Zwangerschap & Moederschap

image2

Zo, weer een update over mijn zwangerschap! Deze keer een minder feitelijk verhaal maar wat meer ‘gevoel’ erin gestopt. De tijd vliegt niet bepaald voorbij voor mijn gevoel, maar alsnog besef ik mij dat de zomer alweer voorbij is en de herfst zich aandient. Van mij mag het nóg sneller gaan; laat de winter maar komen want daarna mogen wij Pinda zien! Kijk je mee naar mijn afgelopen twee weken?

Zwagerschap week 13 & 14

Wat betreft het laatste wat ik hierboven schreef; het is niet zo dat ik niet geniet van zwanger zijn, absoluut niet. Ik vind dit een ontzettend bijzondere tijd en hoop dat dit mij vaker is gegeven. Wel ben ik van nature erg ongeduldig en zou ik sneller in een andere ‘fase’ willen zitten. Eentje waarbij ik het kindje bijvoorbeeld al kan voelen! Aan het einde van week 13, op een avond toen ik in bed lag, voelde ik ineens iets héél bijzonders, iets wat mij compleet vreemd was; ik voelde champagne bubbels in mijn baarmoeder..! Wauw, wat énorm bijzonder! Daarna gebeurde het nog twee keer en de volgende ochtend wéér. Helaas daarna niet meer, wegens drukte en te weinig rust voelde ik Pinda niet meer dat soort speciale taferelen doen. Dat is normaal heb ik begrepen voor de weken waarin ik zit (ik mag allang blij zijn zo vroeg de bubbels te hebben gevoeld) maar je kan je voorstellen dat dit smaakt naar meer!

De misselijkheid neemt nu écht af en dat is een enorme opluchting kan ik je vertellen. Op vroege ochtenden eet ik nog wel voordat ik het bed uitga (om te plassen bijvoorbeeld) maar over het algemeen gaat het steeds beter. Ik krijg mijn eetlust ook weer terug; ik ben net een bodemloze put! Maar ik heb altijd al wel goed en ‘veel’ gegeten dus het past ook wel bij mij. Ik merk nog niks aan mijn lijf qua kilo’s ondanks dat ik wel een echte buik krijg, ik weeg – op enkele onsjes na – evenveel. En dat is ook helemaal prima, de kilo’s komen wel. Ik eet er in ieder geval niet minder om.

Dit waren ook de twee weken dat ik eigenlijk weinig heb kunnen doen in de babykamer of mijzelf met iets anders heb kunnen bezighouden. Ja, aan het begin heb ik de kraamzorg en de cursus Samen Bevallen ‘besteld’ en aan het einde van week 12 was mijn werkkamer leeg om de babykamer te worden. Maar daarna had ik het énorm druk en was er even ‘weinig te doen’. Aangezien ik nog weinig babykleertjes zelf had gekocht (ik wil daar toch even mee wachten totdat wij het geslacht weten, gerichter kopen vind ik leuker) bestelde ik bij de HEMA wat basis dingetjes die bij iedere pasgeborenen nodig zijn. Ik kocht in een aanbieding een aantal rompertjes, broekjes en overslagtruitjes in witte, grijze en blauwe kleuren. Lekker simpel maar ook dat is nodig! En ook daar genoot ik intens van.

Wat ik ontzettend merk aan mijzelf (en ieder ander die 5 minuten met mij praat) is dat ik echt in het tweede trimester zit; ik vergeet ALLES! Ik onthoud niet meer wat ik wil zeggen, afspraken die niet in de agenda staan vergeet ik, en boodschappenlijstjes moeten op papier staan anders weet ik niet meer wat er gehaald moest worden. Zinnen maak ik niet meer af en ik kom niet meer op bepaalde woorden. Tegelijkertijd ben ik een beetje suffig en duffig en voel ik mij dommig.. Ik slik nu ook extra Omega 3 zoals wordt aanbevolen. Voor iemand die zeer ad rem en ‘snel’ is, is dit even wennen!

