Zwangerschap & Moederschap

Fos Ontmoeten Elisejoanne.nl  - Tijd om Fos te onmoeten! (Zwangerschapsdagboek)

Gisteren is mijn bevallingsverhaal online gekomen dus wellicht is het een beetje een baby-bommetje op de site maar vandaag is het weer mijn beurt voor een nieuwe zwangerschapsdagboek. En deze keer niet zomaar eentje natuurlijk, Fos zal ook even ten tonele verschijnen. Nu hij nog zo klein is vinden Boris en ik dat minder een probleem en komt hij mij even vergezellen tijdens mijn praatje. Kijk je mee?

Bedankt voor het kijken! Je kan je hier abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor alle geweldige comments gisteren! Echt heel leuk om te lezen hoe jullie mee leven en ook deels eigen verhalen te vernemen en hoeveel herkenbaarheid er is bij moeders van mijn verhaal. Ik vond het spannend zo open te zijn, zo mijzelf bloot te geven en ben blij te lezen dat het wordt ‘beloond’.

Liefs,

Elise Joanne

 

DSC 2226 1 - Mijn Bevallingsverhaal

Zo, hier is hij dan, mijn bevallingsverhaal van Fos. Het schrijven van dit verhaal is in etappes gebeurd. Niet alleen omdat ik geen uren had om lekker aan de tafel te schrijven over deze openbaring van oerkrachten, want er vraagt een baby om aandacht, maar ook omdat er tijd voor nodig was om alles helder te krijgen en te beslissen hoe en wat ik wilde vertellen. Niet alles kwam in een keer terug, sommige herinneringen kwamen laten weer opzetten, de scherpe kantjes verdwenen en staken soms hun hoofden weer de hoek om. Afijn, tijd om mijn bevalling, mijn ervaring, gevoelens en gedachten met jullie te delen.

Op dinsdagochtend 1 maart – schrikkeldag was gepasseerd, de maand waarin wijzelf dachten ouders te worden daarmee ook – werd ik wakker rond 6 uur. Niet ongebruikelijk in mijn zwangerschap natuurlijk maar ik voelde mij wat ‘vreemd’. Ik had geen pijn, meer een bepaald gevoel. Rond half 8 stap ik weer terug in bed met wat rugpijn wat ik te wijten vond aan mijn erbarmelijke houding aan de eettafel tijdens het weg slobberen van mijn cruesli ontbijt. Ik val in slaap, al zij het wat onrustig. Boris maakt mij een uurtje later wakker met een lichte kus om afscheid te nemen (heilig bij ons, je verlaat het huis nóóit zonder afscheid te nemen..) en vertrekt naar zijn werk. Wel vraag ik eerst of hij een kruik voor mij wil maken want die verrekte rugpijn blijft maar hangen.

Rond 9 uur trekt de pijn niet weg uit mijn rug en het lijkt wel sterker te worden en na enkele minuten wat af te zwakken om alvorens weet terug te komen. Zou het? Zou dit het zijn? Hét begin? Ik probeer daar niet over na te denken omdat ik niet teleurgesteld wilde worden. Ik heb namelijk meerdere ‘valse alarm!’ momenten gehad en daar werd ik verdrietig van, het verlangen om mijn zoon te ontmoeten benam mij bijna de adem de laatste 2 weken van de zwangerschap namelijk. Maar toch wilde ik de test der testen ondergaan; douchen en kijken of de warmte ervoor zorgt dat de pijn weggaat of blijft. En warempel.. ‘t ging niet weg!

Om 11 uur plof ik op de bank, vermoeid van het douchen. Ik probeer wat afleiding te zoeken in mijn werk maar dat lukt niet heel goed, de pijn blijft komen. Ondertussen app ik twee vriendinnen over de mogelijke stand van zaken en pak mijn telefoon erbij omdat het geheel toch op weeën begint te lijken. Binnen een half uur is het al snel duidelijk; om de drie minuten komen er weeën van 50 seconden die toenemen in pijn. Ik nam mij voor pas rond 1 uur Boris te bellen om thuis te komen van zijn werk maar ‘t lukt mij niet meer dit alleen te verdragen, zo snel en zo heftig komen de pijnen opzetten. Ik besef mij dat dít het is. Ik ga bevallen. Vandaag nog. Het is onderhand half 12.

‘Hi lieverd, stoor ik?’ – Nee, jij belt dus er moet wat aan de hand zijn, dus vertel! – ‘Nou, pin mij er niet op vast, maar ik denk dat jij vader gaat worden vandaag..’. – ECHT?! Serieus? Ja? Wat dan? Hoe dan? Wat voel je? Vertel! – ‘Nou, ik heb al vrij regelmatig hele pijnlijke weeën en dit kan niet meer vals alarm zijn, dat kán niet. Dus het wordt denk ik tijd dat jij alles afsluit, overhevelt aan je collega’s en deze kant op komt.’ – OKAY,  IK KOM ER NU AAN! – ‘Wel heelhuids graag lieverd!’

Om kwart over 12 komt Boris binnen rennen, kijkt met een gespannen en verwachtingsvol koppie mijn kant op en ziet mij en de worsteling die ik aan het aangaan ben met een wee. Het dringt ook tot Boris door; dit is ‘t. Mijn weeën zijn rugweeën en ik merk dat ik het lastig vind ze op te vangen, ze worden ook heel snel een behoorlijk stuk pijnlijker maar ik zit in ‘the zone’ en ik voel dat ik dit aankan. Ik wíl het aankunnen. Het is onderhand 1 uur, tijd om de verloskundige te bellen want na 2 uur vaste, constante weeën van 2-4 minuten pauze die elk 50-60 seconden duren is het raak. Logischerwijs is zij niet meteen onder de indruk, wenst ons veel succes en als er iets is moeten wij bellen. Ze is met een bevalling bezig en zal voor het einde van de middag langs komen. Prima, het zal toch nog even duren. Wel vervelend, ik wilde eigenlijk graag dat iemand al naar mij ‘keek’ want na zoveel pijn wilde ik graag de stand van zaken weten. Wat zou de prognose zijn, hoe snel vorderde ik?

