Het werk van loopbaanadviseur Charlotte Elisejoanne.nl  - Het werk van.. Adviseur loopbaanbegeleiding (MBO) Charlotte!

Vandaag weer een nieuwe ‘het werk van’ waarbij loopbaanadviseur Charlotte deze keer een reeks vragen beantwoord. Een diverse functie die ze met enthousiasme uitoefent. Lees je mee?

Lees hier de andere artikelen binnen de rubriek ‘Het werk van..’.

Hoi! Stel je eens voor! Wie ben je, waar woon je en wat voor werk doe je? Heb je een partner, kinderen, dieren?

Hoi! Ik ben Charlotte. Ik ben 25 jaar en woon met mijn hondje Bailey in Apeldoorn. Ik ben adviseur loopbaanbegeleiding bij een MBO school in het midden van ons land. Ik adviseer studenten op het gebied van studiekeuze, studievaardigheden, het volgen van trainingen zoals faalangst of toetsvrees en daarnaast adviseer ik de opleidingen bij casussen of groepsinterventies.

Heb je altijd al dit beroep willen uitoefenen? Hoe ben je er zo ingerold?

Lastig! Ik wist eigenlijk nooit goed wat ik wilde worden. Toen ik mijn keuze moest maken in het laatste jaar van het vmbo wist ik totaal niet wat ik wilde worden. Ik ben wezen kijken bij recreatie en tourisme en bij de opleiding directiesecretaresse. Dat laatste is het uiteindelijk geworden. Ik wist nog steeds niet wat ik wilde, maar een brede administratieve opleiding was nooit verkeerd. Tijdens het mbo heb ik bij diverse werkplekken stage gelopen, bij een groot verzekeringsbedrijf, een incasso bureau en uiteindelijk ook nog bij een uitzendbureau. Tijdens die laatste stage heb ik weinig secretariële taken gedaan en was het vooral werving en selectie, dit vond ik echt enorm leuk om te doen! Na het mbo ben ik gaan werken als administratieve kracht. Ik was 19 en had de ‘’nooit meer naar school’’ mentaliteit. Na een half jaar werken kwam ik daar op terug. Was dit nou wat ik mijn hele leven wilde doen?! Heel impulsief ben ik gaan zoeken naar opleidingen en kwam ik op de opleiding human resource management uit. Die keuze was vooral gebaseerd op mijn ervaringen bij het uitzendbureau. Ik heb een meeloopstage gedaan bij een onderwijsinstelling. Mijn opleiding bood namelijk 2 richtingen aan: de kant waarbij je vooral op kantoor werkt op de HRM afdeling, of de richting human talent development. Ik wist al snel dat ik die laatste richting wilde doen, en ook dat ik graag het onderwijs in wilde. En zo gezegd, zo gedaan! Tijdens mijn laatste stage, de stage waarbij je ook met name écht dingen mocht doen heb ik bewaard voor een onderwijsinstelling. Een klasgenootje van mij heeft mij voorgesteld bij haar vorige stageplek, de plek waar ik nu werk. Ik begon als stagiaire. Aan het eind van een geweldige en leerzame stageperiode bleek dat een collega zwanger was en dus ook met verlof ging. Ik moest nog afstuderen, maar zag ook gelijk een kans om haar werk over te nemen. Win-win! Mijn collega’s hoefden niemand in te werken, ik kreeg lekker betaald en mocht het werk doen wat ik leuk vond, en kon naast de drie dagen werken ook bezig met mijn afstudeeropdracht. Toen dat hele proces achter de rug was, mijn collega weer terug kwam van haar verlof werd bekend dat een andere collega zwanger was… en ja! Ik heb ook dat verlof opgevangen. Ik vond het ideaal, volledig kunnen focussen op het afstuderen en mij niet hoeven af te vragen wat ik na het afstuderen ging doen was echt even een uitkomst. Voor wie het zich af vraagt. De combinatie werken en afstuderen bij dezelfde organisatie had veel voordelen, maar er zaten zeker ook nadelen aan verbonden. Het grootste voordeel: ik mocht gelukkig nog steeds blijven.

Hoeveel uur in de week werk je?
Ik werk 32 uur verdeeld over vier dagen per week. De vrijdagen ben ik lekker vrij! Gelukkig maar want ik geef in het weekend ook nog dansles. Soms werk ik extra, als dat nodig is of wanneer een open dag gepland staat dan wordt er binnen ons team afgesproken wie welke dag aanwezig is om toekomstige studenten te informeren en adviseren.

Wat is het leukste aan je werk?
Het leukste aan mij werk is dat ik studenten mag begeleiden en adviseren op de gebieden waar ik zelf eigenlijk hulp bij nodig had. Geen dag is voor mij hetzelfde. Ik spreek soms een student 1 of 2 keer, andere studenten zie ik voor een langer traject. Ik krijg echt de ruimte om een band op te bouwen met een student en hem of haar te begeleiden naar het eindstation dat zij zelf hebben vastgesteld. Het is geweldig om uiteindelijk te zien dat een student de opleiding gevonden heeft die bij hem of haar past, of dat ik een mailtje krijg van een ouder of docent dat het traject de student echt geholpen heeft. Daarnaast zijn mijn collega’s echt leuke mensen! Wij werken ieder apart voor zijn of haar college, maar er is ook veel tijd en ruimte om met elkaar te overleggen, om hulp te vragen en een geintje tussendoor kan ook zeker geen kwaad.

Wat is het minst leuke/moeilijkste/zwaarste?
Soms wil ik studenten helpen, maar willen zij zelf niet geholpen worden. Het moeilijke daaraan is dat je ze ook niet in beweging gaat krijgen. Dat moet je kunnen loslaten, en dat is soms lastig. Daarnaast zijn er vaak ook casussen die je enorm aan het hart gaan. Het is dan soms lastig dat je ‘’school’’ bent. Ik ben geen gediplomeerd hulpverlener en kan vaak alleen maar verwijzen en hopen dat de student in goede handen terecht komt als het gaat om hulpverlening op andere gebieden dan school. Gelukkig kan ik dit ook vaak samen doen met een collega, dat verlicht vaak de druk.  

Het moeilijke is wel dat wanneer een student niet mee werkt en de afspraken nakomt er voor mij wel erg veel werk bij komt kijken. Alles wordt geregistreerd in ons leerlingvolgsysteem, er moet contact opgenomen worden met leerplicht en het thuisfront wanneer een student nog minderjarig is. Als een student meerderjarig is moet er contact op worden genomen met RMC. Er moeten gesprekken plaatsvinden met alle partijen en dan nog lukt het vaak niet om een student op school te krijgen, laat staan zijn of haar diploma te halen. Dat is vaak frustrerend en uitputtend. Gelukkig gaat dat maar om een klein percentage studenten die ik zie. 

Zijn er misvattingen over het werk wat je doet? Clichés die de ronde gaan die niet waar zijn?
Ik ben geen docent. Ik ben ook geen mentor en ook geen hulpverlener. Mensen vragen zich vaak af wat ik dan wél doe. Ik probeer studenten echt zelf in de actiestand te krijgen. Het gaat vaak samen met inzet van de student en in combinatie met begeleiding van de docenten en studentcoach (mentor/lob’er). Daarnaast coach ik dus van de zijlijn, soms met hulp van een ambulant begeleider of schoolmaatschappelijk werker. Studenten denken soms dat ze pas bij ons komen als er iets niet goed gaat. Dat is ook zo, maar ons loopbaancentrum is juist in het leven geroepen om voortijdig schoolverlaten te voorkomen. Ik zie ons dan ook als een preventiemiddel, en niet als het eindstation voordat een student van school gaat.

Staat de financiële en emotionele beloning van je werk in verhouding tot de uren en de moeite die je erin steekt?
Ik haal erg veel voldoening uit mijn werk. Daarnaast vind ik dat ik met mijn salaris in verhouding met arbeidsuren en mijn leeftijd niet mag klagen. Ik ga eigenlijk altijd met plezier naar mijn werk en daar kom ik ook met een blij gezicht weer vanaf.

Vertel, hoe ziet jouw werkdag eruit?

Ik reis met de trein. In de trein probeer altijd te ontspannen met muziek, of ik luister naar een aflevering van GTST. Een lekkere no-brainer zoals ik het altijd noem. Ik kom meestal tussen half 9 of kwart voor 9 aan op mijn werk. Dan start ik met mijn mailbox en kijk ik welke afspraken ik die dag heb staan. Omdat ik met de trein reis en de NS niet altijd voorspelbaar is plan ik mijn eerste afspraken pas om 10 uur. Dat geeft mij tijd om mijn mail te behandelen, met collega’s te kletsen, gesprekken voor te bereiden ect. Zoals ik al heb gezegd is geen dag hetzelfde. Vaak heb ik analysegesprekken, dit is het eerste gesprek bij ons studie en loopbaancentrum. Tijdens dit gesprek vraag ik studenten naar de reden van verwijzing, soms weten ze dit zelf niet eens, en haal ik informatie op over de schoolloopbaan tot nu toe. Daarnaast vraag ik studenten naar de thuissituatie en/of andere zaken die een studie mogelijk kunnen belemmeren. Aan het einde van dat gesprek (max 1 uur) stellen we dan een hulpvraag vast met een advies. Na elk gesprek stuur ik een rapportage met daarin de hulpvraag, het advies en een korte toelichting naar de student, zorg coördinator van de opleiding, studentcoach, en ouders (indien 18-). Naast analysegesprekken heb ik ook vervolgafspraken. Het gaat dan om studenten die ik in een langer traject bij mij heb zoals studenten die hulp nodig hebben bij studievaardigheden of een individueel oriëntatie traject als het gaat om studiekeuze. Daarnaast zijn er soms ook gesprekken met alle betrokkenen en leerplicht, of heb ik een afspraak met iemand van de opleiding. Ik heb dus niet echt een vast schema, en dat vind ik erg fijn. Ik probeer wel altijd een half uur tussen de afspraken te plannen om mijn administratie af te ronden. Omdat ik zoveel gesprekken voer is het soms lastig om alles te onthouden, het helpt mij dan ook om dat gelijk na het gesprek in het systeem te zetten. Daarnaast vind ik de afwisseling van gesprekken en administratie erg fijn. Pauze houd ik niet altijd, vaak eet ik achter mijn bureau en kijk ik een youtube filmpje. Sinds kort probeer ik wel vaker een rondje te lopen. Daarna volgt mijn dag weer met verdere afspraken en administratie.

Meestal ga ik tussen half 5/5 uur naar huis. Afhankelijk van hoe druk het is en hoeveel verwijzingen er zijn is dit soms eerder en soms wat later. Het voordeel is dus dat ik mijn eigen werk goed in kan plannen. Ik pak de trein weer naar huis en haal mijn hondje op bij mijn ouders en begin aan een relaxte avond.

Kan je je werk gemakkelijk loslaten als je thuis komt?
Vaak wel. Soms blijven bepaalde casussen in mijn hoofd hangen. Het helpt mij goed om in de trein een no-brain serie of iets op te zetten. Die categorie heb ik zelf bedacht =) Het zijn series of films die ik al gezien heb, of van die programma’s waarbij je niet na hoeft te denken en andere dingen kunt doen. Daarnaast heb ik Bailey, als ik thuis kom van een dag werken krijgt hij echt mijn aandacht en ga ik met hem spelen. Verstand op 0 en heerlijk in de relax modus helpt ook.

Als je járen terug in de tijd mocht, naar je jongere ‘ik’, zou je dan een andere keuze hebben gemaakt omtrent je te belopen carrière pad? Een andere studie, een andere richting?
Nee. De keuzes die ik heb gemaakt hebben mij juist naar de plek gedreven waar ik ‘’vroeger’’ een hekel aan had =). En dat maakt juist dat ik vaak weet hoe ik studenten moet benaderen en wat zij nodig hebben. Misschien was ik dan toch na mijn mbo direct aan het hbo begonnen. Maar als ik niet was gaan werken in die korte periode was dit misschien toch niet gebeurd.

Wat zou je graag mensen graag nog meer willen laten weten over je werk, je beroep?
Veel mensen weten niet dat dit beroep bestaat. Daarnaast ben ik ook mens en maak ik ook fouten. Soms duurt het nou eenmaal wat langer om te zien wat precies wel of niet werkt en dat betekent niet gelijk dat ik mijn werk niet goed doe, of dat school stom is en niks kan. Het is hard werken voor alle betrokkenen in het verhaal, en kan niet eenzijdig worden uitgevoerd. Uiteindelijk gaat het erom dat een student succesvol zijn of haar diploma heeft gehaald en hopelijk ook nog wat heeft geleerd over zijn of haar eigen kwaliteiten.

Bedankt voor je deelname Charlotte!

Liefs,

Elise Joanne