat is heel wisselend. Wanneer ik een invalprobleem niet heb kunnen oplossen, ben ik daar in de avond nog mee bezig. Bellen of appen met collega’s of zij extra kunnen werken, bellen met de invalpool. Ook kan ik ’s avonds gebeld worden door collega’s over dringende zaken. Die bereikbaarheid vind ik wel eens lastig. Als er niets bijzonders is kan ik het werk wel snel loslaten. Dat is iets wat ik wel geleerd heb. Weekend is weekend en vakantie is vakantie.

Als je járen terug in de tijd mocht, naar je jongere ‘ik’, zou je dan een andere keuze hebben gemaakt omtrent je te belopen carrièrepad? Een andere studie, een andere richting?

Dat denk ik niet. Ondanks dat ik nu niet specifiek iets doe met mijn master orthopedagogiek ben ik heel blij dat ik dit gedaan heb. Deze master was niet alleen heel leuk om te doen, maar heeft me ook een schat aan kennis en ervaring gegeven, die ik vaak inzet, ondanks dat ik nu niet voor de klas sta of IB’er ben. Ik geef nu ook regelmatig trainingen op scholen over allerlei onderwerpen. Variërend van trainingen over het geven van een goede les tot de ontwikkeling van het brein van leerlingen. Ook de PABO had ik niet willen missen. Ik ben blij dat ik gewoon les kan geven en  probeer ook regelmatig even voor een groep te staan. Alle opleidingen en keuzes hebben me geleid tot waar ik nu ben en daar ben ik heel blij mee.

Wat zou je graag mensen graag nog meer willen laten weten over je werk, je beroep?

Ik denk dat ik al een hele hoop verteld heb. Ik zou vooral willen dat mensen inzien dat werken in het onderwijs een prachtig vak is. Dagelijks bezig zijn met kinderen, die zo prachtig verwonderd zijn over de kleinste dingen in het leven. Kinderen leren van ons, maar wij leren zo veel van kinderen!

Dankjewel voor dit inkijkje Jolanda, super leuk en informatief!

Liefs,

Elise Joanne