Dan maar douchen, afleiding zoeken! De warmte hielp enorm maar zorgt er ook voor dat ik zeer vermoeid raak; mijn knieën kunnen maar zoveel lopen en wiegen aan en hebben rust nodig, ondanks dat ik mijn rugweeën bijna niet op kan vangen wanneer ik zit of lig. Kiezen tussen twee kwaden dus. Maar ik heb de lichamelijke rust tussen de weeën door nodig merk ik en Boris werkt mij naar bed.

En dan gebeurt het; mijn vliezen breken. Oooh, wat voelt dat naar! Precies tijdens een wee voel ik iets ‘knappen’ en ik loop langzaam leeg. Alsof je in je broek plast maar dan langzamer. Het hek is van de dam; de rugweeën die elke 2 minuten kwamen wordt nu een regelrechte weeën-storm en Boris MOET de verloskundige bellen van mij. Helaas, ze zit nog midden in een bevalling, kan absoluut niet meteen komen. Als het écht dringend is kunnen wij iemand anders krijgen als vervanging van een andere praktijk als nood of om 3 uur terugbellen. Het is al snel duidelijk; om kwart voor 3 – nog geen half uur na dit gesprek – eis ik iemand te zien en wel NU! De pijn begint onhoudbaar te worden, de weeën zijn amper op te vangen. Angst en paniek begint zich een beetje van mij meester te maken want ik voel ineens iets daar beneden, een énorme druk om te persen. Maar dat kan toch helemaal niet? Ik heb nog maar enkele uren weeën! Dit is mijn eerste en ik wilde naar het ziekenhuis! Potverdorre, bel desnoods 112 zei ik tegen Boris want dit gaat fout, dit voelt echt heel erg fout. Het gaat te snel, mijn lichaam kan amper bijbenen wat Moeder Natuur mij geeft om te slikken en ik merk dat ik mentaal het simpelweg niet meer trek.

Dat moment vergeet ik nooit meer; ik voelde twee keer een hoofdje al drukken, de persweeën – waarvan ik niet zeker wist of dat ‘t was want er had nog niemand naar mij gekeken of gevoeld wat de status is – namen toe en ik was in paniek. Ja, er was echt even een moment bij mij dat ik in blinde paniek was want ik snapte het even niet meer, ik was enorm vermoeid, de wereld draaide, de weeën bleven maar komen en niemand was er om mij informatie te geven, gerust te stellen of te dirigeren. Boris was mijn steun en toeverlaat en zonder hem had ik het niet gekund, maar ook hij wist op een gegeven moment gewoon niet meer wat te doen. Ik wilde niet meer, ik kon niet meer, ik moest pauze. Maar die werd mij niet gegeven. Radeloosheid sloeg voor enkele minuten toe en ik heb mij zelden zo angstig gevoeld. En toen ging de de deurbel, de noodverloskundige van een andere partij was ingeschakeld. Er kwam weer een perswee, ik wist hem niet op te vangen, schreeuwde het uit van de pijn en zag eindelijk het gezicht van iemand die wist wat ze moest doen. De verloskundige kwam binnen, het was inmiddels kwart over drie, zag dat dit foute boel was, dat dit veel sneller was gegaan en dat ik – jawel – 10 centimeter ontsluiting had.

‘Elise, ik ben Judith en ik ga je helpen. Je hebt 10 centimeter dus de druk die je voelt zijn persweeën. Je mag nu gaan persen en er gebruik van maken.’ – In het uur dat volgde heb ik alles gegeven wat ik kon. Helaas waren mijn persweeën óók rugweeën dus was het lastig ze goed naar beneden te dirigeren en er gebruik van te maken. Tussen elke wee door praatte ik niet, lag ik er muisstil bij en het enige wat ik kon doen was ademen en kracht verzamelen om mijn zoon ter wereld te laten komen. Elke wee perste ik drie keer mee. De ‘uitdrijving’ – zo noemen ze dat – vorderde relatief snel. Het hoofdje duurde langer, dat heeft zo’n 30 minuten aan persen gekost. Na 40 minuten intensief persen was het moment eindelijk daar.

De persweeën heb ik niet als prettig ervaren. De meeste vrouwen omschrijven dit moment als een ontlading omdat ze eindelijk gebruik mogen maken van de pijn en er wat mee kunnen ‘doen’. Vanwege de rugweeën had ik dit niet en ervoer ik het ook niet als prettig om wat te ‘doen’ met de pijn. In alle eerlijkheid? Dat uur was het langste van mijn leven. Voor mijn gevoel kwam er geen verlossing en ik voelde alle krachten uit mij sijpelen. Ik weet nog dat ik zei tegen de verloskundige dat ik ‘t niet meer kon, dat ik alles al had gegeven. Ik zat aan mijn grens. En toch moest ik door, je lichaam eist het van je. De krachten die in je naar boven komen, de pijn die je overwint.. ik kan er nog steeds niet bij met mijn hoofd. Wat een bevalling doet met je lijf is niet te omschrijven, geen woord ter wereld is afdoende genoeg om die ervaring, die pijn, die ontlading, eer aan te doen. Nu nog heb ik moeite het te begrijpen hoe ik dit bewerkstelligd heb en kijk ik zeer emotioneel terug op dit moment.

