Zwangerschap & Moederschap

Zwanger zijn is fantastisch, zwanger zijn is geweldig, zwangerschap is zo’n rijke ervaring dat ik er, als ik er lang over na denk, helemaal mal van word. Maar, het was geen kattenpis en er waren momenten dat ik het moeilijk had en zwanger zijn ook zwaar vond. Natuurlijk boeit dat niet want ach, je bent zwanger (!) en je krijgt een kindje. Maar he, die liefdevolle hormonen schakel ik even uit voor dit artikel want je zwangerschap afsluiten met een artikel waarin je je zwangerschap ophemelt en een beetje afzeikt is gewoon nodig op een blog. Binnenkort het mooie artikel, nu het – neem het met een korrel zout! – artikel. Kijk je mee?

Waggelen - Elisejoanne.nl

♥Vanaf week 20 begon ik te waggelen als een pinguïn. Aandoenlijk hoor, maar absoluut niet charmant. Alsof ik telkens moest poepen en ik infantiele trekjes had gekregen.

♥Die verrekte maagzuur die vrijwel na elke maaltijd op kwam zetten ná week 18. Oef, niet grappig hoor!

♥Die verschrikkelijke misselijkheid tot week 14 en sporadisch in de weken erna. Dat vond ik denk ik nog wel het meest zwaar! Hoewel die bekkenpijn ook niet mis is. Is mijn schaambot de enige bij wie die constant in de fik lijkt te staan?

♥Mijn eigen schoenen niet fatsoenlijk uit en aan kunnen doen na week 20. Ja, zo vroeg had ik daar al moeite mee. Rond week 17 begon Boris al met mijn teennagels te knippen. Lieverd is het ook. Oh, en dan hebben wij het nog niet gehad over het oerwoud op de benen en down under bijhouden. Onbegonnen werk, ik zeg het je.

Scheren - Elisejoanne.nl

♥Omkieperen als ik even niet vast op mijn benen stond. Ik moest echt even wennen dat meer volume had aan de voorkant van mijn lijf.

♥Tepels als salami-schijven. Sorry not sorry for sharing that..

♥De kilo’s. Die dikke buik is meer dan welkom (nou..), de bijbehorende getalletjes niet. Is effe een dingetje om ineens een getal te zien wat ik nog nooit voor mogelijk had gehouden óóit te zien! Maar he, alsnog mag ik er niet over klagen maar ik vind het niet erg dat ik straks weer richting mijn oude gewicht ga. En ja, dat ga ik.

image19 (2)

♥Ik ben altijd al emotioneel labiel geweest maar sinds die zwangerschap.. Ik huil om ALLES! Werkelijk de meest stomme reclame, de meest suffe grapjes, Boris zijn blikken, Pinda’s schopjes, een liedje van geen betekenis op de radio.. Het houd niet op! Niet vanzelf..

♥Het straks weer fatsoenlijk kunnen poepen. Ooh, wat heb ik dat gemist! Keihard werken voor drie magere keutels is écht niet satisfying. En weet je; niet poepen zorgt er ook voor dat je je zó verschrikkelijk vervelend kan voelen, obstipatie is echt geen grapje.

♥Wanneer ik wil omdraaien in bed dat ik mijzelf (en Boris) wakker maak omdat ik zo rond en log ben dat ik de wereld laat schudden door die handeling.

♥Scheetjes laten op ongepaste momenten. Oh, en boeren zonder reden. Ik heb mijn lijf gewoon niet meer onder controle! Ik voel mij echt amper vrouw in dit zeer vrouwelijke lijf. Het is dubbel, zó dubbel.

Hormonen - Elisejoanne.nl

♥Dat constante geplas van mij de hele tijd. Oh jongens toch, ik hoef maar te kijken naar een kraan, een glas water of de douche maar te horen gaan en mijn blaas zorgt er voor dat ik spontaan incontinent wordt. Nou, mijn blaas niet alleen, Pinda vind het een leuk speeltje om tegenaan te trappen als die vol is. En als je dan je dikke kont van de bank hebt gehezen om die ultieme verlichting te zoeken, dan pers je er welgeteld vijf hele druppels uit. Zó niet de moeite waard. En het vervelende? Een kwartier later mag ik weer voor waarschijnlijk de helft minder.

♥Ik zou het fijn vinden mijn lichaam weer terug te hebben. Gewoon strakjes te kunnen genieten van het kleine wonder dat in mij heeft gezeten met een lichaam dat weer relatief normaal werkt en gedraagt. Zou fijn zijn!

