Zwangerschap & Moederschap

DSC03708 800x600 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #16 - Amy

Vandaag het zestiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Amy die tegelijkertijd met mij zwanger was. Zij beviel uiteindelijk twee weken eerder, op 22 februari van haar dochter Elin.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag geef ik het woord aan Amy

Zwanger!

Na jaren fantaseren over een kindje van mij en mijn grote liefde, werd die droom eindelijk werkelijkheid! Zwanger! Spannend en onwerkelijk; zo’n eerste zwangerschap. De eerste maanden was ik best onzeker; zou alles wel goed gaan met ons kleintje?! Gelukkig waren de zorgen nergens voor nodig. De zwangerschap verliep vlekkeloos. Het enige kleine probleempje was tijdelijke heftige buikpijn in de 20e week, die veroorzaakt bleek te worden door oprekkend littekenweefsel in mijn buik. Fluitend bleef ik tot de 36e week werken en toe aan verlof? Het leek me dodelijk saai. Stiekem hoop je dan natuurlijk dat je kindje zich eerder aan dient, want, perfectionistisch als ik ben, alles lag al weken klaar en het huis was inmiddels nog nooit zo schoon geweest. Maar de weken gingen voorbij en de uitgerekende datum naderde.

Help!

Drie dagen voor de uitgerekende datum werd ik ’s nachts wakker van extreme jeuk op mijn benen. Er ging een lichtje branden, ik had ooit eens iets gelezen over dat dit kon duiden op een leveraandoening die gevaarlijk is voor de baby. Ik belde meteen de verloskundige en zij stelde mij gerust. Midden in de nacht konden we niks doen, ik zou mij de volgende ochtend in het ziekenhuis moeten melden voor bloed- en urineonderzoek. Zo gebeurde. Terwijl wij aan het wachten waren op de uitslagen besloot de gynaecoloog alvast de procedure uit te leggen. Mocht er inderdaad sprake zijn van galstuwing (zwangerschapscholestase), zou de volgende dag een inleiding plaats vinden. Ik werd een beetje lacherig van de zenuwen. Natuurlijk zou een inleiding ervoor zorgen dat we snel ons kleintje in de armen mochten sluiten, maar een inleiding betekende ook afscheid moeten nemen van mijn gedroomde thuisbevalling. Terwijl de uitslag maar op zich liet wachten voerde de gynaecoloog ook alvast inwendig onderzoek uit, zodat de status van het geboortekanaal in kaart was gebracht voordat de inleiding werd in gezet. ‘De baarmoedermond is nog lang niet rijp’, was de mededeling. En toen kwam de uitslag: niets aan de hand. Pfff, opluchting, gelukkig niks ernstig. Maar ook teleurstelling; geen inleiding en een baarmoedermond die nog lang niet rijp is. Bij het verlaten van het ziekenhuis dacht ik dan ook: ik kom hier vast met 42 weken alsnog voor een inleiding, omdat ik te ver over tijd ga.

Dus niet!