Judith riep mij bij de les en keek in mijn lichtelijk wanhopende en vragende ogen; ‘nog één keer gebruik maken van de wee Elise, dit is ’em, dan ben je moeder!’. Ik weet nog dat ik dacht dat als ze geen gelijk zou hebben ik een appeltje met d’r te schillen zou hebben naderhand maar gelukkig was het waar. Na een ferme duw op mijn buik kwam de laatste wee op gang en ik heb alles gegeven wat ik in mij had. Bij de tweede keer persen voelde ik dat het inderdaad bijna zover was en toen ik nog een keer een hap lucht nam, mijn kin op mijn borst duwde en bijna wegzakte van de pijn, voelde ik Fos ter wereld worden gebracht. Hij was er. Mijn zoon. Om 16:15 is Fos geboren met 3240 gram.

DSC 2185 - Mijn Bevallingsverhaal

De ontlading van zo’n moment is niet te omschrijven. Fos werd op mijn buik en borst gelegd, hij gaf twee ferme huiltjes en begon met alerte oogjes rustig rond te kijken naar de wereld waarin hij was beland. Ik was beduusd en – zoals ik het later noem – waus van de gebeurtenis. Ik weet nog dat ik heb gezegd ‘ik heb het gedaan! hij is er! het is mij gelukt!’. Ik keek Boris aan, hij was net zo emotioneel als ik, met ogen vol trotsheid en liefde, gaf mij een kus en alles was goed. Ik ben Boris ontzettend dankbaar voor de rol die hij heeft gespeeld die dag, hij heeft mij zo enorm gesteund, kracht gegeven en omringt met kalmte en rust ook al moet het voor hem absoluut niet makkelijk zijn geweest om dat te doen.

Mijn placenta kwam vrijwel meteen met de allerlaatste wee die daarop volgde. In de 1,5 uur daarna heb ik Fos bij mij gehad terwijl ik werd gehecht. Je kan je voorstellen dat de bevalling nogal snel ging en mijn lichaam het proces amper kon bijbenen. Dit resulteerde in een aantal rupturen en véél hechtingen. Daarnaast heeft de bevalling mij een gekneusd stuitje en gescheurde bekkenbodemspieren opgeleverd. De kraamtijd was een pittige tijd voor mij lichamelijk. Met Fos ging en gaat alles hartstikke goed op enkele gebruikelijke opstart probleempjes na. Ik ben nog steeds herstellende en heb ook na de bevalling veel pijnlijke momenten gehad.

Het duurde dagen voordat ik terug durfde naar de bevalling, voordat ik kon erkennen wat er gebeurde en hoe heftig, pijnlijk en ook eenzaam ik het vond om te moeten verdragen wat mij werd gegeven. Is een bevalling zo intens, zo heftig? Ja. Ik heb dingen gevoeld, gedacht en beleefd die simpelweg nog nooit waren voorgekomen en wellicht ook nooit meer zullen voorkomen. Dit was een ervaring die mij altijd bij blijft en die ondanks de gelukzalige stofjes die loskomen ervoor zorgen dat ik niet geheel met een prettig gevoel terug kan kijken op deze dag. Je vergeet de pijn? Nee. Absoluut niet. Maar de scherpe kantjes gaan er inderdaad wel langzaamaan vanaf. Gelukkig maar. En weet je wat helpt? Kijken naar mijn kerngezonde intens prachtige zoon die ons gegeven is. Want ja, ik had het opnieuw gedaan als dat resulteerde in hetzelfde wonderschone kindje. 

Ik ben trots op mijzelf, dat durf ik nu te zeggen. Dat heeft even wat tijd nodig gehad maar ik kan dat nu hardop zeggen (of schrijven). Mijn bevalling was gewoon erg zwaar en lichamelijk en emotioneel ging het gewoon veel te snel. Maar ik heb ‘t gedaan terwijl ik oprecht dacht het niet te kunnen, deze taak niet te volbrengen in mijn eentje, in mijn eigen huis zonder medicatie.

Dat was ‘t, mijn bevallingsverhaal. Onderhand ben ik 2000 woorden verder en heb jij mijn hele persoonlijke verhaal gelezen. Ik vraag je daar respectvol mee om te gaan, het is niet niks je zo bloot te geven. Maar het voelt wel goed om te doen, het is alsof ik hiermee ook iets afsluit voor nu en de blik op vooruit kan zetten. De liefde die ik voel voor Fos overwint al het gevoel van ongemak, hij verzacht de pijn. Want het moment dat je je kind voor het eerst te zien krijgt is magisch, zó bijzonder, zo krachtig en zo intens mooi. Alles voor hem.

Even een kleine edit voor wat betreft mijn verloskundige en haar praktijk; haar treft geen enkele blaam. Zij heeft gehandeld zoals zij dacht dat goed was en schrok naderhand enorm toen ze te horen kreeg hoe het is gelopen. Boris – de lieverd – was wat  kalm in zijn telefoontjes naar haar en zij had niet helemaal door hoe erg de paniek was en had zij simpelweg niet verwacht dat mijn eerste zich met enkele uurtjes zou aandienen. Wanneer duidelijk werd dat er gehandeld moest worden heeft zij dat gedaan en omdat alles uiteindelijk goed is gekomen neem ik haar niks kwalijk. In haar dienst heeft zij 8 bevallingen gedaan, het was nogal druk zo bleek. Naderhand heeft zij uitstekende zorg verleend omtrent mijn lichamelijk herstel en niks was te veel – ik heb in de afgelopen weken haar vaak gebeld voor hulp en advies en zij schroomde niet dat te geven. De verloskundige die mijn bevalling uiteindelijk deed, Judith, was een prettige en vakkundige vrouw die uitstekend werk heeft geleverd. 

