Zwangerschap & Moederschap

Goedemorgen! Vandaag ben ik alweer 32 weken zwanger, tijd om terug te kijken naar de afgelopen twee weken. Ik kreeg met 30 weken één van de twee extra groei-echo’s en daar heb ik het vandaag over en ik laat wat beelden zien van onze lieve Pinda. Het is een gezellige kletsvideo geworden. Kijk je mee naar een nieuwe Zwangerschapsdagboek?

Waarom ik de extra echo kreeg en hoe het met Pinda gaat vertel ik in de video!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Inmiddels de 12.000 Youtube abonnees bereikt, waarvoor dank! <3

♥Buikfoto Week 32 

Buikfoto Elisejoanne.nl week 32.2

Liefs,

Elise Joanne

 

Het súper leuk dat de bevallingsverhalen van vriendinnen en collega’s zo goed worden ontvangen! Ik ga dan ook gewoon door met het plaatsen van het volgende verhaal, van de lieve Manon wiens blog LittleWonderWorld is religieus volg sinds mijn eigen wens om een kindje te mogen krijgen. Manon kijkt met een positief gevoel terug op haar bevalling, maar ook dit is er eentje die niet standaard is. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag ga ik verder met Manon van LittleWonderWorld! Manon en Bibian runnen samen LWW, hebben bij elkaar drie prachtige kinderen en ik kijk vrijwel elke dag met veel plezier op hun blog. Deze lieve vrouwen zijn eerlijk, nuchter en heerlijk ‘normaal’.

Manon

zwangerboekje1

Woensdag 19 november, 6 uur ’s morgens. Ik was op dat moment 39 weken en 5 dagen zwanger.

Ik werd wakker van vage buikpijntjes. Ik herkende het niet en dacht er niet zoveel bij na. Totdat de buikpijntjes kwamen en weer weggingen, zou het? Nee toch! Ik stuurde mijn beste vriendin Bibian een berichtje met de melding dat ik steeds buikpijn had. Ze hielp mij herinneren dat het oefenweeën konden zijn en ik had geleerd op zwangerschapsyoga dat oefenweeën vaak wegtrekken als je onder een warme douche ging zitten. Ik maakte mijn vriend wakker en die sprong meteen op om de douche aan te zetten. Eenmaal onder de douche kreeg ik het ijskoud en de krampen in mijn buik gingen niet weg. Mijn vriend deed het bad voor mij aan en hielp mij in bad. Hij had ondertussen de weeëntimer aangezet op zijn telefoon en ik moest zeggen wanneer de buikpijn begon en weer wegging. Hij zat naast mij op de badrand en mijn krampen werden steeds iets pijnlijker, wel draaglijk hoor! Het was 07:45u en op de weeëntimer app was te zien dat mijn weeën, want dat waren de krampen dus, al om de 2-3 minuten kwamen. Mijn vriend wilde de verloskundige bellen maar ik vond dat onzin: ze zijn pas om 08:00u open en ik wilde wachten totdat er iemand op de praktijk was. Om 8 uur belde mijn vriend en om kwart voor 9 was de verloskundige er.

bevalling1

Ik moest op bed gaan liggen en ze ging voelen hoever ik was. Ik vond dat wel eng, ik had namelijk nog nooit een inwendige echo of een inwendig onderzoek gehad dus een vreemde hand die ging voelen vond ik een naar idee. Ze stelde me gerust dat ik moest aangeven als een wee afgelopen was, dan zou ze naar binnen gaan. Ze deed heel voorzichtig en door het glijmiddel wat ze gebruikte deed het geen zeer. Ik had al 2 cm ontsluiting en hoe het er uitzag gingen de weeën goed. Ze zei dat ze rond 10:30u weer terugkwam en dat ik het goed deed.

Ik bedacht me dat ik wel wat moest gaan eten als ik vandaag zou bevallen dus mijn vriend maakte een wit broodje met Nutella. Na 1 hap riep ik dat hij een emmer moest pakken en hij was net op tijd… Oké, overgeven hoort bij het eerste deel van de bevalling had ik geleerd dus dit ging “goed”, maar spugen tegelijk met een wee was niet zo’n pretje kan ik je vertellen! Ik zuchtte de weeën goed weg met behulp van mijn yoga-dingen die ik geleerd had en om half 11 stond de verloskundige weer op de stoep. Ik had 4 cm ontsluiting! Ze vroeg me of ik nog thuis wilde blijven of dat we alvast naar het ziekenhuis wilden gaan (ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen, er was geen reden toe maar voor mijn eigen rust). Ik wilde naar het ziekenhuis dus we pakten de boel in en ondertussen belde mijn vriend onze ouders dat het begonnen was.

De rit in de auto was niet zo prettig maar eenmaal in het ziekenhuis ging het wel weer. Ik had een kamer met een bad (wat ik ook aan gaf graag te willen) en ze liet het bad vollopen voor mij. Samen met mijn vriend en mijn lieve verloskundige heb ik de weeën in het warme water weg gezucht. Het was pijnlijk maar ik had het onder controle. Na een poosje moest ik uit bad komen want ze wilde kijken hoever ik was. Afdrogen en aankleden met pauzes om de weeën weg te puffen is ook weer een ervaring hoor! Ik lag op het bed en ik had zo’n 5-6 cm. Ik ging helemaal prima vertelde ze me: één cm per uur is hartstikke gemiddeld voor een eerste.

