Zwangerschap & Moederschap

IMG 1484 1 e1481563495374 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #15 - Fiona

Vandaag het vijftiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Fiona die nog maar recentelijk bevallen is van haar prachtige zoontje.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Fiona.

Het was een warme maandag in september en ik was 37 weken zwanger. Ik had veel harde buiken, voelde me overall vreemd. Ik had steeds een soort menstruatie-achtige pijn, zou het begonnen zijn? In de avond hadden wij een afspraak bij de verloskundige staan. Ik besloot dit aan haar voor te leggen. Na mijn verhaal gedaan te hebben en het feit dat ik 37 weken zwanger was, stelde zij voor om een inwendig onderzoek te doen. Dit was niet zonder enig risico. Het zou kunnen dat door het toucheren iets op gang gezet kon worden, of het kon nog erger gaan rommelen. Ik nam het risico maar, tenslotte was de baby volgroeid en waren wij erg nieuwsgierig of dat gerommel iets had gedaan.

Daar kwam het dan, het inwendig onderzoek, ik moet zeggen dat ik het erg veel pijn vond doen. Ten eerste is het heel gek dat iemand daar beneden gaat zitten wroeten, maar ook voelde het gewoon niet fijn. Ik dacht echt, als dit alleen maar toucheren is, hoe moet de bevalling dan wel niet zijn. Zij concludeerde dat mijn baarmoedermond was verweekt en verstreken. Het zou kunnen beginnen, maar dat hoefde niet persé. De verloskundige grapte nog, ik ga woensdag met vakantie, dus ik zou het wel leuk vinden als hij nu zou komen. En we sloten af met: ’Wie weet zie ik je vanavond nog’.

Hierna was het een paar dagen wat rustiger. Ik voelde wel het een en ander en ik begon mij steeds meer af te vragen wanneer het zou stoppen of wanneer het zou gaan doorzetten. Toen brak de woensdag aan. Hier werd het steeds heftiger en frequenter, maar echt pijn deed het niet, dus ik ging door met wat ik aan het doen was en schonk er weer geen aandacht aan. Wel begon ik het een klein beetje irritant te vinden. Donderdagmiddag kwamen de pijntjes wat regelmatiger en om de vijf minuten. Ik zou die avond naar mijn zwangerschapsyoga cursus te gaan, maar eerst belde ik de verloskundige. Rond een uur of 8 ’s avonds kwam de verloskundige langs. Zij concludeerde dat er degelijk wel wat aan de hand was, maar ik zat helaas nog maar op één centimeter. Wat waren wij teleurgesteld, maar zij had goede hoop dat ze ons vannacht nog een keer zou zien. Helaas werd ik de volgende ochtend wakker. Ik had wel het een en ander gevoeld en er ook van wakker gelegen.

Het was vrijdag. De verloskundige belde en zij wilde graag langskomen om mij weer te toucheren. Hop, daar gaan we weer. Ik zat op twee centimeter. Er zat dus wel vooruitgang in, maar het ging zo langzaam en wat het gekke was, was dat de weeën regelmatig kwamen en één minuut aanhielden. Ik besloot om lekker te gaan douchen en om te kijken of ze afnamen. Dit was niet het geval. De weeën bleven maar komen Ik had nu echt goede hoop, want ze begonnen nu wel echt steeds krachtiger te worden. In de avond kwam de verloskundige weer langs. Slecht nieuws; ik zat nog steeds op die twee centimeter. Ik werd gestript. En auw, wat doet dat veel pijn zeg.

Dit ging het hele weekend door. De verloskundigen wisten ook niet meer wat ze kon doen. In het weekend is de verloskundige een paar keer langs geweest en het was steeds hetzelfde verhaal. De weeën waren er. Zij voelde ze ook en er was wel vooruitgang. Gelukkig maakte onze kleine man het goed en was dat geen reden om snel te handelen. Ondertussen werd ik steeds moeier en moeier en wanhopiger. Hoe lang moet dit nog gaan duren?

Zondagavond was de verloskundige er weer. Zij raadde mij aan om een slaappil te gebruiken voor vannacht, dan kon ik nog even aansterken, want dit was geen doen. Mijn man reed naar het ziekenhuis waar wij deze konden ophalen. Ik nam een lekkere douche en nam de pil. Maar toen begon het echt heftig te worden. Zo had ik mij de afgelopen dagen niet gevoeld. Zou het dan toch komen door die slaappil? Dat mijn lichaam wat meer in ruststand was? Mijn man belde de verloskundige, want het kwam heel snel achter elkaar en de pijn werd steeds erger. Op het moment dat mijn man belde was zij aanwezig in het ziekenhuis (gelukkig degene waar ik zelf wilde bevallen). Zij zou daar weer een inwendig onderzoek doen. Ik zat nog steeds op twee centimeter. Dit was zo demotiverend. Waarom zet het niet door?
De verloskundige vond dat het niet langer door kon gaan op deze manier. Ik zou al veel te moe zijn voor wanneer de ‘echte’ bevalling zou beginnen.

Die avond kreeg ik een keuze. Deze vond ik erg lastig om te maken. Optie 1 was een pethidine prik (een slaapmiddel met morfine) en we zouden kijken of ik kon slapen en om te zien wat de weeën doen. Nemen deze af dan kon er geconcludeerd worden dat het slechts oefenweeën waren en dat ik nog even moest wachten. Neemt het niet af dan was de bevalling toch echt begonnen. Optie 2 was doorpakken en dit betekende dat ik midden in de nacht wee- opwekkers zou krijgen en een ruggenprik zodat ik zou gaan bevallen. Ik heb voor optie 1 gekozen, omdat ik toch zeker wilde weten dat onze kleine man eraan toe was om op deze wereld te komen. Nadat ik deze keuze had gemaakt werd ik naar een aparte kamer gebracht, kreeg de pethidine prik en ging ik slapen. Althans, dat dacht ik. Deze nacht was erg heftig. Ik had veel last van krachtige rug weeën die regelmatig kwamen en die ik moest wegpuffen. Ik had goede hoop, want hé de weeën namen niet af! De hele nacht heb ik ze weg gepuft. De volgende ochtend was ik er om zeven uur echt klaar mee. Ik belde de verpleegsters en ik kreeg een ontbijt, hier had ik echter geen zin in. Dit waren twee happen van een beschuitje en een paar slokken thee. Ik belde mijn man en hij zou ook zo snel mogelijk naar mij toe komen. Rond half 9 kwam de verloskundige weer langs en ik vertelde mijn verhaal van deze nacht. Ik werd weer getoucheerd en ik had drie centimeter ontsluiting. Ik hoopte stiekem op meer, dus ik was weer wat teleurgesteld. Ik zat nog steeds in de latente fase. Zij besloot dat het niet langer kon en riep de gyneacoloog op. Zij zou mij ook controleren en aan de hand van haar bevindingen zouden we een plan gaan maken. Hier hing het allemaal vanaf. Rond 9 kwam de gynaecoloog en zij vertelde mij dat het geen echte medische weeën waren (geen ontsluitingsweeën). Nou mevrouw de gynaecoloog, dit waren echt wel weeën. Ik voelde me echt niet begrepen en ik was ondertussen ook wel bang aan het worden voor het echte werk. Na het inwendige onderzoek vertelde ze mij dat ik ruim drie centimeter ontsluiting had en dat we nu zouden gaan doorpakken. Wat was ik blij. Dit betekende wel dat ik nu medisch was geworden en dat ik afscheid ging nemen van de verloskundige.