Liefs,

Elise Joanne

avw - Van Cup A naar Cup C - Let's talk Boobies! - Mijn Veranderend Lijf
Elisejoanne.nl Buikfoto Week 11 2 2 - Van Cup A naar Cup C - Let's talk Boobies! - Mijn Veranderend Lijf

Dat mijn lichaam is veranderd sinds de zwangerschap en de bevalling is duidelijk, bij welke vrouw niet? Alleen als je Heidi Klum heet dan zit je binnen vier weken op een nog mooier figuurtje dan voordat je je lichaam blootstelde aan de krachten van de natuur. En dat is niet erg! Want in mijn geval heb ik een lichaam waar ik – ondanks hier en daar wat acceptatie moeite – trots op ben ómdat het te zien is dat ook ik een prestatie van wereldformaat heb geleverd. Maar of je nou net bevallen bent of niet; je prettig voelen in je lijf is ontzettend belangrijk. Want je lijf verandert door de jaren heen en het is goed je daar bewust van te zijn zódat je datzelfde lijf goed kan kleden.

In mijn tienerjaren startte ik met een heel bescheiden cupmaat, het was eigenlijk amper iets te noemen. Dit paste ondanks dat wel bij mijn tengere lijf, ik was rond mijn 16e tot en met mijn 20e jaar héél slank, enorm tenger en had borsten die bij dat lijf paste. Onderhand is het duidelijk – ik heb er menig woord over geschreven in de afgelopen maanden – mijn lijf is veranderd. Maat 34? Neh, die is niet meer. Zal hij ooit nog terugkomen? Wellicht. Is dat noodzakelijk? Nee. Maar het is wel belangrijk dat ik mij bewust ben van andere vormen, pas dan kan je je er goed naar kleden.

Mijn lichaam werd ook voor de zwangerschap al ronder; mijn billen en bovenbenen waren prominenter aanwezig dan ooit, puur omdat ik ouder werd en mijn lichaam meer volwassen vormen begon aan te nemen. Ook de borstomvang groeide licht naar een kleine B en mijn onderlichaam hees ik al in een maatje 36/38 want datzelfde lichaam vond het tijd voor een laagje vet waar cellulitis in mocht leven. Prima, het zij zo. En toen werd ik zwanger, mijn lijf veranderde exponentieel, maar dat was van korte duur want een zwangerschap duurt immers maar 9 maanden. Nu ik ben bevallen is het helemaal afwachten hoe mijn lichaam zich verder gaat ontwikkelen maar er is een duidelijke stand van zaken;

Ik ben nog 10 kilo zwaarder dan 10 maanden geleden, mijn borsten zijn mede door de stuwing en de borstvoeding wel 3 keer zo groot geworden. Pamela Andersson wint het nog steeds glorieus van mij maar poeh, ik heb voor mijn doen een behoorlijke voorkant. En kleed die maar eens fatsoenlijk als je dat niet gewend bent! Ook is mijn buik natuurlijk een flubber-festijn en dat zal tijd nodig hebben om weer strakker te worden. Mijn lijf is dus enorm veranderd en als ik in de spiegel kijk zie ik een andere vrouw. En daar hoort ook ander ondergoed bij want die cupmaat A of B past écht niet meer en niet alleen dat, ook de vorm is veranderd en niet elke BH die ik droeg staat nu mooi onder hetzelfde shirtje.

Tijd voor hulp dus! Sinds mijn kennismaking vorig jaar met het merk Triumph ben ik lyrisch over hun pasvorm mogelijkheden voor mijn boezem. Mijn – toen nog kleine rakkers – werden mooi gehuld in lieflijke stoffen die ervoor zorgden dat onder een shirtje het geheel er fatsoenlijk uitzag. Ik voelde mij simpelweg enorm vrouw en ik kan je vertellen dat voor een vrouw met een kleine cupmaat – hoe prima ze dat ook vindt – het fijn is om je ook daarboven vrouwelijk te voelen! Sindsdien draag ik heel graag dit merk en heb ik menig BH in de lade liggen.

IMG 0904 - Van Cup A naar Cup C - Let's talk Boobies! - Mijn Veranderend Lijf

Nu komt Triumph met een collectie voor 2016 die is afgestemd op wat de vrouw wil; stoffen en vormen om je borsten ondersteuning te bieden en te vormen zoals zij het nodig hebben en zoals jij wilt. Er is geluisterd naar de inbreng waar om werd gevraagd en er is actie ondernomen; drie soorten BH types om jouw boezem mee te omhullen tot het resultaat jij wilt. Dit alles onder het mom van #reclaimyourshape, zoals ik dus ook probeer te doen sinds dat Fos ter wereld is gekomen. De drie BH vormen zijn; Shape-Up – Push-Up & Lift-Up en komen uit onder de naam Magic Boost. Well, let’s make some magic happen!

IMG 0876 - Van Cup A naar Cup C - Let's talk Boobies! - Mijn Veranderend Lijf

Welke vorm is voor welke buste?

Shape-Up is voor de vrouw met een vollere boezem die graag het geheel wat meer bedekt en ondersteunt maar wel tegelijkertijd het geheel mooi vorm wil geven.

Push-Up is voor de vrouw die even wat meer wil toevoegen aan het geheel, je krijgt ondersteuning door het extra bekende laagje binnenin wat er meteen voor zorgt dat het geheel mooi naar voren komt.

Lift-Up is voor de vrouw die wat volume is verloren door de jaren heen en dus graag meedoet aan het #reclaimyourshape. Het geheel krijgt een kleine lift en een mooie vorm.

Heb jij borsten die hangen, los in hun velletje zitten, pronte ronde rakkers, kleine schoonheden, volumineuze en aanwezige exemplaren, zware toeters, lastig te verhullen rondingen of een combinatie van heel veel? Voor elke boezem is er een BH, voor elke borstomvang of vorm is er een mogelijkheid. Kennis is hier gewoon de sleutel. Het maakt niet uit hoe oud of jong je bent, hoeveel kinderen je hebt mogen voeden, hoeveel veranderingen je lijf heeft ondergaan; voor elke borst is een optie. En ook nog eentje in mooie kleuren gelukkig want ja, het oog (van jezelf of je partner) wil ook wat.

Magic Boost MWHU MWP MWHP D1200 - Van Cup A naar Cup C - Let's talk Boobies! - Mijn Veranderend Lijf

Nu heb ik dus een boezem van klein tot gemiddelde omvang en ze zullen wellicht wat gaan hangen naar mate de borstvoeding een minder prominente daginvulling zal gaan worden op termijn. Maar hoe zit het met de dames die voller geschapen zijn? Mijn beste vriendin Sanne – onderhand vaak voorbij gekomen! – is vorige week naar een event van Triumph geweest voor mij en heeft zich laten passen en meten. Nu is Sanne al een fan van dit merk dus ik hoefde de vraag amper te stellen of zij wilde gaan want ik kreeg al een ‘JA!’ voordat ik de vraagteken aan de zin kon toevoegen. Sanne heeft een grotere buste en dat is simpelweg heel anders kleden dan iemand met mijn borstomvang. Hoe ervaart zij deze nieuwe collectie en werkt het voor haar net zo goed?

Sanne

Omdat ik vrij grote borsten heb was ik in eerste instantie sceptisch over de nieuwe lijn van Triumph. De laatste keer dat ik ook maar iets met vulling heb gedragen was ik denk ik een jaar of 16. Voorgevormde bh’s draag ik al jaren niet meer, en al helemaal geen push up bh’s met allerlei extra schuimlagen, dan heb ik echt het idee dat ze ergens onder mijn kin zitten. Ik kon me dus niet voorstellen dat deze lijn wat voor mij zou zijn. Maar goed, sportief als ik ben, ben ik toch gaan passen. Er werd wel van te voren gemeld dat de lift up en de push up niet wat voor mij zouden zijn, maar de shape up zou goed moeten zitten. Wonder boven wonder was dat ook zo. Toegegeven, het is geen minimizer bh en met een niet voorgevormde bh lijken ze alsnog kleiner dan met, maar deze bh zit wel echt heel erg lekker. De aansluiting van de magic wire op de huid is heel erg zacht en het voelt allemaal heel soepel aan, er is niet iets hards wat tegen je ribbenkast aandrukt. Nog een pluspunt is dat deze bh ook nog een mooie vorm geeft aan mijn boezem, niet geheel onbelangrijk!

IMG 0860 - Van Cup A naar Cup C - Let's talk Boobies! - Mijn Veranderend Lijf

Ik adviseer je om lekker naar een Triumph winkel te gaan en je voor te laten lichten. Dit is het écht waard want veel vrouwen weten niet eens welke cupmaat ze echt hebben, laat staan wat dan mooi staan onder welke outfit. Wellicht nog belangrijker; waar voel je je nou het meest prettig en mooi in? Deskundige dames staan voor je klaar en nemen de tijd, ik heb dit zelf mogen ervaren en ook Sanne is hier zeer tevreden over. Vind de BH die bij je past en die jou – letterlijk – kan ondersteunen.

Je kan de collectie al online bekijken.

Heb jij ook een borst-evolutie doorgemaakt in de afgelopen jaren en weet jij eigenlijk welke maat je hebt of welke BH-soort jij nou het meest prettig vindt?

Liefs,

Elise Joanne

Dit artikel is een samenwerking. 

IMG 1595 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Geertje die een heftig verhaal te vertellen heeft, zij heeft niet bepaald een rooskleurige bevalling of kraamtijd gehad. Haar persoonlijke verhaal is intens en zij deelt hem vandaag met ons. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Geertje van Lifesabout

Ik was ongeveer 27 weken zwanger toen ik voor het eerst echt ging nadenken over de bevalling. Het gaf mij de nodige kriebels in mijn buik en zweet in mijn handen. Ik was er niet heel erg bang voor maar zag toch lichtelijk tegen de pijn op en het feit dat ik de controle over mijn lijf misschien zou verliezen.

Wij lieten ons goed informeren over de bevalling in het ziekenhuis. Vanwege het gebruik van bloedverdunners was een thuisbevalling uitgesloten. Erg vond ik dat niet aangezien ik ook zonder de medicijnen in het ziekenhuis had willen bevallen. Boekjes, een open avond en Google. Dat laatste kan ik je trouwens niet adviseren, aangezien alleen de ergste verhalen vaak het internet halen.

IMG 1524 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

De bevalling zag ik als een begin van de mooiste fase van mijn leven. Het zou zwaar en pijnlijk zijn, maar tijd is relatief en je krijgt er iets prachtigs voor terug. Toch vond ik het erg spannend omdat ik niet wist wat de bloedverdunners zouden doen met het bloedverlies bij de bevalling. En zou ik het wel kunnen? Door de lichte zenuwen heen stelde ik mijzelf gerust dat er nog nooit een kind was blijven hangen die nu nog vast zit. Het komt altijd wel goed.

Woensdag 12 maart fietste ik naar het ziekenhuis voor een extra controle van mijn bloeddruk. Deze was de week ervoor erg hoog en ze wilden mij nog een keer zien. Helaas was mijn bloeddruk verder gestegen en mocht ik urine inleveren en even aan het  CTG liggen. Gelukkig geen eiwitten en een goed CTG, maar ik moest wel medicijnen krijgen voor de bloeddruk  aangezien ik 36 weken zwanger was.

Om mij en het kindje goed in de gaten te kunnen houden werd ik opgenomen in het ziekenhuis en mocht ik waarschijnlijk na een paar dagen weer met ontslag.

De medicatie deed goed zijn werk, alleen mijn dochter vond de verlaging van mijn bloeddruk niet prettig. Door mijn lagere bloeddruk kreeg zij minder bloed en voedingsstoffen door de placenta en werd zij heel stil. Ik voelde haar weinig en op het CTG was te zien dat ze zich ook heel rustig hield.

Die vrijdagmiddag kwam er twijfel of ik wel naar huis mocht, aangezien het CTG zo vlak was.

In de middag werd ik daarom nog een keer aan het CTG gelegd voor een extra check. So far so good, tot ik haar hartslag ineens zag zakken. De tonen werden lager en rustiger. Hij zakte verder, van 140 naar 120, van 100 naar 80 en zelfs tot 40. Het apparaat sloeg op alarm en mijn hart vulde zich met angst. Dit is niet goed! In paniek drukte ik op de bel voor de verpleging maar er kwamen al mensen aangerend. Gelukkig herstelde haar hartslag weer naar een normale waarde. Echter die van mij niet, ik was in paniek en in tranen.

IMG 1527 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #8 Geertje van Lifesabout

Er stonden twee artsen, twee verpleegkundigen en een anesthesist om mijn bed. Het kindje moest worden gehaald door een keizersnede, want ze had het niet goed meer in mijn buik.

Snel kreeg ik een operatiejasje aan en een blaaskatheter. In tranen belde ik mijn man op die de woonkamer nog stond te witten. Die ochtend had ik hem nog aan het werk gezet om mijn nesteldrang voort te kunnen zetten op afstand. Hij heeft veel te hard gereden en kwam gelukkig op tijd aan om mee te gaan naar de OK.

Ik mocht geen ruggenprik en moest onder narcose omdat mijn bloedverdunners nog optimaal werkten. Het kon mij niets schelen, als onze dochter maar levend ter wereld kwam. Lachend en rillend van de spanning werd ik op de operatietafel onder narcose gebracht.

Ik opende mijn ogen en keek op de klok. Het was half acht en er was niemand om mij heen. Ik lag op de uitslaapkamer en keek naar mijn monitor. Nonchalant mompelde ik ‘keurige bloeddruk’. Je bent verpleegkundige of je bent het niet…

En toen begon ik te huilen. Want mijn buik was plat en ik was mijn kindje kwijt. Ook mijn man zag ik nergens in de buurt. Er kwam een verpleegkundige naar mij toe die mij feliciteerde met mijn dochter. Alles was goed met haar en ik mocht naar de afdeling. Ik werd door een andere verpleegkundige en mijn man opgehaald. Ik vroeg hem de hemd van zijn lijf. ‘Is ze mooi? Is alles goed? Heeft ze veel haar? Is ze klein?’

Ik werd mijn kamer opgereden waar een couveuse stond, gevuld met een heel klein meisje. Ons meisje met een veel te grote muts en een luier tot onder haar oksels. Ik herkende haar niet, het voelde raar. Ik wist dat dit mijn dochter moest zijn omdat mijn man haar wel geboren had zien

worden. Maar als ze hadden verteld dat dit een ander kindje was, had ik het ook geloofd.

Ik kreeg haar eindelijk op mijn borst en wat een hemels en verliefd gevoel moet zijn, was voor mij heel raar. Alsof ik een vreemd kindje bij mij had liggen. De narcose, de morfine en de keizersnede onder narcose hadden mij afstandelijk gemaakt en maakte het een flinke sport om een band te krijgen met mijn dochter.

Daarna is mijn kraamtijd als een gitzwarte wolk over ons heengegaan. Ik werd ernstig ziek en lag een week aan de beademing op de Intensive Care.

Na een maand mocht ik het ziekenhuis verlaten en kon ik eindelijk werken aan de band met Sarah. We kenden elkaar niet, ik moest nog leren hoe ik een luier kon verschonen of een flesje moest maken. Met onze band is het uiteindelijk helemaal goed gekomen en we zijn nu twee handen op één buik. Helaas nooit meer een gevulde buik, want ik mag niet meer zwanger worden. Maar wat genieten we van ons meisje, onze bikkel en ons licht in de tunnel!

Bedankt voor het delen van je zeer persoonlijke en emotioneel verhaal Geertje! Volgende keer het woord aan Kelly die vertelt over haar eerste bevalling. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Zo, ik ben bevallen. De naam is bekend. De eerste uren/dagen/weken en slapeloze nachten als mama zijn geweest. Mijn bevallingsverhaal komt binnenkort online en ik zal in de eerste video van Ouders van Nu sinds de zwangerschap ook kleine Pinda (kort) delen op video. Even ter kennismaking, bewegend beeld is toch anders dan een foto. Maar het is nu even tijd om het te hebben over de naam! Waarom deze naam/namen? Dat leg ik vandaag uit!

