Zwangerschap & Moederschap

IMG 0471 640x640 - Ben ik gelukkiger nu ik moeder ben?

Ik las op één van mijn favoriete websites – Babybytes – het resultaat van een enquête; ‘Moeders na eerste kind gelukkig(er) dan daarvoor?’, oftewel de  BabyBytes Geluksenquête. Ook een lieve collega-blogger, Shirley van Mommyhood, schreef hierover in een mooi artikel. Het zette mij aan het denken. Ben ik gelukkiger met een kindje dan daarvoor?

Onderzoek wijst namelijk uit dat ouders niet altijd gelukkiger zijn ná de komst van hun eerste dan dat zij daarvoor waren. Vaak komt er een dipje in dit geluksgevoel die zich vooral openbaart in de eerste paar maanden. Het verlies van vrijheid en sociale contacten maar ook de slapeloze nachten en de constante zorgen zijn daar de oorzaken van. Hoe zit het met bij mij, hoe zit dat bij ons?

Ik gaf ons leven een dikke voldoende voor de zwangerschap, absoluut. Gelukkig getrouwd, geen financiële problemen of zorgen te noemen, twee leuke banen en een flinke dosis vrijheid en gezelligheid met vrienden. Natuurlijk bracht onze studies de nodige stress naar voren – ik was behoorlijk ongelukkig tijdens mijn afstuderen – en financieel was het ook niet altijd even makkelijk, het geld kwam (en komt) niet met bakken naar binnen. Natuurlijk, er waren ook ruzies, onenigheden met partner, vrienden of familie. Ook mijn knieën gaven de nodige vervelende momenten en ongelukkige dagen. Maar dit alles is vrij relatief, over het algemeen hadden wij niks te klagen. Wij leefden een heel stabiel en gelukkig leven met alle ‘normale’ ups en downs die een mens en stel kan ervaren.

Hoe zit dat nu met mijn geluksgevoel? Ben ik nu gelukkiger dan voor mijn zwangerschap? Als je de vraag als volgt formuleert; ‘ben je gelukiger mét Fos dan zonder?’ krijgt hij meteen een hele negatieve lading maar kom je wel bij de kern van de zaak denk ik. Ben ik gelukkiger met Fos dan zonder Fos?

Het idee dat Fos niet in mijn leven zou zijn, na hem nu een klein jaar te hebben ervaren, is misselijkmakend. De gedachte dat hij er niet (meer) zou zijn klemt als een zwarte ijzeren klauw rond mijn hart. Maar dat komt ook omdat ik weet hoe het leven met hem is, ik weet wat ik te verliezen heb. Dus eigenlijk moet ik mijzelf een eerlijke kans geven deze vraag te beantwoorden en besluiten dat ik eerder de situatie moet zien als dat Fos er nooit geweest zou zijn. Daarmee meteen mijn wens om zwanger te worden ook even ‘vergeet’. Want als ik dit element in de som laat dan kom ik uit bij een zielig hoopje ellende van een mens; ik ben niets en wil niets zijn zonder mijn kind, zonder de heerlijkheid die Fos belichaamt.

Als ik dat doe, de wens en de aanwezigheid weglaat, en er geen gedacht van verlies is dan kom ik op een ander antwoord wellicht dan wanneer ik dat niet doe. Als Boris en ik niet de wens voor een kindje hadden en daar een praktische handeling van hadden gemaakt, dan hadden wij – zo ongeveer – nog steeds het leven wat wij nu hebben. Wellicht een ander huis maar verder zijn er denk ik niet veel andere zaken. Het huis waar wij nu wonen hebben wij immers gehuurd omdat ik opnieuw geopereerd moest worden aan de andere knie en ik niet nog een keer 6 maanden kon revalideren in ons oude, tochtige en verschrikkelijk kleine stads-appartementje met hobbels, gaten en trappen. Pas ná die verhuizing is de wens gekomen. Ik denk mede door de verhuizing maar toch.. De banen die wij nu hebben zouden wij nog steeds hebben denk ik. Boris zijn wens om te worden wat hij nu is bestaat immers al een tijdje, alsmede mijn wens. Hij werkt al menig jaar in zijn beroep en ik koos er tijdens mijn studie al voor om Elisejoanne.nl op te richten en al voor mijn zwangerschap voor om er een fulltime baan van te maken.

Wij zouden meer uit eten gaan, meer tripjes maken, meer tijd aan elkaar, onze vrienden, familie en onszelf besteden, dat staat als een huis. Die dingen maakte ons zeer gelukkig, maakte ons blij en vrolijk. Maar, met de wetenschap dat wij die activiteiten nu minder kunnen verrichten vind ik – omdat ik weet wat ik nu mis – die activiteiten ook wat ‘leeg’. Je leeft je leven niet om te kunnen dineren of een drankje met vrienden te kunnen doen, dat brengt je geen ultiem gelukzalig gevoel. Ze zijn absoluut nodig af en toe en het maakt het leven er absoluut leuker op! Maar een leven waar je alleen maar sociale activiteiten hebt?

Een leven met Fos heeft mij ouder, verantwoordelijker, (nog) serieuzer en ook belangrijker gemaakt. Als er al een reden was om elke dag uit bed te komen is ‘ie er nu al helemaal! Er is iemand afhankelijk van mijn handelen, mijn liefde. Fos heeft mij nodig, Fos heeft Boris nodig. En wij? Wij hebben hem nodig.

Ja, ik ben niet altijd even gelukkig geweest in de afgelopen 1,5 jaar. Mijn zwangerschap was een goede zwangerschap maar geen enkele zwangerschap is zonder zorgen. Je denkt na over de gezondheid van je kindje en over alle mogelijke gevolgen van vrijwel elke handeling als je een kindje draagt. Wat ik at en deed zou ook voor hem gevolgen hebben, de een wellicht wat sneller en groter dan de andere maar ja, zo zag ik dat wel. Ook de bevalling was er niet eentje waar ik plezierig op terug kijk, ik heb momenten van diepe angst en onzekerheid moeten overwinnen en trotseren om hem ter wereld te kunnen brengen. De eerste weken na Fos zijn geboorte had ik zulke grote wallen dat wanneer een bevriend stel over kinderen begint zij standaard het hebben over die wallen en de grootte ervan om alvorens toch nog even te besluiten af te zien van kinderen. Dat zegt wat. De eerste paar weken en maanden vond ik lastig, vond ik eng, vond ik zéér heftig. Na dagen van niet slapen, niet fatsoenlijk eten, borstvoeding wat niet wilde lukken, krampjes bij je kleintje en uiteindelijk Fos zijn verschrikkelijke reflux was ook ik op. En ook ik had gedachten die niet bepaald positief waren. Ik heb máánden last gehad van mijn stuitje en kon in de eerste weken alleen zitten op zo’n groteske donut. Ik voelde mij een huls van een mens en de gedachte dat het ‘toch echt wel beter zou worden’ geloofde ik niet en voelde ik ook niet.

