Zwangerschap & Moederschap

Tijd voor het derde bevallingsverhaal vandaag uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’! Vandaag het woord aan Sanne, een lief vriendinnetje van mij die jullie onderhand waarschijnlijk wel kennen van menig tripjes Amsterdam. Sanne haar bevalling was geen droom, ging niet voorspoedig en daarboven op kreeg ze ook nog eens zeer heftig nieuws over een familielid te horen. Haar verhaal ging viral op Facebook en dat heeft een reden. Kijk je mee?

De ‘Bevallingsverhalen’ komen altijd op vrijdag online maar aangezien dat natuurlijk Eerste Kerstdag is heb ik de rubriek even naar voren gehaald.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Sanne van Laviesagista, een zeer gewaardeerde collega en een ontzettend lieve vriendin wiens advies en raad ik onmeunig veel kan waarderen. Sanne is de fantastische moeder van James en heeft een bevallingsverhaal die ik niet graag na doe.

Sanne

Met-James

Ik was ruim 37 weken zwanger en ik had er zin in, in de bevalling. Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig maar ik keek uit naar het moment dat ik voor het eerst mijn kleine hummel in mijn armen mocht houden. En zijn naam naar de buitenwereld uit mocht spreken.

Ook mijn familie had er zin in. Iedereen keek ernaar uit om ons zoontje en hun neefje, kleinkind, en achterkleinkind te ontmoeten. We waren in jubelstemming en iedereen hield rekening met het scenario dat ze elk moment een bericht konden krijgen dat de kleine man geboren was.

Tot dat ene telefoontje alles veranderde.

Ik weet het nog precies. Waar ik zat, hoe laat het was, welke dag het was en wat ik die dag aan had. Gek he, dat dat soort randzaken je altijd bijblijven.

17.47. Mijn moeder belde. Ik hoorde aan haar stem dat ze probeerde iets ergs op een kalme toon aan mij te vertellen. “Ik ben in het ziekenhuis”. Ze nam een hap adem. Ik wist dat het mis was.

“Ze hebben zojuist lymfeklierkanker ontdekt bij je zusje”.

Mijn maag draaide zich om. Mijn bloed stroomde uit mijn gezicht. Ik voelde het kind in mij een onmogelijke draaipoging doen om de siddering die op dat moment door mijn lichaam ging te ontwijken.

Ik begreep het niet. Of toch wel. Ik wist dat ze die ochtend naar de dokter zouden gaan omdat mijn zusje zo raar hoestte.

Lymfeklierkanker. Mijn lieve, lieve zusje die nog maar 15 jaar was. Dit kon niet waar zijn.

Mijn bevalling leek ineens ver weg. De vrolijke, luchtige stemming waar we met zijn allen in verkeerden veranderde in een grote donderwolk. We leefden tussen hoop en vrees. We gingen van uitslagmoment naar uitslagmoment en van teleurstelling naar teleurstelling.

Ik liep ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Niet om te bevallen, zoals de doktoren elke keer dachten als ik met mijn dikke buik op de vierde verdieping uitstapte. Want ironisch genoeg zat de afdeling kinderoncologie naast de afdeling verloskunde. Maar ik liep daar om mijn zusje bij te staan bij haar chemo’s. Om haar op te peppen als de misselijkheid insloeg, om haar rolstoel voort te duwen, om geschikte mutsjes uit te zoeken voor haar steeds kaler wordende bolletje, om uitslagen af te wachten.

In je hoofd klopte het plaatje niet: het idee dat ik mijn eerste kind zou krijgen en mijn zusje dood- en doodziek was. Het kon gewoon niet waar zijn. Ik werd steeds nerveuzer voor mijn eigen bevalling en de pijntjes die ik al een paar dagen aan het wegzuchten was drongen niet tot mij door.

De tijd kroop voort. Met 39+3 dagen op de teller had ik mijn laatste reguliere check te gaan. Ik kwam de kamer van de verloskundige binnen en ze zag aan mijn gezicht dat het goed mis was. Dat wil zeggen, ik zag aan haar gezicht dat ze wist dat het goed mis was.

Ik kon niet eens een woord uitbrengen. Ik huilde. En ik kon niet meer stoppen. Ik jammerde dat ik niet wist hoe het verder moest. Niet met mijn bevalling, niet met de zorg van mijn aanstaande zoon, ik wist het niet. Ik had al nachten niet geslapen. Ik was op. En ik moest nog een kind op de wereld zetten.

Ook vertelde ik haar dat ik pijn had, krampen in mijn buik. Al dagen achter elkaar.

In een poging mij enigszins gerust te stellen zei de verloskundige dat we een datum voor een inleiding konden prikken. Zodat ik zelf kon bepalen wanneer ik de bevalling in gang wilde zetten. Ter indicatie wilde ze me ter plekke toucheren, om te kijken of er al iets gebeurd was.

sanne bevallen

Op het moment van het touche zag ik haar gezicht vertrekken. En eigenlijk was ik helemaal niet verbaasd over haar constatering. “Sanne, je hebt vier centimeter ontsluiting. Je moet naar het ziekenhuis”. Ik had ineens een verklaring voor de pijn waar ik al dagen mee rondliep… De weeën. Door alle consternatie had ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Wat er daarna gebeurde is in een waas aan me voorbijgegaan. Ik belde mijn vriend, mijn moeder en mijn beste vriendin en werd door de verloskundige naar het ziekenhuis gebracht. Mijn vriend was al gearriveerd. Mijn vliezen werden gebroken en de weeën kwamen in alle heftigheid. Ik vond het puffen moeilijk, had veel pijn en de ontsluiting schoot niet op. Soms raakte ik in paniek.

Mijn moeder kwam rond 21.00 in het ziekenhuis om bij de bevalling te assisteren. Vraag me niet hoe ze het heeft weten op te brengen, want die ochtend zat ze nog bij de chemo van mijn zusje 150 km verderop.

We puften samen, mijn moeder en ik. Mijn moeder was streng maar het hielp. We puften en puften en mijn vriend bracht drinken en natte washandjes en hield mijn lippen vet met vaseline. Ze waren een goed team, mijn moeder en hij.

Toch schoot de ontsluiting niet genoeg op.

Rond 00.00 kreeg ik een ruggenprik. Ik ontspande, de pijn nam af en ik kon tussendoor wat rusten. Rond 02.00 had ik al 10 centimeter ontsluiting. Dat het zo snel zou gaan ineens had niemand verwacht. De ruggenprik werd uitgezet en de weeënopwekkers gingen op de hoogste stand. Het was wachten op de persweeën.

De persweeën bleken niet krachtig genoeg. Na een uur persen raakte ik uitgeput. Na anderhalf uur persen werd besloten mij te verlossen met een vacuümpomp.

De pomp zag er nogal eng uit maar de gynaecoloog verzekerde mij: “Sanne, vijf keer persen en je kindje is er”. Ik deed wat de man zei. Ik perste. En perste. En perste. En perste. En perste. En na precies vijf keer persen en een knip werd er een heel warm, onwerkelijk en glad flubbertje op mijn buik gelegd.

James net geboren

James Lucas Alexander. Ter wereld gekomen op 8 oktober 2014 om 04.17.

Wat er volgde was een explosie van emoties. Het aller, allervreemdste en meest emotionele gevoel is dat moment dat je kind voor het eerst op je buik wordt gelegd. Ik zal het nooit vergeten.

Door alle extreme persoonlijke omstandigheden vond ik het laatste gedeelte van mijn zwangerschap, de bevalling zelf en het eerste gedeelte van het moederschap heel zwaar.

Gelukkig had ik een fijne kraamverzorgster met wie ik alles kon delen. Ze hoefde van mij in huis niet veel te doen; als ik mijn verhaal maar bij haar kwijt kon.

Het echte genieten begon pas toen het ook met mijn zusje weer ietsje beter ging. Het heeft wel tijd nodig gehad, maar uiteindelijk is mijn roze wolk er zeker wel geweest. Al kwam deze dus pas tijden later.

Ik kijk nog steeds met gemengde gevoelens terug op mijn bevalling. Ik had het zo graag anders gedaan. Wilde die sterkte vrouw zijn die met veel pit en doorzettingsvermogen en zonder hulp haar kind op de wereld zou zetten. Maar een bevalling loopt altijd anders dan je van te voren in gedachten had.

Ik snap dat mijn verhaal absoluut geen rozengeur-en-maneschijn versie is, maar rauwe realiteit als gevolg van een aantal bizarre omstandigheden. Dit is dus ook geen exemplarische bevalling, misschien stelt dat je enigszins gerust mocht je door mijn verhaal het toch een beetje benauwd hebben gekregen 😉

Bedankt lieve Sanne, ik waardeer het enorm dat je je verhaal hebt willen delen hier! Volgende keer gaan wij verder, met het verhaal van Manon van Littlewonderworld.

Liefs,

Elise Joanne

avw - Love, Sleep & Play - Help jij mee?

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Pampers.

DSC_5994

Jullie kennen mij en mijn lijstjes voor Pinda onderhand vast wel; rijtjes met dingen die je in huis hoort te halen of nodig zal hebben. Waar de ene mama daar in paniek van kan raken of door de bomen het bos niet meer ziet, geniet ik intens van het maken en bijhouden van die perfect gemaakte vierkantjes die ik af kan strepen! Rompertjes, hydrofiele doeken, sokjes, mutsjes, billendoekjes en natuurlijk luiers. Want van dat laatste ben ik al een tijd geleden begonnen met inslaan, zo merkte ik het minder in de portemonnee en had ik alvast die voorraad. Ja jongens, van voorraden en reserves word ik nou eenmaal gelukkig, haha.

DSC_5996

Jullie weten dat die rijkgevulde lades allemaal Pampers bevatten, tot de nok toe gevuld om de billen van onze lieve toekomstige zoon droog te houden tot ongeveer drie maanden. Fijn! Veel ouders in mijn omgeving gebruiken Pampers namelijk en na zelf rond te hebben gesnuffeld kwamen wij hier ook op uit. Ik heb rekening gehouden met de kans dat onze Pinda wellicht ook hele kleine billetjes heeft en heb van elke fase (newborn, maatje 1 en maatje 2) een aantal pakken gekocht. Vooral de ‘Newborn’ luiers van Pampers kregen wij alom aangeraden omdat ze zou perfect zouden passen om die pasgeboren billetjes. Niet te veel natuurlijk, ze groeien er immers zo uit.

De keuze die je daarin maakt, welke luiers je koopt, is toch best een persoonlijk dingetje en hangt van veel factoren af. Wij kwamen hierop uit bij Pampers en stiekem kan ik niet wachten om ze te gaan gebruiken! Ik heb zelden een luier vervangen in mijn tienertijd als oppas (liet ik aan de ouders over..) en oefen wel eens met Boris bij een knuffel. Moet kunnen! Hij is er wel beter in dan ik..

Unicef - Pampers - Elisejoanne.nl

Pampers maakt – naast perfect passende luiertjes – zich ook hard voor mooie goede doelen zoals het doneren van vaccinaties voor de allerkleinsten op plekken waar het ‘t hardste nodig is. Pampers en UNICEF slaan hiervoor de handen tezamen! En wij kunnen daarmee ook een handje helpen met verschillende donatiemogelijkheden die eigenlijk heel gemakkelijk te doen zijn of al in ons routine behoren:

♥Plaats een foto van jouw baby die kaarsjes uitblaast en zo een wens doet op de Pampers Facebook pagina met de hashtag #PampersUNICEFWens en doneer hiermee een levensreddend vaccin*! Want 1 geplaatste foto = 1 levensreddend vaccin*;

♥Wij liken en delen dingen als een malle op Social Media en dat kan nu ingezet worden als middel om een goed doel te steunen; voor elke view, share of like van de Pampers’ speciale ‘Wishes’-video, doneert Pampers 1 levensreddend vaccin*! Want 1x kijken/liken/delen = 1 levensreddend vaccin*;

♥Luiers koop je aan de lopende band, er is niet tegenaan te boksen met een kleintje. Voor elke verkocht pak Pampers-luiers of babydoekjes met het UNICEF-logo, doneert Pampers een levensreddend vaccin* op een plek waar het hard nodig. Want 1 pak = 1 levensreddend vaccin*.

Pampers - Unicef - Elisejoanne.nl

Want De visie van Pampers is het ondersteunen van de ontwikkeling van blije en gezonde baby’s, óveral ter wereld. Op een droge, liefdevolle en spelenderwijze groot mogen worden is toch iets wat je elk kindje wilt geven, waar ook op deze wereld.

Liefs,

Elise Joanne

*Voor ieder verkocht pak Pampers-luiers of babydoekjes met het UNICEF-logo en voor iedere keer dat het “Wishes” filmpje wordt bekeken, gedeeld, geliket, of voor iedere geplaatste wensfoto op de Pampers-Facebookpagina steunt Procter & Gamble UNICEF in de strijd tegen tetanus bij pasgeborenen met € 0,056. Dit bedrag vertegenwoordigt bijvoorbeeld de kostprijs van één tetanusvaccin of ondersteunt de levering van de vaccins. UNICEF ondersteunt geen specifieke merken of producten. Meer informatie kan je vinden op Pampers.nl & Unicef.org.

Elisejoanne.nl

Het is nu vijf voor vier in de ochtend en ik ben al meer dan twee uur wakker. Het eerste uur probeer ik mijzelf voor de gek te houden dat ik de slaap zo wel zal vatten, ik ben immers moe, maar dat is eigenlijk niet zo. Hoewel ik úren kan slapen achtereen, soms wel nachten maak van tien uur of langer, zitten er nachten tussen zoals deze; slapeloze versies. En dan ga je dingen doen. Dingen denken. En op de een of andere manier ben je niet te stoppen. Dus wat dan te doen? Er in mee gaan en jezelf de artistieke vrijheid geven van de nachtelijke wandelingetjes door je eigen huis en hoofd. Oh, en even een tip; lees dit artikel helemaal, pas dan klinkt het enigszins logisch. Ga je met mij mee?

Ik begin deze reis eerst fysiek in de babykamer. Zittend op onze okergele (of is hij toch meer kerrie?) fauteuil ben ik aan het rond kijken in de kamer van Pinda. Het is nog niet helemaal af, de gordijnen moeten nog opgehangen worden, zijn nachtlampje is er nog niet en die verrekte muursticker uit China doet er zo allemachtig lang over. Maar het geheel begint zich wel te vormen en het resultaat mag er zijn. Wij zijn tevreden. Wij zijn gelukkig. Toch is het lastig ons in te denken hoe het écht gaat zijn met zo’n hummeltje. Zo’n kleintje die dan eindelijk dat pakje aan heeft waar ik krom voor heb gelegen zonder scrupules of schaamte en ik voel mij ergens angstig dat dat moment nooit zal komen. Dit schrijvende voel ik hem mijn blaas tot moes schoppen (onbehoorlijk Pinda, ga eens slapen) dus het is een irrationele gedachte. Er is immers niet iets wat mij zou moeten laten denken dat mijn kindje niet gezond en wel uit mij zal komen (te klinisch?). En toch..

image16 (3)

Terwijl ik zit in die riante stoel – met zeer veel tevredenheid ondanks die vervelende bangmakende gedachte over de levensvatbaarheid van mijn zoon – dwaalt mijn oog af naar de commode. Dat grote ding dat ooit onze kast in de woonkamer én slaapkamer is geweest, dat ding waarvan een vriend van Boris ooit grappend zei of het niet later meteen kon dienen als commode (ha!) want dat is dan wel zo praktisch. Diezelfde commode had nog wat ontbrekende ‘knoppen’. Want de bijgeleverde grijze handvatten van de Ikea zijn niet leuk of mooi genoeg voor een babykamer dus die hebben wij vervangen voor leuke stylish en hipsterlijke exemplaren. Er ontbraken er nog vier (okergeel want dat moet natuurlijk wel terugkomen) en het werd tijd om die er dan maar op te zetten. Volgens mij heb ik met mijn geklungel in Boris zijn gereedschapskist niet alleen Bobbi ontzettend ril gemaakt (die is rondjes aan het rennen) maar ook manlief gestoord in zijn nachtrust. Hoe dan ook, de knoppen zijn vervangen. Dan kan dat ook weer van mijn beroemde/beruchte lijstje af.

Ik vervolg mijn weg naar de woonkamer en zit mijzelf neer aan de keukentafel. Fijn ding. Lekker groot. Ik open WordPress, bekijk de statistieken (vel een oordeel) en open een nieuw bericht voor een nieuw artikel. Terwijl ik dit tik ben ik ondertussen annotaties aan het toevoegen aan de nieuwe Zwangerschapsupdate video die ik aan het uploaden ben op Youtube. Dat moet immers ook gebeuren. Dat wil niet zeggen dat ik niet bij dit artikel ben met mijn hoofd, juist des te meer omdat ik, terwijl mijn handen andere dingen doen, mijzelf mentaal de ruimte geef mijn gedachten de vrije loop te laten. Eigenlijk doe ik dat te weinig, in stilte werken en écht nadenken voordat ik dingen schrijf (of zeg, maar dat is al een levenslang probleem).

Er zijn dingen die mij in de nacht wakker houden. Bobbi voornamelijk moet ik in alle eerlijkheid bekennen maar dat vergeef ik haar graag want ik houd van haar (ja, echt) en ik voel mij schuldig dat zij straks niet meer mijn enige ‘kindje’ is. Ik ben nogal een dierenvriendje namelijk, een emotionele bom die Bobbi heeft uitgekozen (of elk ander dier dat ademt) om liefde op te projecteren, zeker in deze tijd als aanstaande moeder. Afijn, terug naar de dingen die mij wakker houden. Dat zijn er nogal wat. Borstvoeding is er eentje van. Stuwing, koolbladeren, kompressen, voedingsbeha’s, de ‘borstvoedingsmaffia’ en de ‘kunst’voedings-haters, de ‘blijf wel jezelf!’-moeders of de ‘pas álles aan aan je kind!’-moeders of de anti-pampers brigade. Ja, ik lig er wakker van. Wellicht ook omdat je jezelf in het publieke oog zet en willens en wetens feedback/kritiek of algemene comments kunt verwachten op keuzes die je maakt. Wil ik dat eigenlijk wel? Het is al moeilijk genoeg als zwangere of pasgeboren mama (want niet alleen je kind is pasgeboren) om keuzes te maken die bij jou, je partner én kindje passen. Als je andere meningen ook nog eens toelaat in dat proces, en dan vooral de meningen van mensen die er eigenlijk minder toe zouden moeten doen of die gewoon ronduit vervelend zijn, dan is de onzekerheid sowieso naderbij.

image17 (2)

Foto Snapchat

Want dat is voor mij een dingetje; delen van persoonlijke informatie. Ja, ik ben openhartig in gevoelsmatige stukken. De ganse wereld weet dat ik van onze lieve Heer, Boris en Bobbi houd. Tja, kan je onderhand niet omheen, of wel? Wellicht komt dat eerste met mate terug maar dat vind ik ook niet altijd geheel passend bij mijn blog en iedereen moet zich welkom voelen. Sowieso heb ik een hekel aan hokjes en stigma’s dus ik word liever nergens ingeduwd. Ik bedoel meer dat ik ondanks die emotionele diarree die ik tentoonspreid bij tijd en wijle, niet veel inga op hele persoonlijke kwesties of praktische aangelegenheden. Waarom niet? Angst denk ik. Onzekerheid. Soms ook gewoon het hebben van schijt aan andere mensen hun mening en het simpelweg niet willen horen. Herkenbaar voor andere bloggers? Herkenbaar volgens mij voor heel veel mensen met een Facebook account.

Dat wil niet zeggen dat ik het niet fijn vind om comments te lezen of advies te krijgen van bezoekers, allerminst. Maar juist voor die ene bezoeker ben ik dan ‘bang’, die bezoeker die onder je nagels kruipt en door haar woorden ervoor zorgt dat ik niet slaap ‘s nachts. Want ja, dat gebeurt, dat ik óók wakker lig van minder leuke berichten geschreven aan mij. Dat ik raar, vreemd, té enthousiast, arrogant, vééls te druk (qua persoonlijkheid) of niet zo leuk ben als dat ik vast zelf denk. Of dat ik echt nog niet genoeg hydrofiele luiers heb, dat ik een gekke decadente troela ben met mijn commode vol Pampers (terwijl ik ook echt niet over één nacht ijs ga, nogal een type ben dat een vergelijkend waren onderzoek doe, ook dingen aangeraden krijg, items in de aanbieding koopt én toch echt een keertje een keuze moet maken voor IETS) of dat ik wel moet doorzetten met borstvoeding als het niet lukt want als ik te snel opgeef (definitie van ‘te snel’ ontbreekt altijd volledig en is zeer subjectief) dan geef ik mijn kind niet het allerbeste. Alsof ik mijzelf niet genoeg lastig val met dit soort vraagstukken.

Misschien is dat het probleem wel; ik wil mij omringen met lieve bezoekers wiens hulp en advies ik soms vraag en ook echt oprecht kan gebruiken, maar tegelijkertijd wil ik die bezoekers die (te?) kritisch of ronduit vervelend zijn en onnodig commentaar leveren (soms vinden bloggers dat echt, wij zijn ook maar gewone mensen) buiten sluiten. Maar dat kan niet hè. Dus tot die tijd ben ik dan maar voorzichtig in het delen van de keuzes die ik maak, wat dat dan ook is. Misschien maar goed ook; once it’s on the internet..

Waar ik heen wil met dit artikel? Geen flauw idee, oprecht niet. Maar toch heeft het mij rust gebracht om even van mij af te schrijven. En daar is mijn blog toch ook voor? Het is niet voor niks een persoonlijke blog en ik waan mij in de prettige illusie dat men ook graag dit soort hersenspinsels te lezen krijgt. Dat laatste hoop ik oprecht, anders heb ik weer iets nieuws waar ik wakker van kan liggen in deze – toch al zulke vreemde – nachten.

Liefs,

Elise Joanne

Vandaag weer een nieuwe Zwangerschapsupdate! Er zijn weer twee weekjes voorbij wat betekent dat ik al in het derde trimester zit! Of nou ja, ‘al’? Dat is ook één van de dingen waar ik het met jullie over ga hebben vandaag! En ook hoe het nu met mij is, ook wel zo belangrijk/handig in een update video. Als laatste laat ik tijdens de video ook nog even mijn buik zien. Kijk je mee?

Hoe gaat het met alle andere zwangere volgers? Ik vind het altijd heel leuk als je een comment achterlaat en dat laat weten!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 27

Buikfoto Week 27 - Elisejoanne.nl

Liefs,

Elise Joanne

Wij gaan verder met de ‘Goede Voorbereiding’-reeks, een nieuwe rubriek waarin moeders vertellen over hun, soms hele pittige maar ook zeer mooie bevallingsverhalen. En al dat, om mij te onderwijzen. Sowieso zijn dit soort verhalen voor veel vrouwen, zwanger of niet, moeder of niet, altijd goed te lezen. Vandaag is het woord aan Linda. Zij beviel van een tweeling maar dat ging niet zonder slag of stoot. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Na het verhaal van Kelly vorige week – wat ontzettend goed in de smaak viel! –  ga ik verder met Linda van Go or no Go!

Linda

“Noem maar een datum”, zei mijn gynaecoloog. “Okido, dan doe mij de 10e maar!” was mijn antwoord. En dat was het. Mijn bevalling was gepland. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik wist dat ik nog maar 1 week hoefde uit te zitten en dan zou mijn tweeling geboren worden!
Ik keek er ontzettend naar uit en had weinig angst voor de bevalling. Nuchter als ik ben dacht ik: ‘dat komt wel goed! Ik ben straks in een ziekenhuis, met professionele mensen om me heen, een ruggenprik binnen handbereik. Kom maar op!’

10 maart 2010: Vandaag was het zo ver: ik werd ingeleid! Eindelijk, want ik was helemaal klaar voor en daarnaast was ik super trots om de 38 weken gehaald te hebben.
Rond 8.00u kwam de verpleegkundige gel inbrengen bij mij en rond 11.00u heeft ze mijn vliezen gebroken. Tijdens het breken van mijn vliezen kwam er ontzettend veel  vruchtwater! De verpleegkundige stond er van te kijken en had het lekker druk met meer luiers op het bed leggen om het op te vangen.

Vanaf 12.00u begonnen de weeën toch wel te versterken en moest ik ze al behoorlijk weg puffen. Om 13.45u heb ik gevraagd om een ruggenprik omdat de pijn nog een stuk erger zou gaan worden en ik het nu al behoorlijk heftig vond met weeën om de 2 minuten.
De verpleegkundige ging een ruggenprik regelen, maar ik moest er wel rekening mee houden dat ik tot 30 minuten moest wachten op een anesthesist.
Langzaam tikte de 30 minuten voorbij. En 35, 40, 45 en 50 minuten. De weeën kwamen inmiddels om de 1.5 minuut en ik raakte meer en meer uitgeput. Uiteindelijk werd ik pas na 55 minuten naar de anesthesie gebracht.
Al puffend en zuchtend werd ik door het ziekenhuis gereden op m’n bedje. Ik vergeet nooit meer dat de dienstlift wegens werkzaamheden niet gebruikt kon worden en ik dus met mijn bedje in de bezoekersliften moest. Dat was gezellig puffen met alle bezoekers in de lift. (Al kregen hun het er volgens mij net zo warm van als ik 😉 )
De ruggenprik deed gelukkig amper pijn door een  verdovend prikje vooraf. Ik voelde na een minuutje of 5 het grootste deel van de pijn eindelijk afnemen. Wat een opluchting!

DSC00578

Ongeveer 1.5 uur later, rond 15.45u voelde ik dat de weeën ineens weer pijnlijker begonnen te worden Na controle bleek dat logisch: ik zat op 10 centimeter! Dat betekende het einde van de ruggenprik en wachten op de persweeën.
Rond 18.30u uur meende ik dat ik persweeën had, maar de verpleegkundige gaf aan dat ze dat nog niet waren. Helaas, dus weer verder puffen (en ‘oh god, hoe voelen persweeën dán?!’)
Om 19.00u mocht ik dan toch echt aan de gang. Mutsjes en polsbandjes met BABY 1 en 2 erop werden klaargelegd.

Na ongeveer 10 persweeën zag de gynaecoloog dat ik behoorlijk moe begon te worden en de weeën begonnen ook af te nemen, dus kreeg ik weeën opwekkers. Na ongeveer 5 persweeën zei de verpleegkundige dat het hoofdje er niet door heen kwam en dat ze toch een knip moest gaan zetten om ruimte te maken. Het verdoven voor de knip voelde een beetje branderig maar niet pijnlijk (zeker niet vergeleken met de rest). Vervolgens zette ze in een perswee de knip, waar ik totaal niets van voelde gelukkig.
En jawel, die knip hielp, want na 4 keer persen werd Daan geboren! (19.57u en 2505 gram)
Hij huilde meteen dus een zucht van opluchting bij mij. Ik kreeg hem ook gelijk op mijn borst gelegd; wat vond ik dat heerlijk!! Mijn man knipte vervolgens de navelstreng door en van dat prachtige moment maakte de verpleegkundige een hele charmante foto; behalve de knip van de navelstreng was dat vooral een frontale foto van mijn ‘jeweetwel’.

Afbeelding 0262 #2

Terwijl ik met Daan op mijn borst lag voelde ik plotseling na 2 minuten dat er iets ontzettend groots van onder eruit kwam. Dus ik vroeg verbaasd: “huh?? Is de andere nu al geboren??”…Maar nee, dat was het vruchtwater van Jesse! Wát een waterval weer!!
De verpleegkundigen hadden hier ook niet op gerekend met als resultaat mijn hele benen zeiknat en ook alle schoenen van de verpleegkundigen en van manlief. *grinnik*
Een paar minuutjes later gaf ik aan te voelen dat ik moest persen.  De gynaecoloog kwam snel voelen hoe Jesse lag; gelukkig was dit ook in hoofdligging. Het was duidelijk dat Daan de weg al vrij gemaakt had en met 3 keer persen werd Jesse geboren om 20.09 uur (2765 gram).
Ook Jesse begon netjes te huilen. Hij had de navelstreng om zijn voetjes zitten, dus die werd meteen los gemaakt.

Einde bevallingsverhaal, dachten we. Alles leek in eerste instantie helemaal goed en wij waren dolgelukkig. Om 23.00u ging de verpleegkundige die onze kindjes gewogen en getemperatuurd had naar huis en kwam de volgende verpleegkundige. Toen zij nogmaals ter controle de temperatuur van Daan op wilde nemen, zei ze dat de temperatuur helemaal niet opgenomen kon worden; er zat geen open poepgaatje.
Daan moest direct naar een kinderarts. Papa mocht mee en ik bleef in de kamer bij Jesse, me nog van geen kwaad bewust. Ik dacht, dat komt heus wel goed. De verpleegkundige die nog bij mij was zei na een kwartiertje dat wij ook gerust naar de afdeling waar Daan was konden gaan. Dit vond ik wel erg fijn, dus zij bracht me erheen.

DSCF1674

Toen ik mijn man daar zag, en zijn gezicht zag, wist ik dat er iets niet goed was.
De kinderarts stelde vast dat er inderdaad geen open poepgaatje was. Toen de kinderarts een sonde probeerde in te brengen, omdat Daan ook niet dronk, lukte dit niet. Na 3 pogingen gaf de kinderarts het op (gelukkig, arm mannetje!).
Na een röntgenfoto werd duidelijk dat de sonde er niet in kon vanwege een onderbreking in de slokdarm van Daan.
Alles ging toen heel snel. Er werd direct gebeld naar het Radboud ziekenhuis en er werd een ambulance gestuurd om Daan op te halen. Na 45 minuten was de ambulance er en ondertussen kreeg Daan een infuus en steeds meer kabeltjes en draadjes aan z’n lijfje.
Uiteindelijk is Daan rond 2.30u ‘s nachts meegegaan met de ambulance. Wij bleven verbijsterd en verdrietig met Jesse achter.

Daan verbleef 3 weken in het Radboud ziekenhuis, waar hij 2 operaties heeft ondergaan. Gelukkig kan ik jullie vertellen dat hij nu een heerlijk, actief en gezond mannetje is!
Tijdens onze evaluatie hebben we besproken wat er na mijn bevalling mis is gegaan. Ik was om 20.00u bevallen en om 23.00u kwam de nieuwe verpleegkundige er pas achter dat er iets mis was met Daan.
Wat bleek; de verpleegkundige die om 23.00u naar huis gegaan was, had ondanks de mutsjes (Kindje 1&2) én polsbandjes (Baby 1&2) alsnog onze kindjes omgewisseld. Toch lastig, zo’n tweeling..

DSCF1671

Ter afsluiting kan ik jullie vertellen dat ik de bevalling zelf eigenlijk best mee vond vallen. Het ergste vond ik de 55 minuten weeën die ik had terwijl ik moest wachten op de ruggenprik. Als ik mijn prik dus binnen de normale termijn (5-30 minuten) had gekregen, dan was het een perfecte bevalling geweest.

Linda, bedankt dat je je verhaal met ons hebt willen delen! Volgende keer het woord aan Sanne van Laviesagista, een dierbaar vriendinnetje van mij. 

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.

DSC_5929

Ja ja, je leest de titel goed; Boris zal vandaag het woord nemen. Voor de allereerste keer in bijna drie jaar tijd zal een artikel niet worden ondertekend door mij, maar door de meest fantastische man ter wereld en vader van mijn zoon. Er was mij toch veel vraag naar ‘Boris zijn verhaal’ omtrent de zwangerschap en hoe hij naar het vaderschap kijkt, en wij beide vonden dit dan ook een mooie aanleiding om hemzelf een keertje te laten spreken. Ik vind het een eer. Lieverd; aan jou het woord.

Dag allemaal,

Om een beetje aan jullie ongezonde nieuwsgierigheid te voldoen, vroeg Elise of ik een stuk wilde schrijven voor Elisejoanne.nl met betrekking tot de zwangerschap en het toekomstige vaderschap. Na wat nadenken leek mij dit ook wel leuk. Dus vandaag geen review van alwéér een MAC lippenstift (want daar heeft Elise er al genoeg van).

Wow, ik ga dus vader worden. Van een kind. Zo’n wezen wat jankt, poept en spuugt. En waar iedereen van zegt dat het op die ene persoon uit de familie lijkt. Negen maanden tel je af, naar de grote climax. De bevalling, want dat is hét moment suprême! De grande finale!

Maar ik besef mij nu dat het dan pas gaat beginnen. Als je straks met zo’n real life Baby Born weer thuis komt, gaat het pas van start. Helemaal voor mij, omdat ik daarvóór niet veel heb kunnen doen. Mensen vertellen wel hoe het is, en je ziet het in je omgeving maar ik kan mij er weinig bij voorstellen. Dat het zwaar wordt, dat kan ik mij wel voorstellen. Maar om echt te ervaren om ouders te zijn met alle verantwoordelijkheden, spanningen en blijdschap is mij vreemd. Ja, we hebben een huisdier (waar Elise mee omgaat alsof het een mens is) wat ik uiteindelijk leuker vind dan ik had verwacht. Daarentegen lijkt een kind mij wel meteen al heel leuk. Ik kan er echt naar uit zien om straks dingen te ondernemen samen met mijn zoon. Natuurlijk bedenk je als toekomstige vader van een zoon al wat je allemaal gaat doen. Lekker naar buiten, fietsen en wandelen. En ik mag weer met LEGO spelen zonder dat Elise mij raar aankijkt. Dat zijn door de maat genomen denk ik de ideeën die toekomstige vaders hebben. Maar voordat je kind doorheeft dat LEGO is om mee te spelen, en niet om op te sabbelen, moet je nog de echte babyfase doorstaan. Dat is de fase waar ik mij het minst bij voor kan stellen. Het kind wat nu groeit in Elise, wordt straks onze baby. Ik ben vaker meer gebiologeerd door het feit dat er een kind in Elise zit, dan dat ik besef dat ik vader ga worden. Maar het feit dat ik sinds een paar weken ook echt iets kan voelen is magisch! De lichte klopjes die je dan voelt op je handpalm als je je hand op de buik legt.. Wow. Ik heb geen idee hoe het moet voelen als het in je groeit, dat lijkt me in het begin echt freaky.

DSC_5939

Het moment dat je vrouw je vertelt dat je vader wordt is echt heel gek. Natuurlijk ben je enorm gelukkig maar op dat moment zit je toch eventjes in shock. Ik was echt compleet stil. Tot ongeduld van Elise, want die zat natuurlijk op een reactie te wachten. Dat moment is er niet een die ik snel zal vergeten. Het proces hier aan voorafgaand zal me ook wel bijblijven. Beslissen dat je aan kinderen wilt beginnen en afwachten hoe het zal verlopen. Want zo vanzelfsprekend is dat allemaal niet, dat weet ik ook. Dus ik voel mij ook erg gezegend met deze zwangerschap!

Je doet in de aanloop naar de bevalling natuurlijk wat je kunt doen. Lief zijn, voorzien in alle benodigdheden en af en toe flink op je lip bijten. Eigenlijk wat je normaal ook doet, maar dan een stapje extra.

Als nuchter persoon besef je dat je niet de eerste man bent die dit overkomt dus waar maak ik mij dan druk om? Ik heb een leuke baan, fijne familie en vrienden en bovenal een fantastische vrouw. Dus tja, kom maar op. Maar… zelfs ik kan het niet volledig rationaliseren voor mijzelf. Toch, gemiddeld 1x per dag bekruipt mij het gevoel van: “GAAAAAST, waar ben je mee bezig!!? Hoe kun jij überhaupt een kind opvoeden!!? HOE DAN!!?”. Om auto te mogen rijden heb ik 35 uur les gehad en voor het werk dat ik doe heb ik 4 jaar moeten studeren. Maar voor een kind? Nee, dat mag gewoon zonder enige training. Stiekem verwacht ik dat als we straks uit het ziekenhuis willen vertrekken we eerst nog even een klein multiple choice tentamen moeten afleggen voordat ze onze zoon aan ons meegeven. De verantwoordelijkheid die je krijgt is enorm. Het gaat ten slotte om een mensenleven.

Nu, in de 28e week van de zwangerschap, begint het wel een beetje door te dringen tot mij. Ik zie Elise ronder worden, we zijn met de babykamer bezig en we moeten allemaal dingen regelen. Dit soort duidelijke en praktische zaken zorgen er zeker voor dat het wat tastbaarder wordt. Vooral het ronder worden van Elise vind ik prachtig. Ik ben enorm trots op haar, ze doet het fantastisch en ik kan niet wachten om samen vadertje en moedertje te spelen! Want een fantastische moeder wordt Elise zeker. En zoals iedereen clichématig roept: we genieten er nog maar van. Whatever that means ;-).

Boris

Zwangerschapsdagboek Week 25 Q en A Still Elisejoanne.nl Banner

Er zijn weer twee weken voorbij (gevlogen!) en ik ben aangeland bij week 26 van mijn zwangerschap, dat betekent een nieuwe zwangerschapsupdate van week 25! Ik wilde deze keer een persoonlijke video opnemen, eentje waarbij jullie je brandende vragen konden stellen ik ze zou beantwoorden. Want iedere zwangerschap/moederschap/bevalling wordt weer anders beleeft natuurlijk en ook ik heb mijn visie op deze onderwerpen. Ik beantwoord dus jullie vragen! Kijk je mee?

Onderaan de video staan de buikfoto’s!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 24.2

image9

Liefs,

Elise Joanne