Eenmaal alles ingepakt in de kamer zijn wij naar de verloskamers gegaan. Het voelde letterlijk als een verlossing. Ik kreeg een aantal onderzoekjes en vragen. Mijn temperatuur werd gemeten en ik had wat koorts. Dit kon alles weer in de war gooien, maar omdat ik de pethidine prik had gekregen werd de koorts hieraan gerelateerd. Ik kreeg een infuus met wat wee-opwekkers die elke paar minuten omhoog werden gegooid. Wow, dit voelde toch echt wel heel erg hefitg, maar nog steeds goed te doen. Even later werden mijn vliezen gebroken. Dit vond ik zo’n raar gevoel. Ineens een plens warm water voelde ik eruit stromen. Ik moest er ook erg om lachen. Na een tijdje weeën gehad te hebben vond de gynaecoloog het een goed idee om mij een ruggenprik te geven, zodat mijn lichaam net wat meer ontspanning had. Ze waren bang dat ik anders een keizersnee zou moeten ondergaan. Weer werd mijn temperatuur gemeten en ik had nog steeds koorts. Hier kreeg ik antibiotica voor. Omdat ik antibiotica kreeg, wat ook invloed kan hebben op de kleine, kreeg hij een harstlagmeter op zijn hoofd geplakt. Dit voelde echt heel gek, zo’n draad tussen mijn benen. Nu kon ik echt geen kant meer op, ik zat aan allemaal snoeren en werd goed in de gaten gehouden.

De gynaecoloog heeft mij voor de ruggenprik aangemeld. Het wachten hierop duurde zóóóóó lang. Ik kreeg een formulier met vragen die ik moest invullen voordat ik naar de OK gereden werd. Eén vraag wat mij erg bijgebleven was; ben je zwanger of denk je dat je zwanger zou kunnen zijn. Uhm.. Ja daarom ben ik hier, maar goed. Na wat een eeuwigheid leek te duren mocht ik eindelijk naar de OK. In het ziekenhuisbed werd ik naar beneden gereden. Allemaal gangen door en ondertussen die weeën wegpuffen. Hier voelde ik me toch niet helemaal op mijn gemak bij, maar ja ik kon ze natuurlijk ook niet ophouden. In de OK werd ik weer aan allemaal apparaten gezet en werd de ruggenprik klaargemaakt. Dit viel me heel erg mee, ik denk ook dat het komt omdat ik er zo klaar mee was. Ik wilde even wat minder pijn ervaren en ik was ook zo onwijs moe. De ruggenprik was met succes geplaatst en ik mocht weer naar boven. Eenmaal boven was mijn moeder ook gearriveerd en kreeg ik nog een lunch. Heerlijk, ik voelde me best ok. Ja ik voelde de weeën zeker nog, maar de piek was toch iets minder pijnlijk. Ik besloot nog even te gaan slapen. Want ik vermoedde dat het niet heel erg lang meer zou gaan duren, in ieder geval vandaag nog. Na ongeveer anderhalf uur, zo rond half twee, voelde ik zoveel pijn en ik had geen moment rust meer tussen de weeën door. Ik raakte helemaal in mezelf gekeerd en was de weeën aan het wegpuffen. Ik had ook het gevoel dat ik moest poepen en maakte de connectie met persdrang. Maar ik heb het stil gehouden, want ja het duurde toch al zo lang allemaal waarom zou ik dan nu ineens al persdrang hebben. Op gegeven moment lukte het echt niet meer. Ik gaf aan dat ik echt heel erg moest poepen en dat ik het gevoel had dat ik persdrang had. Ook kwam er ineens melk uit mijn linkerborst. De gynaecoloog werd geroepen. Zij voerde een inwendig onderzoek uit. Ook was er een arts in opleiding aanwezig. Zij zou mij ook onderzoeken en daarna de bevindingen vertellen. Voordat ik ging bevallen heb ik altijd gezegd geen leerlingen, maar dat boeide me allemaal niet meer. Hetzelfde met dat ik daar half naakt met mijn billen naar de deuropening lag. Maar goed, de arts in opleiding vertelde de gynaecoloog wat ze voelde en het enige wat ik dacht was; vertel me nou maar hoe ik ervoor sta. Het verlossende woord kwam. Ik had volledige ontsluiting, eindelijk!

De gynaecoloog zag nog geen haast want het ging immers goed met de kleine. Dus ik kreeg even een half uurtje rust en daarna zouden we gaan beginnen met persen. Ah, even lekker bijkomen. De wee- opwekkers werden dus ook lager gezet. Dit was niet echt een goed plan. De kracht van de weeën nam weer af, met het gevolg dat de machine met de oxytocine weer flink aan moest. En hoe, wat was dat heftig. In korte tijd werden ze weer flink opgevoerd. En ik dacht alleen maar: wanneer mag ik nou eindelijk persen. Om half drie kwam het verlossende woord. Het was tijd. Ik mocht gaan persen. Wauw, wat is dit heftig en moeilijk. Na een half uur persen, met een kleine knip, is onze zoon geboren! Nadat ik hem zelf heb aangepakt en hij op mijn borst werd gelegd, was ik alles van de afgelopen dagen vergeten en kon ik alleen maar gelukzalig naar ons zoontje kijken.

Bedankt voor het delen van je verhaal Fiona, ik waardeer het enorm dat ook jij je zo hebt bloot willen geven. Gefeliciteerd met je prachtige zoontje en veel geluk! Over twee weken is Amy aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne

IMG 1120 480x640 - Baby's en spontaniteit - mijn onzekerheid

Onderhand is Fos alweer 10 maanden oud, nog maar twee kleine maandjes en wij zullen zijn eerste kinderfeestje houden. De komst van Fos heeft mij in het begin onzeker gemaakt, zoals gebeurt bij veel nieuwbakken mama’s. Eet hij wel genoeg? Slaapt hij wel genoeg? Die darmkrampjes zijn zó zielig! Wat zou ‘ie willen? Waarom huilt hij? De vragen die in de eerste maanden rond blijven dolen. Nu is dat niet meer zo, die eerste onzekerheid ervaar ik niet meer gelukkig. Maar het heeft wel plaats gemaakt voor een andere onzekerheid.

Na het ontdekken van Fos zijn verborgen reflux hebben Boris en ik het roer omgegooid. Wij zijn heilig overtuigd van het adagium ‘rust, reinheid en regelmaat’. Dit werkt namelijk gewoon erg goed met een kleine baby. Routine, routine, routine. Vastigheid en controle. Het ging ineens van een ‘HELP!’-situatie naar ‘Ik kan dit, het gaat goed!’ omdat wij vaste momenten hadden voor voeding, slapen en spelen. Natuurlijk het feit dat er ruimte moet zijn voor sprongen, ziekte en dagen waarop het niet lekker wil lopen, daar gelaten.