En toch werd het beter. Toch voelde ik mij op een gegeven moment weer meer Elise, meer vrouw, meer vrouw van en ook meer een ‘goede’ moeder. Nu nog zijn er momenten van angst, onzekerheid en verschrikkelijke twijfel of ik wel goed handel. Ook nu zijn er momenten waarin ik soms radeloos kan zijn als de dag absoluut de foute kant op gaat en niets wil lukken. Wanneer Fos ziek is en ook ik hem geen troost kan bieden. Die dagen zijn verschrikkelijk en ben ik alles behalve ‘gelukkig’. En toch ben ik gelukkig. Want ik heb hem en hij heeft mij.

Het leven is zoveel rijker nu ik Fos elke dag aan mijn zijde heb. Hij maakt het leven meer speciaal, het misschien ook wel meer waard om te leven? Niet iedereen zal dit overigens hebben denk ik, wanneer je geen kinderwens hebt dan zal je niet begrijpen wat ik bedoel. Maar dat betekent niet dat dat leven ‘leeg’ is want die wens is er simpelweg niet. Mijn leven is wel leeg zonder Fos, juist omdat ik weet wat ik anders zou moeten missen. Ik zou hém missen. Ja, mijn leven is ook een stukje zwaarder geworden. Mijn leven staat vrijwel alleen maar in het teken van een ander. Mijn dagen bestaan af en toe uit niets anders dan poep, spuug en plas. Op mij of op hem, dat ligt aan de situatie. En toch.. en toch is het ‘t waard, meer dan waard.

Er zijn avonden, dagdelen of weekendjes en dan ben ik weer even alleen ‘Elise’ of ben ik onderdeel van ‘Boris en Elise’. Heerlijk vind ik dat, dat heb ik ook absoluut nodig! Ik ben een betere moeder nú dan dat ik dat in de eerste paar maanden was omdat ik af en toe voor mijzelf kies. Omdat ik werk en mij ook op andere dingen kan concentreren. Ook dit zal niet iedere moeder hebben maar juist omdat ik werk ben ik leuker als ik wél met Fos ben. Ik ben geen moeder monster die 24/7 bij haar kind kan en wil zijn, daar word ik niet beter van en Fos al helemaal niet. Eerlijk he? Ja, behoorlijk. Maar wel de waarheid.

Gelukkig heb ik die modus gevonden en weet ik hoe ik ben. Want toen ik moeder werd op de eerste van de maand maart in dit jaar, toen moest ik mijzelf even opnieuw ontdekken, opnieuw uitvinden. Ondertussen heb ik dat grotendeels gedaan en weet ik waar mijn grenzen liggen en wanneer ik hulp moet accepteren. Die wetenschap heeft mij geholpen mij gelukkiger te voelen als mens, vrouw en moeder.

Heeft het krijgen van een kind mij gelukkiger gemaakt? Ik denk dat ik een ander soort geluk nu mag ervaren, een ander soort leven heb om van te kunnen genieten. En genieten doe ik absoluut. Ik geef niet elke dag een tien maar ik geef de aanwezigheid van Fos, of het nou een goede dag is of niet, wél een dikke tien. Geluk en genieten zit hem nu meer in de kleine momenten, in zijn lachje als ik gek doe wanneer ik hem uit zijn humeurtje probeer te trekken. Of als hij eet wat ik heb klaargemaakt voor hem. Of als hij een dikke poepluier heeft na dagen obstipatie. Of als hij zijn heerlijk ruikende bolletje tegen mijn nek aanlegt omdat ik, Elise, zijn moeder ben en hij weet dat ik zijn veilige haventje ben. Of als ik na een lange dag even in mijn eentje kopje thee kan drinken in stilte. Geen baan ter wereld, geen hoeveelheid geld ter wereld, geen activiteit ter wereld maakt mij meer gelukkig dan die momenten, klein of groot. En al die momenten zijn onlosmakend verbonden met Fos.

Liefs,

Elise Joanne

image2 600x800 e1481562131255 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #13 - Madelaine

Na de succesvolle herintroductie van ‘Goede voorbereiding’, waarbij Linda aftrapte met haar meeslepende verhaal waarin zij beviel van een prachtige zoon na een vrij korte – maar krachtige – bevalling van 7 uurtjes. Vandaag het woord aan Madelaine die in acht uur beviel van het prachtige prinsesje Jasmin en daarmee meteen haar heersende paniekaanvallen heeft getrotseerd. Haar bevallingsverhaal is perfect getimed, want Jasmin mocht gisteren haar eerste verjaardag vieren, gefeliciteerd!

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Madelaine van Nivex.

Ik ben zelf bevallen door middel van een inleiding. Omdat ik kamp met paniekaanvallen is er voor gekozen de bevalling zo rustig mogelijk te laten beginnen, tenzij de baby zich natuurlijk zelf aan wilde kondigen. Daar had ik dus al die tijd ook wel rekening mee gehouden, het kon immers ook spontaan gebeuren! Met 38 + 6 op de teller mocht ik maandag 14 december om 07:00 al bellen of er plek was op de afdeling. En ondanks het feit dat ik graag m’n baby wilde zien en er ”zin” in had, was ik best wel gespannen om dat telefoontje te plegen! Zo rond half 9 kwamen we aan in het ziekenhuis en mochten we naar een weeenkamer. Ze hadden rekening gehouden met Michel en er stond dus een extra bed naast dat van mij. Er werden wat simpele controles uitgevoerd zoals een CTG en het meten van m’n bloeddruk. Bij de eerste keer toucheren zat alles nog potdicht dus kreeg ik een tabletje ingebracht. Deze zorgde een klein beetje voor harde buiken maar verder gebeurde er dus niks dacht ik. Zo’n vier uur later werd er nog een ingebracht, inmiddels was er dus wél wat gebeurd daar binnen, m’n baarmoedermond was verstreken en tabletje nummer 2 zou wel eens voor ontsluiting kunnen zorgen. Weer vier uur wachten, twee CTG’s en wat harde buiken verder was er inderdaad 2 cm! Geloof me, wachten in zo’n ziekenhuis is zo saai, we hebben ons soms echt kapot verveeld toen er nog vrij weinig gebeurde.