♥Slapeloze nachten.. Vooral in het derde trimester gingen mijn hormonen écht los! Ik viel als een blok in slaap om rond een uur of 2 *Ping!* klaarwakker te zijn en echt niet verder te kunnen slapen. Nu mag ik niet klagen want ik kan in de middag dit inhalen indien ik daar behoefte aan heb, ik werk immers thuis. Alsnog werd ik er niet gelukkig van. Wél was ik héél productief in de nachten. Deze zinnen, degene die je nu leest? Geschreven om vier uur in de ochtend. Moet kunnen.

Ach, alles is behapbaar en alles is het ZÓ waard. Maar een blog zonder een zeik-artikel zoals deze is eigenlijk niet compleet.

Vertel, wat mis of ga je absoluut niet missen aan je zwangerschap? Vertel het mij in de comments!

Liefs,

Elise Joanne

Vandaag hoogstwaarschijnlijk de één na laatste zwangerschapsdagboek-aflevering met dikke buik! De volgende keer zal ik namelijk alweer 39 weken zwanger zijn en wanneer de video online komt zelfs al bijna 41 weken. Dan ga ik het hebben over de allerlaatste loodjes maar vandaag nog even van alles en nog wat wánt ik beantwoord vragen die jullie hebben gesteld! Ik durf mij zelfs te branden aan de vraag of ik voor borst- of flesvoeding wil gaan geven. Kijk je mee naar mijn Zwangschapsdagboek Week 37 – Zwangerschap Q&A #2?

Ik beantwoord de volgende vragen:

♥Ondanks dat je veel (ongevraagd) advies krijgt, van wie neem je wél heel gemakkelijk advies aan omdat je die persoon vertrouwt?
♥Welke aspecten uit je eigen opvoeding zou je graag je eigen kindje meegeven en ben je van plan in de praktijk te brengen?
♥Wat is het eerste uitstapje wat je graag wilt ondernemen met Boris en de baby?
♥Dé vraag der vragen; wil je borst- of flesvoeding gaan geven?
♥Wil je een natuurlijke vaginale bevalling of wil je een keizersnede?

Bedankt voor het vragen stellen! Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto’s week 36 – 37 & 38

Buikfoto Elisejoanne.nl Week 36

Week 36

Buikfoto Elisejoanne.nl Week 36

Week 36

Buikfoto Elisejoanne.nl Week 37

Week 37

Liefs,

Elise Joanne

IMG_6594

Vandaag gaan wij door met nummertje 7 uit de reeks ‘Goede voorbereiding’. Onderhand is het gewoon een rubriek geworden waarin ik graag andermans verhalen deel en ik zie aan de bezoekersaantallen dat ook jullie dit graag lezen! Gelukkig want vandaag komt er iemand aan het woord voor wie ik veel bewondering heb en een vrouw die ik ontzettend graag mag; Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit.nl. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit. De columns van deze vrouw volgde ik religieus toen ik zwanger wilde worden van Pinda op de site van Shirley. Toen ik daar had dat ze zelf ook schreef voor haar eigen blog en later samen met een vriendin over allerlei praktische zaken, is zij onderdeel geworden van mijn vaste blogrondje. En ik mag Betty ook gewoon erg graag, haha.

♥Betty 

Mijn moeder heeft me haar bevallingsverhaal wel eens verteld. Van urenlange, heftige weeën tot uiteindelijk een vacuümverlossing. Zonder dat ze daar raar over deed, klonk het me altijd enorm naar in de oren. Ik hoopte dat ik nooit in haar schoenen zou staan. Tijdens mijn zwangerschap – die van een leien dakje liep – was ik ervan overtuigd geraakt dat ik, als het moment daar zou zijn, een supermakkelijke bevalling zou krijgen. Zo eentje waarbij de verloskundige na drie buikkrampjes al acht centimeter ontsluiting constateert. Jammer voor mij verliep dat toch anders en kwam de bevalling van mijn moeder dicht in de buurt.

Op 15 september, één dag voor mijn uitgerekende datum, voelde ik me een beetje naar, alsof ik griep zou krijgen. Tot dat moment had ik me kiplekker gevoeld. Ik ging ‘s middags even naar bed om een dutje te doen en toen ik wakker werd, voelde ik me misschien nog wel beroerder. Mijn man – Maran – besloot rond etenstijd naar de snackbar te gaan om ons avondeten te scoren. Toen hij weg was, voelde ik op het toilet dat ik ‘de slijmprop’ was verloren. Ik zal dat verder niet nader toelichten. Stap één was gezet, en hoewel ik wist dat de bevalling nog best een week op zich kon laten wachten, was ik blij met deze ontwikkeling. Die deelde ik uiteraard meteen via Whatsapp met mijn vriendinnen. Terwijl ik aan het typen was, voelde ik nog iets ‘stromen’. Wederom geen details, maar op het toilet bedacht ik dat dit misschien wel eens mijn gebroken vliezen konden zijn. Ik begon te stuiteren van enthousiasme, pakte met een prop toiletpapier tussen mijn benen een glas om het vocht in op te vangen. En toen zag ik het al snel: helder vruchtwater met wat witte vlokjes er in. Het zag er goed uit!