Nu Fos wat ouder is hebben wij nog steeds een bepaald ritme, een vrij vaste wijze waarop een dag ongeveer loopt. Hij krijgt niet exact om 10 uur een fruithap of precies om 1 uur een boterham, maar ik weet wel precies wanneer te handelen om er voor te zorgen dat hij – en ik – een goede dag hebben met voldoende slaap, eten en spelen. De avond is nog steeds wel heilig; hij gaat slapen om 7 uur. Punt. Natuurlijk kan ook dit iets eerder of later zijn maar de avond is vaak bij een baby een moment dat hij wat drammeriger kan zijn omdat hij ook vermoeid is van de dag. Logisch, volwassenen hebben dat ook.

Dit zorgt er voor dat wij een heel stabiel leven hebben, ik kan oprecht zeggen dat het leven met Fos goed te doen is, het zorgen voor hem. Ik snap hem, ik snap wanneer wat moet gebeuren en dat is mede te danken aan een bepaald regime. Het zorgt er ook voor dat ik een nieuwe onzekerheid heb gekregen. Ik durf niet meer spontaan te zijn.

Wat bedoel ik met spontaan? Vorige week zijn Boris en ik naar de stad gelopen met Fos rond half 5 en eenmaal gearriveerd was het natuurlijk tijd om te eten. Wij konden een kort rondje lopen en weer terug naar huis wandelen en het verdere ritueel voor de avond daar afhandelen of.. wij konden spontaan ergens een hapje eten met hem. En dat deden wij! Oh, wat vond ik dat spannend.. Klinkt suf eigenlijk hè? Maar ik was bang dat hij niet genoeg afleiding zou hebben, hij niet wilde zitten in de kinderstoel, niet wilde eten wat wij hem voorschotelden, dat ik niet genoeg speelgoed had meegenomen (lees niks want ik was hier niet op ‘voorbereid’ etc). Ik moet bekennen dat de avond heel goed is gegaan. Kort maar krachtig en gezellig! Ja, de wandeling naar huis was wat minder leuk want het was inmiddels 7 uur en hij ligt dan normaal in bed. Hij begon hartstochtelijk te huilen met nog zo’n 10 minuten lopen.

Maar dat mag, dat is ook normaal. En eigenlijk is het ook niet iets om ‘bang’ voor te zijn. Het hielp dat Boris en ik samen waren en als er iets gebeurt – krijsen, poepluier tot zijn oksels of verveling wegens weinig speelgoed – want vier handen, twee ouders, helpt dan op zo’n moment.

Ik zou wel eens meer met Fos willen doen. Vaak gaan wij wandelen in de middag, een boodschapje doen of af en toe langs iemand voor een kopje thee. Maar meer eigenlijk ook niet. Ik zou wel eens vaker met Fos iets willen ‘doen’. Een tripje naar de Ikea en niet bang zijn dat als er iets gebeurt ik het niet alleen af kan. Want als het gebeurt wanneer Boris in de buurt is lukt het mij ook. Ik weet namelijk hoe te handelen, altijd. Ik ben zijn moeder en ik ben zelfverzekerd in die nieuwe rol maar toch vind ik spontaniteit met mijn zoon lastig. Samen een keertje ‘lunchen’ in de stad bijvoorbeeld, iets wat ik heel graag zou willen doen maar toch niet gebeurt omdat ik denk dat ik het niet alleen af kan. Alle mogelijke scenario’s van het doemdenken-aard komt bij mij naar boven. Stel dat hij een poepluier heeft en ik de spullen alleen moet laten, kan dat dan wel? Stel dat wij midden in het eten van een broodje zitten en hij er geen zin meer in heeft? Ik kan van alles bedenken wat er fout zou kunnen gaan met als resultaat dat ik weer een simpele wandeling maak en het daarbij laat.

Ik merk ook dat ik het soms lastig vind te bedenken wat ik met Fos kan gaan doen. Hij kan nog niet (los) lopen en merkt de wereld natuurlijk nog niet zo zoals hij zou doen als hij net even wat ouder is. Met een kindje van drie kan je wat gemakkelijker naar een dierentuin omdat hij ook echt ziet en snapt waar hij naar aan het kijken is. Fos is daarin toch nog wel echt een baby en ondanks dat hij veel opmerkt gaat er natuurlijk ook nog heel veel langs hem heen.

Ik ben benieuwd of dit herkenbaar is voor andere moeders? Wel de zekerheid hebben (gekregen) als moeder maar onzeker worden van spontaniteit. Ik ben benieuwd hoe andere moeders dit (hebben) ervaren en hier mee omgaan. Wat doe jij vaak met je baby/kindje? Was jij onzeker in het doen van activiteiten met je baby zoals ik?

Misschien is het een kwestie van gewoon doen? Spullen pakken en gaan, waar of naar wie dan ook toe. Hup, de auto in of de benenwagen pakken en iets ondernemen samen. Want andere moeders doen dat toch ook? Ik zie vloggende mama’s lunchen, winkelen en allerlei activiteiten ondernemen met hun spruit. Boris zei tegen mij afgelopen week; ‘maar waar ben je nou precies bang voor? Want als het ‘fout’ gaat zoals je denkt dan ga je toch gewoon naar huis?’. Heerlijk hoe een man dingen kan rationaliseren voor je.

Liefs,

Elise Joanne

IMG 0471 640x640 - Ben ik gelukkiger nu ik moeder ben?

Ik las op één van mijn favoriete websites – Babybytes – het resultaat van een enquête; ‘Moeders na eerste kind gelukkig(er) dan daarvoor?’, oftewel de  BabyBytes Geluksenquête. Ook een lieve collega-blogger, Shirley van Mommyhood, schreef hierover in een mooi artikel. Het zette mij aan het denken. Ben ik gelukkiger met een kindje dan daarvoor?

Onderzoek wijst namelijk uit dat ouders niet altijd gelukkiger zijn ná de komst van hun eerste dan dat zij daarvoor waren. Vaak komt er een dipje in dit geluksgevoel die zich vooral openbaart in de eerste paar maanden. Het verlies van vrijheid en sociale contacten maar ook de slapeloze nachten en de constante zorgen zijn daar de oorzaken van. Hoe zit het met bij mij, hoe zit dat bij ons?

Ik gaf ons leven een dikke voldoende voor de zwangerschap, absoluut. Gelukkig getrouwd, geen financiële problemen of zorgen te noemen, twee leuke banen en een flinke dosis vrijheid en gezelligheid met vrienden. Natuurlijk bracht onze studies de nodige stress naar voren – ik was behoorlijk ongelukkig tijdens mijn afstuderen – en financieel was het ook niet altijd even makkelijk, het geld kwam (en komt) niet met bakken naar binnen. Natuurlijk, er waren ook ruzies, onenigheden met partner, vrienden of familie. Ook mijn knieën gaven de nodige vervelende momenten en ongelukkige dagen. Maar dit alles is vrij relatief, over het algemeen hadden wij niks te klagen. Wij leefden een heel stabiel en gelukkig leven met alle ‘normale’ ups en downs die een mens en stel kan ervaren.

Hoe zit dat nu met mijn geluksgevoel? Ben ik nu gelukkiger dan voor mijn zwangerschap? Als je de vraag als volgt formuleert; ‘ben je gelukiger mét Fos dan zonder?’ krijgt hij meteen een hele negatieve lading maar kom je wel bij de kern van de zaak denk ik. Ben ik gelukkiger met Fos dan zonder Fos?