Maargoed 2 cm dus, omdat het al 22:00 was wilde ze geen vliezen breken en kreeg ik een slaappil voor de nacht. Niet dat die veel hielp want om 04:00 was ik klaar wakker. Ik vind het toch niks om in een ander bed dan thuis te slapen. Tussendoor had ik af en toe wat harde buiken maar deze waren niet super spannend. Michel en ik hebben nog wat rondjes over de afdeling gelopen ‘s nachts zodat ze misschien wat regelmatiger kwamen, maar nee. Wel hebben we ons kostelijk vermaakt met het lezen van geboortekaartjes. Sommige namen…

In de ochtend kwamen er om 07:30 weer verloskundigen van de nachtdienst binnen en werden m’n vliezen gebroken. Ik hoorde altijd dat je hier niks van mee krijgt maar omdat de baby vrij hoog lag, lag er een verloskundige op m’n buik te duwen terwijl de ander binnen toucheerde en vervolgens m’n vliezen brak. Tussendoor kreeg ik een harde buik! Dus eh ja dat voelde ik enigszins..

Om 08:00 werd ik opgehaald uit de weeenkamer en mocht ik naar een verloskamer. De zuster van de dagdienst had ik de dag ervoor ook al gezien en ik was zo blij dat zij er vandaag zou zijn! Het is echt de allerliefste medewerkster van het ziekenhuis en ze heeft werkelijk alles uitgelegd en rekening gehouden met m’n geboorteplan. Ik had haar dan ook beloofd om in haar dienst te bevallen. Dat is gelukt ;). Ik miste haar gewoon bij thuiskomst haha. Oke verder met m’n verhaal, eenmaal op de verloskamer merkte ik dat de harde buiken over gingen in weeen. Ondanks dat ik deze eerder nog nooit had gehad weet je gewoon dat dát het is. Het lukte me aardig ze op te vangen en met een warme kruik in m’n rug vond ik t eigenlijk niet erger dan een menstruatiekrampje. Michel ging naar huis om wat te eten te halen en de katten te voeren en m’n moeder en zus kwamen even van wacht wisselen zodat ik niet alleen zou zijn. Ondertussen werd ik aan de laagste dosis weeënopwekkers gelegd, het zetten van het infuus vond ik vervelender dan het krijgen van een wee (op dat moment).

Inmiddels was het half 10 geworden en moest ik me echt concentreren op het wegzuchten van een wee. Ik raakte in een soort trance terecht, ze kwamen om de 3 minuten en duurde zo’n 35-40 seconden. Ik ving ze zittend op omdat liggend gewoon niet prettig voelde. Zodra er een wee weg was kon ik weer grapjes maken en at ik een crackertje voor de helft op. Bij het toucheren om 10:30 zat ik op 4 cm! En onderhand was ik scheel aan t kijken van de pijn en hebben we de ruggenprik aangevraagd.   Michel was gelukkig al weer terug en hij ondersteunde me met het letten op m’n ademhaling. Super fijn! Want zo was de ene wee wat minder scherp dan de andere.

Om 11 uur werd ik naar de Uitslaapkamer Van de OK gereden. Omdat ik de weeën nu liggend moest opvangen raakte ik in een bizarre shock van de pijn. Bij elke wee trilde ik als een gek en het wegzuchten lukte niet meer, ik wilde zitten en geen pijn meer hebben. Ik heb gesmeekt om die prik maar moest daar toch nog heel even wachten vanwege de drukte. Normaal krijg je een ruggenprik ook niet op een Uitslaapkamer dacht ik? Ik lag tussen allemaal andere mensen in, uiteraard met m’n gordijntje dicht maar oke. Er werden allemaal plakkers geplakt, m’n bloeddruk werd gemeten en er kwam een draadje op het hoofdje van de baby. Ik was nog in die rare shock en het enige dat ik me nog heel herder herinner is hoe ik m’n handen niet meer onder controle had en deze uit zichzelf begonnen te trillen. Dit is dan ook echt het enige nare van de hele bevalling. Tijdens het zetten van de ruggenprik bleef er een arts(?) wachten bij mij in de ruimte. ‘’Normaal werk ik hier niet hoor’’, verkondigde hij tegen mij. Waarop ik vroeg of hij normaal in het restaurant werkte. Ik vond mezelf hilarisch, maar hij kon het alles behalve waarderen ;). Zoals ik al zei, er was echt nog wel ruimte voor een grapje.

Nadat de ruggenprik gezet was en ik als een soort Paus iedereen had bedankt voor de pijnstilling (serieus ik kon ze wel zoenen!) begon de verdoving na een kwartier te werken. ‘Dit is je laatste wee met pijn’ nou dat was niet helemaal waar maar ik voelde wel hoe het een stuk afzwakte. Om half 1 was ik weer in de verloskamer. Ik had genoeg energie om wat te drinken, maakte grapjes zoals altijd en kon weer lachen. De weeën voelde nu meer als een soort druk, maar van pijn was geen sprake. Om twee uur werd er weer getoucheerd en zat ik op 9 cm! Wauw dit ging wel heel snel, het idee dat ze er zo snel al zijn was echt bizar.

M’n moeder vroeg of ik al persweeen voelde, ‘Nee hoor, maar wel een soort nodige druk down there’. Eh ja dat zijn dus persweeen.. Om half 3 belde mn moeder naar de verloskundige dat ze er echt aan moesten komen. Vanwege de drukte waren ze er pas om 15:00, ik kan je vertellen dat een half uur lang persweeen opvangen een beetje een kut taak was. Je wilt graag iets doen maar het mag niet. Wanneer je nodig naar het toilet moet wil je ook dat dat zo snel mogelijk kan.

Om 15:06 was alles gereed en mocht ik dus ook gaan persen. Ze moesten namelijk eerst de katheter verwijderen, de ruggenprik moest lager worden gezet en de wee opwekkers gingen een tandje hoger. (Ik zat al die tijd aan de laagste doseringen)

Ik kon door het infuus in m’n hand niet goed m’n eigen benen pakken dus werden deze in beugels gelegd. Aan m’n linkerzijde stond m’n zus voor het nodige knijpwerk en rechts had ik Michel beet. Af en toe wisselde ik dit af voor m’n eigen benen om zo meer kracht te zetten. Ik luisterde goed naar wat me werd verteld, kracht zetten, door ademen en naar beneden persen. Met yoga had ik al geleerd hoe je dit qua gevoel het beste kan doen en ik moet zeggen dat dit zeker heeft geholpen! Na 20 minuten persen en één knipje voelde ik ineens een golf vruchtwater en was m’n buik leeg. Er werd een prachtig meisje aan mij gegeven, ik heb haar zelf aangepakt en er kwam een gigantische ontlading in de vorm van tranen, geluk en heel veel liefde! Dat gevoel was onbeschrijfelijk mooi. Geloof me, als je denkt dat Kim Kardashian lelijk huilt.. Je had mij eens moeten zien.