Qua emoties en hormonen zit ik in een rustigere fase; ik huil niet meer constant zoals in het eerste trimester gelukkig! Ben benieuwd wanneer het weer toe gaat nemen.. De vermoeidheid is nog steeds aanwezig en ondanks dat ik minder ‘comateus’ ben, blijf ik wel moe, dat zeker. Werken, bloggen, een sociaal leven en het ‘leven leven’ met alle omstandigheden en perikelen die spelen in de privé sferen vind ik best lastig. En er moet ook iets veranderen, ik merk dat ik het op deze manier niet goed volhoud en ook minder geniet van mijn zwangerschap. Maar dat komt vast allemaal goed, er zijn ook veel leuke nieuwe ontwikkelingen en samenwerking gaande die wellicht alles om gaat gooien!

Zo, dat was de update! Aankomende week zullen wij weer naar de verloskundige gaan om voor het allereerst het hartje van ons kindje te horen (in plaats van de echo’s die tot nu toe zijn geweest). Zo bijzonder! Wij kunnen niet wachten.. Bijna! Wanneer dit artikel online komt nog 2 nachtjes slapen. Daarna gaan wij de 20-weken echo inplannen.

Binnenkort weer een nieuwe buikfoto en een nieuwe baby foto 🙂

Tot de volgende keer!

Liefs,

Elise Joanne

Zo, mijn eerste trimester is – eindelijk! (?) – voorbij en dat betekent dat ik in een ‘betere’ fase hoor te zitten. Hoe waren voor mij de eerste weken zwangerschap en welke symptomen kwamen wanneer om de hoek kijken? Nou, ik kan je vertellen dat ik echt héél erg zwanger ben, haha! Ik deel vandaag een Zwangerschaps-udate van week 4 tot en met week 12, mijn eerste trimester, met jullie!

Heb je niks met zwangerschap, kinderen of het verhaal van mijn lichamelijke kwaaltjes de afgelopen maanden? Kom dan morgen maar gewoon weer terug! 

♥Week 4 

De vierde week was voor mij de week dat wij erachter kwamen dat deze maand succesvol bleek te zijn! Oooh, wat leefden wij op een roze wolk vol verbazing en blijdschap. Maar wat waren mijn eerste symptomen eigenlijk?

image5 (3)

Ik had énorme last van buikkrampen. Dit is voor mij héél normaal als ik ongesteld moet worden. Een paar dagen voorafgaand aan mijn menstruatie begint het, het houdt de dag vóór menstruatie op – stilte voor de storm – en daarna breekt het los. In dit geval begonnen mijn buikkrampen al vanaf de dag van innesteling (zo bleek), een week voor mijn NOD. NOD is de dag dat je ongesteld zou moeten worden maar dit natuurlijk niet hoopt. Dat was voor mij gewoonweg té vroeg. En het was mij een potje pijnlijk! Ik ben er ziek van geweest. Uiteindelijk had ik ook behoorlijke rugpijn, meer dan normaal is. Als ik terugkijk op die week dan had ik het kunnen weten, maar ik was te ‘bang’ dat het niet zo was en weet alles aan mijn opkomende menstruatie.

Ook had ik die eerste week ontzettende last van zware bovenbenen. Dit verdween met enkele dagen. Mijn darmen begonnen zich op te zetten en ik kreeg al meteen een ‘baby-bump. Nou, niet echt een baby-bump dus, maar meer een ‘darmen-bump’, haha! De groei van mijn baarmoeder – die van een vijg naar een sinaasappel gaat in die periode – zorgde voor een buikje bij mij, mijn darmen moesten plaats maken. Tel daarbij mijn obstipatie op (ja, echt) en je krijgt een heel bol buikje alsof je al 4 maanden zwanger bent. Ik ben behoorlijk slank op mijn buik dus het was bij mij énorm goed te zien. Ik heb vanaf deze week dus ook alleen maar wijde dingen gedragen om de zwangerschap nog verborgen te houden.