Daarna werd het zwaarder. Ik wilde zo graag zonder pijnstillers bevallen omdat ik als de dood ben voor een ruggenprik. Mijn vriend en mijn verloskundige wisten dit en toen ik in paniek raakte stelden ze me gerust. “Wat wil je dan Manon? Zeg het maar…” Ik wist het niet. Ze vertelde me dat als ik nu zou kiezen voor pijnstilling dat ik dan een ruggenprik zou krijgen want het was nog te vroeg voor een pompje remifentanil. “Nee, nee ik wil geen ruggenprik!” Ze zei: “Ik ga je helpen, je doet het hartstikke goed en dan kunnen we over een uur alsnog kijken hoever je bent en dan kan je zo’n pompje krijgen als je wil.” Oké, goeie deal. Een uur later voelde ze en ik zat op 8 cm. Ze vertelde dat ze mijn vliezen ging breken. Hop, die werden gebroken (niks van gevoeld, doet geen pijn) en daarna zei ze: “Zo, en nu krijg je ook geen pompje meer want het is te laat.” Haha, heel gemeen toentertijd maar ik ben zo dankbaar dat ze me over de streep getrokken heeft om het zonder te doen want dat wilde ik super graag.

geboren1

Rond 9-10cm kreeg ik al een beetje het gevoel alsof ik moest poepen (ja sorry maar zo voelt het). Ik mocht nog niet persen want ik had nog geen 10 cm. Ik moest maar op mijn linkerzij gaan liggen en de persweeën weg puffen. ON-MO-GE-LIJK!

Eindelijk had ik 10 cm en mocht ik toegeven aan de persweeën: HEERLIJK! Ik perste goed volgens de verloskundige en verpleegster die er bij was gekomen om te helpen. Het was toen ongeveer 15:45u. Ik was een half uur bezig met persen (wat ik wel eng vond maar ook een soort van opluchting: hij is er bijna!).

Ik werd aan de CTG gelegd om de baby in de gaten te houden. Dit werkte niet goed en een verpleegster en gynaecoloog kwamen toen ineens de kamer op en een van de 2 kwam voor me staan en vertelde dat ze het hartje van de baby niet konden monitoren dus dat ze even een draadje op ZIJN hoofdje gingen bevestigen. Hoe dan??? dacht ik. Ze brachten een buisje in en maakten met een naaldje een draadje op het hoofdje van mijn zoontje vast. Wederom niks van gevoeld want die weeën waren zo heftig op dat moment dat alles in het niet valt daarbij.

De hartslag van mijn zoontje ging tijdens een wee telkens erg omlaag. Dit was niet zo goed en ze gingen bloed afnemen bij hem (weer HOE DAN???). Ze schrapen een beetje over het hoofdje van de baby en hier komt bloed vanaf, hier konden ze binnen 2 minuten aan zien dat het niet zo goed ging met hem…

De gynaecoloog kwam voor mij staan en vertelde heel kordaat (terwijl ik daar met man en macht die weeën aan het wegzuchten was en ik hield het niet meer) dat ze me een handje gingen helpen: ik kreeg een verdovingspuit daaronder en een knip zodat ze hem konden helpen met geboren worden. Met behulp van de vacuümpomp.

bevalling2

Ik was doodsbang, ik wil dit niet, ja toch wel, mijn baby… Gaat het wel goed met hem?

Mijn vriend en verloskundige stonden bij me terwijl de mensen bezig waren met mij. Ik voelde letterlijk NIKS van de spuit en de knip, de vacuümpomp erin wurmen voelde ik wel maar was meer een gevoel van “even op je tanden bijten”. Ik moest meepersen bij de volgende wee en zij deed haar ding met de pomp (ik had mijn ogen dicht dus ik heb niks gezien). Ze vertelde mij dat het hoofdje “stond” (ja, dat voelde ik, dat hoefde ze me niet te vertellen haha) en dat ik hem bij de volgende perswee zelf eruit kon persen. En daar was hij! Onze kleine Nilo was geboren, om 16:40u op woensdag 19 november 2014 om precies te zijn.

Ze legde hem op mijn buik en hij begon te huilen. Het eerste wat ik riep was: “Hij is er, hij is er, doet hij het wel? Leeft hij?” Tranen van opluchting, tranen van geluk, alles voelde ik op dat moment… Hij was perfect, zo mooi, zo lief en helemaal van ons. Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen en we waren in de zevende hemel.

In het uur daarna kreeg ik een spuit in mijn been om de placenta geboren te laten worden, werd ik weer verdoofd, kreeg ik een paar hechtingen en van dit alles heb ik werkelijk NIKS gevoeld. Ik belde ondertussen zelf mijn ouders en lieve vriendinnetje om het goede nieuws te brengen. Ik ging daarna lekker douchen, deed mijn pyjama aan en we werden naar onze kamer gebracht. We moesten nog een nachtje blijven omdat Nilo met de vacuümpomp geboren was en hier dus een hersenschuddinkje aan over gehouden kon hebben. Mijn vriend mocht gelukkig ook blijven en de volgende dag mochten we als gezinnetje naar huis…

Nu is mijn lieve zoontje al weer 1 jaar oud maar deze dag vergeet ik nooit meer. Het was zo intens, bijzonder, emotioneel en ook heel eng maar ik ben zo trots op mezelf. Ik kan met een heel goed gevoel terugkijken op mijn bevalling en zou het zo allemaal weer doen.

