Elisejoanne.nl Vorig jaar rond deze tijd - Vorig jaar rond deze tijd

Vorig jaar rond deze tijd was het verlangen om een kind te mogen dragen enorm groot. Boris en ik hadden aan het begin van 2015 besloten de stap te willen zetten om een gezin te stichten. Maar lag het ook in het verschiet voor ons? Op 1 juni 2015 begon de officiële telling van mijn zwangerschap, na vier maanden was het moment daar, de test kreeg een kruisje. Ik was zwanger. Aankomende woensdag is dat alweer een jaar geleden. Hoe was dat, vorig jaar rond deze tijd? Wat ging er door mijn hoofd?

Boris en ik waren net verhuisd naar het appartement waar wij nu wonen. Van een oud, tochtig en lawaaierig maar sfeervol huis aan de Oude Vismarkt in Zwolle, midden in het centrum, bewonen wij nu een rustig, open, licht en ruim appartement. Weken van klussen en een heel druk weekend van alle dozen in één keer weg willen hebben later, was het moment daar; een ‘ander’ leven kon van start gaan. Niet meer de studenten die wij waren in de stadswoning, maar volwassen yuppers met leuke banen in een kinderrijke omgeving. Wij waren 2,5 jaar getrouwd, hadden meer dan 6 jaar een relatie en wij hadden genoten van de tijd met zijn tweetjes. Het werd tijd voor een nieuwe stap.

Ik heb al eerder geschreven over de weg naar de zwangerschap toe en weet nog zo goed hoe ik mij toen voelde, waar de gesprekken tijdens het avondeten over gingen en hoe wij praktische invulling gaven aan een kindje willen krijgen. Wij namen onze taak serieus want eenmaal besloten betekent in mijn hoofd ook ‘doen’. Hup, aan de slag, geen tijd te verliezen. Natuurlijk houd je er rekening mee dat het mogelijk niet zou kunnen lukken. Daar was wellicht geen reden toe want wij waren gezond, midden twintig en mijn lichaam werkte (voor zover ik wist) naar ‘behoren’. Maar zoals sommige bezoekers van mij aan de lijven hebben ondervonden, wil het ook dan niet altijd lukken. De redenen variëren maar het resultaat blijft hetzelfde; je hartenwens wordt maar niet vervuld. En omdat er ook in mijn omgeving stellen niet zomaar zwanger werden en er vaak enige of een behoorlijke tijd overheen is gegaan, hielden wij wel de gepaste ‘wat nou als?’ in ons hoofd.

Ik weet nog hoe ik mij voelde toen Boris positief reageerde op mijn vraag of wij wellicht niet nu al konden beginnen aan onze wens om ouders te worden. Euforisch. Ik heb nooit gezegd als klein meisje toen men aan mij vroeg wat ik wilde worden later, keihard ‘MOEDER’ geroepen, maar het was altijd wel een grote wens. Die wens was niet meer weg te duwen na de verhuizing, hij bleef maar de kop op steken. Wij voelden ons prettig met het leven wat wij hadden en ik voelde ons/mij er ‘klaar’ voor, voor zover je dat kan zijn.

De maand ontpillen moet je eigenlijk niet meerekenen in de telling maar gevoelsmatig deed ik dat wel. Aan het einde van die maand gaf de zwangerschapstest geen positief resultaat. Geen kruisje te bekennen. Geen wanhoop, geen nood, maar het was wel even slikken. Waarom? Omdat ik niet wist hoe het zou zijn om iets te zien wat je niet wilde zien en hoe pijnlijk dat eigenlijk wel niet was. En wij waren nog niet eens officieel van start gegaan. Hoe zou het dan voelen, de andere maanden wanneer ik een streepje en geen kruisje te zien zou krijgen?

Nou, verdrietig. Eigenlijk is dat hét woord van de eerste drie maanden. Ik heb veel verdriet gehad. Ratio kon mij niet rustig maken, de gedachte dat er immers nog maar drie maanden waren verstreken bracht geen kalmte. Wat was dat nou op een mensenleven? Wat waren nou drie maanden op een heel proces om zwanger te willen worden? Het gemiddelde is een jaar en ik zat daar nog láng niet aan. Maar naast dat ik Koos – verschrikkelijk – Geduldloos ben, ben ik iemand die enorm emotioneel is, beide kanten van het spectrum op. Ik ben niet gematigd, zeker niet in mijn emoties, verlangen, wensen en gevoelens. ‘Ik wil zó graag een kindje, waarom kwam het dan niet gewoon verdorie? Waarom moet ik deze teleurstelling voelen? Moeder natuur, houd op met mij te sollen en geef mij wat ik wil!’ Onredelijk gedachten he? Ik had er geen controle meer over.