Toen ze op m’n borst lag en haar oogjes open gingen zei Michel iets in de trant van ‘welkom kleine Jasmin’ en het was misschien toevallig of niet, ze reageerde er meteen op. Na 6 minuten was ook de placenta geboren, we kregen een uitleg er over en het was heel vreemd om Jasmin haar ‘huisje’ te zien. Zo bizar dat je als vrouw zijnde zo iets kan maken. Ook heb ik de navelstreng nog beet gepakt en voelen kloppen en heeft Michel deze voor de show doorgeknipt. De navelstreng zat namelijk om Jasmin d’r nek dus deze moest al worden doorgeknipt voor ze ‘helemaal’ geboren werd.

Na anderhalf uur te hebben gekroeld met haar, en een twee opa’s op visite te hebben gehad, werd ze gewogen en gemeten. Ze was 49 cm en 3445 gram. Precies met een zwangerschap van 39 weken. Vrij snel erna mocht ik douchen en om 20:00 mocht ik, op voorwaarde dat ik zelfstandig ging plassen, naar huis toe.

Je denkt, oh dan spring je even uit bed maar Wow! Ik had het gevoel ineens aan een soort ‘strong man’ wedstrijd mee te doen. Wat een ”gewicht” zeul je mee daar beneden. Niet te zeggen. Het was ook heel raar om m’n buik zo leeg en zacht te zien. Het douchen zelf was best uitputtend trouwens, maar wel even lekker. Normaal douche ik met een temperatuur van bijna 45 graden maar omdat je flauw kan vallen na zo’n bevalling moet je onder de koude douche. Althans ik vond het vrij koud. Het was wel even heerlijk om mezelf even weer te kunnen wassen.

Al met al kijk ik super positief terug op m’n snelle bevalling! Alle angsten die ik had waren nergens voor nodig en ik vond het echt een mooie ervaring. Het enige mindere was de shock die ik heb ervaren, maar goed dat was dus ook zo verholpen door de pijnstilling én het was niet dusdanig erg dat het een trauma is. Ik was erg bang dat m’n lijf het allemaal niet aan zou kunnen maar wauw die oerkracht is te bizar voor woorden. Ik denk dat ik ook meteen m’n paniekaanvallen heb weggeperst haha. Wat nou geen vertrouwen in mezelf, kijk eens wat ik heb geflikt! En dat zonder paniek. Ik ben elk moment zo rustig mogelijk gebleven en er was vrijwel altijd ruimte voor een grapje ;).  Voor een eerste is het zeker niet mis om binnen 7 uur en 50 minuten (hoewel de weeen later kwamen maar ze tellen vanaf het moment dat je water breekt) te bevallen. Ik had ook al veel verhalen gelezen waarin iemand 2 uur lang perst en ik had ineens in 25 minuten al m’n baby op m’n borst. Ik denk dat ik dan meer de ‘uitzondering’ ben geweest, want in het ziekenhuis vonden ze het ook een hele nette tijd. Alsof je een medaille kan krijgen voor je prestaties haha. Nou ja op de baby na dan.

Bedankt Madelaine voor jouw bijdrage! Volgende week het woord aan verloskundige Birte die de andere kant van een bevalling voor ons wil belichten. 

Liefs,

Elise Joanne

DSC 2290 1 800x530 - De (on)zin die ik uitkraamde tijdens mijn bevalling

Het doet de ronde, het is een populair artikel om te schrijven voor ‘nieuwbakken’ moeders; de zin en onzin die wij, zij, ik hebben uitgekraamd tijdens een bevalling. Ook ik waag mij er aan om te delen vandaag wat ik er uitschoot tijdens deze uren, de ene opmerking aardig serieus, de ander gekscherend. Met enige tekst en uitleg!

‘Jemig, dat doet pijn gek!’ – Een van mijn allereerste écht weeën. Totdat mijn vliezen braken kon ik het aardig goed volhouden met puffen, zeker omdat ik wist dat ze maximaal een minuut zouden duren. En toen kwam de weeënstorm. Dát deed pas pijn.

‘Oh, ik weet niet of ik dit nou wel zo leuk vind hoor’ – Dat is ook niet het doel Elise.. Volledig koekwaus door de adrenaline.

‘Mijn baarmoeder is zojuist geknapt!’ – Ik had geen idee hoe het zou voelen, dat moment dat je vliezen breken. De een omschrijft het als een klein knapje, de ander als plassen in de broek. De een voelt er amper wat van, de ander des te meer. Ik behoor tot die tweede groep; jemig, wat is dat een extreem naar gevoel zeg! Het voelde alsof er ineens uit alle macht druk op mijn baarmoeder werd gezet die als een ballonnetje knapte. Alvorens ik leeg liep en ik met mijn natte pyjamabroek en bed zat.

‘Ik voel druk, ik voel druk, ik voel druk.. BORIS, IK VOEL DRUK!’ – Het ging allemaal wat sneller dan gedacht.. En Boris ‘geloofde’ mij eerst niet, dacht niet dat ik inderdaad al persweeën kon hebben, niet nu al. Nou lieve schat, dat kan blijkbaar wel, haha.

‘Boris, je belt NU 112!’ – Dit klinkt heel grappig maar eigenlijk was ik op dat moment radeloos. Boris rende naar de woonkamer om te bellen en toen.. ging de deurbel. De nood-verloskundige stond eindelijk aan de deur.

‘Are you f*cking kidding me..?’ – Tegen de verloskundige toen zij aangaf dat ik toch echt thuis zou gaan bevallen. Ze was net 5 minuten binnen en ik had al een half uur persweeën. Ik wilde zéér graag bevallen in het ziekenhuis namelijk, dat was ons ‘plan’. Nou, dat plan ging de deur uit toen mijn eerste weeën begonnen want binnen enkele uren lag Fos op mijn borst. Bevallingsplan mijn dikke kont. Dit zinnetje klinkt heel onbeschoft maar ik blijk het te hebben gemompeld.

‘Maar ik wilde zo graag fijne drugs’ – Wederom tegen de verloskundige toen ze zei dat ik mocht persen en de baby geboren ging worden. Ik was compleet van de wereld en dacht niet meer bepaald helder na, haha. Zij antwoordde; ‘ja, voor die drugs zijn wij sowieso al een paar uur te laat lieve Elise, het gaat gebeuren, op eigen kracht en wel nu’. ‘Maar jij kan dit, echt waar’. Fijne vrouw.

‘Ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het gedaan, ik heb het ZELF gedaan’. Tegen niemand in het bijzonder, meer tegen mijzelf dan tegen een ander zei ik deze woorden het moment dat de alles verlossende laatste perswee kwam en ik Fos ter wereld bracht. Ik blijk dit een aardig tijdje te hebben gemoppeld terwijl ik over Fosje zijn ruggetje wreef en wij beiden bijkwamen. Ik had namelijk nooit gedacht thuis te bevallen én zonder enig hulpmiddel. Dat wilde ik ook niet, ik geloof in medicijnen en de kracht daarvan. Ik zie het als hulpmiddelen die ik mag en kan gebruiken. En.. ik had nooit gedacht het zelf te kunnen. Ik had nooit gedacht zonder enig hulpmiddel deze prestatie te kunnen bewerkstelligen op eigen kracht.