IMG_0992

Toen Maran thuis was en het nieuws hoorde, was hij net zo enthousiast als ik. Hij gebaarde me snel in een leeg bad te gaan zitten, om daar ongestoord te kunnen eten. Hij zou ondertussen wel achter me aan dweilen. In de badkamer (ik half naakt in een leeg bad, hij ernaast) hebben we heel hard gelachen om dit rare scenario en ondertussen hebben we onze ouders en de verloskundige op de hoogte gebracht van het laatste nieuws. Na het eten voelde ik al vrij snel wat lichte weeën. We waren begonnen!

Rond 12 uur ‘s avonds werden de weeën heviger en kwam de verloskundige kijken. Op bed constateerde ze slechts twee centimeter weeën, wat me stiekem enorm tegenviel. Ze raadde ons aan om nog even wat te gaan slapen en zou om vier uur ‘s nachts terugkomen. Ondertussen liet Maran het bad vollopen en zette zijn laptop met Modern Family ernaast. In plaats van lekker ontspannen, raakte ik juist een beetje in paniek van het bad. De pijn van de weeën overviel me en ik was erg bang voor wat er mogelijk nog zou komen. Zou de pijn alleen maar erger worden? Maar dat kon ik helemaal niet aan! Hoe wisten we of alles nog wel goed was met de baby? En wat als er complicaties zouden ontstaan? Ik kon de weeën niet goed opvangen en was tussendoor compleet in de stress. Om twee uur vroeg ik Maran de verloskundige nogmaals te bellen. Ik wilde naar het ziekenhuis en iedere vorm van pijnbestrijding die er in de aanbieding was.

Gelukkig mochten we meteen komen. Onderweg vroeg ik me af of ik de stijltang wel uit had gedaan (…) dus droeg ik Maran op om de auto om te keren en te gaan kijken. De lieverd deed wat hem werd gevraagd en natuurlijk bleek alles goed te zijn. Onze tweede rit naar het ziekenhuis verliep gelukkig prima. Daar aangekomen werden we al snel naar een verloskamer gereden, waar nu een schamele drie centimeter werd gevoeld. Bovendien werd me verteld dat de anaesthesist nog niet beschikbaar was en dat ik nog een uurtje moest wachten op de ruggenprik. Ondertussen werd ik aangesloten op een CTG-apparaat, waarvan de elastieken band enorm pijnlijk was op mijn gevoelige buik. Met Nim ging gelukkig alles goed, wat een enorme opluchting voor mij was.

Ruim twee uur later was er nog niemand aan mijn bed geweest om de pijn enigszins weg te kunnen nemen, dus nadat ik op een gegeven moment ook mijn snackbar-maaltijd weer terug had zien komen (sorry), smeekte ik de verloskundige iets voor me te verzinnen. Ze betastte me wederom en voelde deze keer vijf centimeter ontsluiting. Ik zou, als ik dat zou willen, ook Remifentanil kunnen krijgen. Een morfinepompje dat de scherpe randjes van de weeën weg zou nemen. Nog voordat ze uitgepraat was, had ik al toestemming gegeven. Als ze op dat moment mijn benen af had willen hakken om de pijn te verlichten, had ik het waarschijnlijk prima gevonden. Nadat er vier keer mis was geprikt, werd het infuus uiteindelijk de vijfde keer toch goed ingebracht en na het eerste pompje voelde ik dat het goed was. De weeën waren nog steeds pijnlijk, maar nu kon ik tussendoor iets meer ontspannen. Ik was ook niet bang meer, kreeg opeens weer vertrouwen in een goede afloop.

IMG_6594

Na ongeveer een uurtje kreeg ik lichte persdrang. De verloskundige voelde weer en bevestigde het: ik zat op negen centimeter, met slechts een heel klein randje te gaan voor volledige ontsluiting. Ze zei wel dat de baby nog ver weg lag en dat het beter was als ik nog even door zou gaan met de persweeën wegzuchten. Dus dat deed ik maar. Maran’s ouders hadden tot op dat moment in het wachtkamertje van het ziekenhuis gezeten en mijn ouders kwamen net aan in het ziekenhuis. Weer een uur later waren mijn persweeën niet meer te stoppen en mocht ik aan de slag. Om kwart over 8 begon het persen en na tien minuten kirde de verloskundige zo enthousiast dat ik dacht dat ik mijn zoon ieder moment in mijn armen zou hebben. Aangemoedigd door haar enthousiasme, perste ik door. Maar steeds zonder resultaat. Om half 10 was er nog geen baby en de moed was me inmiddels in de schoenen gezakt. Bij de verloskundige ook, die moedigde me lang niet meer zo enthousiast aan als eerst. Ze besloot de gynaecoloog erbij te halen voor een knip en… de vacuümpomp. Net als mijn moeder dus.