Twee dagen later, en dus op de uitgerekende datum, gingen wij gezellig naar de verjaardag van mijn oma; we keken filmpjes van mij als kleuter. We hebben enorm gelachen! Moe maar voldaan gingen we naar bed. De volgende ochtend werd ik wakker met buikpijn, maar ik had wel vaker last van mijn darmen, dus even wat drinken en, terwijl manlief naar zijn werk vertrok, nog even proberen te slapen. Maar al snel viel het op: de pijn kwam, hield even aan, ebde weg, bleef even weg en kwam weer terug. Zou het? Het kwartje begon te vallen: dit kunnen weeën zijn! Ik begon te timen en er zat inderdaad regelmaat in. Ik belde de verloskundige en appte manlief. De verloskundige gaf aan dat dit waarschijnlijk oefenweeën waren en dat ik lekker moest gaan ontspannen, ik instrueerde manlief om zijn werkzaamheden af te ronden, maar voorlopig nog niet naar de huis te komen. Hij kon niks betekenen en ik trok het prima. Ik ging douchen en de weeën bleven aan. Ik hoefde ze nog niet weg te zuchten, het ging prima. Drie uur later merkte ik dat de weeën minder frequent kwamen: misschien iets te gespannen? Ik probeerde opnieuw ontspanning op te zoeken. Dus ik ging opnieuw onder de douche en daarna even op bed liggen. Daar lag ik nog geen minuut toen het opeens een stuk heftiger werd. Dit waren echte weeën. De ademhalingstechnieken die ik bij de zwangerschapsyoga had geleerd konden in rap tempo uit de kast worden getrokken. Manlief kwam naar huis. Samen hingen we nog een wasje op, al was ik drukker met het hangen over de yogabal dan met de was. Na 1,5 uur zuchten wilde ik wel weten waar ik aan toe was. Het was inmiddels 16.00 uur en we belden de verloskundige, zij was bezig met een andere bevalling en zou een collega van een andere praktijk sturen. Deze vervangende verloskundige arriveerde om 16.30 uur en constateerde 3 centimeter ontsluiting. Ik was rustig en ving alles prima op, voor haar geen aanleiding om actie te ondernemen of te blijven. Ze vertrok met de mededeling dat er gemiddeld een centimeter per uur bij zou komen. Dat zou volledige ontsluiting rond middernacht betekenen. Ze was de straat nog niet uit of het werd een stuk heftiger. Voordat zij er was kon ik nog prima kletsen en nadenken. Nu werden de weeën heftiger, pijnlijker en hielden langer aan. Ik had mijn volle aandacht nodig bij het wegzuchten. Na een uur van deze heftige weeën kon ik me niet voorstellen dat het op deze manier nog uren zou duren. Ik wilde graag weer een verloskundige zien. Binnen mijn eigen verloskundigenpraktijk had inmiddels wisseling van de wacht plaats gevonden en één van mijn favoriete verloskundigen pakte de telefoon op toen manlief om 18.00 uur opnieuw belde. Een half uur later stond ze op de stoep en constateerde 6 cm ontsluiting. Dat ging mooi. Ze stelde voor dat ik ging douchen en ze zou blijven.

Huh?! Zo snel?!

En toen ging het allemaal heel snel. Ik zat op handen en knieën onder de douche en manlief kwam binnen met de mededeling dat hij de kleertjes ging verwarmen en de kraamverzorgster onderweg was. Huh? Ik moet toch nog 4 centimeter? Ondertussen lukte het wegzuchten amper en was het bijna niet te houden; ik begon te gillen en te roepen dat het echt niet leuk meer was. De verloskundige had achteraf natuurlijk al lang gezien dat ik persdrang begon te krijgen, maar liet mij rustig wegzuchten en dat was eigenlijk wel heel prima. Om 19.45 uur gaf ze aan dat ik wel onder de douche weg mocht komen. Ze hielp me met afdrogen en op bed. Daar braken spontaan de vliezen en we zagen groen vruchtwater komen. Ons kleintje had erin gepoept, maar tijd om naar het ziekenhuis te gaan was er, gelukkig, niet. Ik had volledige ontsluiting en mocht gaan mee persen. Wauw, zo snel!

De laatste loodjes!

Dat persen vond ik een vreemde gewaarwording en op bed niet prettig. De baarkruk werd gepakt en dat bleek, precies zoals ik mij had voorgesteld, heel fijn. Het persen verliep prima, al had ik totaal niet het idee dat het opschoot. Het verliep rustig en zonder ondraaglijke pijn. Ik had ook tussen elke perswee voldoende tijd om even bij te komen. En toen, na 45 minuten persen, was daar  een heel mooi klein meisje, wat een verrassing. We wisten niet wat het geslacht van de baby zou zijn, maar hadden allebei gegokt op een jongen, haha. Nu waren we ouders van een prachtig meisje, Elin. Wauw! Wat een bizar en prachtig moment. Een knalroze wolk kon boven ons neerdalen!

Aj!

Maar helaas kwam daar verandering in. Ik bleek behoorlijk te zijn ingescheurd en moest alsnog naar het ziekenhuis voor hechtingen. Dat hechten ging, tot grote verbazing van de arts-assistent, manlief en mijn inmiddels gearriveerde moeder, compleet aan mij voorbij. Ik lag niet gillend tegen het plafond aan en kon alleen maar intens genieten van Elin die voorzichtig aan mijn borst begon te drinken. Na het hechten en douchen mocht ik in principe naar huis, maar toen  bleek plassen een probleem en na heel vaak proberen werd ik midden in de nacht naar huis gestuurd met een katheter. Wat een rot ding. Nog steeds vraag ik mij af of dat niet anders had gekund. Gelukkig ging met ons meisje alles goed en kwam de borstvoeding vlot op gang. Na het verwijderen van de katheter ging het steeds meer de goede kant op. Genieten! Al snel bleek ons meisje een klein pittig ding dat helaas niet altijd de noodzaak van slapen in zag.

Pfff!

Na een aantal weken sliep ik zelf ook nog amper en hebben wij aan de bel getrokken. De oorzaak voor het niet slapen en regelmatig spugen was niet te vinden bij Elin. Ze is een aantal dagen in het ziekenhuis opgenomen geweest. Onvoorstelbaar hoe heftig het is om je kleine meisje daar achter te moeten laten. En dan, zo bleek, was er fysiek gelukkig niet eens iets met haar aan de hand. Een andere voedingshouding en het aanhouden van een strak ritme bleken te helpen. Een echte fanatieke slaper zal Elin wel nooit worden, maar ze slaapt in ieder geval!

Tot slot

Mijn bevallingsverhaal an sich was niet heel spannend en vertelt hooguit dat het niet, zoals je vaak hoort, altijd horror en kommer en wel hoeft te zijn. Het kan ook een hele fijne ervaring zijn. Ik deelde mijn verhaal graag, omdat ik (aanstaande) moeders graag vertel dat je altijd voor jezelf, je zwangere lijf en je kleintje op mag komen. Trek aan de bel bij ook maar de kleinste zorgen. Ik hoop dat iedere zwangere of jonge ouder, net als ik, gehoord wordt door de verloskundige of gynaecoloog , huisarts of consultatiebureau-verpleegkundige en dat zorgen voor het grootste deel weggenomen kunnen worden. Daarnaast heb ik, inmiddels 9 maanden na de geboorte van Elin, geleerd dat alle clichés waar zijn. Het is fantastisch! Maar het is soms ook heel heftig. De verantwoordelijkheid die ik voel voor Elin is enorm en maakt dat ik soms nog steeds tranen met tuiten huil. Het gevoel voor dat kleine lieve meisje is zo onbeschrijfelijk, intens en overweldigend dat het mij regelmatig aanvliegt. Ik heb mij lang afgevraagd of het normaal is dat ik mij nu nog steeds regelmatig een emotioneel wrak voel. Ik krijg er geen antwoord op. Ik ben er zelfs voor op zoek geweest naar een therapeut, maar de twee die ik tot nu toe gesproken heb, konden mij niet helpen. Het gaat om mijn gevoel en beleving van het moederschap en ik denk dat veel meer moeders dit zo ervaren, maar er lijkt een klein taboe op te rusten om te praten over de zware last die het moederschap soms ook is. Ik probeer het nu van mij af te schrijven en accepteer maar dat dit gevoel er in mijn geval bij hoort. Ondanks de soms heftige gevoelens: de enorme liefde die ik voel voor Elin en het enorme gevoel van blijdschap en geluk dat zij mij elke dag geeft is overheersend en fantastisch!

Bedankt voor het delen van je verhaal Amy, prachtig geschreven! De volgende keer geef ik het woord aan Merel.

Liefs,

Elise Joanne

Wil jij mee doen aan deze rubriek? Dat kan! Mail naar elisejoanne@hotmail.nl. Je verhaal mag ook anoniem.

 

IMG 1425 - Baby's Ritme - Eten, Drinken & Slapen (9 tot 12 maanden)

Ik krijg de laatste tijd veel vragen op Twitter en Instagram hoe het ritme van Fos er nu uit ziet. Onderhand is hij alweer bijna een jaar (!) en is er natuurlijk veel veranderd sinds de laatste keer dat ik zijn ritme behandelde. Vandaag een update maar dan wel eentje waarin ik behandel wat Fos eet, wanneer hij drinkt en hoe – globaal – onze dagen (thuis) er vaak uitzien.

(meer…)

IMG 2898 800x536 - Body After Baby: Goede voornemens? Huidige stand van zaken!

In het nieuwe jaar stelt men geregeld nieuwe en goede voornemens op. De een wil stoppen met roken, de ander meer lezen en de derde gaat aan de slag met lijf en afvallen. Ik ben natuurlijk zo’n 8 maanden geleden écht begonnen met proberen af te vallen dus ik kan niet spreken van een nieuw voornemen. Wel moet ik bekennen dat de klad er qua sporten een beetje in kwam maar dat ik dat ook weer heb opgepakt sinds deze week. Tijd om de balans op te maken en te bekijken wat ik dit jaar nog wil bereiken voordat het bikini-seizoen gearriveerd is. En ik deel een foto waar ik ontzettend van geschrokken ben, de reden om Body after Baby te beginnen.

Want je weet wat ze zeggen; ‘a summer body is made in the winter’. En ik wil erg graag weer écht goed in mijn vel zitten en mij vertonen in een bikini op een wijze dat ík mij er prettig, mooi en zeker door voel. Onderhand is het alweer 2,5 maand geleden sinds de laatste Body after Baby dus tijd om even de balans op te maken en hoeveel ik ben afgevallen in die tijd. Want ik begon natuurlijk met een flinke berg om weg te werken, ik kwam door de zwangerschap 20 kilo aan.

Na Fos zijn geboorte was er helaas schrikbarend weinig aan kilo’s van mijn lijf af. De laatste getallen die ik zag voordat ik beviel was 75 kilo. Ik beviel met 39 weken en 4 dagen, toen ik mijzelf voor het laatst woog was ik 38 weken en dat betekent dat 75 kilo wellicht helemaal niet correct is. En ik kwam van 55,5 kilo vandaan. Ai. Oeps. Toen ik in mei deze rubriek startte begon ik met calorieën tellen. Dit werkt een tijdje prima maar ik werd er obsessief én negatief van. Dus ik ben ermee gestopt. Weight Watchers heeft eigenlijk hetzelfde principe en ik merk dat het niet goed is voor mijn – toch wel – neurotische aard om constant iets bij te houden, ik schiet daarin door. Na vier maanden bezig zijn met eten viel ik in totaal vijf kilo af. Ik bleef daarna weken en maanden hetzelfde gewicht behouden. Ik schommelde telkens heen en weer. Tussen juli en oktober boekte ik zeer weinig resultaat. Ik heb het idee dat 61 kilo mijn drempel was, een soort punt waar je met moeite overheen komt. Menig vrouw heeft hier last van heb ik begrepen, het is aardig storend. Maar toen gebeurde er iets waardoor die drempel verdween..

In november werd ik ziek en flink ook. Na twee keer een bizarre buikgriep viel ik eindelijk weer af (hoera, is ziek zijn toch nog ergens goed voor!) en zorgde dat ik onder de 60 kilo kwam én bleef. Net na mijn buikgriep woog ik namelijk 58 kilo (!) maar logischerwijs is dit niet zo gebleven. Maar ik kwam gelukkig niet veel meer aan en zit nu al 6 weken op het gewicht van 59,5 kilo. En ik ben weer 2 centimeter op mijn bui kwijt, hoera!

DSC 4951 800x530 - Body After Baby: Goede voornemens? Huidige stand van zaken!

Ik ben in 10 maanden tijd dus 16,5 kilo afgevallen. Ik ben 16,5 kilo afgevallen. IK ben 16,5 kilo afgevallen. WAUW! Niet perse ‘wauw’ in de zin van ‘wat ben ik goed bezig!’ maar meer in de zin van ‘allemachtig Elise, hoe kon je je zelf zó laten gaan?!’. Schandalig. Ik heb mijn zwangerschap echt gebruikt als excuus om te eten en nog meer te eten. Er was geen reden voor en het maakte mij niet gezonder of gelukkiger. De foto hierboven heeft mij wakker geschud; Moederdag 2016. Boris maakte deze foto van mij en een paar dagen later zag ik hem op een levensgroot scherm voorbij komen. Ik ben mij wild geschrokken, zag ik er echt zo uit? Nee, dit wil ik niet. Uiteindelijk heeft het lang geduurd om deze kilo’s kwijt te raken maar met een gemiddelde van 1,5 kilo per maand is dat dan weer heel netjes. Het had alleen nooit zover mogen komen.

Onderhand zitten wij nog 2/2,5 kilo van mijn streefgewicht vandaan. Wel maakt nu het gewicht mij wat minder uit want waar ik mij nu op concentreer zijn de centimeters en hoe mijn buik eruit ziet. Ik heb lovehandles en ben nog behoorlijk ronder op mijn buik. Dat wil ik écht weg. Het liefste gaat daar ook nog zo’n 2,5 centimeter af. Ik ben dus weer de sportschool ingedoken en er staat een nieuw ‘eetrooster’ op het programma. Nee, niet calorieëntellen of een dieet want dat werkt niet bij mij. In plaats van mijn constante crackers met kaas en toch die chipjes in de avond kies ik er nu voor sterker en beter te ontbijten met een kwark/muesli gebeuren (hipster, i know!) en in de middag vaker te kiezen voor een salade. In de avond aten wij over het algemeen al zeer gezond en divers (op de pasta pesto na..) en dat werkt prima.

Even de cijfertjes van de afgelopen 10 maanden op een rij:

Februari 2016: 75+ kilo 
22 mei 2016: 65,8 kilo
21 juli 2016 – 61,5 kilo
27 oktober 2016 – 60,5 kilo
9 januari 2017 – 59,5 kilo

Beginstand ‘afvallen’ – gewogen op 22 mei 2016

Gewicht: 65,8 kilo
Buikomvang: 93,5 centimeter

 Gewogen en gemeten op donderdagochtend 27 oktober 2016

Gewicht: 60,5 kilo
Buikomvang: 87,0 centimeter
Benen: 57,0 centimeter
Billen: 94,0 centimeter

Gewogen en gemeten op maandagochtend 9 januari 2017

Gewicht: 59,5 kilo
Buikomvang: 85,0 centimeter
Benen: 56,0 centimeter
Billen: 94,0 centimeter

Ik zit onderhand al weer véél lekkerder in mijn vel en kan – met kleding aan – absoluut met  tevredenheid naar mijzelf kijken. Zeker nu ik een kleine verandering qua stijl aan het ondergaan ben. Alsof ik meer verander in de persoon die ik aan de binnenkant ook ben? Ik heb altijd moeite gehad mij leuk te kleden, te kleden zoals ik écht wil en dat lukt mij nu steeds iets beter. Ik heb alle zeer kleine maatjes in mijn kledingkast verwijderd en gedoneerd want ik zal er nooit meer inpassen. Juist het feit dat het er hing maakte mij zo ontzettend verdrietig terwijl ik nu ook mij prettig wil en kan voelen bij mijn maat. Ach, en het ene kledingstuk is een S en de ander een M, helemaal prima.

Dus, en nu? Tijd om nu verder te gaan waar ik voor de buikgriep en kerstige-luiheid was gebleven; naar de sportschool gaan. Proberen toch verstandigere keuzes te maken qua tussendoortjes, deze eeuwige snacker moet ten ruste worden gelegd. Ik knal er weer goed tegenaan aankomende tijd! Ik kan dit, ik wil dit en het laat mij niet los. Dus hup, gaan met die banaan!

Onderhand is Body after Baby geen vaste rubriek meer maar zal ik af en toe nog steeds over mijn vorderingen schrijven. Ik wil namelijk niet meer wekelijks op de weegschaal staan of dagelijks met een meetlint in mijn hand de vorderingen bijhouden. Als ik dat een keer per maand doe maakt mij dat een stuk relaxter. 

Liefs,

Elise Joanne

IMG 1484 1 e1481563495374 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #15 - Fiona

Vandaag het vijftiende verhaal in de rubriek ‘Goede voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Deze keer geef ik het woord aan Fiona die nog maar recentelijk bevallen is van haar prachtige zoontje.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Vanaf nu zal elke twee weken op vrijdag een verhaal worden gedeeld.

Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Fiona.

Het was een warme maandag in september en ik was 37 weken zwanger. Ik had veel harde buiken, voelde me overall vreemd. Ik had steeds een soort menstruatie-achtige pijn, zou het begonnen zijn? In de avond hadden wij een afspraak bij de verloskundige staan. Ik besloot dit aan haar voor te leggen. Na mijn verhaal gedaan te hebben en het feit dat ik 37 weken zwanger was, stelde zij voor om een inwendig onderzoek te doen. Dit was niet zonder enig risico. Het zou kunnen dat door het toucheren iets op gang gezet kon worden, of het kon nog erger gaan rommelen. Ik nam het risico maar, tenslotte was de baby volgroeid en waren wij erg nieuwsgierig of dat gerommel iets had gedaan.