Alsnog was het proces niet altijd verdrietig want het was ook leuk om praktische invulling te geven aan deze wens. Ik houd van Boris en naast dat hij geweldig lief, intelligent, grappig en zorgzaam is, is hij ook nog eens verrekte knap en vind ik hem al sexy als hij de afwas doet. Mij hoor je niet klagen. Maar samen zijn wanneer dat kan leiden tot hetgeen je wilt maakt het ook ergens een taak. En wanneer de beoordeling aan het einde van de maand niet positief was voelde het als falen. Ik faalde elke maand voor mijn gevoel. Het heeft helemaal niks met falen te maken maar in het heetst van de strijd kan je niet altijd meer helder nadenken, zeker niet als er bakken met hormonen en emoties gedropt worden.

Toen Boris zei; ‘drie keer is scheepsrecht!’ vond ik dat naïef. Want als de eerste twee keer (gevoelsmatig drie keer) de zwangerschapstest de absentie van een kruisje naar mijn hoofd leek te slingeren, waarom dan wel de derde keer? Ik dacht nog bij mijzelf dat de ronde hierna ik jarig zou zijn en ik dat een mooi cadeau vond. Of de keer dáárna wij 3 jaar getrouwd zouden zijn, en dat een mooi bekroning vond! Ik zat met mijn hoofd al in de wachtkamer van de huisarts want zo pragmatisch en praktisch ben ik; je hebt een noodplan, altijd.

Op woensdag 24 juni was het een normale dag, Boris was naar zijn werk vertrokken en ik zat aan de keukentafel te werken aan mijn website. De komende zaterdag had ik besloten te gaan testen en de exemplaren waarop het verlossende antwoord moest komen te staan lagen al klaar. En toen bekroop mij het gevoel dat ook deze ronde weer zou eindigen in tranen. En daar had ik geen behoefte aan. Ik wilde het niet meer lading geven dan het zou verdienen, ik wilde even een keertje niet al mijn hoop vestigen op deze maand en die test. Dus besloot ik – en dit is heel typisch iets voor mij – om dan maar gewoon nú een test te doen. Want he, als hij nu zegt dat ik niet zwanger ben – wat hij sowieso gaat aangeven – dan heb ik het maar gehad, is er geen groot drama want ik heb het moment niet zo beladen gemaakt. Ik niet intens verdrietig, Boris niet teleurgesteld en wij zouden door kunnen. Op naar de volgende maand! Eigenlijk moet ik soms wel eens lachen om hoe ik dingen bedenk in mijn hoofd die eigenlijk nergens op slaan en hoe ik soms probeer mijzelf voor de gek te houden.

Na een plasje te hebben gepleegd en de test op een doekje op de keukentafel te hebben gelegd ben ik weggelopen. Zo deed ik dat altijd; piesen, niet kijken en later terugkomen als er minimaal 5 minuten zijn verstreken. Dan kan het resultaat niet meer in twijfel worden gebracht, wat er staat is geldend.

Grappig genoeg was ik ergens de test een beetje ‘vergeten’. De was was klaar en ondertussen had ik een kopje thee gezet. Het was lekker weer en ik was het balkon een beetje aan het fatsoeneren. Op mijn weg terug naar binnen, voor mijn kop thee en mijn boek, zag ik de test weer liggen. Ik zag het kruisje, het verlossende kruisje, al van 5 meter afstand. Zwanger. Ik was zwanger.

Op 1 juni 2015 begon de officiële telling van mijn zwangerschap. Deze week is het 1 juni en is het een jaar geleden dat ons leven op zijn kop stond. Dat ik hikkend van de tranen, van vreugde en pure ongeloof, neer viel op de grond.

Fos is nu al drie maanden bij ons en het voelt alsof het nooit anders is geweest. De puzzel is compleet en wij zijn na een heftige start, aan het genieten als gezin. Fos is een gezond, ongeduldig, praterig, wild en ontzettend vrolijk kind, een echte blije baby. Wij zijn eindelijk in rustiger vaarwater beland, hebben zowaar een ritme en bijna onze nachten terug, en leven het normale leven maar dan met hem erbij. Hij is ‘t, hij is óns kind. Er zijn geen woorden rijk genoeg om te omschrijven hoe het voelt om moeder van Fos te zijn en enige poging daartoe zou simpelweg geen eer doen aan die taak.

Voor alle vrouwen met dezelfde wens; ik denk aan jullie. Elke emotie die je voelt op weg naar je doel is gerechtvaardigd en geoorloofd. Jij voelt je zoals jij je voelt en daar kan soms niemand je bij helpen of wat aan af doen. Uiteindelijk hebben Boris en ik een gemakkelijke weg naar een goede en gezonde zwangerschap en kind af mogen leggen en ik weet dat dit niet vanzelfsprekend is.

Wij zijn alweer een jaar verder. Mag ik de cliché der clichés erin gooien? De tijd gaat snel he? Vorig jaar nog verdrietig, mij soms geen raad wetend met mijn emoties en dit jaar heb ik een slapende baby in de ruimte naast mij en ben ik de melk, van het zojuist gegeven natte boertje, van mijn shirt aan het wegpoetsen. En ik voel mij de koning te rijk.

Liefs,

Elise Joanne

Vanaf volgende week maandag weer elke week een Elise’s Weekly Pictorama. Aankomende week komt er een ‘mededeling’-artikel online met enkele nieuwtjes.