Rond tien voor tien kwam de gynaecoloog binnen, gaf me snel een handje en ging aan de slag. Met één been zette ze zich af tegen het ziekenhuisbed en met haar armen trok ze zo hard dat ik bang was dat mijn kind onthoofd ter wereld zou komen. Ik keek vol verbazing naar de arts, terwijl ze bleef roepen dat ik ‘naar beneden’ moest kijken. Daar kwam, na al die pijn, dan eindelijk mijn allerliefste ter wereld. Op de uitgerekende datum kwam Nim ter wereld. Toen hij op mijn borst lag, heb ik alleen maar intens gelukkig “wat fijn dat je er bent!” geroepen. Ook deels omdat ik opgelucht was dat de slachtpartij afgelopen was.

IMG_6553

We hebben heerlijk geknuffeld en ik zou dat moment nog wel duizend keer over willen doen, als dat mogelijk was. Wat was ik trots. Op hem, mijn prachtige kind, op mezelf en op Maran, die me zo goed had gesteund. Tijdens het knuffelen werd ik onder begeleiding van twee bouwlampen weer aan elkaar gehecht en eenmaal gedoucht en wel mochten onze ouders ons prachtige ventje komen bewonderen. Het was moeilijk te bevatten wat er allemaal gebeurd was en wetende wat ik nu weet, was ik misschien niet zo in paniek geraakt. Gelukkig is uiteindelijk alles goed gegaan en klopt het cliché. Je bent de pijn zo weer vergeten en je weet waar je het voor hebt gedaan. Inmiddels ben ik zwanger van de tweede en ga ik dus vrijwillig het hele circus een keer herhalen. En het meest vreemde: ik heb er zin in. Kom maar op met die bevalling, als de Remifentanil maar op voorraad is!

Bedankt voor het delen van je mooie verhaal Betty! Dankbaar dat je mee wilde doen aan deze rubriek. Volgende week weer een nieuw verhaal, deze keer van Geertje.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Mega Shoplog Elisejoanne.nl Still

De afgelopen tijd leef ik als een klein kluizenaartje – héérlijk! – en dat betekende dat ik mijn lievelingshobby er nog eens heb bij gepakt genaamd online winkelen. Ik kocht babykleding bij Zara, H&M en Hema, voor mijzelf een aantal nieuwe items bij Loavies, scoorde ik super leuke items voor de babykamer en wist ik de nieuwste collectie van Catrice & Essence al binnen te halen. Al dit laat ik zien in deze heerlijk uitgebreide, ‘gezellige’ shoplog waar alles aan bod komt. Het is veel! En hij bevat echt leuke items al zeg ik ‘t zelf. Kijk je mee?

Alle producten in deze video zijn zelf gekocht :).

De Maxi Cosi ‘zak’ is van Koeka en komt uit de webshop IKenIK.nl.
?c=8397&m=319096&a=145803&t=pi - Mega Shoplog! Make-up - Fashion - Baby Winter 2016 De wasmand is van het merk 3Sprouts en heb ik gekocht bij de webshop grasonderjevoeten.nl. Leuk merk is dit, zeker een aanrader om even naar te loeren. Vooral de versies met het hertje vind ik fantastisch! De Essence All That Greys Collectie is al online gekomen.

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne

 

Ik zag deze TAG voorbij komen op de blog van Bibian en Manon, maar hij is gemaakt door Betty. Af en toe vul ik weer eens een populaire TAG in en deze vond ik, nu ik in mijn 37e zwangerschapsweek zit (ik ben vandaag 36 weken en 5 dagen), toch wel toepasselijk. De tijd gaat snel namelijk en wij zijn er bijna! Even kletsen over onze wens, verwachtingen en de zwangerschapstest. Even een keertje geen video waarin ik klets over de babbie (zoals Boris hem ook wel noemt), maar lekker een gewoon artikel. Lees je mee?