‘Hoe heet u eigenlijk?’ – Ja, ik houd wel van decorum jongens; de verloskundige mag dan mijn doos hebben gezien maar toen ik eenmaal weer een beetje bijkwam schiet ik wel in het ‘hoe heurt het eigenlijk’-standje. Ik had geen idee hoe de verloskundige heette, ik was er niet helemaal bij toen de eerste woorden werden gesproken. Ik was eigenlijk allang blij een kundig gezicht te zien die hielp, het interesseerde mij even niet welke naam daar bij hoorde.

‘He, het is een Boris kloontje! Oh shit, zal hij dan mijn karakter hebben?’ – Nog steeds een mogelijkheid, nog steeds een angst.

‘Ik heb hem helemaal nog geen kusje gegeven, mag dat al wel?’ – Ik was de eerste uren zo bang iets te breken bij Fos dat ik heel krampachtig met hem omging. Toen ik eenmaal zag hoe de kraamverzorgster het deed was dat snel voorbij, haha.

‘Beer, bedankt voor je hulp en kracht. Zonder jou.. zonder jou had ik dit nooit kunnen doen’. – Gewoon heel veel liefde.

‘Poeh, dit was best vermoeiend daarom’ – Nogal een understatement. Tijdens en na de bevalling was ik niet bepaald mijzelf, haha.

‘Zeg jij het of zeg ik het eindelijk hardop?’ – Boris; ‘Dit is hem dan, onze zoon, Fos Elias Gijs. Welkom!’.

Liefs,

Elise Joanne

DSC 4667 - Een Tweede Kindje?

Er zijn onderhand alweer 9 maanden voorbij, Fos is even lang uit de buik als dat hij er in heeft gezeten. Volgens de theorie ben ik ‘ontzwangerd’ en is mijn lichaam hersteld van de zwangerschap en de bevalling. In mijn omgeving zie ik vaak dat rond het eerste levensjaar van knullie of meiske nummertje één er een aankondiging plaatsvindt. Ook ik krijg die vraag al wel; ‘zitten jullie al aan een tweede te denken?’. En denken en handelen zijn twee verschillende dingen. Vandaag een artikel over onze – al dan niet bestaande – wens omtrent een broertje of zusje voor Fos.

Als allereerst wil ik gezegd hebben, meer omdat ik mijzelf daarmee enige veiligheid bied, dat een kind krijgen, of dat nou exemplaar nummer één, twee of tien is, je kinderen krijgt en niet neemt. Je hebt geen controle over hoe en of je kinderen krijgt en dat blijkt wel uit verdrietige verhalen van mijn bezoekers of uit mijn omgeving. Ik schrijf dit artikel vanuit een hypothetische gedachte dat het wel kan als wij daarvoor kiezen. 

Dus, een broertje of zusje voor Fos, zitten wij daar al over na te denken? Menig blogger om mij heen, menig vriendin, kennis of familielid was omstreeks de eerste verjaardag van Eerste Uk zwanger van de Tweede Uk. Uitzonderingen daargelaten, ik kan ook genoeg namen noemen van mensen die ik ken bij wie dat natuurlijk niet zo is. Maar je ziet het wel geregeld, families die besluiten om in een kortere tijd groter te worden zodat de leeftijden dichtbij elkaar liggen. Dat snap ik! Naast dat het praktisch is, ben je ook in een aantal jaar uit de ‘luier-fase’ en hoef je tenminste niet de gehele riedel weer te herhalen als je er alweer een paar jaar uit bent. De gedachte dat Eerste Uk en Tweede Uk, indien dichter bij qua leeftijd, ook wat ‘aan elkaar hebben’ begrijp ik en is een populaire gedachte.

Ik denk dat voor beide kanten wat te zeggen is. Snel uit de luierfase zijn is praktisch en prettig maar aan de andere kant is het niet nodig en hoeft het niet leidend te zijn. Ook de leeftijden dichtbij elkaar snap ik erg goed, ik kom uit een gezin waarbij de andere kinderen behoorlijk wat ouder zijn. Daar merk ik nu amper wat van maar in mijn kinder- en tienerjaren des te meer. Ik heb dat zelf nooit als vervelend gezien trouwens, af en toe hooguit jammer als mijn zus niet met mij wilde ‘spelen’ omdat zij daar te oud voor was. Maar ik denk dat je dat blijft houden, ook al zit er maar een jaar of twee tussen het kroost. Want met je jongere broertje of zusje spelen is alleen leuk en handig als de oudste daar echt zin in heeft en anders is het sowieso jammerdebammer en zó niet cool.

Waarschijnlijk krijg ik als reactie op dit artikel veel verschillende verhalen van moeders die diverse gezinnen hebben en er voor elk gezin wat te zeggen is. Of verhalen van bezoekers die zelf uit allerlei familie-exemplaren komen en de een het wel een probleem vond hoe het was en de ander niet. Ik vond het bijvoorbeeld niet erg dat mijn broer en zus ouder zijn, een ander zal wellicht zeggen dat écht niet leuk te hebben gevonden. Boris heeft een broer met wie hij ook echt zijn hele leven vriendjes was en is, juist vanwege het feit dat zij zo dicht bij elkaar zitten qua leeftijd. Maar ook, en dat weet ik wel zeker, omdat zij beide hetzelfde geslacht hebben én verschrikkelijk op elkaar lijken qua karakter en gevoel voor humor.

Maar, belangrijker, hoe zit het met ons? De vraag natuurlijk in dit artikel! Zouden wij überhaupt een tweede willen? ‘Vroeger’ had ik sowieso meteen gezegd ‘JA!’ omdat ik mij niet voor kon stellen er ‘maar’ eentje te krijgen. Nee, als ik mijzelf de gedachte van een gezin toeliet dan zag ik meerdere kinderen voor mij. Hoe is dat nu? Misschien is dat idee, het idee dat wij er eigenlijk altijd twee hebben gewild, nog steeds levend. Maar wel meer in theorie dan dat wij daar echt nu naar uit kijken. Juist omdat wij dat altijd hebben gedacht en ook hebben uitgesproken naar elkaar.

Toen wij net verhuisd waren, nu alweer twee jaar geleden, was de wens om een kindje te mogen krijgen énorm groot. Ik stond ermee op, ik ging er mee slapen. Die inmense wens drukte soms op mijn hart als een zwaar gewicht, de gedachte liet mij vrijwel geen minuut los. Ik ademde ‘zwanger willen worden’ vrijwel continu, de hele dag door. Ik droomde over een kindje, over hoe het zou zijn en hoe hij of zij eruit zou zien. Die zeer krachtige wens – voortkomend uit een boel schrikbarende hormonen – werd werkelijkheid en ik heb negen maanden lang op een wolk geleefd bij het idee dat het ‘eindelijk’ zover was. Nu nog steeds hoef ik maar naar Fos te kijken om te beseffen hoe gezegend en gelukkig ik ben met zijn komst. Een gezond, sterk, grappig, slim, lief, beweeglijk en prachtig kereltje is het resultaat van die wens en wij hebben het geluk gehad dat hij uitgekomen is.

Voordat ik die explosie van hormonen had was die wens er niet. In theorie wel; ‘ooit worden wij ouders, hoe fantastisch mooi zal dat zijn!’. Maar Boris en ik zijn niet voor niks al een behoorlijk aantal jaren bij elkaar geweest voordat ik het balletje van een kindje opgooide; die wens was er in theorie maar absoluut niet om in praktijk te brengen. Boris en ik waren te graag samen en er was (en is..) weinig affiniteit met kinderen. Ik kreeg wel eens rammelden eierstokken bij het ruiken van zo’n bol wondertje maar meer ook niet.

Omdat ik weet hoe ik in elkaar zit kan ik voor nu heel duidelijk zeggen dat er nog geen tweede komt. Dat kan, gezien mijn karakter, snel veranderen maar nu, d.d. 10-12-2016, is die wens er niet. Ik weet namelijk dat als er weer een tweede komt, dit het resultaat is van diezelfde bom aan hormonen en die intense wens voor een babytje. Pas als ik weer weken of maanden achtereen het idee van een Tweede Uk niet meer los kan laten en datzelfde idee mijn zuurstof is, zal er naar gehandeld worden.

Ons leven met Fos is ontzettend rijk, wij zijn ook de koning te rijk met zijn aanwezigheid. Wij voelen ons – voor nu – compleet, alsof de puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen. Zo voelde wij ons ook na ons huwelijk, alsvorens er een wens kwam naar een kindje en er een ‘gemis’ ontstond. Misschien krijgen wij die gedachte dat er iets mist wel of misschien niet. Het kan zijn dat ik volgend jaar wellicht weer zwanger ben (als je alles zelf onder controle hebt dan he, lees bovenstaande disclaimer) maar het zou ook heel goed kunnen van niet.

Wij hebben sowieso nooit de wens gehad om Eerste Uk en een eventuele Tweede Uk dicht op elkaar te krijgen. Wat ons betreft mag er zeker wel een aantal jaren tussen zitten. Als de een naar de basisschool gaat en de andere zich aandient vind ik dat helemaal prima, lekker praktisch ook. Ik kan mij nu volledig storten op Fos en werkelijk van elke seconde genieten. Daarnaast hebben wij beide ook nog best een druk leven en wil ik geen ruimte maken voor een nieuw familielid. Het idee dat ik de eerste drie maanden opnieuw moet doen.. Poeh! Nee, zoiets overleef je mentaal alleen als je het ook écht heel graag wilt, dan is dat een helende pleister op de slapeloze nachten. Je bent dan zó blij met de komst van je kind dat al het gedoe, gepoep, gespuug en gezeik eromheen het absoluut waard is. Nu is dat simpelweg niet zo, nog niet.

Mocht er sprake zijn van een ongeplande verrassing, dan is die verrassing zéér welkom, dat absoluut. Dan moet het gewoon zo lopen!

En ik weet dat het cliché is maar ik kan mij niet voorstellen dat ik net zoveel van Tweede Uk houd als dat ik doe van Eerste Uk.. Hoe dan?! Heb ik zoveel liefde nog in mij? Ik weet dat veel vrouwen zichzelf dit hebben afgevraagd en ook dat dit inderdaad zo blijkt te zijn; je hebt genoeg liefde in je om te geven aan nog een kindje. Bijzonder vind ik dat. Alsnog hoop ik wel dat ik ooit nog een kindje mag dragen, misschien wel een kindje succesvol borstvoeding mag geven en ‘fouten’ niet hoef te herhalen omdat ik wijzer ben en meer ervaring heb.

‘De eerste is als een pannenkoek, die mislukt altijd’. Dat zeggen ze toch? Nou, ik geniet nog even van mijn heerlijk perfecte pannenkoekje, zeker nu die slaapt en ik een momentje voor mijzelf heb.

Liefs,

Elise Joanne

DSC 0850 800x530 - Kleine Zara Baby Shoplog (Artikel)

In de Elise’s Weekly Pictorama van gisteren kon je zien dat Boris en ik in Den Haag ook even de Zara in slopen om wat kleertjes te kopen voor Fos. Ik vind de Zara Baby echt geweldig namelijk en de prijzen absoluut niet verkeerd. De basics zijn heel goed geprijsd, alsmede de printbroekjes. Fos had wat simpele bovenshirtjes nodig voor op geprinte broekjes dus dat was mijn hoofddoel. Boris vond een trui die hij uitkoos voor zoonlief en er belande wat broekjes in het mandje. Kijk je mee?

(meer…)

DSC 0460 800x559 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vorig jaar, vrijwel rond hetzelfde moment als nu, lanceerde ik een hele populaire rubriek, de ‘Goede Voorbereiding; Bevallingsverhalen’. Elf prachtige en krachtige vrouwen deelde elke twee weken hun verhaal en na mijn zwangerschap deelde ik de mijne. Omdat ik zie hoeveel pageviews deze rubriek nog steeds genereert en als ik bedenk hoeveel verhalen er nog wel niet te delen zijn, blaas ik hem nieuw leven in! Vandaag ga ik verder en geef ik het stokje door aan Linda die vandaag haar bevallingsverhaal vertelt.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de elf andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

DSC 0110 800x526 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Vandaag het woord aan Linda, van TinyMoments.nl.

Vanaf het moment dat ik wist dat 1 september 2016 de uitgerekende datum was ben ik gaan rekenen. Ik ken namelijk nogal wat mensen die eind augustus / begin september jarig zijn. De kans was dan ook groot dat onze baby op de verjaardag van een ander geboren zou worden. Toen ben ik tegen de baby in de buik gaan praten. Iedere dag gaf ik hem de mededeling: ‘je mag op of na 1 september geboren worden.’ Natuurlijk wist ik goed dat het niets uit zou maken of ik ertegen zou praten of niet, maar toch. Niemand weet precies hoe het zit.

Een paar dagen voor 1 september hadden we een controle bij de verloskundige. Bij ons werd altijd voorafgaand aan de afspraak een nieuwe afspraak gepland. Zowel Kevin als ik waren ervan overtuigd dat wij niet meer op die afspraak zouden komen (6 september) omdat onze baby dan al geboren zou zijn. Nou, niet dus. 6 september zaten we wederom bij de verloskundige. 40 weken en 5 dagen zwanger.

Strippen

Omdat ik bijna 41 weken zwanger was kreeg ik een afspraak mee voor de gynaecoloog. Dit is blijkbaar de normale gang van zaken als je de 41 weken zwangerschap haalt. Ze gaan dan kijken of de baby nog voldoende vruchtwater heeft en of de placenta nog goed is. Op dat moment was ik ervan overtuigd dat wij de afspraak bij de gynaecoloog gingen halen. Helemaal niks leek erop dat de bevalling namelijk zou gaan beginnen. Harde buiken had ik nog nooit gehad, ik had geen buikpijn en voelde mij nog steeds super goed.

De verloskundige stelde voor om mij te strippen. Dit zou echter alleen kunnen als de baarmoedermond al volledig was verstreken. Ik vond het prima, probeer het maar. Baat het niet dan schaadt het niet was mijn gedachte. Gelukkig was de baarmoedermond verstreken en had ik 1 cm ontsluiting. Het strippen zelf vond ik helemaal niet vervelend, ik voelde er eigenlijk vrij weinig van. Toen begon het wachten. Kevin was vrij van zijn werk die dag dus wat dat betreft kon de bevalling beginnen. Een paar uur na het bezoek aan de verloskundige dacht ik niet meer aan het feit dat ik was gestript, want er gebeurde nog steeds niks en ik voelde ook niks.

DSC 0212 800x527 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Het begin

Diezelfde avond op de bank heb ik mijzelf vergrepen aan chocolade pinda’s. (Sowieso houd ik van snoepen en snacken, maar tijdens de zwangerschap was het nog erger…). Rond 0.30 uur vond ik het wel mooi geweest en gingen we slapen. Beide waren we het erover eens dat het strippen niet geholpen had en dat we nog geen ouders gingen worden. Nog geen half uur later lag ik te doezelen in bed en kreeg ik een beetje buikpijn. Ik dacht meteen dat het kwam doordat ik (veel) te veel chocolade pinda’s had gegeten. De buikpijn zakte vrij snel weer weg. En kwam weer. Dit duurde ongeveer een half uurtje. Op mijn mobiel had ik een weeëntimer geïnstalleerd en deze besloot ik er toch maar bij te pakken. Voor de zekerheid. Kevin liet ik nog even slapen. Ergens dacht ik namelijk nog steeds dat de buikpijn kwam van de chocolade pinda’s, haha. Toen ik zeker wist dat het toch echt weeën waren heb ik Kevin wakker gemaakt. Hij maakte een kruik voor mij. Op dat moment had ik besloten dat mij dit prettig leek. Toen hij naar beneden ging ben ik hem gevolgd, ik had geen rust om te blijven liggen en wilde even kletsen. Beneden heeft Kevin uiteindelijk het timen van de weeën overgenomen. Het werd wel duidelijk dat het toch echt weeën waren. Spannend!! De weeën kwamen alleen nog helemaal niet regelmatig. Hierdoor dacht ik dat het misschien voorweeën waren. Ook waren mijn vliezen nog niet gebroken. Na een paar uur werden de weeën wel wat heftiger, maar nog steeds niet regelmatig. De tijd tussen de weeën verschilde van 40 seconden tot 5 minuten en alles daar tussenin. Ook de duur van de weeën was enorm wisselend. Omdat wij nog steeds aan het wachten waren op regelmaat hadden we de verloskundige (nog) niet gebeld. In alle boekjes staat namelijk dat je de verloskundige belt als de weeën minstens een uur lang tussen de 3 a 4 minuten komen en ongeveer 1 minuut duren. Op onze laatste afspraak werd dit ook nog benoemd door de verloskundige. Omdat ik de weeën prima op kon vangen vonden we het wel goed zo en kon ik het nog wel even volhouden.  Ik kon de weeën opvangen door tijdens een wee door de kamer te lopen en mijzelf volledig te richten op mijn ademhaling. Zittend of liggend had ik meer pijn tijdens een wee, dus dat was geen optie. Dit was voor Kevin frustrerend omdat hij niets voor mij kon doen (doei oefeningen die we hadden meegekregen bij de haptonomische zwangerschapsbegeleiding). Het enige wat ik tegen hem zei was wanneer ik een wee kreeg en wanneer deze stopte. Hij hield dit bij op de weeëntimer. Tussen de weeën door zat ik op de rand van het bed met mijn ogen dicht om nog een beetje uit te rusten, want ik had wel door dat ik niet meer ging slapen. Kevin speelde ondertussen spelletjes op de iPad. Hij mocht van mij alles doen, behalve de kamer verlaten!

Weeënstorm

Rond 5.00 uur was er nog steeds geen regelmaat in de weeën en hadden we de verloskundige nog steeds niet gebeld. De weeën werden wel wat heftiger, maar waren nog steeds prima op te vangen. Totdat ze overgingen in een weeënstorm. Jeetje dat was niet prettig. Drie weeën volgde elkaar op zonder pauze en duurde ongeveer 6 minuten in totaal. Hierna één minuut rust en toen weer drie weeën. Dat deed pijn. Ik werd er ook nog eens misselijk van en liep met een emmer in mijn hand door de slaapkamer. Op aanraden van Kevin besloot ik even onder de douche te gaan staan om wat verlichting te krijgen. Deze vond ik gelukkig snel. Met de douchekop op mijn buik werd de pijn wat minder. Op dat moment besloot Kevin dat het toch tijd was om de verloskundige te bellen, omdat de weeën toch wel zichtbaar heftiger en pijnlijker werden. Hier ben ik hem onwijs dankbaar voor. Op het moment dat hij de verloskundige ging bellen kreeg ik namelijk persdrang. Dit heb ik Kevin nog gezegd toen hij ging bellen en op het moment dat hij de verloskundige aan de telefoon had (5.30 uur) hoorde zij mij een (pers)wee opvangen. Ze kwam meteen naar ons toe, met stagiaire. Ik vond het prima. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, haha. Als er maar iemand kwam kijken hoe de zaken ervoor stonden. Ergens in mijn achterhoofd dacht ik nog dat ik nu misschien twee cm ontsluiting zou hebben en dat ze voor niks zouden komen, haha. Tussen het telefoontje naar de verloskundige en hun aankomst in heeft Kevin nog snel de vluchttas verder ingepakt, want die was nog niet helemaal klaar. Ook had hij de auto voor de deur gezet zodat ik gemakkelijk in kon stappen om naar het ziekenhuis te gaan. We wilden namelijk graag in het ziekenhuis bevallen.

