Ergotherapie Elisejoanne.nl 2 - Het werk van.. Ergotherapeut Eline!

Ergotherapie, wat is dat eigenlijk? Wat doet een ergotherapeut? Ik beken, ik moest het Googlen! Eline, 28 jaar en woonachtig in het dorpje Woubrugge is een ergotherapeut en werkzaam in het ziekenhuis. Zij vertelt over haar baan, lees je mee?

Lees hier de andere artikelen binnen de rubriek ‘Het werk van..’.

Hoi! Stel je eens voor! Wie ben je, waar woon je en wat voor werk doe je? Heb je een partner, kinderen, dieren?

Hey hoi! Ik ben Eline, 28 jaar en ik woon in het dorpje Woubrugge. Ik ben sinds juni 2018 getrouwd met Frank. Sinds juli ‘ 19 wonen wij in ons koophuis die we helemaal hebben opgeknapt. We hebben beneden een uitbouw gedaan en zijn nu druk bezig ons huis leuk in te richten.
Frank en ik hebben (nog) geen kinderen, dus zijn lekker met z’n tweetjes.

Ik werk als ergotherapeut in het ziekenhuis waar ik 24 uur per week werk en Frank werkt als communicatie adviseur voor 36 uur. Daarnaast werkt hij een aantal uur per week voor zijn broer waar hij verantwoordelijk is voor de communicatie- en marketinguitingen.

Heb je altijd al dit beroep willen uitoefenen?

Ja en nee. Vroeger dacht ik dat ik lerares zou worden en ik was er eigenlijk ook wel van overtuigd dat ik voor de klas zou komen te staan. Dat veranderde toen ik naar de middelbare school ging en mijn horizon verbreedde. Ik kreeg interesse in communicatie, creatief uiten maar ook in werken in de zorg.

Hoe ben je er zo ingerold?

Ergotherapie leek mij altijd al een bijzonder vak. Mijn nicht werkte destijds als ergotherapeut en zodoende kwam ik hiermee in aanraking. Helaas waren de baankansen destijds niet zo goed, waardoor ik het een te groot risico vond. Gelukkig had ik nog meer opties!

Direct na mijn Havo ben ik daarom begonnen met de opleiding ‘Communicatie & Multimedia Design’ aan de Haagse Hogeschool. Hier ben ik na 1,5 jaar mee gestopt omdat de opleiding mij te weinig uitdaging bood. Jammer, maar achteraf gezien ben ik erg blij met deze keuze. Gedurende een aantal maanden heb ik extra gewerkt bij mijn bijbaantje en ondertussen mijn keuze gemaakt: ergotherapie studeren.
Na een open dag en een dagje meelopen met een student, wist ik het zeker. Dit was mijn opleiding. Na 4,5 jaar met veel plezier de opleiding gevolgd te hebben, studeerde ik in 2015 af. Samen met mijn beste vriendin schreven we een scriptie en niet veel later ontvingen we onze diploma. Ondertussen werkte ik al bij een revalidatiecentrum als ‘aspirant-ergotherapeut’ dus ik had al wat werkervaring opgedaan. Dit zorgde ervoor dat ik vrij gemakkelijk aan een baan kwam in het ziekenhuis in Bergen op Zoom. Dat was wel even wennen, want mijn man en ik besloten dan ook om hierheen te verhuizen. Met veel plezier hebben we hier bijna 2 jaar gewoond en gewerkt, maar we verlangden toch teveel naar onze vertrouwde (sociale) omgeving. Gelukkig vond ik ook toen weer snel een andere baan, mijn huidige baan in het ziekenhuis in Leiderdorp. Best even wennen, want ik ging opeens voornamelijk bij mensen langs die opgenomen lagen in het ziekenhuis (klinisch) in plaats van dat de mensen naar het ziekenhuis kwamen voor hun revalidatietraject (poliklinisch).

Hoeveel uur in de week werk je?

Op dinsdag, woensdag en donderdag werk ik in het ziekenhuis. Ja, je leest het goed. Ik heb dus meer dagen weekend dan dat ik werk! Dat bevalt mij heel goed, want zo houd ik nog genoeg energie over om leuke dingen te doen in het weekend en om even tot rust te komen. Totaal werk ik 24 uur per week.

Wat is het leukste aan je werk?

Och, zoveel! De voldoening die het geeft om van betekenis te zijn in het leven van een patiënt. Het leven van de patiënt staat meestal plotseling op de kop wanneer hij of zij in het ziekenhuis belandt. Het is dan zo waardevol om in deze eerste klinische fase betrokken te mogen zijn en de patiënt een hart onder de riem te steken of om direct van betekenis te zijn door het aanbieden van oplossingen of therapiemogelijkheden.

Wat is het minst leuke/moeilijkste/zwaarste?

Allereerst, dat ergotherapie nog steeds een onderschoven kindje is. Veel mensen hebben geen idee wat ze zich bij ergotherapie moeten voorstellen. Fysiotherapie? Dat kent iedereen. Iedereen heeft er een beeld bij. Als ergotherapeut moet je toch altijd even uitleg geven over wat je kunt bieden. Dat maakt het tegelijkertijd misschien ook wel extra bijzonder, want de patiënt is altijd verrast door de mogelijkheden!

Daarnaast zie ik veel uiteenlopende patiënten met verschillende ziektebeelden. Dat kan soms best heftig zijn. Inmiddels zou ik bijna durven zeggen dat niets mij meer te gek is, maar soms schrik je toch weer. Bepaalde patiënten blijven je altijd bij.

Het moeilijkste vind ik dat ik patiënten niet altijd kan verder helpen. Sommige patiënten verbeteren niet of nauwelijks, dat is frustrerend en moeilijk om te zien.

Zijn er misvattingen over het werk wat je doet? Clichés die de ronde gaan die niet waar zijn?

Wat ik meestal hoor wanneer ik mij voorstel als ergotherapeut, is: ‘dat heeft toch iets te maken met houdingen?’ Dat moet ik meestal ontkrachten. Zeker in het ziekenhuis zijn wij hier nauwelijks mee bezig. Ook hoor ik vaak: ‘dat is toch een soort fysiotherapie?’ En ook dat is niet helemaal waar!

Staat de financiële en emotionele beloning van je werk in verhouding tot de uren en de moeite die je erin steekt?

Tsja, dat blijft de moeilijkheid van werken in de zorg. Lastig te zeggen. Ik denk dat ik prima verdien als ergotherapeut, maar inderdaad, het is soms best pittig werk. Gelukkig kunnen mijn man en ik prima rondkomen. Ik kan mij best voorstellen dat het lastig is als je in je eentje de kost verdient en moet rondkomen, ’t is geen vetpot.

Vertel, hoe ziet jouw werkdag eruit?

Goede vraag! Werkelijk iedere dag is compleet  verschillend. In het ziekenhuis werk ik gemiddeld 1 dag per week samen met mijn collega en tevens beste vriendin. Dat is trouwens ideaal, het samenwerken is super fijn en hartstikke gezellig. Dat we elkaar maar 1 dag per week op het werk zien, betekent dus dat we de overige dagen alle aanvragen in ons eentje moeten oppakken. Zoals je misschien wel begrijpt, is dat best druk. Wij ontvangen aanvragen (orders) van artsen van alle afdelingen uit het ziekenhuis. Dat kan van de afdeling orthopedie zijn, chirurgie of neurologie. Over het algemeen ontvangen we de meeste orders van de Neurologie.

Ik zal proberen om een werkdag te beschrijven. Mijn dag start om 08:00 uur. Vanaf de parkeergarage loop ik het ziekenhuis in en loop ik naar de kelder om mijn doktersjas te halen. Van daaraf neem ik de lift naar de 5e verdieping waar ik de computer start en mij omkleed. Ik log in en haal ondertussen een kopje thee.

’t Is altijd weer spannend hoeveel orders er op mij staan te wachten. De orders staan in een mooi overzichtje waarbij het goed inzichtelijk is welke patiënten nieuw zijn. Ik accepteer de nieuwe orders maar ook de patiënten van de dag ervoor, print een lijstje en lees mij in. Meestal maak ik een paar korte aantekeningen zodat ik een globaal beeld heb van de diagnose, de bijbehorende problematiek en het huidig functioneren.

Ik zal hieronder een paar voorbeelden geven van type patiënten die ik zie in het ziekenhuis.

Meestal begin ik op de afdeling Neurologie. De nieuwe patiënten met een beroerte zien we samen met de fysiotherapeut, zodat de patiënt zijn of haar verhaal maar één keer hoeft te doen. We doen een intakegesprek, lopen indien mogelijk een stuk op de kamer of over de gang en beoordelen de arm- en handfunctie. Daarnaast bekijken we of er visusklachten of cognitieve problemen zijn. Ik neem aanvullend een aantal testen af. Op basis hiervan besluit ik wat de behandeldoelen van de patiënt zijn.
Ook zie ik een patiënt die al twee dagen bij ons opgenomen ligt. De patiënt heeft een verlamming van de linkerarm als gevolg van de beroerte. Ik pak het oefenboek erbij en samen nemen we een aantal oefeningen door. De patiënt probeert met behulp van de rechterarm de linkerarm te bewegen en ik ondersteun haar hierbij.

Daarna loop ik bijvoorbeeld naar de afdeling orthopedie waar een patiënt ligt opgenomen na een kniebreuk. Ik zet voor deze patiënt een rolstoel in met een goed kussen, zodat de patiënt met zijn of haar been gestrekt kan zitten en daarbij verminderde klachten van de billen ervaart.

Zoals ik al zei, het verschilt per dag hoeveel patiënten we zien. Soms zijn dat er 12, maar soms ook wel tegen de 20. Dat is dus best hard werken, want je wil bij iedere patiënt kwaliteit leveren.

Kan je je werk gemakkelijk loslaten als je thuis komt?

Ja, over het algemeen wel. Bepaalde patiënten maken meer indruk. Dan zijn ze bijvoorbeeld nog erg jong en toch flink aangedaan na een beroerte. Dat is heftig, dan denk ik wel eens ‘het had ook mijn vader of moeder kunnen zijn!’

Wanneer patiënten nog een vechtersmentaliteit hebben maar geen vooruitgang meer boeken is dat ook wel eens lastig, maar hier licht tegelijkertijd ook veel werk voor ons als ergotherapeuten.

Als je járen terug in de tijd mocht, naar je jongere ‘ik’, zou je dan een andere keuze hebben gemaakt omtrent je te belopen carrièrepad? Een andere studie, een andere richting?

Ik ben ontzettend blij met de keuzes die ik gemaakt heb. Mijn interesses zijn nogal uiteenlopend waardoor het lastig is te zeggen wat mijn ‘droomberoep’ is. Nog altijd houd ik van creatief bezig zijn, van leren en verdiepen. Ik ben blij dat ik mijn schooltijd serieus ben geweest, dat ik altijd mijn best gedaan heb om het beste eruit te halen. Misschien zou ik mijn jongere zelf adviseren om soms iets minder serieus te zijn. 😉

Het vak ergotherapie is enorm boeiend, geeft mij energie en is naar mijn mening zo waardevol. Ik ben daarom nog steeds gelukkig met mijn opleidingsswitch.

Wat zou je graag mensen graag nog meer willen laten weten over je werk, je beroep?

Dat het een machtig mooi beroep is! O, en dat we meer mannen nodig hebben in de zorg. 😉 Het werk is ontzettend afwisselend, geeft voldoening en het is zo waardevol om mensen vooruit te helpen.

Bedankt voor je deelname Eline!

Liefs,

Elise Joanne