DSC_3845

1. Had je al lang een kinderwens voordat je zwanger werd?

Ja, ik heb eigenlijk altijd wel moeder willen worden. Niet het typische ‘zodra het kan dan gaan we ervoor’ – achtige wens maar meer de; ‘na een aantal jaren huwelijk zullen we eens kijken hoe of wat’. Ik heb namelijk nooit het het antwoord MOEDER! gegeven op de vraag wat ik zou willen worden als ik groot ben, dat niet. Maar ja, het hoort zeker bij wat ik voor mijzelf voor ogen had als ik ouder werd. Het verlangen werd vorig jaar zo groot en nu ben ik alweer 8 maanden zwanger.

2. Had je van tevoren verwachtingen over je zwangerschap?

Lastig! Vanwege mijn knieën hadden wij de verwachting dat het lichamelijk sneller zwaar voor mij zou worden en dat blijkt ook inderdaad wel zo te zijn; het extra gewicht wat ik heb is echt wennen voor mijn lijf om met zich mee te dragen. Gelukkig houden mijn knietjes zich nog redelijk goed! Verder.. tja.. ik kon mij in alle eerlijkheid niet echt voorstellen hoe het zou zijn om een kindje te mogen dragen. Geen idee hoe het zou voelen om moeder te mogen worden. Plopjes, schopjes, hormonen etc; allemaal even vreemd voor mij. Ik stond er dus wel vrij blanco in! Wel had ik fantasietjes over een dikke buik waar ik liefkozend over zou aaien en Boris die tegen de Pinda zou praten. En dat is uitgekomen!

Baby Week 20 Elisejoanne.nl - Zwangerschap

3. Wat ging er door je heen toen je een positieve zwangerschapstest in handen kreeg?

Oh jongens toch.. Ik schrok mij helemaal wild! Ja, wij waren al enkele maandjes bezig maar toch.. een positieve test? Ik had het niet durven dromen. Ik was namelijk best angstig (geheel zonder reden) dat ik geen kindje zou kunnen krijgen, dat er iets ‘mis’ was met mij. Het weekend voordat ik de test deed zat ik er mentaal eventjes doorheen; twijfel, angst en een beetje wanhoop sloeg toe.. wat nou als ik nooit een kindje zou mogen krijgen? Die dag was ik zéér emotioneel en lichamelijk behoorlijk ziekkig. Wat bleek? Toen was de innesteling gaande! Maar je snapt dus dat toen ik die test zag ik helemaal van de kaart was; ik viel op mijn knieën en met trillende handen de test onder elke lamp vastgehouden om te checken of ik wel écht een plusje zag. En dat bleek zo te zijn.

Bekendmaking geslacht elisejoanne.nl Still

4. Had je een voorkeur voor een zoon of een dochter?

‘Voorkeur’ is altijd zo’n naar woord vind ik want beide geslachten is welkom in dit huis. Maar toch kan ik mij voorstellen dat iemand ‘voorkeur’ zou hebben. Boris had misschien meer de neiging naar een jongetje maar dat vind ik niet vreemd; meisjes zijn een beetje spannend want dat zijn ‘mini-elise-popjes’.. aldus Boris. Ikzelf had een voorgevoel voor een meisje, enorm sterk. Maar was dat ook mijn voorkeur? Toen ik zó begon te geloven dat het een meisje zou worden neeg ik wel veel meer naar de maillotjes, jurkjes en meer zachte kleuren voor in de babykamer, dat zeker. Maar of dat voorkeur was? Neh. Nu wij weten dat het een jongetje is vind ik dat fantastisch; het voelt goed en ik denk dat dit heel erg bij ons past. Starten met een zoon. Klinkt goed! En ja, stiekem ‘hoop’ ik, dat als wij een tweede mogen krijgen, dit een meisje mag zijn; eentje van elk. Maar een tweede jongetje lijkt mij ook prachtig; een jongens-mama, hoe tof :).

IMG_2239

5. Had je van tevoren al een duidelijk idee over welke babyspulletjes je wilde hebben? Wat heb je daar uiteindelijk van gekocht?

Oef.. Ik wilde gewoon los gaan op leuke babykleertjes, dat was het enige wat ik écht wilde! De vrijheid om de garderobe van dochterlief of zoonlief nog leuker en groter te maken dan die van de ouders bij elkaar. Verder waren er geen specifieke items van merken die ik wilde. Ook omdat wij niet wisten wat er was en welk merk ‘beter’ is. Ik wilde wel een mooie en goede kinderwagen! De eerste keuze viel op een Joolz maar na hem in het echt te hebben gezien vond ik hem minder mooi.. Toen ik de Mutsy kinderwagens zag was ik meteen verkocht; net even iets klassieker dan de Joolz en dat past perfect bij ons! En lekker in een unisex kleur want dat vonden wij praktischer en mooier. Uiteindelijk hebben wij de babykamer die wij wilde; een hele mooie ruimte die met zorg en aandacht is ingericht voor Pinda. Een kamer waar wij graag zijn en waar ik ons kindje echt ‘zie’ liggen.

Buikfoto Elisejoanne.nl Week 36

6. Hoe vind je het om een steeds dikkere buik te krijgen?

LEUK! Oooooh, ik vind het héérlijk om zo lekker rond en zacht te zijn, haha! Mensen die het nu echt kunnen zien; er is geen twijfel over mogelijk dat ik zwanger ben. Fijn! Die fase van ‘ben je nou aangekomen of ben je nou zwanger’ is gelukkig allang voorbij, ik ben reusachtig, haha. Al zag je het vanwege mijn figuur sowieso best snel gelukkig. Het enige wat ik lastig vind is dat de buik ‘in de weg zit’.. Bukken, omrollen in bed, opstaan, schoenen uit doen etc; ik vind het al vanaf week 17 katslastig! Ja, echt. Ik ben het ook gewoon niet gewend om daar wat te hebben dus ik denk dat het ook daar aan ligt. En het is geen zachte massa meer, het is een stevige ronde buik. Van achteren lijk ik nog steeds niet zwanger, haha. En tja, dat je die paar kilo’s ziet aan mijn koppie vind ik niet gek. Uh, volgens mij is dat bij elke vrouw!

7. Had/heb je twijfels en onzekerheden tijdens deze zwangerschap?

Ja. Maar dat lag niet aan Pinda maar aan mij; ik ben een neuroot die het liefst alles in de hand heeft. En dat had ik nu een keertje niet. Ik ga ook om de 2 weken naar de verloskundige toe; vind ik prettiger dan telkens wéken wachten.

image7 (5)

8. Doe je iets om je voor te bereiden op de bevalling?

Ja, een bezoekje aan de voorlichtingsavonden van ons ziekenhuis en onze verloskundigepraktijk zijn inmiddels geweest, alsmede de borstvoedingscursus én wij hebben de bevallingscursus ‘Samen Bevallen’ gevolgd; 8 avonden om je voor te bereiden op de laatste weken, de bevalling en de tijd erna. En ja, samen met Boris; wij doen alles samen in deze zwangerschap, behalve dat ik het kindje in mijn eentje draag ;). Sommige mensen vinden het onprettig of zelfs overdreven (say what now?) om zoveel te willen weten. Ik word daar rustig van en volgens mij is het ‘belangrijkste dat ík mij het meest relaxed voel bij wat ik doe.

9. Waar kijk je heel erg naar uit als je baby er straks is?

Hoe ziet hij eruit? Hoe zal het zijn? Hoe zal hij ruiken? De eerste keer knuffelen, de eerste keer borstvoeding, de eerste keer in bad, de eerste keer zelf de luier aandoen etc. ALLES! Spannend..

image4 (2)

Hormonen

10. Valt de zwangerschap je tot nu toe mee of tegen?

Mee én tegen. Soort van. Ik had niet echt verwachtingen dus dan neem je alles zoals het komt, lekker makkelijk. Maar ik vind zwanger zijn best pittig. De misselijkheid, de maagzuur, de krampen, de ongemakken etc. Het is niet makkelijk vind ik, dat zeker niet. Wellicht voor sommige vrouwen wel maar af en toe vond ik het behoorlijk vermoeiend. Maar aan de andere kant; als het daar nou bij blijft.. Ik mag best zeggen dat mijn zwangerschap niet loeizwaar is geweest en ik heb ook echt heerlijk genoten van heel veel dingen, zelfs van de minder leuke symptomen. Het is meer dat ik ‘zwanger zijn’ geen wandelingetje in het park vind. Ook omdat het mentaal gewoon behoorlijk veel van je vraagt. Maar ik heb echt een zwangerschap uit het boekje gehad (met dus alle leuke en minder leuke kanten) en uiteindelijk ging wel alles vrij voorbeeldig. Over de gezondheid van Pinda hebben wij gelukkig geen dag hoeven twijfelen, alles werd al snel duidelijk helemaal okay te zijn. Ja, ik zou het zeker weer opnieuw willen doen als dat ons gegeven is!

Zo, dat waren de vragen en mijn antwoorden! Vind jij hem leuk om over te nemen? Gerust doen! De TAG is dus gemaakt door Betty; even haar erbij vermelden!

Liefs,

Elise Joanne

Er zijn weer twee weken voorbij gevlogen (ja, ook ik vind dat nu écht) en het is tijd geworden om de vluchttas klaar te zetten. Zelfs al beval je niet in het ziekenhuis maar is het je wens thuis deze daad te verrichten, dan is het alsnog handig een tas te pakken. Ik klets je bij over hoe het nu gaat en laat de inhoud zien van mijn koffertje voor de bevalling. En eigenlijk is dat best een persoonlijk iets kwam ik achter! Ook laat ik het pakje zien wat Pinda waarschijnlijk voor de eerste keer aan gaat hebben, dat was bijzonder om uit te zoeken. Kijk je mee naar Zwangerschapsdagboek Week 35 – De ‘Vluchttas’?

Voor de volgende video – en dit is sowieso de één na laatste update van mij met een bolle buik achter de camera! – wil ik graag weer een Question & Answers video opnemen. De vorige keer was rond de 20 weken en er kwamen zóveel vragen dat het mij leuk leek om het gewoon weer te doen, maar nu het wellicht wat meer te hebben over (toekomstig) moederschap. Heb jij een vraag? Stel die dan gerust hieronder. Waarvoor dank!

Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Het lijstje wat er in mijn vluchttas gaat/zit:

♥Kleding voor mij tijdens bevalling
♥Kleding voor mij ná bevalling
♥Dik paar sokken
♥VoedingsBH
♥Grote onderbroeken
♥Tandenborstel/Tandpasta (zelfde voor Boris)
♥Deo (zelfde voor Boris)
♥Shampoo/conditioner
♥Labello (droge lippen door puffen
♥Créme handen/gezicht
♥Make-up reiniger
♥Mascara/lippenstift etc (indien gewenst)
♥Eten (Zelfde voor boris) – koekreep oid
♥Schoon T-Shirt Boris
♥Detro Energy
♥Kleertjes voor Pinda maat 50 (ziplock zakje)
♥Kleertjes voor Pinda maat 56 (ziplock zakje)
♥Jasje Pinda
♥Maxi Cosi
♥Dekentje/Wrapper
♥Elastiekje voor het haar
♥Kleingeld rolstoel
♥Verzekering/rijbewijs/identificatie/ponskaartje (laatste indien nodig)
♥Camera & Telefoon
♥Opladers voor camera & telefoon
♥Extra SD kaartje
♥Zoogcompressen
♥Tepelcrème (je kan maar beter de situatie voor zijn)
♥Brillendoekjes
♥Slippers
♥Badjas
♥Kraamverband
♥Borstel/kam

♥Buikfoto week 36

Buikfoto Elisejoanne.nl Week 36

Liefs,

Elise Joanne

Sunseeree KoalaBeautyMama #2

Mijn eigen bevalling begint er nu echt aan te komen en dat betekent dus dat ik lekker doorga met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Want het is wat om als je vrouw je persoonlijke bevallingsverhaal te delen, en ik ben elke vrouw enorm dankbaar. Vandaar is het mijn eer om het woord te geven aan de prachtige blogger Sunseeree van KoalaBeautyMama, die moeder is van twee schoonheden van kinderen. Ze vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Sunseeree van KoalaBeautyMama

De bevalling.. Iets waar ik snel aan moest denken, zodra ik wist dat ik zwanger was. What go’s in, must come out right?! O god, ik werd eerlijk gezegd wel een beetje zenuwachtig door de gedachte, want hoe moet een hele baby nou door dat gat heen? Ja, natuurlijk moet dat wel lukken. Daar is een vrouwenlichaam ten slotte voor gemaakt toch? Ik probeerde mezelf niet druk te maken en mijn gedachtes een beetje op nul te zetten.

Normaal gesproken ben ik een control freak. Echter heb je met een bevalling weinig controle. Je kan je het wel voorstellen en enigszins voorbereiden, maar als het moment daar is, dan is het go with the flow. Bij ons eerste kindje dacht ik dat het fijn was om in bad te bevallen. In Breda hadden ze een prachtige grote kamer met een gigantisch bad. Ja, daar zag ik mezelf al in liggen. Blijkbaar zou het voor de baby een prettige overgang zijn door het warme water. Daarnaast zou het warme water mij helpen te ontspannen en zou ik minder kans hebben tot uitscheuren. Nou, perfect! Doen we..