Het idee dat Fos niet in mijn leven zou zijn, na hem nu een klein jaar te hebben ervaren, is misselijkmakend. De gedachte dat hij er niet (meer) zou zijn klemt als een zwarte ijzeren klauw rond mijn hart. Maar dat komt ook omdat ik weet hoe het leven met hem is, ik weet wat ik te verliezen heb. Dus eigenlijk moet ik mijzelf een eerlijke kans geven deze vraag te beantwoorden en besluiten dat ik eerder de situatie moet zien als dat Fos er nooit geweest zou zijn. Daarmee meteen mijn wens om zwanger te worden ook even ‘vergeet’. Want als ik dit element in de som laat dan kom ik uit bij een zielig hoopje ellende van een mens; ik ben niets en wil niets zijn zonder mijn kind, zonder de heerlijkheid die Fos belichaamt.

Als ik dat doe, de wens en de aanwezigheid weglaat, en er geen gedacht van verlies is dan kom ik op een ander antwoord wellicht dan wanneer ik dat niet doe. Als Boris en ik niet de wens voor een kindje hadden en daar een praktische handeling van hadden gemaakt, dan hadden wij – zo ongeveer – nog steeds het leven wat wij nu hebben. Wellicht een ander huis maar verder zijn er denk ik niet veel andere zaken. Het huis waar wij nu wonen hebben wij immers gehuurd omdat ik opnieuw geopereerd moest worden aan de andere knie en ik niet nog een keer 6 maanden kon revalideren in ons oude, tochtige en verschrikkelijk kleine stads-appartementje met hobbels, gaten en trappen. Pas ná die verhuizing is de wens gekomen. Ik denk mede door de verhuizing maar toch.. De banen die wij nu hebben zouden wij nog steeds hebben denk ik. Boris zijn wens om te worden wat hij nu is bestaat immers al een tijdje, alsmede mijn wens. Hij werkt al menig jaar in zijn beroep en ik koos er tijdens mijn studie al voor om Elisejoanne.nl op te richten en al voor mijn zwangerschap voor om er een fulltime baan van te maken.

Wij zouden meer uit eten gaan, meer tripjes maken, meer tijd aan elkaar, onze vrienden, familie en onszelf besteden, dat staat als een huis. Die dingen maakte ons zeer gelukkig, maakte ons blij en vrolijk. Maar, met de wetenschap dat wij die activiteiten nu minder kunnen verrichten vind ik – omdat ik weet wat ik nu mis – die activiteiten ook wat ‘leeg’. Je leeft je leven niet om te kunnen dineren of een drankje met vrienden te kunnen doen, dat brengt je geen ultiem gelukzalig gevoel. Ze zijn absoluut nodig af en toe en het maakt het leven er absoluut leuker op! Maar een leven waar je alleen maar sociale activiteiten hebt?

Een leven met Fos heeft mij ouder, verantwoordelijker, (nog) serieuzer en ook belangrijker gemaakt. Als er al een reden was om elke dag uit bed te komen is ‘ie er nu al helemaal! Er is iemand afhankelijk van mijn handelen, mijn liefde. Fos heeft mij nodig, Fos heeft Boris nodig. En wij? Wij hebben hem nodig.

Ja, ik ben niet altijd even gelukkig geweest in de afgelopen 1,5 jaar. Mijn zwangerschap was een goede zwangerschap maar geen enkele zwangerschap is zonder zorgen. Je denkt na over de gezondheid van je kindje en over alle mogelijke gevolgen van vrijwel elke handeling als je een kindje draagt. Wat ik at en deed zou ook voor hem gevolgen hebben, de een wellicht wat sneller en groter dan de andere maar ja, zo zag ik dat wel. Ook de bevalling was er niet eentje waar ik plezierig op terug kijk, ik heb momenten van diepe angst en onzekerheid moeten overwinnen en trotseren om hem ter wereld te kunnen brengen. De eerste weken na Fos zijn geboorte had ik zulke grote wallen dat wanneer een bevriend stel over kinderen begint zij standaard het hebben over die wallen en de grootte ervan om alvorens toch nog even te besluiten af te zien van kinderen. Dat zegt wat. De eerste paar weken en maanden vond ik lastig, vond ik eng, vond ik zéér heftig. Na dagen van niet slapen, niet fatsoenlijk eten, borstvoeding wat niet wilde lukken, krampjes bij je kleintje en uiteindelijk Fos zijn verschrikkelijke reflux was ook ik op. En ook ik had gedachten die niet bepaald positief waren. Ik heb máánden last gehad van mijn stuitje en kon in de eerste weken alleen zitten op zo’n groteske donut. Ik voelde mij een huls van een mens en de gedachte dat het ‘toch echt wel beter zou worden’ geloofde ik niet en voelde ik ook niet.

En toch werd het beter. Toch voelde ik mij op een gegeven moment weer meer Elise, meer vrouw, meer vrouw van en ook meer een ‘goede’ moeder. Nu nog zijn er momenten van angst, onzekerheid en verschrikkelijke twijfel of ik wel goed handel. Ook nu zijn er momenten waarin ik soms radeloos kan zijn als de dag absoluut de foute kant op gaat en niets wil lukken. Wanneer Fos ziek is en ook ik hem geen troost kan bieden. Die dagen zijn verschrikkelijk en ben ik alles behalve ‘gelukkig’. En toch ben ik gelukkig. Want ik heb hem en hij heeft mij.

Het leven is zoveel rijker nu ik Fos elke dag aan mijn zijde heb. Hij maakt het leven meer speciaal, het misschien ook wel meer waard om te leven? Niet iedereen zal dit overigens hebben denk ik, wanneer je geen kinderwens hebt dan zal je niet begrijpen wat ik bedoel. Maar dat betekent niet dat dat leven ‘leeg’ is want die wens is er simpelweg niet. Mijn leven is wel leeg zonder Fos, juist omdat ik weet wat ik anders zou moeten missen. Ik zou hém missen. Ja, mijn leven is ook een stukje zwaarder geworden. Mijn leven staat vrijwel alleen maar in het teken van een ander. Mijn dagen bestaan af en toe uit niets anders dan poep, spuug en plas. Op mij of op hem, dat ligt aan de situatie. En toch.. en toch is het ‘t waard, meer dan waard.

Er zijn avonden, dagdelen of weekendjes en dan ben ik weer even alleen ‘Elise’ of ben ik onderdeel van ‘Boris en Elise’. Heerlijk vind ik dat, dat heb ik ook absoluut nodig! Ik ben een betere moeder nú dan dat ik dat in de eerste paar maanden was omdat ik af en toe voor mijzelf kies. Omdat ik werk en mij ook op andere dingen kan concentreren. Ook dit zal niet iedere moeder hebben maar juist omdat ik werk ben ik leuker als ik wél met Fos ben. Ik ben geen moeder monster die 24/7 bij haar kind kan en wil zijn, daar word ik niet beter van en Fos al helemaal niet. Eerlijk he? Ja, behoorlijk. Maar wel de waarheid.