DSC_9373

Buikje bij 10/11 weken

♥Week 5, 6 en 7

Bij de wisseling van week 5 naar week 6 kwam in volle vaart, precies zoals het boekje voorschrijft in algemene gevallen, de misselijkheid op zetten. En behoorlijk sterk ook. Braakneigingen, de héle dag door. Daar bleef het in enkele gevallen helaas niet bij.. Ochtendmisselijkheid? Echt niet! Gewoon in de ochtend, middag, avond én in mijn geval óók de nacht. Best pittig. Maar een ontzettend sterk teken dat ik zwanger was dus je hoorde mij niet klagen. Nou, een beetje dan.. Misselijk zijn vind ik behoorlijk zwaar.

Mijn borsten begonnen vanaf week vijf te ontploffen! Het leken wel grote blauwe plekken in plaats van iets anders..

Ook begon vanaf die week mijn huid zichtbaar te veranderen van licht-gemend naar vet. Oef, dat vond ik even slikken! Ik ben gezegend met een behoorlijk fijne huid, eentje die mij al meer dan 8 jaar pukkelloos door het leven laat gaan. En daar ben ik dankbaar voor! Maar nu? Mijn HELE rug zit onder de kleine pukkeltjes. Af en toe zie je nu ook ineens pukkels in mijn gezicht. Zó niet de afspraak! Ach ja, alles voor het goede doel, maar wel even wennen. Uiteindelijk zijn het ook ‘maar’ pukkels natuurlijk.

image2

♥Week 8, 9 en 10 

De misselijkheid neemt nu bizare vormen aan helaas. Tevens is dat dan weer een bevestiging dus ergens vind ik het ook fijn. Ik heb er vaker controle over door constant te eten en te zorgen dat ik al eet vóór ik ook maar uit bed kom om te plassen. Dat lukt aardig goed met de geweldige hulp van Boris. De bandenpijn is op sommige dagen flink aanwezig maar de pukkeltjes op mijn rug nemen af gelukkig. De vermoeidheid is er nog in volle hevigheid maar dat zal waarschijnlijk nog wel even zo blijven. En het plassen wordt er ook niet minder om, ik denk dat ik elk uur al moet. Geen nieuwe symptomen gelukkig, maar ook weinig verandering in de huidige symptomen.

image11 (2)

Buikje bij week 12/13

Ik krijg vragen hoe ik dat ervaar, zo’n ‘dikker’ worden lichaam; ik vind het geweldig! Je buik groeit met een reden dus ik moedig mijn lichaam alleen maar aan, haha! Qua kilo’s is het er nog geen verschil, qua ‘zicht’ dus wel. Ja, het is wennen maar het is fantastisch mooi.

♥Week 11 en 12

Ergens hoopte ik stiekem dat, zodra het einde van het trimster zou naderen, ik wat vervelende symptomen zou verliezen. Helaas, niets is minder waar. De misselijkheid werd wel wat minder, gelukkig nu alleen in de ochtend of wanneer ik langer dan twee uren niet gegeten had. Maar de buikpijn (bandenpijn) begon weer op te spelen, net zoals in de eerste weken. Goed teken! Want de baarmoeder moet de groei van kleine Pinda goed bijhouden. Maar af en toe verrekte pijnlijk.. Warme kruiken hielpen vaak wel om de angel eruit te halen, de scherpe steekjes namen dan wat af. De vermoeidheid blijft, en wordt versterkt door het feit dat ik sneller buiten adem ben en lood in mijn benen voel. Stukken wandelen is al een behoorlijk work-out! En ik red langer wandelen dan 15 minuten gewoonweg bijna niet meer. Oh, en ik heb constant honger! Gelukkig ben ik al wel emotioneel wat stabieler; de eerste weken moest ik constant huilen, nu maar één keer per dag.

