shutterstock 641433823 4139x3186 1024x788 - Project opruimen, verkopen & doneren voor de verhuizing!

Op Instagram houd ik jullie bij met alle bezigheden van de dag, van mijzelf en onze kinderen. Nu wij gaan verhuizen komen er ook aardig wat foto’s en video’s voorbij van dozen voor donatie en berichtjes dat ik weer een meubelstuk heb verkocht. Ik kreeg enorm vaak de vraag of ik mijn tips wilde delen voor het verkopen van items, opruimen van spullen en doneren.

Ik vind het wel een lastige vraag merk ik want tja, ik doe ook maar een dotje voor mijn gevoel. Maar, dat is eigenlijk niet helemaal waar als ik er goed over na denk. Ik ben echt van het opruimen, Boris kan nog geen tijdschrift op tafel laten liggen of het is alweer in de daarvoor bestemde bak beland wanneer ‘ie knippert met zijn ogen. Ik ruim elk kwartaal eigenlijk van alles op, ik ga door elke ruimte heen en bekijk wat er weg kan, naar of voor welk doel dan ook. Nu al helemaal, alles moet uitgezocht worden voor het nieuwe huis. Het nieuwe huis is wellicht groter maar niet per se qua opbergruimte. Nu hebben wij een grote vliering waar ik alles kan stoppen, straks heb ik dat niet. Straks heb ik alleen opbergruimte achter schotten, dat scheelt behoorlijke vierkante meters natuurlijk.

Opruimen

Marie Kondo pakt per onderwerp alle items om te bepalen wat ze heeft (ook om vaak de enormiteit van – bijvoorbeeld – een kledingkast en alle items te aanschouwen) en bepaalt dan per stuk of het nog ‘geluk’ brengt of geeft. Dat doe ik ook maar dan per ruimte en ik maak er niet enorme stapels van waar ik niet doorheen kan komen.

De vliering is in ons huis dus een ware ramp, ik heb bij de vorige verhuizing klakkeloos alles waar ik geen raad mee wist daar opgeborgen en daar is in de afgelopen anderhalf jaar alleen maar meer bijgekomen. Zo had ik opeens drie dozen met herinneringen van Fos. Hoe mooi ik het bewaren van bepaalde fases ook vind, dit werd echt te gortig. Ik had al énorm veel kleding doorgegeven aan nichtjes en neefjes en gedoneerd aan goede doelen en alsnog had ik vijf dozen met kinderkleding op de vliering staan. Wat moet ik er nog mee?

Per ruimte – in dit geval de vliering – pak ik per onderwerp alles bij elkaar. Zo had ik dus mijn kantoor gebruikt als museum voor alle ‘herinneringen’ van mij, van Boris, van ons als stel en van de kinderen. Alles had ik uitgestald om het goed te bekijken. Eerste speentje, eerste CB-boekje, eerste Moederdagcadeau, trouwboekje, doosje waar mijn verlovingsring in zat en ga zo maar door. Dat zijn mooi items om te bewaren maar wellicht hoefde die negende tekening van een stok die Fos op het KDV voor mij had gemaakt minder nodig bewaard te worden. Ik kan van alles sentimenteel worden maar voor opruimwoede moet je nuchter blijven. Per persoon heb ik stapeltjes gemaakt wat echt belangrijk of mooi is om te bewaren. Iedereen krijgt één grote doos en daar moet alles in, punt. Wekt het geen échte emotionele waarde op dan hup, weg ermee.

Babykleding

Ik kreeg de vraag of ik het niet lastig vond om kleding van Fos en Hazel weg te geven. Ik doneer vrijwel alle kledingitems aan het goede doel, het ‘Blijf van mijn Lijf’ huis hier in Zwolle en Enschede. Wetende dat deze vrouwen niks hebben, soms alleen het shirt aan hun lijf en hetzelfde voor hun kinderen, dan doneer je makkelijker. Enkele items heb ik verkocht, degene die geen of één keer waren gedragen. De rest is, op het eerste pakje, eerste schoentje, doopkleding etc., de doneerdozen in gegaan. Daar heb ik ook geen moeite mee, de items met sentimentele waarde gaan mee en de rest, daar maak ik een ander kind of moeder blij mee. Dat is mij meer waard dan een shirtje wat Fos ooit droeg toen hij twee was.

Eigen kleding

Voor mijn eigen kleding, en dat van Boris, geldt dat als je het in het afgelopen jaar niet hebt gedragen het in de doneerzak moet. Punt. Dat vind Boris nog wel eens lastig, ik niet. Sommige items kon ik niet dragen omdat ik zwanger was of net bevallen, logischerwijs kijk ik verder dan die momenten. Heb ik in een winter bepaalde truien of broeken niet aangehad en neemt het ruimte in? Hup, in de zak ermee. Blijkbaar vind ik het niet mooi genoeg om máánden niet te dragen. Dat zegt toch genoeg? Wees kritisch, kritischer dan je misschien gewend bent. Uitspraken als; ‘ja maar als ik vijf kilo kwijt ben dan pak ik het misschien wel weer erbij’. Ja, maar als je vijf kilo lichter bent na bloed zweet en tranen verdien je wel een nieuw truitje dus hup, doneren die handel. Kijk, als je nu zwanger bent, pas bevallen of misschien wel écht bezig bent met afvallen dan moet je niet kritisch naar je kleding kijken, wacht dan tot het geschikte moment. Je weet van jezelf of het een excuus is om iets niet weg te doen of dat het een ‘echte’ reden is.