Gelukkig heb ik die modus gevonden en weet ik hoe ik ben. Want toen ik moeder werd op de eerste van de maand maart in dit jaar, toen moest ik mijzelf even opnieuw ontdekken, opnieuw uitvinden. Ondertussen heb ik dat grotendeels gedaan en weet ik waar mijn grenzen liggen en wanneer ik hulp moet accepteren. Die wetenschap heeft mij geholpen mij gelukkiger te voelen als mens, vrouw en moeder.

Heeft het krijgen van een kind mij gelukkiger gemaakt? Ik denk dat ik een ander soort geluk nu mag ervaren, een ander soort leven heb om van te kunnen genieten. En genieten doe ik absoluut. Ik geef niet elke dag een tien maar ik geef de aanwezigheid van Fos, of het nou een goede dag is of niet, wél een dikke tien. Geluk en genieten zit hem nu meer in de kleine momenten, in zijn lachje als ik gek doe wanneer ik hem uit zijn humeurtje probeer te trekken. Of als hij eet wat ik heb klaargemaakt voor hem. Of als hij een dikke poepluier heeft na dagen obstipatie. Of als hij zijn heerlijk ruikende bolletje tegen mijn nek aanlegt omdat ik, Elise, zijn moeder ben en hij weet dat ik zijn veilige haventje ben. Of als ik na een lange dag even in mijn eentje kopje thee kan drinken in stilte. Geen baan ter wereld, geen hoeveelheid geld ter wereld, geen activiteit ter wereld maakt mij meer gelukkig dan die momenten, klein of groot. En al die momenten zijn onlosmakend verbonden met Fos.

Liefs,

Elise Joanne

image2 600x800 e1481562131255 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #13 - Madelaine

Na de succesvolle herintroductie van ‘Goede voorbereiding’, waarbij Linda aftrapte met haar meeslepende verhaal waarin zij beviel van een prachtige zoon na een vrij korte – maar krachtige – bevalling van 7 uurtjes. Vandaag het woord aan Madelaine die in acht uur beviel van het prachtige prinsesje Jasmin en daarmee meteen haar heersende paniekaanvallen heeft getrotseerd. Haar bevallingsverhaal is perfect getimed, want Jasmin mocht gisteren haar eerste verjaardag vieren, gefeliciteerd!

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Madelaine van Nivex.

Ik ben zelf bevallen door middel van een inleiding. Omdat ik kamp met paniekaanvallen is er voor gekozen de bevalling zo rustig mogelijk te laten beginnen, tenzij de baby zich natuurlijk zelf aan wilde kondigen. Daar had ik dus al die tijd ook wel rekening mee gehouden, het kon immers ook spontaan gebeuren! Met 38 + 6 op de teller mocht ik maandag 14 december om 07:00 al bellen of er plek was op de afdeling. En ondanks het feit dat ik graag m’n baby wilde zien en er ”zin” in had, was ik best wel gespannen om dat telefoontje te plegen! Zo rond half 9 kwamen we aan in het ziekenhuis en mochten we naar een weeenkamer. Ze hadden rekening gehouden met Michel en er stond dus een extra bed naast dat van mij. Er werden wat simpele controles uitgevoerd zoals een CTG en het meten van m’n bloeddruk. Bij de eerste keer toucheren zat alles nog potdicht dus kreeg ik een tabletje ingebracht. Deze zorgde een klein beetje voor harde buiken maar verder gebeurde er dus niks dacht ik. Zo’n vier uur later werd er nog een ingebracht, inmiddels was er dus wél wat gebeurd daar binnen, m’n baarmoedermond was verstreken en tabletje nummer 2 zou wel eens voor ontsluiting kunnen zorgen. Weer vier uur wachten, twee CTG’s en wat harde buiken verder was er inderdaad 2 cm! Geloof me, wachten in zo’n ziekenhuis is zo saai, we hebben ons soms echt kapot verveeld toen er nog vrij weinig gebeurde.

Maargoed 2 cm dus, omdat het al 22:00 was wilde ze geen vliezen breken en kreeg ik een slaappil voor de nacht. Niet dat die veel hielp want om 04:00 was ik klaar wakker. Ik vind het toch niks om in een ander bed dan thuis te slapen. Tussendoor had ik af en toe wat harde buiken maar deze waren niet super spannend. Michel en ik hebben nog wat rondjes over de afdeling gelopen ‘s nachts zodat ze misschien wat regelmatiger kwamen, maar nee. Wel hebben we ons kostelijk vermaakt met het lezen van geboortekaartjes. Sommige namen…

In de ochtend kwamen er om 07:30 weer verloskundigen van de nachtdienst binnen en werden m’n vliezen gebroken. Ik hoorde altijd dat je hier niks van mee krijgt maar omdat de baby vrij hoog lag, lag er een verloskundige op m’n buik te duwen terwijl de ander binnen toucheerde en vervolgens m’n vliezen brak. Tussendoor kreeg ik een harde buik! Dus eh ja dat voelde ik enigszins..

Om 08:00 werd ik opgehaald uit de weeenkamer en mocht ik naar een verloskamer. De zuster van de dagdienst had ik de dag ervoor ook al gezien en ik was zo blij dat zij er vandaag zou zijn! Het is echt de allerliefste medewerkster van het ziekenhuis en ze heeft werkelijk alles uitgelegd en rekening gehouden met m’n geboorteplan. Ik had haar dan ook beloofd om in haar dienst te bevallen. Dat is gelukt ;). Ik miste haar gewoon bij thuiskomst haha. Oke verder met m’n verhaal, eenmaal op de verloskamer merkte ik dat de harde buiken over gingen in weeen. Ondanks dat ik deze eerder nog nooit had gehad weet je gewoon dat dát het is. Het lukte me aardig ze op te vangen en met een warme kruik in m’n rug vond ik t eigenlijk niet erger dan een menstruatiekrampje. Michel ging naar huis om wat te eten te halen en de katten te voeren en m’n moeder en zus kwamen even van wacht wisselen zodat ik niet alleen zou zijn. Ondertussen werd ik aan de laagste dosis weeënopwekkers gelegd, het zetten van het infuus vond ik vervelender dan het krijgen van een wee (op dat moment).

Inmiddels was het half 10 geworden en moest ik me echt concentreren op het wegzuchten van een wee. Ik raakte in een soort trance terecht, ze kwamen om de 3 minuten en duurde zo’n 35-40 seconden. Ik ving ze zittend op omdat liggend gewoon niet prettig voelde. Zodra er een wee weg was kon ik weer grapjes maken en at ik een crackertje voor de helft op. Bij het toucheren om 10:30 zat ik op 4 cm! En onderhand was ik scheel aan t kijken van de pijn en hebben we de ruggenprik aangevraagd.   Michel was gelukkig al weer terug en hij ondersteunde me met het letten op m’n ademhaling. Super fijn! Want zo was de ene wee wat minder scherp dan de andere.

Om 11 uur werd ik naar de Uitslaapkamer Van de OK gereden. Omdat ik de weeën nu liggend moest opvangen raakte ik in een bizarre shock van de pijn. Bij elke wee trilde ik als een gek en het wegzuchten lukte niet meer, ik wilde zitten en geen pijn meer hebben. Ik heb gesmeekt om die prik maar moest daar toch nog heel even wachten vanwege de drukte. Normaal krijg je een ruggenprik ook niet op een Uitslaapkamer dacht ik? Ik lag tussen allemaal andere mensen in, uiteraard met m’n gordijntje dicht maar oke. Er werden allemaal plakkers geplakt, m’n bloeddruk werd gemeten en er kwam een draadje op het hoofdje van de baby. Ik was nog in die rare shock en het enige dat ik me nog heel herder herinner is hoe ik m’n handen niet meer onder controle had en deze uit zichzelf begonnen te trillen. Dit is dan ook echt het enige nare van de hele bevalling. Tijdens het zetten van de ruggenprik bleef er een arts(?) wachten bij mij in de ruimte. ‘’Normaal werk ik hier niet hoor’’, verkondigde hij tegen mij. Waarop ik vroeg of hij normaal in het restaurant werkte. Ik vond mezelf hilarisch, maar hij kon het alles behalve waarderen ;). Zoals ik al zei, er was echt nog wel ruimte voor een grapje.

Nadat de ruggenprik gezet was en ik als een soort Paus iedereen had bedankt voor de pijnstilling (serieus ik kon ze wel zoenen!) begon de verdoving na een kwartier te werken. ‘Dit is je laatste wee met pijn’ nou dat was niet helemaal waar maar ik voelde wel hoe het een stuk afzwakte. Om half 1 was ik weer in de verloskamer. Ik had genoeg energie om wat te drinken, maakte grapjes zoals altijd en kon weer lachen. De weeën voelde nu meer als een soort druk, maar van pijn was geen sprake. Om twee uur werd er weer getoucheerd en zat ik op 9 cm! Wauw dit ging wel heel snel, het idee dat ze er zo snel al zijn was echt bizar.

M’n moeder vroeg of ik al persweeen voelde, ‘Nee hoor, maar wel een soort nodige druk down there’. Eh ja dat zijn dus persweeen.. Om half 3 belde mn moeder naar de verloskundige dat ze er echt aan moesten komen. Vanwege de drukte waren ze er pas om 15:00, ik kan je vertellen dat een half uur lang persweeen opvangen een beetje een kut taak was. Je wilt graag iets doen maar het mag niet. Wanneer je nodig naar het toilet moet wil je ook dat dat zo snel mogelijk kan.

Om 15:06 was alles gereed en mocht ik dus ook gaan persen. Ze moesten namelijk eerst de katheter verwijderen, de ruggenprik moest lager worden gezet en de wee opwekkers gingen een tandje hoger. (Ik zat al die tijd aan de laagste doseringen)

Ik kon door het infuus in m’n hand niet goed m’n eigen benen pakken dus werden deze in beugels gelegd. Aan m’n linkerzijde stond m’n zus voor het nodige knijpwerk en rechts had ik Michel beet. Af en toe wisselde ik dit af voor m’n eigen benen om zo meer kracht te zetten. Ik luisterde goed naar wat me werd verteld, kracht zetten, door ademen en naar beneden persen. Met yoga had ik al geleerd hoe je dit qua gevoel het beste kan doen en ik moet zeggen dat dit zeker heeft geholpen! Na 20 minuten persen en één knipje voelde ik ineens een golf vruchtwater en was m’n buik leeg. Er werd een prachtig meisje aan mij gegeven, ik heb haar zelf aangepakt en er kwam een gigantische ontlading in de vorm van tranen, geluk en heel veel liefde! Dat gevoel was onbeschrijfelijk mooi. Geloof me, als je denkt dat Kim Kardashian lelijk huilt.. Je had mij eens moeten zien.

Toen ze op m’n borst lag en haar oogjes open gingen zei Michel iets in de trant van ‘welkom kleine Jasmin’ en het was misschien toevallig of niet, ze reageerde er meteen op. Na 6 minuten was ook de placenta geboren, we kregen een uitleg er over en het was heel vreemd om Jasmin haar ‘huisje’ te zien. Zo bizar dat je als vrouw zijnde zo iets kan maken. Ook heb ik de navelstreng nog beet gepakt en voelen kloppen en heeft Michel deze voor de show doorgeknipt. De navelstreng zat namelijk om Jasmin d’r nek dus deze moest al worden doorgeknipt voor ze ‘helemaal’ geboren werd.

Na anderhalf uur te hebben gekroeld met haar, en een twee opa’s op visite te hebben gehad, werd ze gewogen en gemeten. Ze was 49 cm en 3445 gram. Precies met een zwangerschap van 39 weken. Vrij snel erna mocht ik douchen en om 20:00 mocht ik, op voorwaarde dat ik zelfstandig ging plassen, naar huis toe.

Je denkt, oh dan spring je even uit bed maar Wow! Ik had het gevoel ineens aan een soort ‘strong man’ wedstrijd mee te doen. Wat een ”gewicht” zeul je mee daar beneden. Niet te zeggen. Het was ook heel raar om m’n buik zo leeg en zacht te zien. Het douchen zelf was best uitputtend trouwens, maar wel even lekker. Normaal douche ik met een temperatuur van bijna 45 graden maar omdat je flauw kan vallen na zo’n bevalling moet je onder de koude douche. Althans ik vond het vrij koud. Het was wel even heerlijk om mezelf even weer te kunnen wassen.

Al met al kijk ik super positief terug op m’n snelle bevalling! Alle angsten die ik had waren nergens voor nodig en ik vond het echt een mooie ervaring. Het enige mindere was de shock die ik heb ervaren, maar goed dat was dus ook zo verholpen door de pijnstilling én het was niet dusdanig erg dat het een trauma is. Ik was erg bang dat m’n lijf het allemaal niet aan zou kunnen maar wauw die oerkracht is te bizar voor woorden. Ik denk dat ik ook meteen m’n paniekaanvallen heb weggeperst haha. Wat nou geen vertrouwen in mezelf, kijk eens wat ik heb geflikt! En dat zonder paniek. Ik ben elk moment zo rustig mogelijk gebleven en er was vrijwel altijd ruimte voor een grapje ;).  Voor een eerste is het zeker niet mis om binnen 7 uur en 50 minuten (hoewel de weeen later kwamen maar ze tellen vanaf het moment dat je water breekt) te bevallen. Ik had ook al veel verhalen gelezen waarin iemand 2 uur lang perst en ik had ineens in 25 minuten al m’n baby op m’n borst. Ik denk dat ik dan meer de ‘uitzondering’ ben geweest, want in het ziekenhuis vonden ze het ook een hele nette tijd. Alsof je een medaille kan krijgen voor je prestaties haha. Nou ja op de baby na dan.

Bedankt Madelaine voor jouw bijdrage! Volgende week het woord aan verloskundige Birte die de andere kant van een bevalling voor ons wil belichten. 

Liefs,

Elise Joanne

DSC 2290 1 800x530 - De (on)zin die ik uitkraamde tijdens mijn bevalling

Het doet de ronde, het is een populair artikel om te schrijven voor ‘nieuwbakken’ moeders; de zin en onzin die wij, zij, ik hebben uitgekraamd tijdens een bevalling. Ook ik waag mij er aan om te delen vandaag wat ik er uitschoot tijdens deze uren, de ene opmerking aardig serieus, de ander gekscherend. Met enige tekst en uitleg!

‘Jemig, dat doet pijn gek!’ – Een van mijn allereerste écht weeën. Totdat mijn vliezen braken kon ik het aardig goed volhouden met puffen, zeker omdat ik wist dat ze maximaal een minuut zouden duren. En toen kwam de weeënstorm. Dát deed pas pijn.

‘Oh, ik weet niet of ik dit nou wel zo leuk vind hoor’ – Dat is ook niet het doel Elise.. Volledig koekwaus door de adrenaline.

‘Mijn baarmoeder is zojuist geknapt!’ – Ik had geen idee hoe het zou voelen, dat moment dat je vliezen breken. De een omschrijft het als een klein knapje, de ander als plassen in de broek. De een voelt er amper wat van, de ander des te meer. Ik behoor tot die tweede groep; jemig, wat is dat een extreem naar gevoel zeg! Het voelde alsof er ineens uit alle macht druk op mijn baarmoeder werd gezet die als een ballonnetje knapte. Alvorens ik leeg liep en ik met mijn natte pyjamabroek en bed zat.

‘Ik voel druk, ik voel druk, ik voel druk.. BORIS, IK VOEL DRUK!’ – Het ging allemaal wat sneller dan gedacht.. En Boris ‘geloofde’ mij eerst niet, dacht niet dat ik inderdaad al persweeën kon hebben, niet nu al. Nou lieve schat, dat kan blijkbaar wel, haha.

‘Boris, je belt NU 112!’ – Dit klinkt heel grappig maar eigenlijk was ik op dat moment radeloos. Boris rende naar de woonkamer om te bellen en toen.. ging de deurbel. De nood-verloskundige stond eindelijk aan de deur.

‘Are you f*cking kidding me..?’ – Tegen de verloskundige toen zij aangaf dat ik toch echt thuis zou gaan bevallen. Ze was net 5 minuten binnen en ik had al een half uur persweeën. Ik wilde zéér graag bevallen in het ziekenhuis namelijk, dat was ons ‘plan’. Nou, dat plan ging de deur uit toen mijn eerste weeën begonnen want binnen enkele uren lag Fos op mijn borst. Bevallingsplan mijn dikke kont. Dit zinnetje klinkt heel onbeschoft maar ik blijk het te hebben gemompeld.

‘Maar ik wilde zo graag fijne drugs’ – Wederom tegen de verloskundige toen ze zei dat ik mocht persen en de baby geboren ging worden. Ik was compleet van de wereld en dacht niet meer bepaald helder na, haha. Zij antwoordde; ‘ja, voor die drugs zijn wij sowieso al een paar uur te laat lieve Elise, het gaat gebeuren, op eigen kracht en wel nu’. ‘Maar jij kan dit, echt waar’. Fijne vrouw.

‘Ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het ZELF gedaan’. Tegen niemand in het bijzonder, meer tegen mijzelf dan tegen een ander zei ik deze woorden het moment dat de alles verlossende laatste perswee kwam en ik Fos ter wereld bracht. Ik blijk dit een aardig tijdje te hebben gemoppeld terwijl ik over Fosje zijn ruggetje wreef en wij beiden bijkwamen. Ik had namelijk nooit gedacht thuis te bevallen én zonder enig hulpmiddel. Dat wilde ik ook niet, ik geloof in medicijnen en de kracht daarvan. Ik zie het als hulpmiddelen die ik mag en kan gebruiken. En.. ik had nooit gedacht het zelf te kunnen. Ik had nooit gedacht zonder enig hulpmiddel deze prestatie te kunnen bewerkstelligen op eigen kracht.

‘Hoe heet u eigenlijk?’ – Ja, ik houd wel van decorum jongens; de verloskundige mag dan mijn doos hebben gezien maar toen ik eenmaal weer een beetje bijkwam schiet ik wel in het ‘hoe heurt het eigenlijk’-standje. Ik had geen idee hoe de verloskundige heette, ik was er niet helemaal bij toen de eerste woorden werden gesproken. Ik was eigenlijk allang blij een kundig gezicht te zien die hielp, het interesseerde mij even niet welke naam daar bij hoorde.

‘He, het is een Boris kloontje! Oh shit, zal hij dan mijn karakter hebben?’ – Nog steeds een mogelijkheid, nog steeds een angst.

‘Ik heb hem helemaal nog geen kusje gegeven, mag dat al wel?’ – Ik was de eerste uren zo bang iets te breken bij Fos dat ik heel krampachtig met hem omging. Toen ik eenmaal zag hoe de kraamverzorgster het deed was dat snel voorbij, haha.

‘Beer, bedankt voor je hulp en kracht. Zonder jou.. zonder jou had ik dit nooit kunnen doen’. – Gewoon heel veel liefde.

‘Poeh, dit was best vermoeiend daarom’ – Nogal een understatement. Tijdens en na de bevalling was ik niet bepaald mijzelf, haha.

‘Zeg jij het of zeg ik het eindelijk hardop?’ – Boris; ‘Dit is hem dan, onze zoon, Fos Elias Gijs. Welkom!’.

Liefs,

Elise Joanne

DSC 4667 - Een Tweede Kindje?

Er zijn onderhand alweer 9 maanden voorbij, Fos is even lang uit de buik als dat hij er in heeft gezeten. Volgens de theorie ben ik ‘ontzwangerd’ en is mijn lichaam hersteld van de zwangerschap en de bevalling. In mijn omgeving zie ik vaak dat rond het eerste levensjaar van knullie of meiske nummertje één er een aankondiging plaatsvindt. Ook ik krijg die vraag al wel; ‘zitten jullie al aan een tweede te denken?’. En denken en handelen zijn twee verschillende dingen. Vandaag een artikel over onze – al dan niet bestaande – wens omtrent een broertje of zusje voor Fos.

Als allereerst wil ik gezegd hebben, meer omdat ik mijzelf daarmee enige veiligheid bied, dat een kind krijgen, of dat nou exemplaar nummer één, twee of tien is, je kinderen krijgt en niet neemt. Je hebt geen controle over hoe en of je kinderen krijgt en dat blijkt wel uit verdrietige verhalen van mijn bezoekers of uit mijn omgeving. Ik schrijf dit artikel vanuit een hypothetische gedachte dat het wel kan als wij daarvoor kiezen. 

Dus, een broertje of zusje voor Fos, zitten wij daar al over na te denken? Menig blogger om mij heen, menig vriendin, kennis of familielid was omstreeks de eerste verjaardag van Eerste Uk zwanger van de Tweede Uk. Uitzonderingen daargelaten, ik kan ook genoeg namen noemen van mensen die ik ken bij wie dat natuurlijk niet zo is. Maar je ziet het wel geregeld, families die besluiten om in een kortere tijd groter te worden zodat de leeftijden dichtbij elkaar liggen. Dat snap ik! Naast dat het praktisch is, ben je ook in een aantal jaar uit de ‘luier-fase’ en hoef je tenminste niet de gehele riedel weer te herhalen als je er alweer een paar jaar uit bent. De gedachte dat Eerste Uk en Tweede Uk, indien dichter bij qua leeftijd, ook wat ‘aan elkaar hebben’ begrijp ik en is een populaire gedachte.

Ik denk dat voor beide kanten wat te zeggen is. Snel uit de luierfase zijn is praktisch en prettig maar aan de andere kant is het niet nodig en hoeft het niet leidend te zijn. Ook de leeftijden dichtbij elkaar snap ik erg goed, ik kom uit een gezin waarbij de andere kinderen behoorlijk wat ouder zijn. Daar merk ik nu amper wat van maar in mijn kinder- en tienerjaren des te meer. Ik heb dat zelf nooit als vervelend gezien trouwens, af en toe hooguit jammer als mijn zus niet met mij wilde ‘spelen’ omdat zij daar te oud voor was. Maar ik denk dat je dat blijft houden, ook al zit er maar een jaar of twee tussen het kroost. Want met je jongere broertje of zusje spelen is alleen leuk en handig als de oudste daar echt zin in heeft en anders is het sowieso jammerdebammer en zó niet cool.

Waarschijnlijk krijg ik als reactie op dit artikel veel verschillende verhalen van moeders die diverse gezinnen hebben en er voor elk gezin wat te zeggen is. Of verhalen van bezoekers die zelf uit allerlei familie-exemplaren komen en de een het wel een probleem vond hoe het was en de ander niet. Ik vond het bijvoorbeeld niet erg dat mijn broer en zus ouder zijn, een ander zal wellicht zeggen dat écht niet leuk te hebben gevonden. Boris heeft een broer met wie hij ook echt zijn hele leven vriendjes was en is, juist vanwege het feit dat zij zo dicht bij elkaar zitten qua leeftijd. Maar ook, en dat weet ik wel zeker, omdat zij beide hetzelfde geslacht hebben én verschrikkelijk op elkaar lijken qua karakter en gevoel voor humor.

Maar, belangrijker, hoe zit het met ons? De vraag natuurlijk in dit artikel! Zouden wij überhaupt een tweede willen? ‘Vroeger’ had ik sowieso meteen gezegd ‘JA!’ omdat ik mij niet voor kon stellen er ‘maar’ eentje te krijgen. Nee, als ik mijzelf de gedachte van een gezin toeliet dan zag ik meerdere kinderen voor mij. Hoe is dat nu? Misschien is dat idee, het idee dat wij er eigenlijk altijd twee hebben gewild, nog steeds levend. Maar wel meer in theorie dan dat wij daar echt nu naar uit kijken. Juist omdat wij dat altijd hebben gedacht en ook hebben uitgesproken naar elkaar.

Toen wij net verhuisd waren, nu alweer twee jaar geleden, was de wens om een kindje te mogen krijgen énorm groot. Ik stond ermee op, ik ging er mee slapen. Die inmense wens drukte soms op mijn hart als een zwaar gewicht, de gedachte liet mij vrijwel geen minuut los. Ik ademde ‘zwanger willen worden’ vrijwel continu, de hele dag door. Ik droomde over een kindje, over hoe het zou zijn en hoe hij of zij eruit zou zien. Die zeer krachtige wens – voortkomend uit een boel schrikbarende hormonen – werd werkelijkheid en ik heb negen maanden lang op een wolk geleefd bij het idee dat het ‘eindelijk’ zover was. Nu nog steeds hoef ik maar naar Fos te kijken om te beseffen hoe gezegend en gelukkig ik ben met zijn komst. Een gezond, sterk, grappig, slim, lief, beweeglijk en prachtig kereltje is het resultaat van die wens en wij hebben het geluk gehad dat hij uitgekomen is.

Voordat ik die explosie van hormonen had was die wens er niet. In theorie wel; ‘ooit worden wij ouders, hoe fantastisch mooi zal dat zijn!’. Maar Boris en ik zijn niet voor niks al een behoorlijk aantal jaren bij elkaar geweest voordat ik het balletje van een kindje opgooide; die wens was er in theorie maar absoluut niet om in praktijk te brengen. Boris en ik waren te graag samen en er was (en is..) weinig affiniteit met kinderen. Ik kreeg wel eens rammelden eierstokken bij het ruiken van zo’n bol wondertje maar meer ook niet.

Omdat ik weet hoe ik in elkaar zit kan ik voor nu heel duidelijk zeggen dat er nog geen tweede komt. Dat kan, gezien mijn karakter, snel veranderen maar nu, d.d. 10-12-2016, is die wens er niet. Ik weet namelijk dat als er weer een tweede komt, dit het resultaat is van diezelfde bom aan hormonen en die intense wens voor een babytje. Pas als ik weer weken of maanden achtereen het idee van een Tweede Uk niet meer los kan laten en datzelfde idee mijn zuurstof is, zal er naar gehandeld worden.

Ons leven met Fos is ontzettend rijk, wij zijn ook de koning te rijk met zijn aanwezigheid. Wij voelen ons – voor nu – compleet, alsof de puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen. Zo voelde wij ons ook na ons huwelijk, alsvorens er een wens kwam naar een kindje en er een ‘gemis’ ontstond. Misschien krijgen wij die gedachte dat er iets mist wel of misschien niet. Het kan zijn dat ik volgend jaar wellicht weer zwanger ben (als je alles zelf onder controle hebt dan he, lees bovenstaande disclaimer) maar het zou ook heel goed kunnen van niet.

Wij hebben sowieso nooit de wens gehad om Eerste Uk en een eventuele Tweede Uk dicht op elkaar te krijgen. Wat ons betreft mag er zeker wel een aantal jaren tussen zitten. Als de een naar de basisschool gaat en de andere zich aandient vind ik dat helemaal prima, lekker praktisch ook. Ik kan mij nu volledig storten op Fos en werkelijk van elke seconde genieten. Daarnaast hebben wij beide ook nog best een druk leven en wil ik geen ruimte maken voor een nieuw familielid. Het idee dat ik de eerste drie maanden opnieuw moet doen.. Poeh! Nee, zoiets overleef je mentaal alleen als je het ook écht heel graag wilt, dan is dat een helende pleister op de slapeloze nachten. Je bent dan zó blij met de komst van je kind dat al het gedoe, gepoep, gespuug en gezeik eromheen het absoluut waard is. Nu is dat simpelweg niet zo, nog niet.

Mocht er sprake zijn van een ongeplande verrassing, dan is die verrassing zéér welkom, dat absoluut. Dan moet het gewoon zo lopen!

En ik weet dat het cliché is maar ik kan mij niet voorstellen dat ik net zoveel van Tweede Uk houd als dat ik doe van Eerste Uk.. Hoe dan?! Heb ik zoveel liefde nog in mij? Ik weet dat veel vrouwen zichzelf dit hebben afgevraagd en ook dat dit inderdaad zo blijkt te zijn; je hebt genoeg liefde in je om te geven aan nog een kindje. Bijzonder vind ik dat. Alsnog hoop ik wel dat ik ooit nog een kindje mag dragen, misschien wel een kindje succesvol borstvoeding mag geven en ‘fouten’ niet hoef te herhalen omdat ik wijzer ben en meer ervaring heb.

‘De eerste is als een pannenkoek, die mislukt altijd’. Dat zeggen ze toch? Nou, ik geniet nog even van mijn heerlijk perfecte pannenkoekje, zeker nu die slaapt en ik een momentje voor mijzelf heb.

Liefs,

Elise Joanne