De keuze voor de naam van je kind is ontzettend persoonlijk. Hoe vaak een naam niet verschillende reacties oproept is ongelooflijk. Ik wil een ieder dan ook vragen respectvol te zijn naar onze keuze. Wellicht is het niet jouw kopje thee, net zo goed als dat een andere naam niet de onze is. Dat kan. En aan een naam moet je soms ook wennen, hartstikke begrijpelijk.

IMG 3381 - De Naam - Uitleg

(meer…)

Een kindje mogen dragen is denk ik de meest bijzondere, meest verantwoordelijke en meest ‘enge’ ervaring van mijn leven. Ik kon niet wachten op het eerste teken van leven op het echo scherm en later in de vorm van plopjes – en later kneiterharde schopjes – in mijn buik. Maar waar ik écht op zat te wachten was die groter wordende buik, dat bewijs van een steeds sterker wordend kindje in mij. Prachtig. Bijzonder. Magisch. Vandaag mijn buikfoto’s op een rijtje in de ‘Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 – Week 37‘. Oh, en de kilo’s behandel ik ook. Benieuwd hoeveel die buik voor extra kilo’s zorgde? Kijk je mee?

Ik vond oprecht dat toen ik het staafje een plusje zag krijgen, dat je aan mijn lichaam kon zien dat ik zwanger was. Het kon niet anders dan dat dat buikje in mijn eerste trimester schreeuwde ‘hallo! Ook ik ben zwanger, niet dik!’. Maar nee, als ik nu terug kijk is dat niet altijd zo geweest, haha. Voor jezelf en je partner is het wellicht heel duidelijk maar voor je omgeving niet altijd. Ik was natuurlijk erg slank en vrij tenger voor mijn zwangerschap. Ik had simpelweg geen buikje (ook geen buikspieren hoor, absoluut niet) en alles was strak en plat. Toen ik dus een bobbeltje had vond ik dat óverduidelijk en snapte ik niet dat de wereld dat niet zag. Ach, voor je gevoel staat er op je voorhoofd geschreven dat je zwanger bent.

Ik heb – ongeveer – om de twee weken Boris een buikfoto laten nemen in allerlei vorm en maten; met kleding, zonder kleding, vooraanzicht, van de zijkant etc. Zullen wij eens kijken hoe die buik zich nou precies deed evolueren?

♥Week 4 tot en met week 11

Evolutie Buik Elisejoanne.nl Week 4 tot en met 10 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Elisejoanne.nl Buikfoto Week 11 2 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Week 11

De eerste weken! Wat een schattig mini plopje he..? Ooh jongens, wat voelde ik mij ‘ronder’! En nu ik de foto’s terug kijk snap ik écht niet waarom, haha. Het buikje was er wel meteen ineens zodra ik zwanger werd, dit komt ook omdat je darmen door de hormonen gaan opzetten. Dit ligt nog niet eens aan de groei van je baarmoeder want die zit tot week 12 sowieso veilig achter je schaambot.

In het eerste trimester was ik nog niks aangekomen.

♥Week 12 tot en met 18

Evolutie Buik Elisejoanne.nl Week 12 tot en met 18 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

DSC 0863 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

En toen kwam de groei! Vanaf het tweede trimester merkte ik dat ik echt wat ronder werd, zeker na week 15. Ik was ook niet meer misselijk, kon meer eten (had constant honger!) en mijn baarmoeder kwam steeds meer naar boven. En dat zag je. Vanaf week 18 konden mensen aan mij zien dat ik zwanger was. Nog niet allemaal hoor, het lag er alsnog wel aan welke kleding ik aan had. Zonder kleding werd het al steeds meer duidelijk.

De eerste twee kilo’s deden zich melden, ik vond het zelfs leuk dat je ook eindelijk dáár aan kon zien dat ik groeide.

♥Week 20 tot en met week 24

Buikfoto Evolutie Elisejoanne.nl Week 20 24 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Week 24 Elisejoanne.nl  - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Buikfoto Evolutie Elisejoanne.nl Week 20 week 24 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Week 20 – Week 23 – Week 24

Na de 20 weken echo, toen ik écht mijzelf midden in het tweede trimester bevond, kwam de groei echt op gang en die is sindsdien ook niet meer gestopt. Elke week ging ik met sprongen vooruit, precies zoals de boekjes aangaven dat zou gebeuren. Pinda kwam elke week een aantal honderd gram aan en ik dus ook. Want niet alleen mijn buik groeide, ook toen begonnen de kilo’s zich in een maand te verdubbelen.

Rond week 24 was ik 6 kilo aangekomen. Niet vreemd voor een vrouw van mijn postuur en startgewicht heb ik mij doen laten vertellen. En al was dat wel zo, dit was nou eenmaal de tussenstand. Ik voelde mij goed en, mijn buik vond ik prachtig en de weegschaal genoot mee van mijn pret aan de eettafel.

Week 27 tot en met Week 30

Compilatie buik week 27 en week 30 Elisejoanne.nl  1 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

DSC 6223 e1453774130635 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Week 30

In het laatste trimester kreeg ik één van mijn laatste echte groeistuipen. Nog steeds geen héle grote buik, maar hé, ik heb ook een vrij tenger postuur. Hij was vanaf week 30 wel echt mooi aanwezig en je kon duidelijk zien dat ik geen máánden meer te gaan had. De ongemakken vanaf deze week werden ook een stuk groter omdat ík een stuk groter was. Tussen week 27 en week 30 zat ook maar 2 kilo en 3 centimeter buikomvang verschil, viel mee! Hij begon alleen iets meer uit te steken. De meeste kilo’s ben ik in deze tijd aangekomen en dat viel deels te wijten aan kerst. Vaak kom je de meeste kilo’s aan na week 34, in mijn geval tussen week 27 en week 30. De kilo’s verdubbelde zich en ik ging met 12 kilo schoon aan de haak het nieuwe jaar in.