M

Ik weet niet meer echt waarom, maar ik koos ervoor om zonder pijnbestrijding te bevallen. In dat bad dus. Als ik dat wel wilde, moest ik naar een andere afdeling en ergens (besef ik nu pas), vond ik die kamer gewoon heel mooi. Stom he.. Anyway, mijn voorweeën begonnen die dag rond 04:30 uur ‘s ochtends. De verloskundige kwam het in de middag even checken, maar zij zei dat het gerust nog een tijd of zelfs dagen kon duren. Die avond zat ik rond 19:00 uur aan tafel te janken van de pijn. Dit was niet leuk. De aanstaande vader zat me radeloos aan te staren. Tja, wat moet je dan he? De pijn was niet te doen. Op het randje van ons bed zat ik de weeën weg te puffen. Uiteindelijk mocht ik rond 02:30 uur naar het ziekenhuis naar het geboortecentrum. Lees: een helse rit om middennacht met mega buikpijn over hobbels heen rijden. Eenmaal aangekomen was die stomme band van de rolstoel lek. Wat gedoe. Eenmaal in de kamer, mocht deze walvis zich uitkleden en in het “heerlijke” bad zitten. Nou, verschrikkelijk! Niet aan te raden. Ik had het koud, gleed de hele tijd weg, had geen grip in het water en wist gewoon geen houding aan te nemen. Ondertussen zag je soms wat bloedpropjes en weet ik veel wat het was ronddrijven. Best smerig, niet leuk en ik wilde eruit. Ik mocht op bed gaan liggen.

Ik was de hele dag en nacht al op en van mijn energie was weinig over. In bed voelde ik ontzettend veel pijn en kon ik niet helder nadenken. Volgens mij was het al te laat voor pijnbestrijding en besloot ik gewoon door te zetten. De hele bevalling hield ik mijn ogen dicht en keerde ik in mijn eigen wereld. Blijkbaar zag dit er grappig uit, want door een kiertje zag ik Mike (de papa) stiekem lachen. Wacht maar, ik krijg jou nog wel dacht ik. Er kwam maar geen einde aan. Ik dacht: dit doe ik dus NOOIT MEER! Sorry Ayumi, jij zal nooit een broertje of zusje krijgen.

Opeens ging mijn lichaam haar eigen gang en voelde ik druk naar beneden. Ik schreeuwde, riep om hulp, vroeg om god (terwijl ik niet gelovig ben) en schelde erop los. Ik moest mijn eigen benen vasthouden en proberen te persen. Nou, dit ging voor geen meter. De verloskundige heeft mij uiteindelijk op een baarkruk gezet en daar ben ik bevallen. Het was prettig, omdat ik de druk meehad vanwege de natuurlijk zithouding. De weeën voelde ik, maar het luchtte ontzettend op dat ik mee mocht persen. Van onderen voelde het alsof het in de fik stond. Ik was bang om krachtig te persen vanwege het uitscheuren. Ik kon niet meer. De verloskundige dreigde mij terug op bed te zetten en in te knippen of ik moest nu mijn best gaan doen met persen. Hell no! Mijn laatste kracht haalde ik letterlijk uit mijn tenen en opeens was de pijn weg.

Ik deed mijn ogen open en volgde een strengel waar aan het uiteinde een baby aan vastzat. EEN BABY! Dat had ik net eruit geperst! Ongelooflijk. Onze dochter Ayumi is op 25-08-2012 geboren om 07:07 uur in kamer 7. Toevallig is 7 ook ons geluksgetal.

Ik was zo uitgeput en eerlijk gezegd best geschrokken van alles, dat ik weinig kon uitbrengen. Ik ben terug op bed gaan liggen en de trotse kersverse vader mocht de navelstreng doorknippen. Hij mocht haar ook als eerste vasthouden. Niet dat ik haar niet wilde vasthouden, maar ik besefte nog niet echt wat er allemaal gebeurd was. Zonder aankondiging zag ik in een flits dat ik een spuit in mijn been kreeg en ik moest zachtjes meepersen voor de placenta. Ik hoefde de placenta niet perse te zien, maar hij werd toch uitgebreid voor mijn neus gedemonstreerd door de verpleegkundige. Een groot paars ding waar ons kindje in gewoond had. Het idee was mooi hoor, maar het zag er gewoon vies uit.

Sunseeree KoalaBeautyMama #3

Eenmaal bijgekomen hield ik met trots onze dochter vast en hapte ze eigenlijk gelijk naar mijn borst voor melk. Heel schattig om te zien. Het voelde heel natuurlijk. Helaas kon ik achteraf niet zelfstandig plassen en heb ik voor 2 weken een katheter moeten dragen. Mijn blaas was zwaar uitgerekt en moest herstellen. De bevalling was alles behalve wat ik ervan verwacht had. Heel cliché, het was het allemaal waard geweest! Elke bevalling is weer anders. Zo was ik bij de eerste dag en nacht bezig met bevallen terwijl ik ons zoontje binnen 3 minuten eruit had geperst. Ons tweede kindje heb ik ZELF uit mij getrokken en op mijn borst gelegd. Bizar toch?

Wat een prachtig en bijzonder verhaal Sunseeree, bedankt voor het delen daarvan! Volgende keer het woord aan de – in mijn ogen – moeder der moeders; de lieve Betty.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne