Zwangerschap & Moederschap

avw - Fases om naar uit te kijken

Dit artikel is een samenwerking.

Fos - Elisejoanne.nl

De eerste huiltjes zijn gehuild, de eerste blikken op elkaar geworpen, de eerste inktzwarte poepluiers gingen naar okergele drek en de eerste momenten zijn geweest. Deze fase is eigenlijk een hele grote rollercoaster vol met .. tja, eigenlijk met álles. Het is druk, fantastisch, heftig, zwaar, vermoeiend, schattig, bijzonder, magisch en speciaal. Het is belangrijk nu te genieten, zo hard als dat wij kunnen ondanks al die slapeloze nachten. En toch kan ik ook reikhalzend uitkijken naar de dingen die gaan komen.

Er was een heuse babyboom aan de gang in de afgelopen weken en maanden. Menig blogger kondigde aan zwanger te zijn rond dezelfde periode als ik. Maar niet alleen bloggers, ook binnen mijn privé leven vertelde de ene na de andere zus, schoonzus, vriendin, vriend-van-vriend en kennis ook een kindje te mogen krijgen. Naast dat het enige stress opleverde of gekozen namen voor de Ukkies niet overeen zouden komen, is het voornamelijk heel handig want je kan overal afkijken hoe anderen ‘t doen! Zo is ons neefje aan de ene kant 3 maanden ouder en aan de andere kant exact twee weken. Dan heb je nog de beste vriendin en het nichtje die twee prachtige dochters hebben van elk 6 maanden ouder dan Fos. Allemaal zitten ze in een andere fase, een fase verder en het is heerlijk om te bekijken wat ons te wachten staat.

Ik kan uitkijken naar de meest simpele dingen zoals het eerste hapje wat ik ga maken als hij een paar maanden ouder is. En wellicht vind ik ‘t een gedoe, misschien vind ik het heerlijk om te doen. Het kan zijn dat Fos de meest vieze bek trekt in zijn teleurstelling om zijn moeders kookkunsten en ik zal alleen maar kunnen lachen van geluk en mij ergens druk maken om die groene vlek broccoli op mijn witte muur.

Ik kan ook uitkijken naar eerste nacht doorslapen van hem en van ons, wat een zalig gevoel zal dat zijn! Het moment dat je wakker wordt door het ochtendgloren op je gezicht in plaats van een ferme brul om een voeding. Geen gehaast in de ochtend om mijzelf klaar te maken, amper de shampoo uit mijn haren te kunnen spoelen of de tijd om mijn geliefde cruesli te eten. Naar de WC kunnen zonder schuldgevoel omdat Fos het dusdanig op een krijsen zet maar de nood simpelweg te hoog is.

Boris kan uitkijken naar ‘dingen doen’ en ik denk dat menig man dat bij zijn kinderen heeft. Wij hebben altijd gezegd dat het niet uitmaakt of Fos balletdanser of voetballer wil worden, maar dat wij erbij willen zijn. Vroeg opstaan op die zaterdag (Boris dan he) om hem naar dat groene veld te brengen waar hij de sterren van de hemel speelt. Of niet. Misschien treedt hij wel in zijn vaders voetsporen en gaat ‘ie op muziekles en treed hij op in dezelfde kroeg als die zijn vader een BN’er maakte (lees; Bekende Nunspeter). Het maakt niet uit, zolang wij hem kunnen toejuichen, enthousiasmeren, steunen en loven bij alles wat hij zou willen doen of zijn.

Maar ik probeer nog niet zóver naar voren te kijken, meer naar de dingen in het eerste jaar. Ook zijn eerste poging tot omrollen, kruipen en lopen. Hoe vaak zal hij gefrustreerd raken totdat het allemaal lukt? Zal hij vaak vallen voordat hij zal opstaan en weg zal stiefelen? Ik heb begrepen dat baby’s 300 keer (!) vallen voordat ze rechtop kunnen staan en lopen.* Wat een doorzettingsvermogen he? Oh, en pas maar op met die koppen thee, vazen met bloemen en stopcontacten (of de poes zijn staart) want baby’s kruipen evenveel als dat een volwassene stappen zet op één dag!

DSC_3014

Ik zit nog niet in deze fase maar ik laat mij graag voorlichten en kijk bij andere moeders hoe zij het aanpakken en wat zij weg moeten bergen terwijl hun kleintjes de wereld ontdekken. Jullie weten onderhand dat ik gekozen heb voor Pampers als merk om mijn zoons lieflijke billen te omhullen en ik ben daar erg tevreden over. Ik schrijf graag samen met Pampers artikelen maar ook hiervoor had ik de hele inboedel voor enkele maanden al ingeslagen (in de aanbieding, scheelt doekoe’s en dat geldt voor elk merk) en heb daar allerminst spijt van.

DSC_3025

Bij de volgende fase, die van simpelweg meer bewegen, hoort dus ook een andere luier. Dat is blijkbaar logisch, deze nieuwe moeder dacht alleen dat zijn billen in een ander maatje moest passen maar niets is minder waar zo blijkt! Pampers heeft nieuwe luiers ontwikkeld genaamd Pampers Premium Protection Active Fit – mondvol, ik weet ‘t – zodat ook Fos lekker zijn onderkant kan hullen in een bewegelijk stofje dat niet gaat hangen (groot irritatiepuntje bij mij trouwens, en Pampers weet dat moeders dit niet willen zien gelukkig). Een goed aansluitende luier heeft ook impact op hoe prettig de baby kan bewegen lijkt mij, niets zo onprettig als hij tegen wordt gehouden door iets anders dan zijn eigen onvermogen of niet dan? Dus dat.

DSC_3024

Dus, even wat theorie, wat hoe werken deze luiers? Het is de eerste en enige luier met Magical Pods; absorberende kanalen die het vocht gelijkmatig over de luier verdelen. Zo blijft de Pampers Active Fit luier minder hangen en blijft hij droog. Dat laatste komt ook door de Micro Parels, die absorberen tot 30 keer hun gewicht om het vocht zo goed mogelijk op te vangen. De unieke 3-way fit zorgt ervoor dat de luier comfortabel zit rondom het buikje, de beentjes en de billetjes, zo kan je baby zich in alle vrijheid bewegen. En dat zonder beperking kunnen doen is natuurlijk wel zo prettig voor de Ukkies!

DSC_3022

En jongens, hoe kan ik als moeder die haar kind Fos heeft genoemd nou niet gebruik maken van luiers met een vosje erop!

Fos - Elisejoanne.nl

Voor nu heeft Fos gewoon nog maatje 1 om zijn kont en is hij nog klein en kwetsbaar en gaat hij nergens anders heen dan van zijn bedje naar mijn liefdevolle armen. Ondanks dat ik soms niet recht kan kijken van vermoeidheid weet ik dat dit zo snel voorbij zal gaan. Voor je het weet zal ik dus achter hem aan schieten door het hele huis en als ik nog een keertje knipper met mijn ogen zijn wij 4 jaar verder en breng ik hem naar de basisschool. En knipper ik nóg een keer en dan zie ik hem zijn spullen bij elkaar pakken omdat ‘ie uit huis gaat. Poeh, ik moet er nog niet aan denken!

Als je benieuwd ben naar de werking van de luier kan je hier een filmpje bekijken waarin alles goed is uitgebeeld!

Wellicht leuk als ik een keer een testpanel opzet zodat jullie als bezoekers, indien je ook een baby hebt die in de ‘ooooh, kijk ’em gaan dan, hij rent al bijna!’ – fase zit ook de luiers te kunnen testen? Bij animo zetten Pampers en ik dat graag op de volgende keer!

Liefs,

Elise Joanne

*Bron: Leach, P. (2002), babyhood, pp.254 ; (American Academy of Pediatrics, 2009), Caring For Your Baby and Young Child (5e éd., pp.288).

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel.

Fos - Elisejoanne.nl

Er zijn weer twee weekjes voorbij sinds de video dat Fos(sel) zijn debut maakte op Youtube. Deze week is het weer mijn beurt voor een video en ik besloot vorige week de camera erbij te pakken en random beelden te filmen van mijn week! Een soort vlog dus. Ik neem je mee door een week waarin Fos alweer een maand oud werd, ik slapeloze nachten had door een vergissing is voeding, maar ook goede dagen waarin het echt even genieten was. Kijk je mee?

Ik ben van plan deze zomer eens een echte vlogcamera te kopen zodat ik af en toe ‘propere’ vlogs kan maken af en toe, dat lijkt mij leuk! Jullie ook? Dit was alvast een klein voorproefje.

Suggesties voor te behandelen onderwerpen zijn altijd welkom, de volgende keer ga ik het hebben over mijn en Fos zijn favorieten; welke producten werken in ons huishouden wel en welke niet?

Je kan je hier abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

Liefs,

Elise Joanne

esmay baby

Mijn eigen bevallingsverhaal is onder tussen online gekomen er komt nu ook bijna een einde aan deze reeks Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Leuk om te zien hoeveel mensen via Google toch zoeken naar dit soort verhalen en op mijn site terecht komen! Na het verhaal van Kelly vandaag komen er nog twee vrijdagen met persoonlijke ervaringen aan. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de tweede Kelly uit deze reeks, moeder van twee kinderen – een jongetje en een meisje – en zij vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Kelly van Healthy Kelly

Ik ben Kelly, 27 jaar en inmiddels moeder van 2 kinderen een meisje van 5 en een jongen van 3, meer soorten zijn er niet wordt er vaak gezegd. Voor de zwangerschap van mijn dochter ben ik nog 1 keer eerder zwanger geweest, helaas kwamen we er met 9 weken achter dat het hartje al ruim een week was gestopt met kloppen. Na een curretage en later nog 1 curretage omdat het niet goed was gegaan was alles weer schoon, 3 maanden later was ik zwanger van onze dochter en daar deel ik graag mijn bevallings verhaal over.

De zwangerschap verliep vrij pittig (ziek zijn eerste weken, diverse keren ziekenhuis, tussentijds bloedverlies, en veel harde buiken). Oh dan zal je bevalling wel een eitje zijn zei men en daar hoopte ik op: wel in het ziekenhuis maar gelijk weer weg. Helaas was dit dus niet het geval…

Toen ik bijna 39 weken was voelde ik minder leven dus moest ik naar het ziekenhuis om te controleren. Daar bleek dat ons meisje te weinig vruchtwater had en ze zou dus gehaald moeten worden, de dag erop werd ik dus ingeleid. Omdat ze met een studie bezig waren in het ziekenhuis omtrent inleiden met een ballon katheter of gel vroegen ze of ze een computer mochten laten kiezen waarmee ik ingeleid zou worden, de computer koos een ballon. Nou dat heb ik geweten, het inbrengen was alles behalve prettig maar goed als het goed is zou het goed effect moeten hebben en zou de ballon er vanzelf uitvallen als ik 2 cm ontsluiting zou hebben. In de avond viel de ballon eruit maar ik bleek dus nog geen ontsluiting te hebben dus s’ochtends zou de ballon opnieuw in worden gebracht. Ik heb aangegeven geen ballon meer te willen maar een arts assistent heeft dat min of meer doorgedrukt waardoor ik uiteindelijk toch maar toe gaf. Helaas had ook deze ballon geen effect en waren we inmiddels op dag 2 uitgekomen van het inleiden, de dag erop wilde ze een rustdag inlassen, waar ik het totaal niet mee eens was.

Ik heb aangegeven dat mijn kind te weinig vruchtwater had en dat ik dus ook niet te lang wilde wachten. Daarom besloten ze om op 9 maart 2010 mij aan het einde van de middag gel te geven, hadden ze dat maar eerder gedaan. S’avonds kreeg ik steeds krampen in mijn bil maar ik dacht dat het kwam vanwege het liggen, achteraf bleek het waarschijnlijk al voorwerk te zijn. Toen ik s’nachts naar het toilet moest verloor ik mijn slijmprop en braken mijn vliezen: Yes het zou beginnen! Ik mocht mijn man niks laten weten want het kon nog wel even duren voordat het begon en dan kon hij in ieder geval slapen. Ik kreeg een prik in mijn been om te kunnen slapen en werd naar een aparte kamer gebracht, nou slapen heb ik niet meer echt gedaan en ik was zo stoned als een kanarie door die prik. Uiteindelijk werd ik op advies van de Gynaceoloog om 9.00 de volgende ochtend naar beneden gestuurd voor een ruggeprik omdat ik al zolang bezig was en ik de rust goed kon gebruiken, ik stemde ermee in. Daarna ging ik aan de weeën opwekkers, ik had ook pas 3 cm ontsluiting. Toen ging het ineens allemaal heel vlot en mocht ik om 14.00 gaan persen. Maar ons meisje kwam er met geen mogelijkheid uit, na meer dan een uur persen vond de Gynaceoloog het genoeg en zei “Dit kind komt er niet vanzelf uit hup naar de OK” achteraf gezien bleek dat ze het ook moeilijk kreeg want ik ben in mijn pyjama zo de ok op gereden.

Op de OK kreeg ik de verdoving in mijn ruggeprik bijgespoten en na wat voorbereidingen ging de Gynaceoloog de snee zetten. Ik dacht dat ik door de grond zakte van de pijn, de verdoving zat niet goed. De Gynaceoloog zei nog “Ik heb net getest of je iets voelde en je zei niks” maar hij was even vergeten te zeggen dat hij aan het testen was en dat ik iets moest laten weten als ik iets voelde. Nou goed na wat verdoving in mijn infuus erbij gespoten te hebben was het allemaal wel redelijk te doen, al voelde ik heel goed hoe ze onze dochter terug duwde omdat ze schijnbaar wel al ver ingedaald lag. Mijn man vertelde dat er op dat moment ook iemand onder de operatietafel ging om zo onze dochter terug te duwen. Uiteindelijk was ze daar dan: Kerngezond! Wat waren wij gelukkig maar wat was ik uitgeput. Onze dochter heb ik even gezien en even geaaid en toen moest ze met mijn man en de  verpleegkundige mee naar de kamer omdat het te koud was op de OK. En oh wat is dat verschrikkelijk ik ben 2,5 uur van mijn kind gescheiden geweest. Toen mijn man mij van de ok kwam halen heb ik ook versuft geroepen “je had haar niet alleen moeten laten dadelijk wisselen ze haar om” maar ja als je onder de morfine zit zeg je rare dingen haha. Uiteindelijk is het allemaal helemaal goed gekomen en kon ik heerlijk met haar knuffelen alleen denk ik dat onze hechting hierdoor wel iets minder goed is verlopen dan bij een kindje wat je gelijk bij je krijgt.

Gelukkig heb ik bij mijn 2de kind, ons zoontje, een geplande keizersnede gekregen waardoor alles van te voren is geregeld. Ook met de angst voor de verdoving werd heel goed rekening gehouden, dit was allemaal veel relaxter. Toen ik in 2012 beviel was het ook zo dat je je kindje gelijk bij je mocht houden na de keizersnede en wat is dat fijn zeg, dat is echt veel beter voor moeder en kind.

Ik wil nog wel even benadrukken dat een keizersnede in de meeste gevallen wel goed gaat, ik heb alleen een beetje pech gehad dat de ruggeprik iets hoger uit viel dan de bedoeling (hij stopte namelijk onder mijn navel en hij had tot in ieder geval mijn schaambot moeten werken) dus wees niet bang voor een keizersnede want zoals je kan lezen ging mijn 2e perfect.

Bedankt voor het delen van je verhaal Kelly, waardeer ik enorm! Over twee weken het woord aan Joyce die het één na laatste verhaal zal delen.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.

Zwangerschapsboeken & Blogs - Elisejoanne.nl

Oef, ik heb véél gelezen tijdens mijn eerste trimester. En ook ik heb vaak te horen gekregen dat dat onzin is om te doen wánt je weet toch nooit hoe het gaat lopen. Eens, dat laatste is compleet waar! Maar dat weerhoudt mij er echt niet van om te blijven snuffelen in boeken, bladen en blogs; veel te leuk. En het helpt mij om enigszins een beeld te scheppen van wat komen ging en wat komen gaat. Alleen al zodat ik weet hoe Pinda groeit elke week en wat er met hem en mij ‘gebeurt’. Prachtig vind ik dat. Dus als jij net zo’n lekker verslinder bent van leesvoer over zwangerschap dan heb ik hier mijn favorieten.

Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt – Kluun €9,99

Nu ben ik geen fan van Kluun, nooit geweest maar ik vond deze titel té leuk om hem te laten liggen. En een beetje afwisseling in mijn hele serieuze leesvoer vond ik ook wel nodig. Daarnaast wilde ik Boris iets geven wat hij lekker makkelijk weg kon lezen en toch ‘met de baby bezig zijn’. Dat laatste hoeft niet afgedwongen te worden bij hem gelukkig, Boris vindt praten en lezen over de kleine gelukkig bijna net zo leuk als ik. Bijna dan he.

Het boek is vrij dun en leest héél makkelijk weg; echt een boekje voor in bed of op de WC.. Kluun schrijft gekscherend, lomp en met een knipoog over de zwangerschap van zijn vrouw. Hij wil dólgraag een jongen, want dat is wat iedere vader wil volgens Kluun, maar krijgt uiteindelijk drie meisjes. En hij vindt het fantastisch. Ik vind het heerlijk dat Kluun eerlijk is, alles beschrijft met alle mannelijkheid die hij bezit. Soms is het te grof, vond ik sommige woordkeuzes volledig onnodig en was het nodig hem eventjes weg te leggen. Maar toch heb ik vaak gelachen, en hard ook! Luchtig maar tegelijkertijd ook serieuze taal die Kluun uitslaat want ook hij geeft om zijn vrouw en wat zij door moet maken. Hij heeft research gedaan, uren naslagwerk en weet waar hij het over heeft. Maar ja, hij blijft wel Kluun.

Het jaar dat ik twee keer moeder werd – Aaf Brandt Cortsius €9,99

Dit is voor mij de vrouwelijke versie van Kluun maar dan met meer gevoel en emotie. Oh, en een behoorlijk stukje minder lomp. Wat ik bedoel, is dat Aaf ook haar naslagwerk heeft gedaan, uren research heeft gepleegd en natuurlijk zelf haar ervaringen deelt, maar het geheel is ook grappig en af en toe luchtig net zoals Kluun. Ze vloekt alleen niet gelukkig, leest toch prettiger. Ze beschrijft haar zwangerschappen, haar symptomen en ook haar verliezen met een lach en een traan. Ze beschrijft de frustratie, de verwondering, de liefde en de angst. Ik ben stiekem een beetje dol op Aaf en vond haar boek echt geweldig leuk om te lezen. Ook door dit boekje ben je zo heen en kan je snel tussendoor lezen. Boris heeft hem ook gelezen en vond hem toch iets te zemelig af en toe ;).

 ♥Voor het eerst zwanger – Olivia Toja €17,95

Dit boek was het eerste boek wat ik kocht toen ik nog maar enkele dagen zwanger was. Naast het ‘papa’ pakje om bekend te maken aan Boris dat ik zwanger was, kocht ik bij de Prenatal meteen dit boek. De titel was nogal sprekend. Ik heb dit boek in vijf dagen uitgelezen; het was een soort heilige graal en een houvast. Niet per se omdat de schrijvers zo geweldig schrijven of omdat de informatie heilig is of op Nederlanders altijd van toepassing (deels Belgische procedures etc), maar het vertelt het verhaal wat er met de baby gebeurt en met mij vanaf de eerste week. Ik had dat nodig, elke dag wilde ik weten wat er nu gebeurde en moest ik enige ratio krijgen. Dit boek gaf mij dat. Het boek vertelt dus hoe je kindje groeit, wat je kan verwachten in welke week en wat er met jou gebeurt. Daarnaast staan er tips en tricks in en lijstjes die je kan aanvulling of kan afvinken.

Buskruit met Muisjes – Marieke Wigmans-Bremers e.a. €19,95

Het boek dat er ook nog eens mooi uitziet in de boekenkast! Mooi vormgegeven, leuke plaatjes en veel te ‘zien’. Ook papa wordt aangesproken in dit boek; af en toe een blauw stukje waarin ‘Jan’ even bij de les moet blijven en ook een verhaaltje krijgt. Onder het mom van ‘mannen lezen al die boeken niet dus doen wij het maar even kort en krachtig’ zijn de stukjes geschreven. Grappig en op zich best handig. Geen ellenlange verhalen maar duidelijke taal. Wij vrouwen krijgen wel de uitgebreide versie. Wat ik zelf jammer vond aan dit boek was het feit dat de zwangerschap alleen in de eerste paar pagina’s werd behandeld. Het boek gaat voornamelijk over de bevalling en de periode daarna. Ook heel praktisch en prettig natuurlijk, maar ik miste het deel waarin ik mij kon onderdompelen in feitjes. Dit boek komt dus nu juist heel erg van pas en de waardering voor deze geschreven woorden is er sinds kort. De informatie over sprongen, regeldagen, borstvoeding, flesvoeding, schema’s en slaapjes vind  ik enorm handig en wij hebben dit naslagwerk menig keer al opengeslagen. Wel vind ik sommige tips wat te strak/straf maar de schrijfsters zeggen zelf ook dat alles met betrekking tot schema’s en keuzes precies dat laatste is, een keuze. Ik vond het wel een boek waarin veel te lezen was en dat heeft twee kanten; soms heb ik de ‘Jan’ stukken ook alleen maar tot mij genomen wanneer er een hoofdstuk naar voren kwam wat voor mij/ons minder relevant was/is. Dat vond ik af en toe voldoende.

Alle boeken zijn gewoon verkrijgbaar bij Bol.com of je lokale boekhandel.

Natuurlijk zijn er nog veel meer boeken maar dit zijn degene die ik bruikbaar vond/vind of die ik gewoon er leuk vond om te lezen. Van de ‘Oei ik Groei’! – boeken hoor ik veel diverse meningen; de één vindt hem absoluut niet aan te raden, een ander vind hem dé musthave. Wat wel een mening is die gedeeld wordt, is dat ‘sprongetjes’ die worden behandeld voor enig inzicht kunnen zorgen. Ik heb de app wel recentelijk gedownload. Mocht Fos last krijgen van zijn eerste sprong dan komt dat over een kleine week..

Naast boeken lees ik énorm veel blogs! De blogs waar ik wat aan heb gehad qua tips en verhalen zijn absoluut Mamazoektuit van Betty en Esther, Mommytobe/Mommyhood van Shirley (daar leerde ik ook Betty kennen) en LittleWonderWorld van Manon en Bibian. Ook ervaringsverhalen van Sanne en Kelly vond ik leuk om te lezen. Daarnaast las ik op de bank, onder het genot van een kopje thee veel bladen; vooral Ouders van Nu en Wij Jonge Ouders verslond ik bij het leven. Oh, en de website Baby-Bytes vond ik geweldig handig om je wekelijkse feitjes te krijgen over de baby. Qua app’s hebben Boris en ik beide ‘Gezond Groeien’ en ‘The Bump’ (aanrader!) op onze telefoon gezet.

Heb jij nog échte aanraders voor mij of andere vrouwen die zwanger willen worden/zwanger- en moeder zijn?

Liefs,

Elise Joanne

Zwangerschap Elisejoanne.nl

Dit artikel schreef ik toen ik nog zwanger was, ik heb de tekst expres niet veranderd. Aan het einde schrijf ik of ik inderdaad dit mis wat ik dacht en hoe ik terugkijk.

Zwanger zijn; misschien wel de meest fantastische en rijke ervaring van mijn leven. Tegelijkertijd de zwaarste en emotioneel de meest slopende. Ik heb zoveel gevoeld en ervaren op allerlei verschillende manieren dat mijn kleine koppie soms de neiging heeft te ontploffen. Nu het einde bijna in zicht is, is het ook aan mij om op te schrijven wat ik wél aan deze hele intense periode ga missen na mijn ‘ik ga niet meer poepen! – artikel van een tijdje gelden. Kijk je mee?

Zwangerschap Elisejoanne.nl

Die heerlijke champagnebubbels, die begonnen vlak na het eerste trimester en die gingen over in kleine aaitjes rond week 16 en uiteindelijk werden zij flinke bewegingen en schopjes na de 20 weken; wat was dat een fantastisch gevoel. Het is een gevoel dat ik nog nooit eerder had meegemaakt en ik hoop oprecht dat ik het nog een keertje mag ervaren bij een toekomstige zwangerschap. De connectie die ik heb met mijn kind terwijl het in mijn buik zit is ongelooflijk bijzonder en sterk. Wanneer ik mijn hand op mijn buik legde en zijn favoriete deuntje liet horen, duwde hij zijn kleine voetjes tegen mij aan. De liefde nam toe bij elke schopje en elk duwtje.

image1 (2)

Nee, het is niet altijd even leuk om aangestaard te worden als je zwanger bent, maar wat ik misschien wel ga missen is het feit dat je ‘bijzonder’ bent als zwangere vrouw. Grappig, want er zijn wel meer vrouwen zwanger op deze wereld, maar toch krijg je een speciale behandeling. Met lachen naar je, zijn bezorgd om je welzijn en geven je complimenten. Ik voelde mij ook vaak in het zonnetje gezet door zulke kleine dingetjes en vond dat heerlijk.

Mijn ronde buik! Ja, ik moest wennen aan de kilo’s maar ik hoefde niet te wennen aan de consequenties van die kilo’s; een steeds groter wordende buik! Oh, want vind ik zwangere vrouwen prachtig en ook ik heb mijzelf ‘mooi’ gevonden tijdens de afgelopen maanden. De striae neem ik voor lief, de tepels die bij lange na niet meer die van mijzelf zijn (sorry, dikke TMI) en ook de flubberhuid naderhand lijkt mij iets wat er dan maar gewoon bij hoort; maanden lang liep ik als een prachtige pinguïn te paraderen met mijn vruchtbaarheid. En ik vond het fantastisch!

DSC_3415

Het leven nam iets meer egocentrische vormen aan en dat vond ik heerlijk. Als je zwanger wordt ben je allerminst ineens een egoïst geworden, maar de wereld draait vanaf dat moment wel even iets meer om jou en je kind. Voor je gevoel althans. En daar moeten dingen gewoon voor wijken. Normaal had ik schuldgevoel bij het moeten verkopen van een ‘nee’, maar nu veel minder. Wil of kan ik iets niet? Voel ik mij bij een handeling niet prettig? Wordt er iets gezegd wat ik onacceptabel vind? Ik gooi de kont in de krib en doe, vind en voel lekker wat ik zelf wil. Natuurlijk ook met de kanttekening dat ik echt wel grenzen had maar ik vond het heerlijk om te kunnen zeggen; ‘nee, want ik ben zwanger’. Vooral als ik op de bank lag en er een meter van mij af iets lag wat ik wilde hebben en ik te lui was om het zelf te grijpen. Arme Boris.

Zwangerschap Elisejoanne.nl

Eigenlijk ga ik alles missen. Of ik nou boven de pot hing vanwege de misselijkheid, aan het huilen vanwege de pijnlijke bandenpijn of wanneer ik gelukzalig zat te staren naar onze 20-weken echo foto’s; het was het allemaal dubbel en dwars waard en ik vind het een fantastische ervaring. Er groeit gewoon een kind in mij! Potverdorie jongens, dat is niet niks..

DSC_3839

Zo, nu ik ben bevallen is de vraag natuurlijk of ik echt alles mis zoals ik had gedacht. Mis ik die grote ronde buik die eigenlijk kats in de weg zat? Mis ik die schopjes in mijn baarmoeder die je beter ‘karate trappen tegen mijn ribben’ kan noemen? Mijn buik mis ik soms wel, zwanger zijn maakt een vrouw gewoon prachtig en ondanks het lichamelijke ongemak voelde ik mij ook heel mooi (naast dat ik mij óók een walvis voelde). Het kleden van mijn zwangere lijf vond ik lastig maar ook fantastisch en iedereen had ‘bewondering’ voor wat je aan het klaarstomen was daarbinnen! En die egocentrische vormen die het leven even aannam vond ik af en toe ook heerlijk maar in alle eerlijkheid is dat nog niet helemaal weg; je leven draait nu gewoon 100% om jou, je partner en je kind en de wereld houdt simpelweg even op met draaien. Ik gebruik Fos gewoon als excuus om nee te zeggen en doe dat zonder enige moeite. De buitenwereld doet er even niet toe en die baby-cocon waar je je in bevindt is eigenlijk erg fijn. Die kneiterharde trappen tegen mijn ribben mis ik minder maar het idee dat Fos heerlijk veilig in mijn buik zat is dan wel weer ontzettend mooi. Ik ‘mis’ het (nog) niet echt allemaal maar ik kijk er wel met heel veel weemoed en liefde naar terug. Ik denk dat zodra ik het écht ga missen het wellicht tijd wordt om Boris lief aan te kijken en het gesprek om een tweede aan te gaan. Tot die tijd is het gewoon lekker genieten van hoe het was en ook genieten van hoe het nu ís. Want ondanks dat ik het zwaar vind, gaat het nu – ik schrijf dit gedeelte de avond voor publicatie – al stukken beter en het hele prille is overal van af, van ons als ouders maar ook van Fos als innieminnie baby. Wij durven wat meer, snappen hem beter en krijgen al iets meer ‘terug’. Wat ik wel echt heerlijk vond en een beetje mis zijn de momenten met Boris op de bank dat wij gingen fantaseren hoe het zou zijn, hoe wij het zouden ervaren deze fase en hoe Fos eruit zou zien. Hoe prettig het ook is om het nu te weten, het was stiekem juist óók heerlijk het niet te weten en lekker (naïef) te kunnen dromen over ons toekomstig leven.

Wat is hetgeen jij mist aan het zwanger zijn of gaat missen? Wat waren de meest fantastische momenten of gevoelens die je ervoer tijdens deze 9 maanden die je graag onthoud of waar je herhaling van zou willen?

Liefs,

Elise Joanne

Fos Ontmoeten - Elisejoanne.nl

Gisteren is mijn bevallingsverhaal online gekomen dus wellicht is het een beetje een baby-bommetje op de site maar vandaag is het weer mijn beurt voor een nieuwe zwangerschapsdagboek. En deze keer niet zomaar eentje natuurlijk, Fos zal ook even ten tonele verschijnen. Nu hij nog zo klein is vinden Boris en ik dat minder een probleem en komt hij mij even vergezellen tijdens mijn praatje. Kijk je mee?

Bedankt voor het kijken! Je kan je hier abonneren op mijn kanaal.

Bedankt voor alle geweldige comments gisteren! Echt heel leuk om te lezen hoe jullie mee leven en ook deels eigen verhalen te vernemen en hoeveel herkenbaarheid er is bij moeders van mijn verhaal. Ik vond het spannend zo open te zijn, zo mijzelf bloot te geven en ben blij te lezen dat het wordt ‘beloond’.

Liefs,

Elise Joanne

 

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

Zo, hier is hij dan, mijn bevallingsverhaal van Fos. Het schrijven van dit verhaal is in etappes gebeurd. Niet alleen omdat ik geen uren had om lekker aan de tafel te schrijven over deze openbaring van oerkrachten, want er vraagt een baby om aandacht, maar ook omdat er tijd voor nodig was om alles helder te krijgen en te beslissen hoe en wat ik wilde vertellen. Niet alles kwam in een keer terug, sommige herinneringen kwamen laten weer opzetten, de scherpe kantjes verdwenen en staken soms hun hoofden weer de hoek om. Afijn, tijd om mijn bevalling, mijn ervaring, gevoelens en gedachten met jullie te delen.

Op dinsdagochtend 1 maart – schrikkeldag was gepasseerd, de maand waarin wijzelf dachten ouders te worden daarmee ook – werd ik wakker rond 6 uur. Niet ongebruikelijk in mijn zwangerschap natuurlijk maar ik voelde mij wat ‘vreemd’. Ik had geen pijn, meer een bepaald gevoel. Rond half 8 stap ik weer terug in bed met wat rugpijn wat ik te wijten vond aan mijn erbarmelijke houding aan de eettafel tijdens het weg slobberen van mijn cruesli ontbijt. Ik val in slaap, al zij het wat onrustig. Boris maakt mij een uurtje later wakker met een lichte kus om afscheid te nemen (heilig bij ons, je verlaat het huis nóóit zonder afscheid te nemen..) en vertrekt naar zijn werk. Wel vraag ik eerst of hij een kruik voor mij wil maken want die verrekte rugpijn blijft maar hangen.

Rond 9 uur trekt de pijn niet weg uit mijn rug en het lijkt wel sterker te worden en na enkele minuten wat af te zwakken om alvorens weet terug te komen. Zou het? Zou dit het zijn? Hét begin? Ik probeer daar niet over na te denken omdat ik niet teleurgesteld wilde worden. Ik heb namelijk meerdere ‘valse alarm!’ momenten gehad en daar werd ik verdrietig van, het verlangen om mijn zoon te ontmoeten benam mij bijna de adem de laatste 2 weken van de zwangerschap namelijk. Maar toch wilde ik de test der testen ondergaan; douchen en kijken of de warmte ervoor zorgt dat de pijn weggaat of blijft. En warempel.. ‘t ging niet weg!

Om 11 uur plof ik op de bank, vermoeid van het douchen. Ik probeer wat afleiding te zoeken in mijn werk maar dat lukt niet heel goed, de pijn blijft komen. Ondertussen app ik twee vriendinnen over de mogelijke stand van zaken en pak mijn telefoon erbij omdat het geheel toch op weeën begint te lijken. Binnen een half uur is het al snel duidelijk; om de drie minuten komen er weeën van 50 seconden die toenemen in pijn. Ik nam mij voor pas rond 1 uur Boris te bellen om thuis te komen van zijn werk maar ‘t lukt mij niet meer dit alleen te verdragen, zo snel en zo heftig komen de pijnen opzetten. Ik besef mij dat dít het is. Ik ga bevallen. Vandaag nog. Het is onderhand half 12.

‘Hi lieverd, stoor ik?’ – Nee, jij belt dus er moet wat aan de hand zijn, dus vertel! – ‘Nou, pin mij er niet op vast, maar ik denk dat jij vader gaat worden vandaag..’. – ECHT?! Serieus? Ja? Wat dan? Hoe dan? Wat voel je? Vertel! – ‘Nou, ik heb al vrij regelmatig hele pijnlijke weeën en dit kan niet meer vals alarm zijn, dat kán niet. Dus het wordt denk ik tijd dat jij alles afsluit, overhevelt aan je collega’s en deze kant op komt.’ – OKAY,  IK KOM ER NU AAN! – ‘Wel heelhuids graag lieverd!’

Om kwart over 12 komt Boris binnen rennen, kijkt met een gespannen en verwachtingsvol koppie mijn kant op en ziet mij en de worsteling die ik aan het aangaan ben met een wee. Het dringt ook tot Boris door; dit is ‘t. Mijn weeën zijn rugweeën en ik merk dat ik het lastig vind ze op te vangen, ze worden ook heel snel een behoorlijk stuk pijnlijker maar ik zit in ‘the zone’ en ik voel dat ik dit aankan. Ik wíl het aankunnen. Het is onderhand 1 uur, tijd om de verloskundige te bellen want na 2 uur vaste, constante weeën van 2-4 minuten pauze die elk 50-60 seconden duren is het raak. Logischerwijs is zij niet meteen onder de indruk, wenst ons veel succes en als er iets is moeten wij bellen. Ze is met een bevalling bezig en zal voor het einde van de middag langs komen. Prima, het zal toch nog even duren. Wel vervelend, ik wilde eigenlijk graag dat iemand al naar mij ‘keek’ want na zoveel pijn wilde ik graag de stand van zaken weten. Wat zou de prognose zijn, hoe snel vorderde ik?

Dan maar douchen, afleiding zoeken! De warmte hielp enorm maar zorgt er ook voor dat ik zeer vermoeid raak; mijn knieën kunnen maar zoveel lopen en wiegen aan en hebben rust nodig, ondanks dat ik mijn rugweeën bijna niet op kan vangen wanneer ik zit of lig. Kiezen tussen twee kwaden dus. Maar ik heb de lichamelijke rust tussen de weeën door nodig merk ik en Boris werkt mij naar bed.

En dan gebeurt het; mijn vliezen breken. Oooh, wat voelt dat naar! Precies tijdens een wee voel ik iets ‘knappen’ en ik loop langzaam leeg. Alsof je in je broek plast maar dan langzamer. Het hek is van de dam; de rugweeën die elke 2 minuten kwamen wordt nu een regelrechte weeën-storm en Boris MOET de verloskundige bellen van mij. Helaas, ze zit nog midden in een bevalling, kan absoluut niet meteen komen. Als het écht dringend is kunnen wij iemand anders krijgen als vervanging van een andere praktijk als nood of om 3 uur terugbellen. Het is al snel duidelijk; om kwart voor 3 – nog geen half uur na dit gesprek – eis ik iemand te zien en wel NU! De pijn begint onhoudbaar te worden, de weeën zijn amper op te vangen. Angst en paniek begint zich een beetje van mij meester te maken want ik voel ineens iets daar beneden, een énorme druk om te persen. Maar dat kan toch helemaal niet? Ik heb nog maar enkele uren weeën! Dit is mijn eerste en ik wilde naar het ziekenhuis! Potverdorre, bel desnoods 112 zei ik tegen Boris want dit gaat fout, dit voelt echt heel erg fout. Het gaat te snel, mijn lichaam kan amper bijbenen wat Moeder Natuur mij geeft om te slikken en ik merk dat ik mentaal het simpelweg niet meer trek.

Dat moment vergeet ik nooit meer; ik voelde twee keer een hoofdje al drukken, de persweeën – waarvan ik niet zeker wist of dat ‘t was want er had nog niemand naar mij gekeken of gevoeld wat de status is – namen toe en ik was in paniek. Ja, er was echt even een moment bij mij dat ik in blinde paniek was want ik snapte het even niet meer, ik was enorm vermoeid, de wereld draaide, de weeën bleven maar komen en niemand was er om mij informatie te geven, gerust te stellen of te dirigeren. Boris was mijn steun en toeverlaat en zonder hem had ik het niet gekund, maar ook hij wist op een gegeven moment gewoon niet meer wat te doen. Ik wilde niet meer, ik kon niet meer, ik moest pauze. Maar die werd mij niet gegeven. Radeloosheid sloeg voor enkele minuten toe en ik heb mij zelden zo angstig gevoeld. En toen ging de de deurbel, de noodverloskundige van een andere partij was ingeschakeld. Er kwam weer een perswee, ik wist hem niet op te vangen, schreeuwde het uit van de pijn en zag eindelijk het gezicht van iemand die wist wat ze moest doen. De verloskundige kwam binnen, het was inmiddels kwart over drie, zag dat dit foute boel was, dat dit veel sneller was gegaan en dat ik – jawel – 10 centimeter ontsluiting had.

‘Elise, ik ben Judith en ik ga je helpen. Je hebt 10 centimeter dus de druk die je voelt zijn persweeën. Je mag nu gaan persen en er gebruik van maken.’ – In het uur dat volgde heb ik alles gegeven wat ik kon. Helaas waren mijn persweeën óók rugweeën dus was het lastig ze goed naar beneden te dirigeren en er gebruik van te maken. Tussen elke wee door praatte ik niet, lag ik er muisstil bij en het enige wat ik kon doen was ademen en kracht verzamelen om mijn zoon ter wereld te laten komen. Elke wee perste ik drie keer mee. De ‘uitdrijving’ – zo noemen ze dat – vorderde relatief snel. Het hoofdje duurde langer, dat heeft zo’n 30 minuten aan persen gekost. Na 40 minuten intensief persen was het moment eindelijk daar.

De persweeën heb ik niet als prettig ervaren. De meeste vrouwen omschrijven dit moment als een ontlading omdat ze eindelijk gebruik mogen maken van de pijn en er wat mee kunnen ‘doen’. Vanwege de rugweeën had ik dit niet en ervoer ik het ook niet als prettig om wat te ‘doen’ met de pijn. In alle eerlijkheid? Dat uur was het langste van mijn leven. Voor mijn gevoel kwam er geen verlossing en ik voelde alle krachten uit mij sijpelen. Ik weet nog dat ik zei tegen de verloskundige dat ik ‘t niet meer kon, dat ik alles al had gegeven. Ik zat aan mijn grens. En toch moest ik door, je lichaam eist het van je. De krachten die in je naar boven komen, de pijn die je overwint.. ik kan er nog steeds niet bij met mijn hoofd. Wat een bevalling doet met je lijf is niet te omschrijven, geen woord ter wereld is afdoende genoeg om die ervaring, die pijn, die ontlading, eer aan te doen. Nu nog heb ik moeite het te begrijpen hoe ik dit bewerkstelligd heb en kijk ik zeer emotioneel terug op dit moment.

Judith riep mij bij de les en keek in mijn lichtelijk wanhopende en vragende ogen; ‘nog één keer gebruik maken van de wee Elise, dit is ’em, dan ben je moeder!’. Ik weet nog dat ik dacht dat als ze geen gelijk zou hebben ik een appeltje met d’r te schillen zou hebben naderhand maar gelukkig was het waar. Na een ferme duw op mijn buik kwam de laatste wee op gang en ik heb alles gegeven wat ik in mij had. Bij de tweede keer persen voelde ik dat het inderdaad bijna zover was en toen ik nog een keer een hap lucht nam, mijn kin op mijn borst duwde en bijna wegzakte van de pijn, voelde ik Fos ter wereld worden gebracht. Hij was er. Mijn zoon. Om 16:15 is Fos geboren met 3240 gram.

Bevallingsverhaal Elisejoanne.nl

De ontlading van zo’n moment is niet te omschrijven. Fos werd op mijn buik en borst gelegd, hij gaf twee ferme huiltjes en begon met alerte oogjes rustig rond te kijken naar de wereld waarin hij was beland. Ik was beduusd en – zoals ik het later noem – waus van de gebeurtenis. Ik weet nog dat ik heb gezegd ‘ik heb het gedaan! hij is er! het is mij gelukt!’. Ik keek Boris aan, hij was net zo emotioneel als ik, met ogen vol trotsheid en liefde, gaf mij een kus en alles was goed. Ik ben Boris ontzettend dankbaar voor de rol die hij heeft gespeeld die dag, hij heeft mij zo enorm gesteund, kracht gegeven en omringt met kalmte en rust ook al moet het voor hem absoluut niet makkelijk zijn geweest om dat te doen.

Mijn placenta kwam vrijwel meteen met de allerlaatste wee die daarop volgde. In de 1,5 uur daarna heb ik Fos bij mij gehad terwijl ik werd gehecht. Je kan je voorstellen dat de bevalling nogal snel ging en mijn lichaam het proces amper kon bijbenen. Dit resulteerde in een aantal rupturen en véél hechtingen. Daarnaast heeft de bevalling mij een gekneusd stuitje en gescheurde bekkenbodemspieren opgeleverd. De kraamtijd was een pittige tijd voor mij lichamelijk. Met Fos ging en gaat alles hartstikke goed op enkele gebruikelijke opstart probleempjes na. Ik ben nog steeds herstellende en heb ook na de bevalling veel pijnlijke momenten gehad.

Het duurde dagen voordat ik terug durfde naar de bevalling, voordat ik kon erkennen wat er gebeurde en hoe heftig, pijnlijk en ook eenzaam ik het vond om te moeten verdragen wat mij werd gegeven. Is een bevalling zo intens, zo heftig? Ja. Ik heb dingen gevoeld, gedacht en beleefd die simpelweg nog nooit waren voorgekomen en wellicht ook nooit meer zullen voorkomen. Dit was een ervaring die mij altijd bij blijft en die ondanks de gelukzalige stofjes die loskomen ervoor zorgen dat ik niet geheel met een prettig gevoel terug kan kijken op deze dag. Je vergeet de pijn? Nee. Absoluut niet. Maar de scherpe kantjes gaan er inderdaad wel langzaamaan vanaf. Gelukkig maar. En weet je wat helpt? Kijken naar mijn kerngezonde intens prachtige zoon die ons gegeven is. Want ja, ik had het opnieuw gedaan als dat resulteerde in hetzelfde wonderschone kindje. 

Ik ben trots op mijzelf, dat durf ik nu te zeggen. Dat heeft even wat tijd nodig gehad maar ik kan dat nu hardop zeggen (of schrijven). Mijn bevalling was gewoon erg zwaar en lichamelijk en emotioneel ging het gewoon veel te snel. Maar ik heb ‘t gedaan terwijl ik oprecht dacht het niet te kunnen, deze taak niet te volbrengen in mijn eentje, in mijn eigen huis zonder medicatie.

Dat was ‘t, mijn bevallingsverhaal. Onderhand ben ik 2000 woorden verder en heb jij mijn hele persoonlijke verhaal gelezen. Ik vraag je daar respectvol mee om te gaan, het is niet niks je zo bloot te geven. Maar het voelt wel goed om te doen, het is alsof ik hiermee ook iets afsluit voor nu en de blik op vooruit kan zetten. De liefde die ik voel voor Fos overwint al het gevoel van ongemak, hij verzacht de pijn. Want het moment dat je je kind voor het eerst te zien krijgt is magisch, zó bijzonder, zo krachtig en zo intens mooi. Alles voor hem.

Even een kleine edit voor wat betreft mijn verloskundige en haar praktijk; haar treft geen enkele blaam. Zij heeft gehandeld zoals zij dacht dat goed was en schrok naderhand enorm toen ze te horen kreeg hoe het is gelopen. Boris – de lieverd – was wat  kalm in zijn telefoontjes naar haar en zij had niet helemaal door hoe erg de paniek was en had zij simpelweg niet verwacht dat mijn eerste zich met enkele uurtjes zou aandienen. Wanneer duidelijk werd dat er gehandeld moest worden heeft zij dat gedaan en omdat alles uiteindelijk goed is gekomen neem ik haar niks kwalijk. In haar dienst heeft zij 8 bevallingen gedaan, het was nogal druk zo bleek. Naderhand heeft zij uitstekende zorg verleend omtrent mijn lichamelijk herstel en niks was te veel – ik heb in de afgelopen weken haar vaak gebeld voor hulp en advies en zij schroomde niet dat te geven. De verloskundige die mijn bevalling uiteindelijk deed, Judith, was een prettige en vakkundige vrouw die uitstekend werk heeft geleverd. 

Liefs,

Elise Joanne