Uiteindelijk is het dus simpel; ik was vanaf dag 1 meteen behoorlijk zwanger met al die symptomen. Fijn, want dat gaf mij zekerheid! Maar ook best pittig af en toe. Ik ben lichamelijk niet heel sterk vanwege mijn knieën en heb soms best even goed gehuild (niet alleen vanwege de hormonen). Een kindje mogen dragen vind ik een prachtig wonder en ik voel mij uitermate gezegend. Dit is dus ook niet ‘klagen’, dit waren simpelweg de symptomen bij mij en die zijn niet altijd even leuk. Uiteindelijk neem je dat voor lief. Dit artikel is meer voor andere vrouwen die zwanger willen worden of zwanger zijn geweest; ieder lichaam is anders en ik wilde mijn feitjes over de eerste drie maanden op een rij zetten!

Ik ben benieuwd wat het tweede trimester gaat brengen. Hopelijk wat meer energie, haha! Ik voel mij nu, in week 14 waar ik in zit, bijna niet meer misselijk. Énorm fijn! Komende updates zullen uitgebreider en persoonlijker zijn qua ervaring en minder ‘feitelijk’. Dit leek mij gewoon een handig artikel om te laten velen hoe ik mij eigenlijk heb gevoeld terwijl jullie nog niet wisten dat ik zwanger was/ben. 

Liefs,

Elise Joanne

DSC_9338

Zwanger zijn is, op enkele duidelijk mindere symptomen na, fantastisch leuk! Het proces van ‘dikker’ worden vind ik geweldig en ontzettend bijzonder. Het heeft alleen wel een enorm nadeel; ik kan bijna geen kleding meer aan! Ik heb maatje 34/36 en vrijwel alles is nauwsluitend. Dat staat gewoon erg mooi bij mijn figuur. Maar nu is dat gewoonweg niet meer zo. Alles moet een maatje groter, anders zit het niet zo comfortabel. Ik droeg daarom de afgelopen weken té weinig leuke kleding. Nou, Loavies to the rescue! Kijk je mee?

DSC_9429

DSC_9356

DSC_9420

Loavies is een fijne webshop met leuke kleding, onderhand is dat volgens mij duidelijk. Leuke prijsjes, fijne stoffen en moderne items. Wat ik zocht waren jurkjes die ik nú maar ook straks in de herfst en winter aan kan qua kleur en materiaal, maar ook als ik tonnetje rond zou zijn. Het moet ‘meeveren’ met mijn lijf.

DSC_9365

Toen kwam ik uit bij o.a. dit jurkje! Ik vind hem óntzettend leuk! Ik houd namelijk enorm van ‘simpele’ items die gewoon mooi staan. Geen poespas, geen opdruk, geen tierelantijnen. Less is more zullen wij maar zeggen. Althans, dat zeg ik want het is mijn kledingmotto.

Deze jurk is verkrijgbaar in verschillende kleurtjes, ik heb hem – met een ander mouwtje – ook in het blauw. Hij kost €26,95 en is verkrijgbaar in 3 maten. Ik heb maat S. Daarmee kan ik prima langere tijd doen, ook wanneer ik een groter buikje heb. Bij een stevigere stof zou ik een maatje groter kiezen.

DSC_9398

Ik combineer deze jurk nu met mijn favoriete ‘panterprint ballerina’s van de H&M. Na de ‘shoot’ vond ik het toch te warm en trok ik slippertjes aan, kan ook prima! Ook mijn stevige laarsjes van de Sascha gaan er goed onder. Maillot erbij aan en klaar voor de herfst!

DSC_9373

DSC_9395

DSC_9394

Ik draag hier een horloge bij van Loavies (oude collectie), een armbandje van Come get Fashion en oorbellen van Speechless Jewelry.

DSC_9415

Qua make-up heb ik het simpel gehouden; Mascara van Essence, Blush is van MAC genaamd Peachykeen en de Lippenstift is ook van MAC genaamd Plumfull.

DSC_9424

En Bo wilde ook op de foto <3.

Op deze manier kan ik de jurk nú aan, straks bij de volgende trimesters én na de zwangerschap. Ideaal! Ik wil namelijk geen bende nieuwe kleren kopen en dit soort artikelen zijn dus perfect.

Het jurkje heb ik gekregen van Loavies!

Liefs,

Elise Joanne

bewerkt

Bij de aankondiging zei ik het al, ik zou nog een artikel schrijven over de eerste drie maanden en symptomen (voor andere dames die zwanger willen worden!) en over de ‘reis’ hiernaar toe. Over dat laatste gaat het artikel van vandaag. Zonder al te veel details natuurlijk, er moet iets aan de verbeelding overblijven! Maar globaal neem ik jullie wel mee. Wanneer begon het te kriebelen? Was ik teleurgesteld toen ik een aantal maanden achter elkaar niet zwanger bleek te zijn? En hoe reageerde Boris? Ik vertel het je!

Na de verhuizing kwam er een soort rust over ons beide heen. Eindelijk waren mijn knieën weer stabiel en konden wij genieten van een ruimer huis zonder lawaai. Voor de nieuwe volgers; ik woonde in het midden van de stad, tegenover de Douglas. Dat was geweldig! Maar er zaten nadelen aan zoals dunne muren, lawaaierige buren, lawaaierige stad en kleine kamertjes met rare hoeken. Tel daarbij de 3 dikke trappen op én mijn knieen.. Oef, je snapt het! Na 3 jaar was het klaar; het werd tijd voor een volgende fase. Of in ieder geval de eerste stap en dat is een ander huis.

Eigenlijk kriebelde het bij mij al sinds het begin van het klussen aan het huis. Boris en ik wilden allebei heel graag ouders worden maar eerst een tijd samen zijn, getrouwd zijn. Dat voelde goed voor ons. Voordat wij in de luiers zouden komen te zitten wilden wij tijd met elkaar hebben doorgebracht, dat leek ons juist (heel persoonlijk he, geen oordeel over iemand die het anders aanpakt). Onderhand zijn wij al 1,5 jaar afgestudeerd (tijd gaat snel!) en financieel ging het prima. Boris heeft een prachtige baan met een vast contract en ik verdiende lekker met Elisejoanne.nl. Wel dusdanig dat ik een beetje gek werd van de verschillende bedragen elke maand dus ik wilde een baan erbij voor wat standvastigheid. Niks te klagen uiteindelijk dus!

In februari, toen alles in ons hoofd een beetje gekalmeerd was, begon ik er op een avond met Boris over. “Liefje”…. En het eerste gesprek kwam op gang. Boris snapte mijn wens, hij had hem immers ook. Natuurlijk wel zonder de hormonen en emoties en dat zorgde ervoor dat hij wat meer tijd nodig had om hierover na te denken. Die tijd gaf ik hem en om de zoveel dagen/weken hadden wij er weer gesprekken over. Hoe zou het financieel gaan? Hoe zou het gaan met mijn gezondheid? Willen wij niet nog eerst een grote reis maken? etc. Uiteindelijk, een kleine maand na mijn eerste gesprek met hem keken wij elkaar liefdevol aan en ook Boris was overstag; hij wilde graag vader worden.

Zwanger; Drieling.nl - Foto

Ik stopte dan ook met de pil en heb uiteindelijk maar 1 maand moeten ‘ontpillen’. Erg fijn! Op extreme hormonale hoofdpijn na viel dit proces mij allerminst mee. Geen pukkels, geen extra vetlaagje; niks van dat alles gelukkig. De intieme details zijn niet van belang, wij weten allemaal hoe een kindje verwekt wordt! Wij namen onze taak serieus, dat kan ik wel zeggen ;).

Ik heb twee keer een test gehad die negatief was. En ja, dat was verdrietig. De eerste maand dacht ik dat het wellicht toch raak was geweest. Een kleine kans maar toch was ik hoopvol! Maar het mocht niet baten. De tweede keer had ik het idee dat het ’em niet werd en ook dat werd bevestigd. Daar was ik verdrietig van. Misschien niet zo rationeel, maar hé dat ben ik vaker niet dan wel, haha! Iedereen reageert anders op zoiets, ik was er sip van en dat mag. Sommige vrouwen gaan niet eens testen, zien het wel verschijnen (of niet) en gaan weer door. Zo ben ik niet, simpel als dat. (Ik ben dan gewoon verdrietig en moet dat uiten. Daar ben ik nu eerlijk in, wat andere vrouwen daar ook van kunnen vinden. Ik heb recht op mijn emoties). Nog maar twee maandjes gehad, gewoon op naar de derde. Geen rede tot zorgen gelukkig, gewoon kop op en doorgaan, dat was mijn motto.

Drie keer is scheepsrecht zei Boris. Ik zat al te denken aan ronde vier of vijf. Misschien zou het dán raak zijn. Maar nu? Nee joh, zo ‘typisch’ zou het niet verlopen. Mijn hele vaste en hele strikte cyclus gaf altijd perfecte houvast; op dag 12 mijn ovulatie (bevestigd met testen en buikpijn) en dag 27 kwam mijn vrouwelijkheid om de hoek kijken. Standaard. Altijd. Lekker makkelijk bij te houden! In de week van mijn menstruatie had ik last van allerlei symptomen (daarover in de zwangerschapsupdate meer) maar ja, dat kon ook uitgelegd worden als klachten van menstruatie. Ze lijken immers immens op elkaar! Dus ik was al met mijn hoofd bij ronde vier. Maar emotioneel niet helemaal. Dus ik pakte er een test bij..

Normaal testte ik in het weekend op een ochtend, samen met Boris. Nu was ik alleen, het was op een woensdagmiddag (24 juni) en ik kreeg het op mijn heupen. Ja, het was te vroeg dús kon het niet anders dan negatief uitwijzen. Maar ach, zo’n test kost geen drol en wilde het gewoon weten. Ik deed de test en legde hem braaf weg. Ondertussen deed ik een wasje ophangen, de test zou toch negatief zijn, waarom zou ik op dat ding blijven letten? Niet nodig vond ik. Een paar minuten later kwam ik de woonkamer weer binnenlopen en ik zag, tot mijn immense grote verbazing en schrik, dat van een afstand al een dikke vette plus te zien was.

Wat er toen gebeurde? Met trillende handen en tranen over mijn wangen ben ik naar de tafel toegelopen en ben ik de test beter gaan bekijken. Ja, dat was een plusje.. Jullie weten dat ik christelijk ben dus het vervolg snap je. Daarna, omdat ik Elise ben en ook nog eens een ongelooflijke neuroot ben, ben ik langs gegaan bij de huisarts, ik moest en zou een bevestiging krijgen. Die kreeg ik. Met het verstand op nul reed ik door naar de Prenatal op de hoek voor een rompertje met de tekst ‘Papa’ er op. Ik wilde Boris het natuurlijk wel vertellen op een leuke manier! Niet over de telefoon. Ik maak hem ook voor de eerste keer papa, je begrijpt dat dat even een momentje is.

Ik pakte het pakje thuis in met daarboven mijn test. Boris kwam thuis en onder het mom van ‘een verlaat verjaardagscadeau’ schoof ik het pakje onder zijn neus. Hij zag het. En toen zág hij het. Tranen vloeide rijkelijk. Het immense geluk overspoelde ons en minuten lang hielden wij alleen maar elkaars hand vast. Ja, echt zo zoetsappig als dat. Daarna kwamen de woorden van ongeloof, verbazing, vreugde, dankbaarheid en geluk dat dit ons gegeven is. Wij worden papa en mama! Met daarna; ‘mijn hemel.. wij worden papa en mama… *stilte*..

De start van de roze wolk en het begin van een nieuw leven. Dat van onze Pinda, en dat van onszelf.

Liefs,

Elise Joanne

Dit weekend zal er weer een review online komen. Dit artikel had ik vooruit geschreven en na een aantal comateuze dagen vanwege werk wilde ik graag weer wat delen. Hopelijk vonden jullie dit artikel leuk!