DSC 0054 800x480 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Persen

Tegen 06.00 uur waren zowel de verloskundige als de stagiaire er. De verloskundige zag aan mij dat ik persdrang had en zei dat ze wel kon zien hoe het ervoor stond. Toch heeft ze voor de zekerheid gekeken hoeveel ontsluiting ik had. En jawel, ik had al tien cm ontsluiting! Geen wonder dat ik wilde persen! Omdat wij graag een ziekenhuis bevalling wilde werd kort besproken of dit nog haalbaar was. Ik mocht nog naar het ziekenhuis, maar dan moesten we meteen gaan en werd het haasten. Nou, geen haar op mijn hoofd die nog de trap af wilde, de auto in wilde stappen en acht minuten naar het ziekenhuis wilde rijden. Ik vond het ineens meer dan prima om thuis te bevallen. Kevin was het hier mee eens en binnen een paar minuten was ons bed omgebouwd tot ‘bevalplaats’ en werd de kraamhulp gebeld om te komen. Ik mocht daarna meteen gaan persen. En dat was fijn! Ik had ineens geen pijn meer en kon wat met de persdrang. Heel raar om op dat moment geen pijn meer te hebben, maar om dit om te kunnen zetten naar een fysieke handeling. Dit voelde goed. En verbazingwekkend genoeg ook heel natuurlijk. Na bijna 1.5 uur geperst te hebben werd het nog even spannend. Je mag thuis namelijk niet meer dan 2 uur persen. Daarna moet je alsnog naar het ziekenhuis. Toen ik dat hoorde ging er een knop om en ben ik als een malloot gaan persen. Ik zou onze kleine eruit duwen. En snel. No way dat ik alsnog naar het ziekenhuis wilde. Dit heeft geholpen, want 10 minuten later, om 7.32 uur, was onze prachtige zoon Jason er.

De schade

Wat een geweldig moment is dat. Je kindje ligt op je borst en begint te huilen. Dat is echt genieten. De placenta kwam gelukkig ook binnen een kwartier. Ik weet nog dat een van de eerste dingen die ik vroeg was of alles nog heel was daar beneden, haha. Hier hadden ze nog niet naar gekeken, dat kwam wel. Gelukkig was alles best netjes gebleven. Er zijn een paar kleine schaafplekjes gehecht zodat het niet zou gaan branden met het plassen. Maar dit werd pas een uur na de bevalling gedaan, we hebben eerst heerlijk genoten van ons krijsende mannetje op mijn borst.

DSC 0313 800x530 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #12 - Linda

Terugblik

Ondanks dat ik niet in het ziekenhuis ben bevallen kijk ik met een super goed gevoel terug op de bevalling. De verloskundige, stagiaire en de kraamhulp hebben super werk geleverd. Ik voelde mij op mijn gemak tijdens de bevalling en ben goed gecoacht. Na de bevalling ben ik gaan douchen en toen ik terug op de slaapkamer kwam was het bed verschoond, stond de was aan en was er gewoon niet meer te zien dat er zojuist een bevalling had plaatsgevonden. En dat was fijn! Een van mijn argumenten om in het ziekenhuis te bevallen was namelijk dat ik ‘die rommel’ niet op mijn slaapkamer wilde. Nou, ik kan je vertellen, ik heb er niks van meegekregen. En ik vond het super dat ik meteen mijn eigen bed in kon zonder dat ik nog in de auto naar huis moest.

In totaal duurde de bevalling 6,5 uur. Het had wat mij betreft niet beter kunnen gaan. Ik vond het vervelend dat Kevin voor zijn gevoel niet veel voor mij kon doen, maar zijn aanwezigheid was voor mij zo belangrijk. Zonder hem was het niet zo gemakkelijk gegaan en ik heb juist heel veel gehad aan hem!

Bedankt voor het delen van je verhaal Linda en de prachtige foto’s! Over twee weken is Madelaine aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne

DSC 2226 1 - Oproepje + Mededeling! Wil jij jouw bevallingsverhaal delen?

Vorig jaar publiceerde ik een half jaar lang om de twee weken een prachtig verhaal van een vrouw. Eigenlijk niet zomaar een verhaal, haar bevallingsverhaal wel te verstaan. Die rubriek is immens populair, de zoekopdrachten voor ‘bevalling’ is ontzettend vaak ingetikt en alle verhalen die toen zijn gedeeld zijn bij elkaar meer dan 75.000 keer bekeken. Onwijs veel! Na mijn eigen bevalling ben ik opgehouden deze te publiceren want ik noemde ze een ‘goede voorbereiding’ en dat had ik simpelweg niet meer nodig. Gezien de behoefte om verhalen te lezen van andere ga ik hier weer mee door. Wil jij ook mee doen?

Vorig jaar kwamen er 11 verhalen van prachtige vrouwen online. Verhalen over een keizersnede, een natuurlijke bevalling van een tweeling, een thuis-bevalling, een ziekenhuisbevalling, eentje met een doula etc. Ieder verhaal was welkom en bijzonder. Vanaf de maand december kan je elke twee weken weer een verhaal verwachten, de eerste stukken zijn al aangeleverd en staan al klaar om gepubliceerd te worden.

Ben jij onlangs – of een aantal jaren geleden – bevallen en zou jij je verhaal willen delen? Dat mag! Je hoeft geen blogger te zijn zoals de oorspronkelijke elf dames wel waren. Ben jij wel een blogger? Dan ook kan je mee doen, ik link het verhaal naar jouw website.

Wil jij graag meedoen? Bekijk dan hier hieronder even de 12 verhalen (de mijne staat er ook tussen) wat ik van je vraag qua tekst en foto’s. Als je besloten hebt ook graag je verhaal te willen delen dan mag je mij mailen via elisejoanne@hotmail.nl en dan krijg je van mij een mail terug met daarin de ‘voorwaarden’. Met voorwaarden bedoel ik de hoeveelheid woorden, wat voor soort foto’s etc.

Ben jij adoptiemoeder? Of wellicht zelfs draagmoeder? Of heb jij een kindje afgestaan ter adoptie of ben jij een draagmoeder voor een ander? Ook deze verhalen zijn meer dan welkom!

Alle verhalen:

♥Bevallingsverhaal Kelly Caresse
♥Bevallingsverhaal Linda van Go or no Go
♥Bevallingsverhaal Sanne van Laviesagista
♥Bevallingsverhaal Manon van LittleWonderWorld
♥Bevallingsverhaal Saskia van Twinkelbella
♥Bevallingsverhaal Sunseree van KoalaBeautyMama
Bevallingsverhaal Betty van Bettyblogt
Bevallingsverhaal Geertje van Lifesabout
Bevallingsverhaal Kelly van Healthy Kelly
Bevallingsverhaal Joyce van JoyfromJoyce
♥Bevallingsverhaal Silke van Goodmorningtea

♥Mijn Bevallingsverhaal

Ik zie je mailtje graag tegemoet!

Voor de nieuwsgierige lezer; vanaf begin december zal om de vrijdag een verhaal te lezen zijn, te beginnen op 2 december met het verhaal van Linda.

Liefs,

Elise Joanne