Bedankt Manon voor het delen van je verhaal! Ik vind het een eer dat je mee wilde werken. Volgende keer is het woord aan Saskia! 

Liefs,

Elise Joanne

Privacy en nageslacht - Elisejoanne.nl - httptheconversation.composting-a-childs-life-for-the-world-to-see-is-a-privacy-issue-20887

Afgelopen maanden merk ik dat bezoekers steeds meer nieuwsgierig raken naar de beslissing of ik/wij Pinda gaan laten zien op mijn site of op Social Media. Logisch, je kan nu al best veel van mij ‘zien’ en ons leven nu ik zwanger ben. Maar hoe zit het als ik bevallen ben, het kindje dé naam heeft gekregen en het leven weer voort duurt? Daar is veel nadenken aan vooraf gegaan, want ook dit is voor Boris en mijzelf een belangrijk punt geweest en dat is het nog steeds.

Ik heb natuurlijk een blog en daar verzamelen elke maand zich tienduizenden mensen op. Een groot eer. Een eer waar ik hard voor heb gewerkt de afgelopen 2,5 jaar. Al deze mensen bekijken mijn artikelen, aanschouwen mijn steeds groter wordende buik, weten dat ik last heb van obstipatie en onderhand hoeveel kilo’s ik ben aangekomen. Die keuze heb ik zelf bewust gemaakt of ik dat wilde delen, en ik heb dat ook gedaan omdat het over míj gaat en ik daar niet zo’n problemen mee heb. Daarnaast weet ik hoe leuk het kan zijn om te ‘snuffelen’ in andermans leven en probeer ik daar ook aan tegemoet te komen. Voor een deel.

Maar natuurlijk is er een grens. Die ervaren jullie af en toe als ik geen foto’s publiceer van momenten dan ik bij familie ben. Ik kan namelijk niet op de dolle pof foto’s publiceren van mijn broer/zus en neefje/nichtjes want het is niet mijn hoofd en het zijn niet mijn kinderen. Logisch! Jullie ervaren die grens ook als ik Boris afzijdig houd van Elisejoanne.nl. Ik probeer daar ook een tegemoetkoming in te doen; als ik foto’s publiceer zijn dan ‘mooie’ foto’s en vaak van een deel van hem. De reden daarvoor is altijd geweest dat ik het onnodig vond dat jullie wisten hoe hij eruit zag. Wat had dat voor toegevoegde waarde? De behoefte om aan te horen wat men zou kunnen vinden van het uiterlijk van mijn gekozen partner en liefde voor het leven was ook niet bepaald hoog. Ik wilde niet dat de focus op hem kwam te liggen want dan vond ik simpelweg onnodig. Begrijpelijk toch?

Nu begrijp ik wel, zeker omdat ik een meer persoonlijke insteek in mijn blog heb gekozen in het afgelopen jaar, dat hier en daar er meer vraag naar is. Tijden veranderen, zo simpel is het. Van Boris zullen er af en toe wat foto’s online komen (en zijn onderhand ook online gekomen op Instagram en daar is enthousiast en respectvol op gereageerd, waarvoor dank!). Ook om de druk van de ketel af te halen en een bepaalde nieuwsgierigheid te laten stoppen. Ik wil juist niet dat er zo’n punt van gemaakt wordt en door Boris ‘niet te delen’ gebeurt dat wellicht wel en dat heb ik juist altijd willen vermijden. Ik merk dat de verhouding nu prima ligt!

Van Boris ga ik door naar Pinda, want manlief is één ding, maar zoonlief is weer een niveautje hoger natuurlijk. Ik zie andere mamablogs maar ook vriendinnen hele diverse keuzes maken; helemaal niet delen, af en toe een mooie foto delen,  ‘alles’ delen, gedeelte van het lichaam delen etc. Keuze genoeg! Iedere moeder heeft voor haarzelf – al dan niet in overleg met een aanwezige partner en papa – een keuze gemaakt hoe om te gaan met het publieke oog. En daar heb ik heel goed naar gekeken de afgelopen maanden, ervaringen opgesnorreld en een aantal bloggers gesproken. En ook wij (want ja, in dit geval kan ik niet van alleen ik spreken) hebben daarin een keuze gemaakt.

De naam van Pinda zullen wij delen. Alle namen (dus ook doopnamen) – al dan niet eenmalig. Er zal geen sprake zijn van afkortingen zoals A. of T. Hij heeft een naam en die zullen wij vol trots gebruiken. Hij is echt heel leuk namelijk ;). Maar wel alleen de voornaam na de bekendmaking. En qua foto’s dan? Die zal ik in geringe mate delen. Zeker niet in elke EWP, niet van elke gebeurtenis en ook zal je niet elke week een foto te zien krijgen op IG. Maar als er een foto komt dan kan dat er eentje zijn van zijn volledige hoofdje/lichaam óf een mooie beeld van zijn outfit, handje etc. Want als ik een foto deel wil ik dat dit een ‘mooie’ foto is (jullie snappen wel wat ik daarmee bedoel toch?). Van mijn kant dus geen vieze luier foto’s, gênante filmpjes van zoonlief of afgeknipte koppies. En qua video’s is het eigenlijk simpel; die keuze hoef ik niet te maken! Ik ben geen vlogger en zie Pinda dan ook niet verschijnen op Youtube. Welke keuze ik zou hebben gemaakt weet ik niet. Er zal vast een video komen (ook voor Ouders van Nu) waarin ik het heb over de eerste weken als moeder en dat ik dan een momentje neem om hem te laten zien, dat wel. Maar hoogstwaarschijnlijk laat ik het daar bij of zal het een enkele keer worden herhaald.

Zo, dan weten jullie wat je kan verwachten :). En ik denk dat de keuze héél begrijpelijk is en toch voldoening genoeg moet bieden aan de nieuwsgierige kijker! Want ik ben zelf ook donders nieuwsgierig en snap oprecht de vraag hiernaar. Wij hebben de ‘met mate’ keuze gemaakt.

Wel denk ik dat naar mate Pinda ouder zal worden ik hem minder zal ‘delen’. Mijn site heeft nu een vrij persoonlijke focus omdat het delen van zwangerschap en eerste perikelen als mama erg in trek is, en ík het erg leuk vind om te delen. De interesse en nieuwsgierigheid zal wat minder worden op een gegeven moment en ook ik zal minder over hem gaan schrijven, ik ben/heb immers geen mama-blog. En Pinda zal meer ‘herkenbaar’ worden naar mate hij ouder is, ook een factor om over na te denken.

Natuurlijk ben ik benieuwd hoe bezoekers met kinderen dit doen. Of je nou een blogger bent of niet, wij hebben bijna allemaal te maken met Facebook en Instagram. Wellicht heb je die privé gemaakt of juist openbaar en heb je de keuze gemaakt om een hashtag aan te maken want de liefde voor het kind moet gedeeld worden. Allemaal keuzes! Welke heb jij gemaakt?

Liefs,

Elise Joanne

Er zijn alweer twee weken voorbij, ik ben onderhand 30 weken zwanger! Hoezee, wat een mijlpaal. Als het goed is heb ik gisteren, wanneer deze video online komt de 30-weken groei echo gehad en kan ik binnenkort vertellen dat alles er goed uitziet. Vandaag de video waarin ik 29 weken ben, ik neem je mee naar de verloskundige, praat over mijn slapeloze nachten én show onze pas binnengekomen kinderwagen en box! Een volle video, tien minuten vol dingen om te zien. Kijk je mee?

De box is gekocht bij Babypark en is er eentje uit hun eigen collectie en de kinderwagen is van het merk Mutsy in Industrial Grey (limited edition). Het boxkleed is van Jollein, het witte knuffeltje van Koeka, de zak van LifestyleLouShop en de mobile van Prenatal (waar ook mijn geluidsknuffeltje voor Pinda van is en het grote schaap uit de shoplog foto’s). 

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal. Bedankt voor het kijken en tot in het nieuwe jaar met de nieuwste video over die 30-weken echo!

♥Buikfoto’s Week 30

image5 (3)

image3 (3)

image2 (3)

Liefs,

Elise Joanne

Tijd voor het derde bevallingsverhaal vandaag uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’! Vandaag het woord aan Sanne, een lief vriendinnetje van mij die jullie onderhand waarschijnlijk wel kennen van menig tripjes Amsterdam. Sanne haar bevalling was geen droom, ging niet voorspoedig en daarboven op kreeg ze ook nog eens zeer heftig nieuws over een familielid te horen. Haar verhaal ging viral op Facebook en dat heeft een reden. Kijk je mee?

De ‘Bevallingsverhalen’ komen altijd op vrijdag online maar aangezien dat natuurlijk Eerste Kerstdag is heb ik de rubriek even naar voren gehaald.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Sanne van Laviesagista, een zeer gewaardeerde collega en een ontzettend lieve vriendin wiens advies en raad ik onmeunig veel kan waarderen. Sanne is de fantastische moeder van James en heeft een bevallingsverhaal die ik niet graag na doe.

Sanne

Met-James

Ik was ruim 37 weken zwanger en ik had er zin in, in de bevalling. Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig maar ik keek uit naar het moment dat ik voor het eerst mijn kleine hummel in mijn armen mocht houden. En zijn naam naar de buitenwereld uit mocht spreken.

Ook mijn familie had er zin in. Iedereen keek ernaar uit om ons zoontje en hun neefje, kleinkind, en achterkleinkind te ontmoeten. We waren in jubelstemming en iedereen hield rekening met het scenario dat ze elk moment een bericht konden krijgen dat de kleine man geboren was.

Tot dat ene telefoontje alles veranderde.

Ik weet het nog precies. Waar ik zat, hoe laat het was, welke dag het was en wat ik die dag aan had. Gek he, dat dat soort randzaken je altijd bijblijven.

17.47. Mijn moeder belde. Ik hoorde aan haar stem dat ze probeerde iets ergs op een kalme toon aan mij te vertellen. “Ik ben in het ziekenhuis”. Ze nam een hap adem. Ik wist dat het mis was.

“Ze hebben zojuist lymfeklierkanker ontdekt bij je zusje”.

Mijn maag draaide zich om. Mijn bloed stroomde uit mijn gezicht. Ik voelde het kind in mij een onmogelijke draaipoging doen om de siddering die op dat moment door mijn lichaam ging te ontwijken.

Ik begreep het niet. Of toch wel. Ik wist dat ze die ochtend naar de dokter zouden gaan omdat mijn zusje zo raar hoestte.

Lymfeklierkanker. Mijn lieve, lieve zusje die nog maar 15 jaar was. Dit kon niet waar zijn.

Mijn bevalling leek ineens ver weg. De vrolijke, luchtige stemming waar we met zijn allen in verkeerden veranderde in een grote donderwolk. We leefden tussen hoop en vrees. We gingen van uitslagmoment naar uitslagmoment en van teleurstelling naar teleurstelling.

Ik liep ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Niet om te bevallen, zoals de doktoren elke keer dachten als ik met mijn dikke buik op de vierde verdieping uitstapte. Want ironisch genoeg zat de afdeling kinderoncologie naast de afdeling verloskunde. Maar ik liep daar om mijn zusje bij te staan bij haar chemo’s. Om haar op te peppen als de misselijkheid insloeg, om haar rolstoel voort te duwen, om geschikte mutsjes uit te zoeken voor haar steeds kaler wordende bolletje, om uitslagen af te wachten.

In je hoofd klopte het plaatje niet: het idee dat ik mijn eerste kind zou krijgen en mijn zusje dood- en doodziek was. Het kon gewoon niet waar zijn. Ik werd steeds nerveuzer voor mijn eigen bevalling en de pijntjes die ik al een paar dagen aan het wegzuchten was drongen niet tot mij door.

De tijd kroop voort. Met 39+3 dagen op de teller had ik mijn laatste reguliere check te gaan. Ik kwam de kamer van de verloskundige binnen en ze zag aan mijn gezicht dat het goed mis was. Dat wil zeggen, ik zag aan haar gezicht dat ze wist dat het goed mis was.

Ik kon niet eens een woord uitbrengen. Ik huilde. En ik kon niet meer stoppen. Ik jammerde dat ik niet wist hoe het verder moest. Niet met mijn bevalling, niet met de zorg van mijn aanstaande zoon, ik wist het niet. Ik had al nachten niet geslapen. Ik was op. En ik moest nog een kind op de wereld zetten.

Ook vertelde ik haar dat ik pijn had, krampen in mijn buik. Al dagen achter elkaar.

In een poging mij enigszins gerust te stellen zei de verloskundige dat we een datum voor een inleiding konden prikken. Zodat ik zelf kon bepalen wanneer ik de bevalling in gang wilde zetten. Ter indicatie wilde ze me ter plekke toucheren, om te kijken of er al iets gebeurd was.

sanne bevallen

Op het moment van het touche zag ik haar gezicht vertrekken. En eigenlijk was ik helemaal niet verbaasd over haar constatering. “Sanne, je hebt vier centimeter ontsluiting. Je moet naar het ziekenhuis”. Ik had ineens een verklaring voor de pijn waar ik al dagen mee rondliep… De weeën. Door alle consternatie had ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Wat er daarna gebeurde is in een waas aan me voorbijgegaan. Ik belde mijn vriend, mijn moeder en mijn beste vriendin en werd door de verloskundige naar het ziekenhuis gebracht. Mijn vriend was al gearriveerd. Mijn vliezen werden gebroken en de weeën kwamen in alle heftigheid. Ik vond het puffen moeilijk, had veel pijn en de ontsluiting schoot niet op. Soms raakte ik in paniek.

Mijn moeder kwam rond 21.00 in het ziekenhuis om bij de bevalling te assisteren. Vraag me niet hoe ze het heeft weten op te brengen, want die ochtend zat ze nog bij de chemo van mijn zusje 150 km verderop.

We puften samen, mijn moeder en ik. Mijn moeder was streng maar het hielp. We puften en puften en mijn vriend bracht drinken en natte washandjes en hield mijn lippen vet met vaseline. Ze waren een goed team, mijn moeder en hij.

Toch schoot de ontsluiting niet genoeg op.

Rond 00.00 kreeg ik een ruggenprik. Ik ontspande, de pijn nam af en ik kon tussendoor wat rusten. Rond 02.00 had ik al 10 centimeter ontsluiting. Dat het zo snel zou gaan ineens had niemand verwacht. De ruggenprik werd uitgezet en de weeënopwekkers gingen op de hoogste stand. Het was wachten op de persweeën.

De persweeën bleken niet krachtig genoeg. Na een uur persen raakte ik uitgeput. Na anderhalf uur persen werd besloten mij te verlossen met een vacuümpomp.

De pomp zag er nogal eng uit maar de gynaecoloog verzekerde mij: “Sanne, vijf keer persen en je kindje is er”. Ik deed wat de man zei. Ik perste. En perste. En perste. En perste. En perste. En na precies vijf keer persen en een knip werd er een heel warm, onwerkelijk en glad flubbertje op mijn buik gelegd.

James net geboren

James Lucas Alexander. Ter wereld gekomen op 8 oktober 2014 om 04.17.

Wat er volgde was een explosie van emoties. Het aller, allervreemdste en meest emotionele gevoel is dat moment dat je kind voor het eerst op je buik wordt gelegd. Ik zal het nooit vergeten.

Door alle extreme persoonlijke omstandigheden vond ik het laatste gedeelte van mijn zwangerschap, de bevalling zelf en het eerste gedeelte van het moederschap heel zwaar.

Gelukkig had ik een fijne kraamverzorgster met wie ik alles kon delen. Ze hoefde van mij in huis niet veel te doen; als ik mijn verhaal maar bij haar kwijt kon.

Het echte genieten begon pas toen het ook met mijn zusje weer ietsje beter ging. Het heeft wel tijd nodig gehad, maar uiteindelijk is mijn roze wolk er zeker wel geweest. Al kwam deze dus pas tijden later.

Ik kijk nog steeds met gemengde gevoelens terug op mijn bevalling. Ik had het zo graag anders gedaan. Wilde die sterkte vrouw zijn die met veel pit en doorzettingsvermogen en zonder hulp haar kind op de wereld zou zetten. Maar een bevalling loopt altijd anders dan je van te voren in gedachten had.

Ik snap dat mijn verhaal absoluut geen rozengeur-en-maneschijn versie is, maar rauwe realiteit als gevolg van een aantal bizarre omstandigheden. Dit is dus ook geen exemplarische bevalling, misschien stelt dat je enigszins gerust mocht je door mijn verhaal het toch een beetje benauwd hebben gekregen 😉

Bedankt lieve Sanne, ik waardeer het enorm dat je je verhaal hebt willen delen hier! Volgende keer gaan wij verder, met het verhaal van Manon van Littlewonderworld.

Liefs,

Elise Joanne

avw - Love, Sleep & Play - Help jij mee?

Dit artikel is geschreven in samenwerking met Pampers.

DSC_5994

Jullie kennen mij en mijn lijstjes voor Pinda onderhand vast wel; rijtjes met dingen die je in huis hoort te halen of nodig zal hebben. Waar de ene mama daar in paniek van kan raken of door de bomen het bos niet meer ziet, geniet ik intens van het maken en bijhouden van die perfect gemaakte vierkantjes die ik af kan strepen! Rompertjes, hydrofiele doeken, sokjes, mutsjes, billendoekjes en natuurlijk luiers. Want van dat laatste ben ik al een tijd geleden begonnen met inslaan, zo merkte ik het minder in de portemonnee en had ik alvast die voorraad. Ja jongens, van voorraden en reserves word ik nou eenmaal gelukkig, haha.

DSC_5996

Jullie weten dat die rijkgevulde lades allemaal Pampers bevatten, tot de nok toe gevuld om de billen van onze lieve toekomstige zoon droog te houden tot ongeveer drie maanden. Fijn! Veel ouders in mijn omgeving gebruiken Pampers namelijk en na zelf rond te hebben gesnuffeld kwamen wij hier ook op uit. Ik heb rekening gehouden met de kans dat onze Pinda wellicht ook hele kleine billetjes heeft en heb van elke fase (newborn, maatje 1 en maatje 2) een aantal pakken gekocht. Vooral de ‘Newborn’ luiers van Pampers kregen wij alom aangeraden omdat ze zou perfect zouden passen om die pasgeboren billetjes. Niet te veel natuurlijk, ze groeien er immers zo uit.

De keuze die je daarin maakt, welke luiers je koopt, is toch best een persoonlijk dingetje en hangt van veel factoren af. Wij kwamen hierop uit bij Pampers en stiekem kan ik niet wachten om ze te gaan gebruiken! Ik heb zelden een luier vervangen in mijn tienertijd als oppas (liet ik aan de ouders over..) en oefen wel eens met Boris bij een knuffel. Moet kunnen! Hij is er wel beter in dan ik..

Unicef - Pampers - Elisejoanne.nl

Pampers maakt – naast perfect passende luiertjes – zich ook hard voor mooie goede doelen zoals het doneren van vaccinaties voor de allerkleinsten op plekken waar het ‘t hardste nodig is. Pampers en UNICEF slaan hiervoor de handen tezamen! En wij kunnen daarmee ook een handje helpen met verschillende donatiemogelijkheden die eigenlijk heel gemakkelijk te doen zijn of al in ons routine behoren:

♥Plaats een foto van jouw baby die kaarsjes uitblaast en zo een wens doet op de Pampers Facebook pagina met de hashtag #PampersUNICEFWens en doneer hiermee een levensreddend vaccin*! Want 1 geplaatste foto = 1 levensreddend vaccin*;

♥Wij liken en delen dingen als een malle op Social Media en dat kan nu ingezet worden als middel om een goed doel te steunen; voor elke view, share of like van de Pampers’ speciale ‘Wishes’-video, doneert Pampers 1 levensreddend vaccin*! Want 1x kijken/liken/delen = 1 levensreddend vaccin*;

♥Luiers koop je aan de lopende band, er is niet tegenaan te boksen met een kleintje. Voor elke verkocht pak Pampers-luiers of babydoekjes met het UNICEF-logo, doneert Pampers een levensreddend vaccin* op een plek waar het hard nodig. Want 1 pak = 1 levensreddend vaccin*.

Pampers - Unicef - Elisejoanne.nl

Want De visie van Pampers is het ondersteunen van de ontwikkeling van blije en gezonde baby’s, óveral ter wereld. Op een droge, liefdevolle en spelenderwijze groot mogen worden is toch iets wat je elk kindje wilt geven, waar ook op deze wereld.

Liefs,

Elise Joanne

*Voor ieder verkocht pak Pampers-luiers of babydoekjes met het UNICEF-logo en voor iedere keer dat het “Wishes” filmpje wordt bekeken, gedeeld, geliket, of voor iedere geplaatste wensfoto op de Pampers-Facebookpagina steunt Procter & Gamble UNICEF in de strijd tegen tetanus bij pasgeborenen met € 0,056. Dit bedrag vertegenwoordigt bijvoorbeeld de kostprijs van één tetanusvaccin of ondersteunt de levering van de vaccins. UNICEF ondersteunt geen specifieke merken of producten. Meer informatie kan je vinden op Pampers.nl & Unicef.org.

Elisejoanne.nl

Het is nu vijf voor vier in de ochtend en ik ben al meer dan twee uur wakker. Het eerste uur probeer ik mijzelf voor de gek te houden dat ik de slaap zo wel zal vatten, ik ben immers moe, maar dat is eigenlijk niet zo. Hoewel ik úren kan slapen achtereen, soms wel nachten maak van tien uur of langer, zitten er nachten tussen zoals deze; slapeloze versies. En dan ga je dingen doen. Dingen denken. En op de een of andere manier ben je niet te stoppen. Dus wat dan te doen? Er in mee gaan en jezelf de artistieke vrijheid geven van de nachtelijke wandelingetjes door je eigen huis en hoofd. Oh, en even een tip; lees dit artikel helemaal, pas dan klinkt het enigszins logisch. Ga je met mij mee?

Ik begin deze reis eerst fysiek in de babykamer. Zittend op onze okergele (of is hij toch meer kerrie?) fauteuil ben ik aan het rond kijken in de kamer van Pinda. Het is nog niet helemaal af, de gordijnen moeten nog opgehangen worden, zijn nachtlampje is er nog niet en die verrekte muursticker uit China doet er zo allemachtig lang over. Maar het geheel begint zich wel te vormen en het resultaat mag er zijn. Wij zijn tevreden. Wij zijn gelukkig. Toch is het lastig ons in te denken hoe het écht gaat zijn met zo’n hummeltje. Zo’n kleintje die dan eindelijk dat pakje aan heeft waar ik krom voor heb gelegen zonder scrupules of schaamte en ik voel mij ergens angstig dat dat moment nooit zal komen. Dit schrijvende voel ik hem mijn blaas tot moes schoppen (onbehoorlijk Pinda, ga eens slapen) dus het is een irrationele gedachte. Er is immers niet iets wat mij zou moeten laten denken dat mijn kindje niet gezond en wel uit mij zal komen (te klinisch?). En toch..

image16 (3)

Terwijl ik zit in die riante stoel – met zeer veel tevredenheid ondanks die vervelende bangmakende gedachte over de levensvatbaarheid van mijn zoon – dwaalt mijn oog af naar de commode. Dat grote ding dat ooit onze kast in de woonkamer én slaapkamer is geweest, dat ding waarvan een vriend van Boris ooit grappend zei of het niet later meteen kon dienen als commode (ha!) want dat is dan wel zo praktisch. Diezelfde commode had nog wat ontbrekende ‘knoppen’. Want de bijgeleverde grijze handvatten van de Ikea zijn niet leuk of mooi genoeg voor een babykamer dus die hebben wij vervangen voor leuke stylish en hipsterlijke exemplaren. Er ontbraken er nog vier (okergeel want dat moet natuurlijk wel terugkomen) en het werd tijd om die er dan maar op te zetten. Volgens mij heb ik met mijn geklungel in Boris zijn gereedschapskist niet alleen Bobbi ontzettend ril gemaakt (die is rondjes aan het rennen) maar ook manlief gestoord in zijn nachtrust. Hoe dan ook, de knoppen zijn vervangen. Dan kan dat ook weer van mijn beroemde/beruchte lijstje af.

Ik vervolg mijn weg naar de woonkamer en zit mijzelf neer aan de keukentafel. Fijn ding. Lekker groot. Ik open WordPress, bekijk de statistieken (vel een oordeel) en open een nieuw bericht voor een nieuw artikel. Terwijl ik dit tik ben ik ondertussen annotaties aan het toevoegen aan de nieuwe Zwangerschapsupdate video die ik aan het uploaden ben op Youtube. Dat moet immers ook gebeuren. Dat wil niet zeggen dat ik niet bij dit artikel ben met mijn hoofd, juist des te meer omdat ik, terwijl mijn handen andere dingen doen, mijzelf mentaal de ruimte geef mijn gedachten de vrije loop te laten. Eigenlijk doe ik dat te weinig, in stilte werken en écht nadenken voordat ik dingen schrijf (of zeg, maar dat is al een levenslang probleem).

Er zijn dingen die mij in de nacht wakker houden. Bobbi voornamelijk moet ik in alle eerlijkheid bekennen maar dat vergeef ik haar graag want ik houd van haar (ja, echt) en ik voel mij schuldig dat zij straks niet meer mijn enige ‘kindje’ is. Ik ben nogal een dierenvriendje namelijk, een emotionele bom die Bobbi heeft uitgekozen (of elk ander dier dat ademt) om liefde op te projecteren, zeker in deze tijd als aanstaande moeder. Afijn, terug naar de dingen die mij wakker houden. Dat zijn er nogal wat. Borstvoeding is er eentje van. Stuwing, koolbladeren, kompressen, voedingsbeha’s, de ‘borstvoedingsmaffia’ en de ‘kunst’voedings-haters, de ‘blijf wel jezelf!’-moeders of de ‘pas álles aan aan je kind!’-moeders of de anti-pampers brigade. Ja, ik lig er wakker van. Wellicht ook omdat je jezelf in het publieke oog zet en willens en wetens feedback/kritiek of algemene comments kunt verwachten op keuzes die je maakt. Wil ik dat eigenlijk wel? Het is al moeilijk genoeg als zwangere of pasgeboren mama (want niet alleen je kind is pasgeboren) om keuzes te maken die bij jou, je partner én kindje passen. Als je andere meningen ook nog eens toelaat in dat proces, en dan vooral de meningen van mensen die er eigenlijk minder toe zouden moeten doen of die gewoon ronduit vervelend zijn, dan is de onzekerheid sowieso naderbij.

image17 (2)

Foto Snapchat

Want dat is voor mij een dingetje; delen van persoonlijke informatie. Ja, ik ben openhartig in gevoelsmatige stukken. De ganse wereld weet dat ik van onze lieve Heer, Boris en Bobbi houd. Tja, kan je onderhand niet omheen, of wel? Wellicht komt dat eerste met mate terug maar dat vind ik ook niet altijd geheel passend bij mijn blog en iedereen moet zich welkom voelen. Sowieso heb ik een hekel aan hokjes en stigma’s dus ik word liever nergens ingeduwd. Ik bedoel meer dat ik ondanks die emotionele diarree die ik tentoonspreid bij tijd en wijle, niet veel inga op hele persoonlijke kwesties of praktische aangelegenheden. Waarom niet? Angst denk ik. Onzekerheid. Soms ook gewoon het hebben van schijt aan andere mensen hun mening en het simpelweg niet willen horen. Herkenbaar voor andere bloggers? Herkenbaar volgens mij voor heel veel mensen met een Facebook account.

Dat wil niet zeggen dat ik het niet fijn vind om comments te lezen of advies te krijgen van bezoekers, allerminst. Maar juist voor die ene bezoeker ben ik dan ‘bang’, die bezoeker die onder je nagels kruipt en door haar woorden ervoor zorgt dat ik niet slaap ‘s nachts. Want ja, dat gebeurt, dat ik óók wakker lig van minder leuke berichten geschreven aan mij. Dat ik raar, vreemd, té enthousiast, arrogant, vééls te druk (qua persoonlijkheid) of niet zo leuk ben als dat ik vast zelf denk. Of dat ik echt nog niet genoeg hydrofiele luiers heb, dat ik een gekke decadente troela ben met mijn commode vol Pampers (terwijl ik ook echt niet over één nacht ijs ga, nogal een type ben dat een vergelijkend waren onderzoek doe, ook dingen aangeraden krijg, items in de aanbieding koopt én toch echt een keertje een keuze moet maken voor IETS) of dat ik wel moet doorzetten met borstvoeding als het niet lukt want als ik te snel opgeef (definitie van ‘te snel’ ontbreekt altijd volledig en is zeer subjectief) dan geef ik mijn kind niet het allerbeste. Alsof ik mijzelf niet genoeg lastig val met dit soort vraagstukken.

Misschien is dat het probleem wel; ik wil mij omringen met lieve bezoekers wiens hulp en advies ik soms vraag en ook echt oprecht kan gebruiken, maar tegelijkertijd wil ik die bezoekers die (te?) kritisch of ronduit vervelend zijn en onnodig commentaar leveren (soms vinden bloggers dat echt, wij zijn ook maar gewone mensen) buiten sluiten. Maar dat kan niet hè. Dus tot die tijd ben ik dan maar voorzichtig in het delen van de keuzes die ik maak, wat dat dan ook is. Misschien maar goed ook; once it’s on the internet..

Waar ik heen wil met dit artikel? Geen flauw idee, oprecht niet. Maar toch heeft het mij rust gebracht om even van mij af te schrijven. En daar is mijn blog toch ook voor? Het is niet voor niks een persoonlijke blog en ik waan mij in de prettige illusie dat men ook graag dit soort hersenspinsels te lezen krijgt. Dat laatste hoop ik oprecht, anders heb ik weer iets nieuws waar ik wakker van kan liggen in deze – toch al zulke vreemde – nachten.

Liefs,

Elise Joanne