Zwangerschap & Moederschap

Week 6 Favorieten Elisejoanne.nl  - Mama's & Fos Favorieten + Tips!

Vandaag, in de nieuwste video van ‘Zwangerschapsdagboek’ een video waarin ik allerlei tips deel en producten die ons heel goed zijn bevallen in de eerste paar weken. Waren die berg hydrofiele luiers nou echt nodig die ik had gekocht? Welke borstvoedings BH’s zijn nou goed en welke flesjes? Oh, en hoe valt babykleding en zou je nou wel zoveel kleding kopen als dat ik heb gedaan? In vijftien minuten deel ik heel veel tips voor de eerste weken na de bevalling, ik hoop dat jullie er wat aan hebben!

In deze video komt elke minuut wel een tip of een favoriet product voorbij, ik ga er snel doorheen. Geen langdradige video maar duidelijke taal (natuurlijk wel op mijn babbelige manier..)

Geen producten in deze video zijn gesponsord. 🙂

Bedankt voor het kijken en je kan je hier abonneren op mijn kanaal!

Liefs,

Elise Joanne

DSC0154 1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #10 Joyce van Joy from Joyce

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’, vandaag het één na laatste verhaal alweer! Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Joyce, die moeder is van twee kinderen, Aron en Sofie. Op 19 jarige leeftijd beviel zij van haar zoon en haar verhaal vandaag gaat over die bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

♥Joyce van Joy from Joyce

Het is inmiddels al weer 5 jaren geleden dat ik voor het eerst mocht bevallen. Door mijn zwangerschap die net even anders liep dan normaal heb ik nooit de tijd gehad en genomen om mij bezig te houden met de bevalling. Een bevalplan? Nooit aan gedacht en ik wist niet eens dat het bestond. Achteraf vind ik het heel fijn dat ik mij niet had ingelezen in het hele beval gebeuren, ik kon het mooi op mij af laten komen.

13 december 2010 – De hele dag heb ik al een onrustig gevoel, ik moet van alles. Uiteindelijk eis ik rond half 5 dat wij nog naar de winkel gaan voor vlees. (houthakkers steak om precies te zijn haha!) Met de auto rijden wij richting de winkel en weer terug. Het is onwijs glad op de weg waardoor Robert met de auto op de rotonde doorschiet en tegen een stoeprand op rijd. Thuis aangekomen kruip ik op de bank waar ik een half uur later snel van op sta, want mijn vliezen zijn gebroken. Ik ben op dat moment 41 weken zwanger. Het bleef maar lopen en ik was op dat moment niet zo slim om op de wc te gaan zitten. Dit deed ik later wel haha.

Aron 1 1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #10 Joyce van Joy from Joyce

Tja en dan? Moeten wij nu de verloskundige bellen? Samen hebben we eigenlijk geen idee. Robert belt toch de verloskundige en ze komt rond 19:00 uur langs. Robert eet ondertussen een kom soep en ik hou het bij wat drinken. Ik vind het te spannend! De verloskundige komt langs en voelt of ik al ontsluiting heb. Op dat moment heb 1 ik cm ontsluiting en nog geen weeën. Ze vertrekt weer en rond half 9 zouden ze weer bellen.

Het moment dat de verloskundige de deur uit gaat beginnen mijn weeën en ik vind het direct al niet meer leuk. Samen besluiten we om even te gaan douchen. Rond 20:30 belt de verloskundige en besluiten we dat ze langs komt. Ik blijf veel last hebben van de weeën. Hoe dit kwam? Ik had valse en echte weeën en dit bleef elkaar maar opvolgen. Weinig momenten om bij te komen dus.

Tegen 21:30 komt de verloskundige langs. Ik heb nog maar 3 cm ontsluiting, maar wij mogen wel alvast richting het ziekenhuis. Het is namelijk heel erg glad. Samen drinken we nog een glas chocolademelk (want dit geeft energie toch?) en vertrekken we richting het ziekenhuis. In de auto kan ik de weeën goed weg puffen (grappig: bij de tweede bevalling had ik dit weer en ik denk dat ik de volgende keer maar in een auto ga bevallen). Om 23:00 uur komen we aan het ziekenhuis en krijgen we een kamer toegewezen. Niet dat wij die nodig hadden, want ik zit het liefst op de wc, hier kan ik de weeën tenminste een beetje aan.

Om 23:30 komt de verloskundige aan in het ziekenhuis, we kletsen wat en samen besluiten we dat ik een ruggenprik ga. Die valse weeën zijn niet meer leuk en ik raak uitgeput. Gelukkig is de anesthesist nog net in het ziekenhuis (hij wilde net vertrekken naar het zusterhuis) en kunnen we direct naar de OK toe. Hier krijg ik mijn ruggenprik en wat een verademing! Ik zit inmiddel op 5 cm ontsluiting.

Daarna gaat het allemaal snel en heb ik het eigenlijk allemaal in een roes beleefd. Het was een gezellig bende op de verloskamer haha! Om ongeveer 03:00 uur heb ik 10 cm ontsluiting en mag ik beginnen met persen. En even voor 4 mogen wij onze zoon verwelkomen.

PC140015 1 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #10 Joyce van Joy from Joyce

Dit was een onwijs magisch moment en ook heel emotioneel. Door dat ik er pas met 25 weken achter kwam dat ik zwanger was heb ik eigenlijk nooit echt geloofd dat ik een kindje kreeg. Ik had ook geen tijd om dit te beseffen want ik moest van alles regelen. Toen hij op mijn borst gelegd werd dit allemaal duidelijk en kwam ik er achter dat ik echt moeder was geworden.

Ik had een knip gekregen tijdens het persen, omdat de hartslag van Aron snel daalde. Dit moest dus even gehecht worden, ondertussen zat Robert op de bank te knuffelen met ONZE ZOON! Wauw, wij samen hebben een zoon gekregen.

Nadat ik weer dicht genaaid was haha;) en gedouched bellen wij onze ouders en zussen. En een uur later staan ze allemaal bij ons aan het bed. Want niet alleen voor ons was dit een emotioneel moment, ook voor onze ouders en zussen had dit een impact.

Een bevalling van 11 uurtjes en van wat ik heb gehoord netjes voor een eerste keer. Ik heb de bevalling niet als traumatisch ervaren, wel vond ik het heftig. Daarom besloot ik bij de tweede een zwangerschapscursus te volgen om te leren puffen en meer informatie te krijgen over de bevalling. Ik was erg blij dat ik het puffen had geleerd daardoor vloog ik (haast letterlijk) door mijn tweede bevalling heen.

Bedankt voor het delen van je verhaal Joyce! Volgende keer het woord Silke, zij zal deze rubriek afsluiten. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

DSC 2649 - De Kraamtijd: Een Praktische Handleiding

Hoera, je bent zwanger! Onderhand kan je óveral een gids, handleiding, to-do, artikel, samenvatting etc. vinden wat er allemaal gebeurt in woord en beeld van hoe de kleine groeit in jouw buik en hoe jij je – hoort? – te voelen tijdens welk trimester. De zwangerschapsupdates vliegen je om de oren van de bloggers en ook ik heb menig update gelezen (en gemaakt). Na 9 (lange?) maanden is het moment suprême daar, je mag je oerkracht tonen. Je beloning? Het meest wonderschone en prachtige kindje dat ooit geboren werd; jóuw kindje. En dan? Tja dan.. komen de bloedproppen, de obstipatie, het plassen in de douche en de naweeën. Ik neem je mee en geef je mijn hulp en advies met openheid, eerlijkheid en een dot humor. Wij zullen het nodig hebben!

♥Ik begin bij de kraamverzorgster, dan hebben wij die vast gehad. Je hebt vast, indien je een beetje op mij lijkt, elke horror verhaal wel gelezen over die verschrikkelijke óf geweldige vrouw die bijna 8 dagen lang in je huis komt wonen.

Zodra de deurbel gaat en je manlief/vriendlief/partnerlief de deur opent en je voelt dat er géén klik is, dan bel je de bewuste organisatie voor een vervanging. Mag dat? Ja. Kan dat? Ja. Gebeurt dat? Ja. Ik lees te vaak dat nieuwe moeders hadden gewild dat ze om een ander hadden gevraagd maar twijfelden of ze dat wel konden maken. Ja hoor, zeker wel! De organisatie naar keuze zegt niet voor niks dat je mag bellen zodra je voelt dat het niet goed zit. Natuurlijk vragen ze om een reden wanneer je daadwerkelijke belt maar een ‘het voelt niet goed’ begrijpen zij áltijd. Niet schromen dus. Doen.

Wanneer het wel klikt of de vervanging gearriveerd is, maak dan gebruik van al haar kunstjes en trucjes. Ze is er voor jou, voor jullie. Probeer deze vreemde dame die je amper kent toe te laten tot jouw veilige wereldje waarin je het liefste zelf alles wilt doen. Maar geloof mij, of je nou een zware bevalling hebt gehad of niet, de tijd dat je wílt dat zij er nog zou zijn gaat komen, maak gebruik van d’r zolang ze er is. Want het is haar werk om je te helpen, ze is er behoorlijk bekwaam in en doet het waarschijnlijk met liefde. Ga dus niet zelf de WC een beurt geven, niet zelf de wasjes van de wasmachine in de droger helpen en je kleine huilende wondertje sussen als zij er ook is. Ga slapen, ga rusten, ga iets doen waar je van ontspant of waar je gelukkig van wordt en laat je huishouden over aan de vakvrouw. Voor menig nieuwe moeder is dat even wennen en niet makkelijk te doen (present!) maar ik heb 8 dagen lang álles uit handen gegeven wat ik wilde en ben blij dat ik dat heb gedaan. Mijn taak was herstellen en het verzorgen en leren kennen van mijn wonder, dát is naast tijdrovend genoeg ook het meest belangrijke wat je te doen staat in de eerste weken.

♥Na je bevalling ben je waarschijnlijk gehecht. En dat is vrij pijnlijk kan ik je vertellen na er bijna een dozijn in mijn onderkant te hebben gehad. Maar of je er nou eentje of twintig hebt (wellicht zelfs geen, you lucky girl) dan is het allemaal beurs en blauw daarbeneden. Pak wat maandverband, bedruppel dat met koud water en vries het in. De zwelling tegengaan is hard nodig. Oh, en zitten op harde vlakke stoelen helpt ook. Zeer pijnlijk, maar absoluut nodig.

♥Wat betreft dat maandverband, mocht je verzekering dat leveren dan zit er wat kraamverband (anders dan maandverband, let op) en maandverband in je geleverde ‘kraampakket’. Maar, dit is helaas niet genoeg. Koop twee pakken extra kraamverband, twee pakken maandverband en twee pakken inlegkruisjes. Oh, en dubbel dik voor in de nacht, je zal het nodig hebben.

DSC 2226 - De Kraamtijd: Een Praktische Handleiding

♥Want wat menig kraamvrouw niet weet is dat je kan bloeden en behoorlijk ook. Dit is niet pijnlijk of abnormaal, je baarmoeder heeft een wond natuurlijk waar de placenta heeft losgelaten. Die wond bloedt nou eenmaal. En als je een tijdje hebt gelegen en daarna weer opstaat dan krijg je bloedproppen. Grote bloedproppen. Ikzelf heb 4 weken gevloeid met enkel normale hoeveelheden maar weet dus dat deze propjes zo groot kunnen zijn als knikkers. Als golfballen. Soms zelfs als tennisballen. Ja, dat is schrikken en niet bepaald leuk te noemen maar kan geen kwaad. Wees je er simpelweg bewust van. Na een week of 6 vloei je bijna niet meer in de meeste gevallen. Wanneer je helderrood bloed tegenkomt moet je je verloskundige bellen.

♥Naar de WC gaan na de bevalling, het was iets waar ik wakker van kon liggen in mijn laatste trimester. Je bent net bevallen, je onderkant zit vol hechtingen en/of wondjes en je móet plassen van je verloskundige na enkele uren. Maar dat gaat branden, dat weet je nu al. Mijn tip? Onder de douche plassen. Maak je niet druk, de kraamverzorgster maakt de douche geregeld schoon (met dit als reden) maar het is bijna noodzakelijk. Het is namelijk vrij pijnlijk om te plassen en zitten op een harde rand al helemaal. Ik heb twee dagen lang niet anders gedaan dan dat, pas toen durfde ik naar een normale toilet te gaan. Daarna is het verstandig een kan met lauwwarm water paraat te hebben om ‘mee te spoelen’.

♥Weet dus ook dat je een kraamvrouw bent tot 6 weken. Dat betekent dat je tot die tijd écht rustiger aan mag en kan doen. Je lichaam moet herstellen en heeft die tijd nodig of je nou een moedermonster bent en op magische wijze alles al begrijpt en weet.

♥Kraamvisite. De horror. Grapje! Of niet? Je kindje presenteren is fantastisch maar ook zwaar.. Bezoek wil nog wel eens blijven plakken, hun jonge kinderen meenemen die achter je doodsbange kat aanrent, net gerookt heeft of teveel parfum draagt. Je spreekt met je partner of kraamverzorgster een tijd af dat het bezoek van die middag mag komen en geeft – indien nodig – een knipoog wanneer het je teveel wordt. Of als je niet durft te zeggen dat je eigenlijk liever naar bed wilt. Doen hoor, je hebt je rust nodig. En je hoeft écht niet meerdere stellen/setjes/groepen per dag te laten komen, doe waar jij je prettig bij voelt. Wij hebben maximaal één groepje per dag gehad en af en toe een dag helemaal niks. Het is één keer ‘fout’ gegaan en dat merkte wij meteen; volledig gesloopt verliet ons kraambezoek pas rond half elf ons huis. Nooit meer.

♥Kraamtranen, een bekend fenomeen denk ik. Het kan zijn dat je een klein traantje laat op dag 2 of Niagra Falls huilt op dag 7. Ik denk dat wat er gebeurt bij je past. Ik ben een zeer emotioneel persoon maar mijn bevalling was vrij (zal ik het zeggen?) traumatisch. Het duurde een tijdje voordat ik kon huilen, voordat ik mijzelf kon laten gaan. En toen ze kwamen, kwamen ze in volle glorie. Ik heb ze tegen willen houden, mij er niet aan toe willen geven maar merkte dat dat niet goed was. Juist door ze toe te laten, hoe lang het ook duurt of hoeveel tranen er ook komen, help je jezelf. Het moet er uit, laat het toe.

♥Mocht je moeite hebben om terug te denken aan je bevalling, het niet durven of bang zijn voor de herinnering, dan moet je je niet schamen om durven toe te geven dat het zwaar was. Misschien wel zwaarder dan gedacht. Er zijn mensen om mee te praten vergeet dat niet. Bel je huisarts, hij krijgt vaker zulke telefoontjes, en praat erover. Verwerk het, word niet angstig bij de herinnering die juist ‘mooi’ mag zijn. Maar weet ook dat het niet rozengeur en maneschijn hoeft te worden, bevallen is ook gewoon ruk.

♥De hormonen zijn absoluut niet meteen je lijf uit als je bevallen bent, de gezegde ‘9 maanden op en 9 maanden af’ blijkt echt waar te zijn verdorie. Ik had het onderschat, en behoorlijk ook. Je huilt misschien veel, bent nog vaak in de war, vergeet constant waar je je telefoon hebt gelaten en hebt positieve en negatieve gedachten. Vooral dat laatste is iets waar je je niet voor hoeft te schamen. Naast het gevoel dat je kan ontploffen van gelukzaligheid krijg je misschien ook te maken met minder leuke gedachten of gevoelens. Dat voelt misschien niet prettig, maar is wel normaal. Veel moeders hebben neerslachtige gedachten maar mochten ze verder gaan naar destructieve gedachten of veel angstige momenten dan is het tijd om aan de bel te trekken. Een postnatale depressie openbaart zich vaak na enkele weken of maanden. Ook hierbij moet je je realiseren dat dit menig vrouw dus overkomt en dat er mensen gespecialiseerd zijn om je te helpen.

Even nog wat kleine tips!

♥Sloop je deurbel.

♥Al die appjes! Ze komen binnen als nooit te voren. Leuk al die interesse in je spruit. Weet dat het okay is als je ze niet meteen beantwoord, het wellicht zelfs dagen duurt voordat je een antwoord kunt sturen ‘Je hebt toch wel even 2 minuten de tijd voor een berichtje’? Haha, nee.

♥Een beetje (te) veel kilo’s aangekomen tijdens de bevalling (check!) dan kan je die eerste twee weken ook nog wel gewoon leven zoals je wilt. Die kilo’s gaan er echt wel af naderhand (toch?) maar een kilo of één, twee maakt niet uit. En je hebt alle energie hard nodig!

♥Jouw regels, jouw wet. Moet het bezoek hun handen wassen voordat ze aan je kind komen? Zeg het. Wees niet bang lomp te zijn (ben ik toch wel, ze zijn het gewend dus het is passend), als jij je ergens onprettig of prettig bij voelt moet je dat verbaliseren. Of je laat je partner dat doen, ook goed.

♥Is de Roze Wolk gearriveerd? Lekker genieten!

♥De Roze Wolk is meer een donder exemplaar? Dat mag, dat kan. Het is niet áltijd even ‘genieten’.

♥Als je elke vijf minuten wilt checken of je baby nog wakker is, tot grote ergernis van je partner, je dat gewoon lekker moet doen.

♥Je droomde van een schattig wiegje naast je bed waar je prachitge, zoete en heerlijk ruikende wondertje in ligt en eindelijk is het moment daar. Maar dat wondertje brabbelt, piept en hijgt de wereld bij elkaar en eigenlijk wil je stiekem dat hij toch naar zijn eigen kamertje gaat. Doe waar jij je prettig bij voelt, je hoeft helemaal niks. Als jullie het prettiger vinden niet te besluiten dat Uk op jullie kamer ligt? Leg hem dan gewoon in zijn eigen ruimte.

Kraamtijd Elisejoanne.nl  - De Kraamtijd: Een Praktische Handleiding

♥Je dacht dat je moe kon zijn tijdens de zwangerschap? Ja, dat dacht ik ook. Slaap wanneer je kan, waar je kan. Ook al is het in de wachtkamer van het consultatiebureau, ga slapen.

♥Oh, en het consultatiebureau (consternatiebureau zoals Boris het noemt) kan enorm behulpzaam zijn! Maar ook niet. Ik vind de zin ‘Mommy Knows Best’ verschrikkelijk maar soms komt het daar wel gewoon op neer; vraag, luister en trek je eigen plan indien nodig.

♥Zeker wanneer je borstvoeding geeft maar ook wanneer je een snelle bevalling hebt gehad, dan kan je last hebben van naweeën. Dan denk je dat je die verrekte krengen achter je hebt gelaten zodra je baby is geboren maar néé hoor, je baarmoeder valt je dan ook nog lastig. Het is nodig, hij moet krimpen namelijk en die naweeën zorgen daarvoor.

♥Stuwing zorgt ervoor dat je borsten op knappen staan bij dag twee á drie. Oh, en ze kunnen dan ook gaan lekken. Je baby begint te huilen? Spuit elf. Of melk.

♥Is borstvoeding geven je droom en weiger je die meteen op te willen geven als het niet helemaal lukt? Snap ik. Maar al te goed. Daar hebben ze lactatiedeskundige voor uitgevonden! Wacht niet – en ik benadruk dit met elke vezel in mijn lijf – wacht niet tot je twee weken verder bent en het wellicht te laat is. Vraag je kraamverzorgster of je verloskundige om eentje, vaak krijg je het eerste consult vergoed. Maak er gebruik van zou ik zeggen.

♥Handcrème, koop er kilo’s van! Door al dat wassen van je handen voor Uk krijg je droge klauwen, daar word je bang van. Oh, en als wij het toch hebben over crème, koop dan meteen de tepelcrème versie (van Medela is een fijne) voor het geval dat. Je tepels krijgen het heel zwaar te verduren.

♥Je vagina (ja, gewoon het beestje bij de naam noemen) is na de bevalling en ook lange tijd daarna niet zoals ervoor. Logisch natuurlijk maar dat kan even schrikken zijn. Pak niet meteen de eerste tijd er een spiegel bij, wacht een aantal weken (of maanden). En als je de ballen hebt om wél te kijken, bedenk dan dat het écht bij zal trekken en goed zal komen.

Zo, 2000 woorden verder en weet je wat? Ik zou nog wel meer kunnen vertellen/adviseren maar ik denk dat ik het maar voor nu hierbij laat. Ben je zwanger en moet je bijna poppen? Wees niet bang, je kan ‘t – echt waar. En ondanks dat het zwaar is en ook héél spannend allemaal, is het zó bijzonder en mooi. Ik ben ergens blij dat het voorbij is, dat er enige rust in huis is wedergekeerd, maar die eerste twee weken als nieuwe moeder zijn .. er zijn gewoon geen woorden voor.

Liefs,

Elise Joanne

Elisejoanne.nl Moederschap en Onzekerheid 2 - Wanneer je als moeder denkt te falen

Wanneer je zwanger mag worden, een kindje in je buik mag dragen en hem daarna liefdevol (en met behoorlijk wat pijn, angst en vieze momenten) hem in je armen mag sluiten begint het avontuur pas echt. Niemand kan je vertellen hoe het gaat zijn, wat er kan gebeuren en hoe je je gaat voelen. Wellicht in een bepaalde mate, maar écht begrijpen doe je het pas wanneer hij zijn eerste adem teug neemt en jij daarmee ook die van jou in het moederschap. Wat nou als het niet gaat zoals je dacht? Wat nou als het allemaal anders loopt? Wat nou als het toch minder die roze wolk is? Wat nou als je vindt dat je faalt, elke dag weer?

Wanneer je zwanger probeert te worden en wanneer je daadwerkelijk dat plusje ziet op je test dan begin je na te denken over hoe het straks zal zijn. Dat begint bij ‘simpele’ vragen zoals de te bepalen kleur van de babykamer maar gaat al wat dieper wanneer je een naam probeert te bedenken. Je hebt een idee van hoe het in het begin gaat lopen, Boris en ik hebben menig middag gefantaseerd hoe het zou zijn als Fos er is en hoe wij zouden handelen bij krampjes, mogelijke reflux, huil-uurtjes en andere lastige momenten.

Na het beantwoorden voor jezelf van de meer simpele vragen kom je bij de belangrijke vragen en dat zijn dan of je borstvoeding of flesvoeding wilt geven en bij dat eerste hoe lang en wanneer besluit je te stoppen als het ‘niet lukt’? Maar ook wat te doen als je kindje huilt, laat je hem liggen of pak je hem op? Hoe snel ben je met het toegeven aan ‘zeur-huiltjes’ en wanneer besluit je hem te laten slapen in plaats van toch maar midden in de nacht die luier te verschonen? Hoe ga je om met die verschrikkelijke krampjes en die tergend lange momenten dat ‘ie wakker is terwijl hij hoort te slapen?

De eerste maand van het moederschap was best zwaar. Lichamelijk vanwege de evidente klachten aan mijn stuitje en tja.. doos. Want na een rappe bevalling was er nou eenmaal wat schade ‘down under’. En die schade was pijnlijk, de hechtingen zaten mij letterlijk dwars. Auw. Zorgen voor je kleintje in zo’n tijd is dan lastig ondanks alle hulp van manlief en kraamverzorgster. Tel daar de bizarre slapeloze nachten en de constante gedachte of je het wel goed genoeg doet voor hem en poef! – de zorgen zijn geboren. En met deze zorgen ook het tweelingzusje van het gevoel dat men onzekerheid noemt. Het gevoel dat je faalt, bijna elke dag weer.

Slaap hij wel genoeg? Eet hij wel goed? Hij komt niet aan! Waarom niet? Wat doe ik fout? Waarom hapt hij niet aan? Uk, waarom huil je? Is zijn poep wel de juiste kleur? Is zijn poep wel de juiste consistentie? Plast ‘ie wel genoeg? Heet hij nou krampjes of moet hij nou boeren? Ben ik de enige bij wie het douchen pas gebeurd rond een uur of vier in de middag áls het al gebeurd? Kak, wéér niet ontbeten vandaag. Verdorie, de was zit al een dag of twee te stinken in de wasmachine. Zullen wij maar weer eten bestellen? Ik ben moe, zo moe.. Is het een regeldag? Mag ik hem weer een flesje geven? Ben ik de enige die bij afkolven zo weinig cc aanmaakt? Waarom komt hij niet aan van mijn borstvoeding? is het tijd om bij te voeden? Borstvoeding lukt niet, bellen wij een lactatiedeskundige? Toch maar naar een osteopaat voor die verrekte krampjes dan? Welke flesvoeding kiezen wij? Hij valt te veel af, waarom lukt het niet? Hij huilt! Waarom? Wat doe ik fout? Doe ik überhaupt iets fout? Is het normaal zoveel vragen te stellen? Ervaren andere moeders de eerste weken ook? Ligt het aan mij..?

Elisejoanne.nl Moederschap en Onzekerheid - Wanneer je als moeder denkt te falen

De afgelopen maand, de eerste vier weken, gingen deze bovenstaande vragen als een constante stroom door mijn hoofd. En dat ging gepaard met veel frustratie, stress en emotie. Menig traan is gelaten. Je wilt het állerbeste voor je kind en op een gegeven moment – wellicht door hormonen en vermoeidheid – ga je je afvragen of jij als moeder wel het allerbeste bent voor je kindje. Ik zal vast niet de enige zijn die zich dat af heeft gevraagd? Die zich dat nog steeds soms afvraagt? Toch..? Want is je best doen écht goed genoeg?

Weet wel dat ik dus niet van Fos iets ‘wil’ of dat hij niet mag huilen van mij. Hij mag zeker wel huilen, dat is zijn manier van communiceren nu en dat is prima. En hij is simpelweg de allermooiste, allerliefste baby óók als hij huilt. Het gaat mij voornamelijk om de momenten van pijn door bijvoorbeeld krampjes wat ik niet weg kan halen, dát vind ik enorm lastig. 

Ik heb de afgelopen maanden veel comments, reacties, twitterberichtjes, Snapchats en e-mails gekregen met verhalen die vergelijkbaar waren, allemaal verzonden om mij een hart onder de riem te steken. Elke dag ben ik dankbaar voor al die berichten want onderschat niet; ze helpen. Het voelt soms alsof je er alleen voor staat als ouders, of wij/ik de enige zijn bij wie het soms zó hartgrondig fout gaat. Maar ging het eigenlijk wel ‘fout’? Of is dit eigenlijk gewoon heel normaal? Ik voel mij elke dag wel een loedermoeder, iemand die maar wat aanrommelt, al dan niet met de beste intenties. Maar ‘gelukkig’ is het zo dat dit bij veel meer moeders/vaders/ouders gebeurt en dit eigenlijk normaal is de eerste tijd. Of je moet een bizar magisch moedermonster zijn maar daar lopen er maar enkele van rond.

Want bij vrijwel niemand gaat het meteen de eerste keer perfect. Ik doel hier niet op het genieten en het ervaren van een roze wolk in de eerste weken. Ik geniet namelijk ondanks de onzekerheid énorm en ondanks dat het zwaar is ben ik dol en dolgelukkig! Maar welk kind hapt er in één keer de allereerste keer meteen na de geboorte aan en drinkt zich kilo’s in de rondte? Welke kind huilt er vanaf dag één amper en jij hebt elk huiltje meteen door? Geen enkel kind slaapt meteen door, er is geen baby ter wereld die in plaats van huilend, lachend zijn krampjes opvangt. Want hoe goed je ook bent, wat voor geboren moeder iemand ook blijkt te zijn, vrijwel iedereen heeft wel moeite met íets in de eerste paar maanden. En dat is – helaas voor een ieder die alle moeilijke momenten door moet maken – troostend. Gedeelde smart.. Dat krijg ik althans te horen en ik herhaal het op de dagen van onzekerheid maar als een mantra.

Het gevoel van falen is een gemene deler zo blijkt. Want is het falen? Ik denk dat als je het gevoel van falen op een gegeven moment, in welke fase van het moederschap dan ook, ervaart, dat dat een teken is dat je alleen maar het beste wilt voor je kind en alleen maar het beste eist van jezelf als moeder. Hoewel dat ontzettend slopend is is dat eigenlijk een prachtig teken, een teken van intense liefde voor hem of haar.

Zoals Boris het altijd prachtig gekscherend kan zeggen; Het is net als met pannenkoeken bakken, de eerste verkloot je altijd.

Liefs,

Elise Joanne

avw - Fases om naar uit te kijken

Dit artikel is een samenwerking.

DSC 2483 - Fases om naar uit te kijken

De eerste huiltjes zijn gehuild, de eerste blikken op elkaar geworpen, de eerste inktzwarte poepluiers gingen naar okergele drek en de eerste momenten zijn geweest. Deze fase is eigenlijk een hele grote rollercoaster vol met .. tja, eigenlijk met álles. Het is druk, fantastisch, heftig, zwaar, vermoeiend, schattig, bijzonder, magisch en speciaal. Het is belangrijk nu te genieten, zo hard als dat wij kunnen ondanks al die slapeloze nachten. En toch kan ik ook reikhalzend uitkijken naar de dingen die gaan komen.

Er was een heuse babyboom aan de gang in de afgelopen weken en maanden. Menig blogger kondigde aan zwanger te zijn rond dezelfde periode als ik. Maar niet alleen bloggers, ook binnen mijn privé leven vertelde de ene na de andere zus, schoonzus, vriendin, vriend-van-vriend en kennis ook een kindje te mogen krijgen. Naast dat het enige stress opleverde of gekozen namen voor de Ukkies niet overeen zouden komen, is het voornamelijk heel handig want je kan overal afkijken hoe anderen ‘t doen! Zo is ons neefje aan de ene kant 3 maanden ouder en aan de andere kant exact twee weken. Dan heb je nog de beste vriendin en het nichtje die twee prachtige dochters hebben van elk 6 maanden ouder dan Fos. Allemaal zitten ze in een andere fase, een fase verder en het is heerlijk om te bekijken wat ons te wachten staat.

Ik kan uitkijken naar de meest simpele dingen zoals het eerste hapje wat ik ga maken als hij een paar maanden ouder is. En wellicht vind ik ‘t een gedoe, misschien vind ik het heerlijk om te doen. Het kan zijn dat Fos de meest vieze bek trekt in zijn teleurstelling om zijn moeders kookkunsten en ik zal alleen maar kunnen lachen van geluk en mij ergens druk maken om die groene vlek broccoli op mijn witte muur.

Ik kan ook uitkijken naar eerste nacht doorslapen van hem en van ons, wat een zalig gevoel zal dat zijn! Het moment dat je wakker wordt door het ochtendgloren op je gezicht in plaats van een ferme brul om een voeding. Geen gehaast in de ochtend om mijzelf klaar te maken, amper de shampoo uit mijn haren te kunnen spoelen of de tijd om mijn geliefde cruesli te eten. Naar de WC kunnen zonder schuldgevoel omdat Fos het dusdanig op een krijsen zet maar de nood simpelweg te hoog is.

Boris kan uitkijken naar ‘dingen doen’ en ik denk dat menig man dat bij zijn kinderen heeft. Wij hebben altijd gezegd dat het niet uitmaakt of Fos balletdanser of voetballer wil worden, maar dat wij erbij willen zijn. Vroeg opstaan op die zaterdag (Boris dan he) om hem naar dat groene veld te brengen waar hij de sterren van de hemel speelt. Of niet. Misschien treedt hij wel in zijn vaders voetsporen en gaat ‘ie op muziekles en treed hij op in dezelfde kroeg als die zijn vader een BN’er maakte (lees; Bekende Nunspeter). Het maakt niet uit, zolang wij hem kunnen toejuichen, enthousiasmeren, steunen en loven bij alles wat hij zou willen doen of zijn.

Maar ik probeer nog niet zóver naar voren te kijken, meer naar de dingen in het eerste jaar. Ook zijn eerste poging tot omrollen, kruipen en lopen. Hoe vaak zal hij gefrustreerd raken totdat het allemaal lukt? Zal hij vaak vallen voordat hij zal opstaan en weg zal stiefelen? Ik heb begrepen dat baby’s 300 keer (!) vallen voordat ze rechtop kunnen staan en lopen.* Wat een doorzettingsvermogen he? Oh, en pas maar op met die koppen thee, vazen met bloemen en stopcontacten (of de poes zijn staart) want baby’s kruipen evenveel als dat een volwassene stappen zet op één dag!

DSC 3014 - Fases om naar uit te kijken

Ik zit nog niet in deze fase maar ik laat mij graag voorlichten en kijk bij andere moeders hoe zij het aanpakken en wat zij weg moeten bergen terwijl hun kleintjes de wereld ontdekken. Jullie weten onderhand dat ik gekozen heb voor Pampers als merk om mijn zoons lieflijke billen te omhullen en ik ben daar erg tevreden over. Ik schrijf graag samen met Pampers artikelen maar ook hiervoor had ik de hele inboedel voor enkele maanden al ingeslagen (in de aanbieding, scheelt doekoe’s en dat geldt voor elk merk) en heb daar allerminst spijt van.

DSC 3025 - Fases om naar uit te kijken

Bij de volgende fase, die van simpelweg meer bewegen, hoort dus ook een andere luier. Dat is blijkbaar logisch, deze nieuwe moeder dacht alleen dat zijn billen in een ander maatje moest passen maar niets is minder waar zo blijkt! Pampers heeft nieuwe luiers ontwikkeld genaamd Pampers Premium Protection Active Fit – mondvol, ik weet ‘t – zodat ook Fos lekker zijn onderkant kan hullen in een bewegelijk stofje dat niet gaat hangen (groot irritatiepuntje bij mij trouwens, en Pampers weet dat moeders dit niet willen zien gelukkig). Een goed aansluitende luier heeft ook impact op hoe prettig de baby kan bewegen lijkt mij, niets zo onprettig als hij tegen wordt gehouden door iets anders dan zijn eigen onvermogen of niet dan? Dus dat.

DSC 3024 - Fases om naar uit te kijken

Dus, even wat theorie, wat hoe werken deze luiers? Het is de eerste en enige luier met Magical Pods; absorberende kanalen die het vocht gelijkmatig over de luier verdelen. Zo blijft de Pampers Active Fit luier minder hangen en blijft hij droog. Dat laatste komt ook door de Micro Parels, die absorberen tot 30 keer hun gewicht om het vocht zo goed mogelijk op te vangen. De unieke 3-way fit zorgt ervoor dat de luier comfortabel zit rondom het buikje, de beentjes en de billetjes, zo kan je baby zich in alle vrijheid bewegen. En dat zonder beperking kunnen doen is natuurlijk wel zo prettig voor de Ukkies!

DSC 3022 - Fases om naar uit te kijken

En jongens, hoe kan ik als moeder die haar kind Fos heeft genoemd nou niet gebruik maken van luiers met een vosje erop!

DSC 2705 - Fases om naar uit te kijken

Voor nu heeft Fos gewoon nog maatje 1 om zijn kont en is hij nog klein en kwetsbaar en gaat hij nergens anders heen dan van zijn bedje naar mijn liefdevolle armen. Ondanks dat ik soms niet recht kan kijken van vermoeidheid weet ik dat dit zo snel voorbij zal gaan. Voor je het weet zal ik dus achter hem aan schieten door het hele huis en als ik nog een keertje knipper met mijn ogen zijn wij 4 jaar verder en breng ik hem naar de basisschool. En knipper ik nóg een keer en dan zie ik hem zijn spullen bij elkaar pakken omdat ‘ie uit huis gaat. Poeh, ik moet er nog niet aan denken!

Als je benieuwd ben naar de werking van de luier kan je hier een filmpje bekijken waarin alles goed is uitgebeeld!

Wellicht leuk als ik een keer een testpanel opzet zodat jullie als bezoekers, indien je ook een baby hebt die in de ‘ooooh, kijk ’em gaan dan, hij rent al bijna!’ – fase zit ook de luiers te kunnen testen? Bij animo zetten Pampers en ik dat graag op de volgende keer!

Liefs,

Elise Joanne

*Bron: Leach, P. (2002), babyhood, pp.254 ; (American Academy of Pediatrics, 2009), Caring For Your Baby and Young Child (5e éd., pp.288).

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel.

DSC 3062 - Een Week Met Ons! - Vlog (Zwangerschapsdagboek)

Er zijn weer twee weekjes voorbij sinds de video dat Fos(sel) zijn debut maakte op Youtube. Deze week is het weer mijn beurt voor een video en ik besloot vorige week de camera erbij te pakken en random beelden te filmen van mijn week! Een soort vlog dus. Ik neem je mee door een week waarin Fos alweer een maand oud werd, ik slapeloze nachten had door een vergissing is voeding, maar ook goede dagen waarin het echt even genieten was. Kijk je mee?

Ik ben van plan deze zomer eens een echte vlogcamera te kopen zodat ik af en toe ‘propere’ vlogs kan maken af en toe, dat lijkt mij leuk! Jullie ook? Dit was alvast een klein voorproefje.

Suggesties voor te behandelen onderwerpen zijn altijd welkom, de volgende keer ga ik het hebben over mijn en Fos zijn favorieten; welke producten werken in ons huishouden wel en welke niet?

Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne

esmay baby - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #9 Kelly van Healthy Kelly

Mijn eigen bevallingsverhaal is onder tussen online gekomen er komt nu ook bijna een einde aan deze reeks Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Leuk om te zien hoeveel mensen via Google toch zoeken naar dit soort verhalen en op mijn site terecht komen! Na het verhaal van Kelly vandaag komen er nog twee vrijdagen met persoonlijke ervaringen aan. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de tweede Kelly uit deze reeks, moeder van twee kinderen – een jongetje en een meisje – en zij vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Kelly van Healthy Kelly

Ik ben Kelly, 27 jaar en inmiddels moeder van 2 kinderen een meisje van 5 en een jongen van 3, meer soorten zijn er niet wordt er vaak gezegd. Voor de zwangerschap van mijn dochter ben ik nog 1 keer eerder zwanger geweest, helaas kwamen we er met 9 weken achter dat het hartje al ruim een week was gestopt met kloppen. Na een curretage en later nog 1 curretage omdat het niet goed was gegaan was alles weer schoon, 3 maanden later was ik zwanger van onze dochter en daar deel ik graag mijn bevallings verhaal over.

De zwangerschap verliep vrij pittig (ziek zijn eerste weken, diverse keren ziekenhuis, tussentijds bloedverlies, en veel harde buiken). Oh dan zal je bevalling wel een eitje zijn zei men en daar hoopte ik op: wel in het ziekenhuis maar gelijk weer weg. Helaas was dit dus niet het geval…

Toen ik bijna 39 weken was voelde ik minder leven dus moest ik naar het ziekenhuis om te controleren. Daar bleek dat ons meisje te weinig vruchtwater had en ze zou dus gehaald moeten worden, de dag erop werd ik dus ingeleid. Omdat ze met een studie bezig waren in het ziekenhuis omtrent inleiden met een ballon katheter of gel vroegen ze of ze een computer mochten laten kiezen waarmee ik ingeleid zou worden, de computer koos een ballon. Nou dat heb ik geweten, het inbrengen was alles behalve prettig maar goed als het goed is zou het goed effect moeten hebben en zou de ballon er vanzelf uitvallen als ik 2 cm ontsluiting zou hebben. In de avond viel de ballon eruit maar ik bleek dus nog geen ontsluiting te hebben dus s’ochtends zou de ballon opnieuw in worden gebracht. Ik heb aangegeven geen ballon meer te willen maar een arts assistent heeft dat min of meer doorgedrukt waardoor ik uiteindelijk toch maar toe gaf. Helaas had ook deze ballon geen effect en waren we inmiddels op dag 2 uitgekomen van het inleiden, de dag erop wilde ze een rustdag inlassen, waar ik het totaal niet mee eens was.

Ik heb aangegeven dat mijn kind te weinig vruchtwater had en dat ik dus ook niet te lang wilde wachten. Daarom besloten ze om op 9 maart 2010 mij aan het einde van de middag gel te geven, hadden ze dat maar eerder gedaan. S’avonds kreeg ik steeds krampen in mijn bil maar ik dacht dat het kwam vanwege het liggen, achteraf bleek het waarschijnlijk al voorwerk te zijn. Toen ik s’nachts naar het toilet moest verloor ik mijn slijmprop en braken mijn vliezen: Yes het zou beginnen! Ik mocht mijn man niks laten weten want het kon nog wel even duren voordat het begon en dan kon hij in ieder geval slapen. Ik kreeg een prik in mijn been om te kunnen slapen en werd naar een aparte kamer gebracht, nou slapen heb ik niet meer echt gedaan en ik was zo stoned als een kanarie door die prik. Uiteindelijk werd ik op advies van de Gynaceoloog om 9.00 de volgende ochtend naar beneden gestuurd voor een ruggeprik omdat ik al zolang bezig was en ik de rust goed kon gebruiken, ik stemde ermee in. Daarna ging ik aan de weeën opwekkers, ik had ook pas 3 cm ontsluiting. Toen ging het ineens allemaal heel vlot en mocht ik om 14.00 gaan persen. Maar ons meisje kwam er met geen mogelijkheid uit, na meer dan een uur persen vond de Gynaceoloog het genoeg en zei “Dit kind komt er niet vanzelf uit hup naar de OK” achteraf gezien bleek dat ze het ook moeilijk kreeg want ik ben in mijn pyjama zo de ok op gereden.

Op de OK kreeg ik de verdoving in mijn ruggeprik bijgespoten en na wat voorbereidingen ging de Gynaceoloog de snee zetten. Ik dacht dat ik door de grond zakte van de pijn, de verdoving zat niet goed. De Gynaceoloog zei nog “Ik heb net getest of je iets voelde en je zei niks” maar hij was even vergeten te zeggen dat hij aan het testen was en dat ik iets moest laten weten als ik iets voelde. Nou goed na wat verdoving in mijn infuus erbij gespoten te hebben was het allemaal wel redelijk te doen, al voelde ik heel goed hoe ze onze dochter terug duwde omdat ze schijnbaar wel al ver ingedaald lag. Mijn man vertelde dat er op dat moment ook iemand onder de operatietafel ging om zo onze dochter terug te duwen. Uiteindelijk was ze daar dan: Kerngezond! Wat waren wij gelukkig maar wat was ik uitgeput. Onze dochter heb ik even gezien en even geaaid en toen moest ze met mijn man en de  verpleegkundige mee naar de kamer omdat het te koud was op de OK. En oh wat is dat verschrikkelijk ik ben 2,5 uur van mijn kind gescheiden geweest. Toen mijn man mij van de ok kwam halen heb ik ook versuft geroepen “je had haar niet alleen moeten laten dadelijk wisselen ze haar om” maar ja als je onder de morfine zit zeg je rare dingen haha. Uiteindelijk is het allemaal helemaal goed gekomen en kon ik heerlijk met haar knuffelen alleen denk ik dat onze hechting hierdoor wel iets minder goed is verlopen dan bij een kindje wat je gelijk bij je krijgt.

Gelukkig heb ik bij mijn 2de kind, ons zoontje, een geplande keizersnede gekregen waardoor alles van te voren is geregeld. Ook met de angst voor de verdoving werd heel goed rekening gehouden, dit was allemaal veel relaxter. Toen ik in 2012 beviel was het ook zo dat je je kindje gelijk bij je mocht houden na de keizersnede en wat is dat fijn zeg, dat is echt veel beter voor moeder en kind.

Ik wil nog wel even benadrukken dat een keizersnede in de meeste gevallen wel goed gaat, ik heb alleen een beetje pech gehad dat de ruggeprik iets hoger uit viel dan de bedoeling (hij stopte namelijk onder mijn navel en hij had tot in ieder geval mijn schaambot moeten werken) dus wees niet bang voor een keizersnede want zoals je kan lezen ging mijn 2e perfect.

Bedankt voor het delen van je verhaal Kelly, waardeer ik enorm! Over twee weken het woord aan Joyce die het één na laatste verhaal zal delen.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.