♥Week 30 tot en met week 34

Buikcompilatie Elisejoanne.nl  - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Week 27 – Week 30 – Week 32

IMG 1338 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Zo, bij week 32 werd het duidelijk; ik was hoogzwanger! De buik stak naar voren alsof het zijn levensmissie was! En dit was net voordat Pinda begon in te dalen waardoor de buik ook weer een stukje naar beneden gaat. Hij zat dus hier op zijn hoogst en op zijn meest prominent. Tevens het meest ‘mooi’ maar ook het meest ongemakkelijk met, nou, eigenlijk álles. Ook tussen week 32 en week 34 zat 2 kilo verschil maar dat merkte ik echt aan de buik. Dit was wel een van de laatste keren, want al het gewicht wat er nu nog bij kwam ging echt alleen naar de baby; ik zag het aan de weegschaal maar merkte niks meer aan mijn lijf qua vetjes, wel in vocht. Ik begon een beetje op te blazen en ook kreeg ik een – laten wij wel zijn – een dikke kop.

♥Week 36 & 37

DSC 1053 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

DSC 1076 e1455023368826 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

‘Ben je zwanger ofzo?’ Dat is wat mijn broer gekscherend zij toen hij mij na enkele maanden weer zag, deze keer met een nog grotere buik. De buik kwam tot zijn hoogtepunt op week 34 en ging daarna alweer zakken, hij werd nog wat ronder maar door de indaling van de baby verzakte mijn buik naar beneden. Hij begon dus letterlijk laag te hangen naar de positie die de baby innam in de buik. Nu werd de buik ook echt topzwaar; ik kieperde wel eens voorover als ik mij niet goed ergens aan vasthield! Sowieso was het vanaf deze tijd behoorlijk pittig aan het worden; vanwege de indaling kreeg ik enorme druk op mijn bekken en dat heb ik niet als prettig ervaren.

Met de striae valt het nog steeds mee, ik hield mijn huid zacht en soepel door olie maar voornamelijk door echt élke dag te scrubben. De striae die je ziet had ik en daar startte ik de zwangerschap mee. Op dat punt had ik niet te klagen! Grappig om te zien hoe klein mijn navel is geworden na zoveel weken zwangerschap. Ik heb mij heel lang afgevraagd of en wanneer ik een ‘outtie’ zou worden. Vanwege de druk en de grootte van je buik gaan veel navels ‘poppen’, ze schieten dan naar buiten. Uiteindelijk ben ik een ‘innie’ gebleven.

Buikfoto Elisejoanne.nl Week 36 - De Evolutie van mijn Zwangere Buik van Week 4 - Week 37

Qua kilo’s groeide ik elke week precies wat Pinda ongeveer aankwam, zo’n 200-300 gram per week. Ikzelf merkte daar dus eigenlijk weinig van aan mijn lijf op die vervelende vochtophopingen in mijn benen, kuiten en voeten na. Onderhand zat ik op 15 kilo toen de laatste loodjes ingingen, een beetje het maximale wat ik wilde gezien mijn startgewicht. Meer aankomen dan het gemiddelde was niet erg omdat ik geen vetreserves had, maar ik wilde ook niet heel veel moeite krijgen met het er af werken naderhand.

En waar eindigde de kilo’s? Uiteindelijk begon ik mijn buikomvang met 83 centimeter – gemeten net onder de navel – en eindigde op 110 centimeter. Qua kilo’s begon ik op 55 kilo en eindige ik op 72 kilo. Ik heb er in alle eerlijkheid (net zoals ik anders zou hebben gedaan) niets om gelaten. Ik heb gezond gegeten, echt geprobeerd élke dag te voldoen aan mijn vitamine innames voor de baby maar heb tussendoor genoten van alle andere dingend die deze wereld te bieden heeft. Deels omdat ik geen zin had mijzelf restricties op te leggen – zwanger zijn is al pittig genoeg, ik at liever wél voor twee, zo simpel is ‘t. Ik ken mijn eigen lijf en ondanks dat het wat moeilijker gaat zijn dan voorheen twijfel ik niet of ik weer een beetje in de richting kom van mijn oorspronkelijke omvang/kilo’s/maat. Dat ik er niet meer hetzelfde uitga zien is even wennen, meer zonde van mijn garderobe dan iets anders, maar een groot probleem is het niet. Ik heb een kind gebaard, ik heb de grootste prestatie van mijn leven geleverd en dat mag te zien zijn.

Liefs,

Elise Joanne

Het is duidelijk; ik ben bevallen! Maar een aantal dagen voor de bevalling nam ik nog de laatste zwangerschapsupdate op en die wilde ik jullie eigenlijk niet onthouden. Wellicht leuk om nog te zien wat ik voelde en dacht in die laatste fase, niet wetende dat het kort daarna al zou beginnen en ik mijn zoon in mijn handen zou houden. Over twee weken probeer ik een teken van leven te geven en ook aan de Youtubers Fos een (beetje) te laten zien maar voor nu sluit ik mijn zwangerschapupdates af met deze video. ‘Zwangerschapsdagboek’ zoals de serie natuurlijk heet, zal zo blijven heten en nog enkele video’s duren.

Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne