Vrouw in de bouw Elisejoanne.nl  - Het werk van.. Bouwkundig Projectleider Bonnie!

Vandaag in ‘het werk van”, een vrouw in de bouw! Bonnie is bouwkundig projectleider en loopt tegen best wat stigma’s aan. Zij vertelt over haar werk, het belopen pad, gemaakte fouten en hoe haar dagen eruit zien. Lees je mee?

Lees hier de andere artikelen binnen de rubriek ‘Het werk van..’.

Hoi! Stel je eens voor! Wie ben je, waar woon je en wat voor werk doe je? Heb je een partner, kinderen, dieren?

Hoi hoi, ik ben Bonnie en ben 33 jaar en bouwkundig projectleider. Ik ben getrouwd met mijn man Koen, 36 jaar en we hebben een dochtertje van 3,5 jaar oud. Momenteel ben ik zwanger van ons tweede kindje welke omstreeks september 2020 zal komen.

Heb je altijd al dit beroep willen uitoefenen?

Ik heb, toen ik een jaar of 14 was, een lange periode de Sims gespeeld. Dat is een pc spel waarin je een huis bouwt en de mensen kunt ontwerpen en met ze in de woningen leeft. Met name het bouwen van huizen vond ik enorm leuk. Een beetje té leuk, want mijn HAVO liet ik versloffen en mijn vader vond het een goed plan om een MBO opleiding te gaan doen. Vanwege mijn voorliefde voor bouwen raadde hij MBO Bouwkunde Ontwerp aan. Dat bleek een schot in de roos, om zowel bezig te zijn met het bouwkundige aspect van bouwen, als met een deel ontwerp technische zaken om te onderzoeken of ik wellicht verder wilde in de architectuur (dat dacht ik eerst namelijk!).

De MBO opleiding ronde ik in 4 jaar af, en door een samenwerking met de HBO Bouwkunde kon ik doorstromen en mijn HBO diploma in 2,5 jaar behalen. Op het HBO kwam ik erachter dat ik het ontwerp aspect eigenlijk maar lastig vond. Hóe kun je oeverloos communiceren over een overgang van binnen naar buiten, welke vloeiend plaats moet vinden en hoe je dat meeneemt in je ontwerp.
Oplossing zoals ik het zag: gewoon een pui erin en je kunt naar buiten.

Het was duidelijk, geen architectuur voor mij maar richting het echte bouwen. Daar kreeg ik energie van, echt iets blijvends maken en neerzetten. Toen dat duidelijk was koos ik voor de afstudeer richting bouwmanagement. Ik had ondertussen 2 stages bij een aannemersbedrijf gelopen en zag wel in dat ik die kant op wilde. Toen ik afgestudeerd was, was het echter mid-crisis. De bouwwereld lag stil en er was geen behoefte aan personeel. Gelukkig kon ik terecht bij een kozijnfabriek als calculator/werkvoorbereider. Niet mijn droom baan, maar een goed startpunt om in ieder geval wat werkervaring op te doen.
Ik hield mijn ogen goed open en na een klein jaar kon ik bij een aannemers bedrijf gaan werken als calculator/werkvoorbereider. Hier heb ik enorm veel geleerd, ik heb daar ruim 6 jaar gewerkt en al de aanwezige kennis opgeslurpt zodat ik richting mijn droomfunctie kon: projectleider.
Momenteel ben ik alweer 3 jaar projectleider bij een aannemersbedrijf, welke zich focust op luxe woningbouw/verbouwingen en restaurants.

Hoeveel uur in de week werk je?

Sinds de geboorte van mijn dochtertje werk ik 32 uur per week. 4 dagen, met 1 dag als mamadag. De projecten lopen buiten natuurlijk wel door dus ik hang best vaak aan de telefoon op mamadag. Als ik namelijk niet bereikbaar ben en er worden beslissingen op de bouw genomen die niet juist zijn, dan kost mij dat op de werkdagen soms 2 dagen om weer te herstellen (om niet te spreken over de financiële consequenties). Dan is het beter om het telefoontje even aan te pakken. Ook is het gebruikelijk in de bouw om lange dagen te maken als leidinggevende. Het is ondenkbaar om stipt om 5 uur in de auto te stappen en naar huis te rijden. Het is vaker 6 uur eer ik weg rij, en dan maak ik soms dagen van 8,5/9 uur.

Wat is het leukste aan je werk?

Het contact met de klanten! We bouwen voor ongeveer 50% voor particulieren. Om hen bij te staan in hun droom en te voorzien van adviezen daar krijg ik energie van. Het zijn vaak ingrijpende verbouwingen of nieuwbouw en het is voor deze mensen vaak ook de eerste én enige keer dat ze zoiets ondernemen. Om dan van hen het vertrouwen te krijgen dat ik hun droom goed interpreteer en tot uitvoering breng, dat maakt mij trots.
Ook het aansturen van het bouwpersoneel en de samenwerking met iedereen op de bouw om het project tot uitvoering te brengen, vind ik leuk.
Vaak kom ik op de bouw en zijn er problemen, communicatie is ook in de bouw het allerbelangrijkste en (hoe cliché) mannen kunnen daar nog wel eens wat hulp bij gebruiken. Door als spil in het web op te treden zijn de problemen vaak weer uit de weg als ik wegga en kan iedereen door om de planning te halen.

Wat is het minst leuke/moeilijkste/zwaarste?

Momenteel ben ik werkzaam bij een middelgroot aannemersbedrijf, en dat zorgt voor leuke en minder leuke punten. Zo calculeren wij als projectleider projecten zelf, en dat vind ik het minst leuke aan mijn vak. Het tellen en rekenen wat een project kost is heel belangrijk, maar ik vind het ook wat saaier. Liever sta ik op de bouw de uitvoering kort te sluiten of voer ik gesprekken met klanten om projecten binnen te halen.
Ondanks dat het minder leuk is, calculeren, zorgt het er wel voor dat een project goed in je hoofd zit. Dit kun je wel weer goed toepassen bij gesprekken met klanten. Ook heb ik sinds een klein jaar een junior calculator/werkvoorbereider waar ik leiding aan geef en die mij ondersteunt in de werkzaamheden. En hoe leuk, dat is ook een vrouw!
Dus eigenlijk valt het reuze mee en vind ik mijn werk gewoon hartstikke leuk.

Zijn er misvattingen over het werk wat je doet? Clichés die de ronde gaan die niet waar zijn?

Vrouw op de bouw: ‘oooh dat is de vrouw van de opdrachtgever’.
Tot ik ze vertel dat ik de projectleider ben, dan zijn de heren vaak even van hun stuk, ik fiatteer immers hun facturen dus ze moeten mij te vriend houden ;-). Gelukkig zijn onze eigen timmerlieden er al aan gewend en respecteren zij mijn mening, evenals onze vaste onderaannemers (stucadoors/tegelzetters/metselaars etc.). Ze moeten er gewoon even aan wennen, een vrouwelijke vrouw op de bouw. Ook fijn, door gefluit op de steiger begroet worden. Tot je je bouwhelm opzet en je roze (!) bouwschoenen aandoet en de steiger opstapt. Die blikken haha!

Staat de financiële en emotionele beloning van je werk in verhouding tot de uren en de moeite die je erin steekt?

Ik krijg voor 32 uur betaald, maar de praktijk is dat ik meer uur werk. Dat is niet erg, ik ben zelf financieel verantwoordelijk voor mijn projecten en heb de drive om deze zo goed mogelijk te begeleiden. Daar hoort flexibiliteit op het gebied van uren bij. Ook zit ik dikwijls tot laat in de avond te calculeren thuis, er moeten toch projecten binnengehaald worden anders hebben de jongens buiten niets te doen. Als ik echter kijk naar mijn man (ambtenaar bij gemeente) dan is daar echt een andere cultuur. Als hij een half uur overwerkt, gaat hij morgen een half uur eerder naar huis.
Toch zou ik de bouw voor geen goud willen missen.

De verantwoordelijkheid over de projecten (soms wel 2 miljoen) is echter fors, en ik merk dat ik tijdens de uitvoering van zo’n project wel stress ondervindt. Ik moet het financiële resultaat aan het eind wel verdedigen tegenover mijn directeur en diverse problemen tijdens de uitvoering moeten opgelost worden om de planning te kunnen halen. Het is soms kiezen tussen 2 kwaden.

Vertel, hoe ziet jouw werkdag eruit?

In de ochtend kleed ik mijn dochtertje aan en zorgt mijn man dat ze haar boterham krijgt. Ik breng haar weg naar het kinderdagverblijf of mijn moeder komt thuis oppassen en ik vertrek in de auto naar mijn werk. Vaak rijd ik allereerst langs een project om te kijken hoe het loopt, of er meer/minderwerk aan het licht komt en of er vragen zijn. Daarna rijd ik naar kantoor waar ik meer/minderwerken bijhoud, mails beantwoord, calculeer, vergaderingen voer, materialen bestel en de maatvoering ervan controleer, gesprekken met klanten heb en vooral veel telefoongesprekken voer. Tussendoor heb ik dikwijls een opname bij mensen thuis, om hun verbouw plannen te bespreken zodat deze gecalculeerd kunnen worden.
Aan het eind van de dag duik ik de file in naar huis. Mochten er nog dingen niet klaar zijn dan kruip ik, als mijn dochter op bed lig, achter de laptop thuis om wat dingen af te ronden.

Kan je je werk gemakkelijk loslaten als je thuis komt?

Ik kan mijn werk erg slecht loslaten als ik thuis kom. Aan de ene kant maakt mij dat een goede projectleider, de drive om projecten goed te begeleiden gaat soms erg ver maar zorgt wel voor resultaten. Maar het is ook wel rusteloos, mijn hoofd staat nooit stil. Ik moet zeggen dat ik er weinig last van heb, maar de timmerlieden krijgen soms wel eens appjes van mij rond 12 uur ‘s nachts haha! Die zeggen dan, laat het toch eens gaan joh, komt morgen wel. Terwijl ik denk: laat ik het maar versturen dan ben ik er van af en kan ik gaan slapen, is het uit mijn hoofd.

Als je járen terug in de tijd mocht, naar je jongere ‘ik’, zou je dan een andere keuze hebben gemaakt omtrent je te belopen carrièrepad? Een andere studie, een andere richting?

Nee, ik zou geen andere route belopen hebben. Juist mijn MBO opleiding (het praktische deel) geeft mij een voorsprong op mensen met puur een HBO opleiding. Het zorgt ervoor dat ik snel kan schakelen tussen de theorie en de praktijk, en kan beoordelen of het uitvoerbaar is.

Wat zou je graag mensen graag nog meer willen laten weten over je werk, je beroep?

Ondanks dat het helaas nog wat onconventioneel is, een vrouw op de bouw, ben ik van mening dat we een meerwaarde kunnen vormen. De diversiteit man/vrouw zorgt voor nieuwe invalshoeken in een vaak vastgeroest proces. Zorg wel dat je zelfverzekerd bent als je op de bouw loopt, mannen prikken er snel doorheen en maken ook vaak ‘aparte’ opmerkingen. Wees daar niet bang voor. Ik serveer ze vaak een directe opmerking terug en dan merken ze snel genoeg dat ze niet om je heen kunnen. Houd je rug recht en laat zien dat je er hoort. Mannen zijn heerlijk direct en daar houd ik van, ze draaien er niet om heen en er zijn geen dubbele bodems. Mijn directeur heeft mij wel eens een vent in een vrouwenjasje genoemd! Dat zie ik als een compliment, je weet waar je aan toe bent met mij en ik ben ook erg direct.
Ik zou zeggen, laten we wat meer vrouwen de bouwkant op krijgen, het is een prachtig vak en later als ik oud ben kan ik door Nederland heen rijden en al de plekken aanwijzen waar ik aan meegebouwd heb!

Bedankt voor je deelname Bonnie!

Liefs,

Elise Joanne