Verkopen

Ik verkoop aardig wat, ik had afgelopen weken zo’n 25 advertenties op Marktplaats staan, er zijn er nu nog zo’n zeven van over. Gaat lekker dus! Mijn tips? Marktplaats is echt een verschrikkelijke plek, er zitten mensen op die jou en je product niet serieus nemen. Lekker negeren of vriendelijk afwijzen. Niet in discussie gaan, kost je alleen maar energie en tijd. Hoe vaak ik wel niet heb gezegd; ‘vaste prijs is €150,- dus je bod van €25,- is echt te laag’.. Houd daar rekening mee, verstand op nul en de juiste koper eruit vissen. Ik verkoop meubelen die niet geschikt zijn voor verzending ook op Facebook, in groepen zoals ‘Vraag & Aanbod Zwolle’. Een tafel kan je nog zo mooi vinden, als je geen vervoer hebt om hem op te halen dan is Zwolle als Limburger gewoon te ver. Binnen dergelijke Facebook groepen weet je dat iemand in de buurt woont en dat het meer rendabel is voor jou en de koper. Vaak verkoop ik grotere meubelen ook sneller via deze groepen dan Marktplaats.

Mooi duidelijke foto’s, een goeie sterke beschrijving met alle afmetingen en beschadigingen zorgen ervoor dat je minder vaak onnodige vragen krijgt. Die foto’s doen het hem wel echt. Ik merk absoluut dat stylish foto’s van meubilair meer aandacht genereren en mensen sneller op je advertentie klikken. Ook verkoop ik spullen met een prijs die net boven hetgeen zit wat ik echt wil hebben. Iedereen biedt lager namelijk en als ze een bepaalde prijs zien bedenken ze er al snel 20% vanaf. Ik zet dus zelf ook hoger in en dan eindigen we vrijwel altijd waar ik wil.

Ook een van de redenen waarom ik vaak het bedrag krijg wat ik voor ogen heb; ik heb geen haast. Ik verhuis pas over drie maanden. Onze eettafel stond te koop voor een vaste prijs en meerdere mensen boden lager. Eentje wilde hem écht hebben; ‘ik kan hem vanavond al ophalen!1!’. Ja, dat is fijn voor jou maar dat zorgt er niet voor dat ik hem sneller aan jou wil verkopen. Ik heb nog drie maanden makker, ik heb álle tijd van de wereld om het juiste bod af te wachten. De eettafel is inmiddels verkocht, en voor de prijs die ik voor ogen had. Zorg dus dat je de items bijtijds in de verkoop doet. Als je haast hebt ruikt men dat, dit is niet goed voor je prijs.

Doneren

Weet ook wanneer het tijd is om afscheid te nemen van iets, sommige items verkopen minder goed of je moet er enorm veel moeite voor doen. Ik heb zelf ook geen zin om voor €0,50,- een broekje van Hazel te verkopen, het loont simpelweg niet. Dus ik doneer het. Ik ben het kwijt, ruimte maakt mij blij, en het komt op een hele goede plek terecht. Ik denk dat als je een doel kiest waar je een ‘band’ mee hebt dit er ook voor zorgt dat je makkelijker doneert. Een bak van het Leger des Heils zegt wellicht minder dan het gezin uit de kerk waar je lid van bent, waar je de namen van de kinderen uit je hoofd kent.

Het Blijf van mijn Lijf huis leerde ik kennen tijdens mijn afstuderen, mijn scriptie ging over veiligheid en huiselijk geweld. Ik heb toen meerdere vrouwen binnen deze instellingen gesproken en dat heeft mij enorm geraakt. Elke kwartaal ruimde ik mijn make-up kasten met ‘nog te reviewen’ spullen uit en bracht het naar een van hun huizen. Als bedankje kreeg ik foto’s te zien van spelletjesavonden waarbij items werden verloot, zelfgemaakte rompertjes toen de kinderen werden geboren.. Ik ken niet alle vrouwen persoonlijk die straks hun kinderen hullen in de kleding waar ik ook mijn kinderen met liefde in heb gestoken. Dat hoeft ook niet. Ik weet wel dat het op een goeie plek komt.

Aankomende vrijdag zal mijn contactpersoon weer langskomen, er staan al 10 dozen en 5 vuilniszakken met boeken, speelgoed, eten, kleding van de kinderen en kleding van mijzelf te wachten om opgehaald te worden. Dit benoem ik, niet onder het mom; ‘kijk mij nou goed zijn’, maar om aan te geven dat wanneer je het wil en je weet dat het ergens anders énorm bruikbaar is je nog een keertje extra door alle kasten heen wil gaan. Boris zei laatst tegen mij toen ik mij afvroeg of ik toch niet meer moest verkopen in plaats van doneren; ‘tja Lies, jij hebt dan een tientje erbij. Zij hebben, als je wel doneert, tenminste kleding voor hun baby’s.’. En dat zet alles weer mooi in perspectief. Dus ik denk dat ik zo nog een rondje door mijn huis loop.

Hopelijk heb je wat aan mijn tips of gedachten! Ik ben een enorm makkelijke ‘weggooier’, het zit in mijn bloed. Met alle verhuizingen moest dat ook wel maar ik houd echt van opruimen. Schoonmaken niet, opruimen wel. Hoe vervelend Boris het ook vindt wanneer ik zijn krant al in de oud papierbak heb gegooid voordat ‘ie hem uit heeft, hij is maar wat blij met mijn opruimwoede rond deze periode.

Liefs,

Elise Joanne