Daar kwam het dan, het inwendig onderzoek, ik moet zeggen dat ik het erg veel pijn vond doen. Ten eerste is het heel gek dat iemand daar beneden gaat zitten wroeten, maar ook voelde het gewoon niet fijn. Ik dacht echt, als dit alleen maar toucheren is, hoe moet de bevalling dan wel niet zijn. Zij concludeerde dat mijn baarmoedermond was verweekt en verstreken. Het zou kunnen beginnen, maar dat hoefde niet persé. De verloskundige grapte nog, ik ga woensdag met vakantie, dus ik zou het wel leuk vinden als hij nu zou komen. En we sloten af met: ’Wie weet zie ik je vanavond nog’.

Hierna was het een paar dagen wat rustiger. Ik voelde wel het een en ander en ik begon mij steeds meer af te vragen wanneer het zou stoppen of wanneer het zou gaan doorzetten. Toen brak de woensdag aan. Hier werd het steeds heftiger en frequenter, maar echt pijn deed het niet, dus ik ging door met wat ik aan het doen was en schonk er weer geen aandacht aan. Wel begon ik het een klein beetje irritant te vinden. Donderdagmiddag kwamen de pijntjes wat regelmatiger en om de vijf minuten. Ik zou die avond naar mijn zwangerschapsyoga cursus te gaan, maar eerst belde ik de verloskundige. Rond een uur of 8 ’s avonds kwam de verloskundige langs. Zij concludeerde dat er degelijk wel wat aan de hand was, maar ik zat helaas nog maar op één centimeter. Wat waren wij teleurgesteld, maar zij had goede hoop dat ze ons vannacht nog een keer zou zien. Helaas werd ik de volgende ochtend wakker. Ik had wel het een en ander gevoeld en er ook van wakker gelegen.

Het was vrijdag. De verloskundige belde en zij wilde graag langskomen om mij weer te toucheren. Hop, daar gaan we weer. Ik zat op twee centimeter. Er zat dus wel vooruitgang in, maar het ging zo langzaam en wat het gekke was, was dat de weeën regelmatig kwamen en één minuut aanhielden. Ik besloot om lekker te gaan douchen en om te kijken of ze afnamen. Dit was niet het geval. De weeën bleven maar komen Ik had nu echt goede hoop, want ze begonnen nu wel echt steeds krachtiger te worden. In de avond kwam de verloskundige weer langs. Slecht nieuws; ik zat nog steeds op die twee centimeter. Ik werd gestript. En auw, wat doet dat veel pijn zeg.

Dit ging het hele weekend door. De verloskundigen wisten ook niet meer wat ze kon doen. In het weekend is de verloskundige een paar keer langs geweest en het was steeds hetzelfde verhaal. De weeën waren er. Zij voelde ze ook en er was wel vooruitgang. Gelukkig maakte onze kleine man het goed en was dat geen reden om snel te handelen. Ondertussen werd ik steeds moeier en moeier en wanhopiger. Hoe lang moet dit nog gaan duren?

Zondagavond was de verloskundige er weer. Zij raadde mij aan om een slaappil te gebruiken voor vannacht, dan kon ik nog even aansterken, want dit was geen doen. Mijn man reed naar het ziekenhuis waar wij deze konden ophalen. Ik nam een lekkere douche en nam de pil. Maar toen begon het echt heftig te worden. Zo had ik mij de afgelopen dagen niet gevoeld. Zou het dan toch komen door die slaappil? Dat mijn lichaam wat meer in ruststand was? Mijn man belde de verloskundige, want het kwam heel snel achter elkaar en de pijn werd steeds erger. Op het moment dat mijn man belde was zij aanwezig in het ziekenhuis (gelukkig degene waar ik zelf wilde bevallen). Zij zou daar weer een inwendig onderzoek doen. Ik zat nog steeds op twee centimeter. Dit was zo demotiverend. Waarom zet het niet door?
De verloskundige vond dat het niet langer door kon gaan op deze manier. Ik zou al veel te moe zijn voor wanneer de ‘echte’ bevalling zou beginnen.

Die avond kreeg ik een keuze. Deze vond ik erg lastig om te maken. Optie 1 was een pethidine prik (een slaapmiddel met morfine) en we zouden kijken of ik kon slapen en om te zien wat de weeën doen. Nemen deze af dan kon er geconcludeerd worden dat het slechts oefenweeën waren en dat ik nog even moest wachten. Neemt het niet af dan was de bevalling toch echt begonnen. Optie 2 was doorpakken en dit betekende dat ik midden in de nacht wee- opwekkers zou krijgen en een ruggenprik zodat ik zou gaan bevallen. Ik heb voor optie 1 gekozen, omdat ik toch zeker wilde weten dat onze kleine man eraan toe was om op deze wereld te komen. Nadat ik deze keuze had gemaakt werd ik naar een aparte kamer gebracht, kreeg de pethidine prik en ging ik slapen. Althans, dat dacht ik. Deze nacht was erg heftig. Ik had veel last van krachtige rug weeën die regelmatig kwamen en die ik moest wegpuffen. Ik had goede hoop, want hé de weeën namen niet af! De hele nacht heb ik ze weg gepuft. De volgende ochtend was ik er om zeven uur echt klaar mee. Ik belde de verpleegsters en ik kreeg een ontbijt, hier had ik echter geen zin in. Dit waren twee happen van een beschuitje en een paar slokken thee. Ik belde mijn man en hij zou ook zo snel mogelijk naar mij toe komen. Rond half 9 kwam de verloskundige weer langs en ik vertelde mijn verhaal van deze nacht. Ik werd weer getoucheerd en ik had drie centimeter ontsluiting. Ik hoopte stiekem op meer, dus ik was weer wat teleurgesteld. Ik zat nog steeds in de latente fase. Zij besloot dat het niet langer kon en riep de gyneacoloog op. Zij zou mij ook controleren en aan de hand van haar bevindingen zouden we een plan gaan maken. Hier hing het allemaal vanaf. Rond 9 kwam de gynaecoloog en zij vertelde mij dat het geen echte medische weeën waren (geen ontsluitingsweeën). Nou mevrouw de gynaecoloog, dit waren echt wel weeën. Ik voelde me echt niet begrepen en ik was ondertussen ook wel bang aan het worden voor het echte werk. Na het inwendige onderzoek vertelde ze mij dat ik ruim drie centimeter ontsluiting had en dat we nu zouden gaan doorpakken. Wat was ik blij. Dit betekende wel dat ik nu medisch was geworden en dat ik afscheid ging nemen van de verloskundige.

Eenmaal alles ingepakt in de kamer zijn wij naar de verloskamers gegaan. Het voelde letterlijk als een verlossing. Ik kreeg een aantal onderzoekjes en vragen. Mijn temperatuur werd gemeten en ik had wat koorts. Dit kon alles weer in de war gooien, maar omdat ik de pethidine prik had gekregen werd de koorts hieraan gerelateerd. Ik kreeg een infuus met wat wee-opwekkers die elke paar minuten omhoog werden gegooid. Wow, dit voelde toch echt wel heel erg hefitg, maar nog steeds goed te doen. Even later werden mijn vliezen gebroken. Dit vond ik zo’n raar gevoel. Ineens een plens warm water voelde ik eruit stromen. Ik moest er ook erg om lachen. Na een tijdje weeën gehad te hebben vond de gynaecoloog het een goed idee om mij een ruggenprik te geven, zodat mijn lichaam net wat meer ontspanning had. Ze waren bang dat ik anders een keizersnee zou moeten ondergaan. Weer werd mijn temperatuur gemeten en ik had nog steeds koorts. Hier kreeg ik antibiotica voor. Omdat ik antibiotica kreeg, wat ook invloed kan hebben op de kleine, kreeg hij een harstlagmeter op zijn hoofd geplakt. Dit voelde echt heel gek, zo’n draad tussen mijn benen. Nu kon ik echt geen kant meer op, ik zat aan allemaal snoeren en werd goed in de gaten gehouden.

De gynaecoloog heeft mij voor de ruggenprik aangemeld. Het wachten hierop duurde zóóóóó lang. Ik kreeg een formulier met vragen die ik moest invullen voordat ik naar de OK gereden werd. Eén vraag wat mij erg bijgebleven was; ben je zwanger of denk je dat je zwanger zou kunnen zijn. Uhm.. Ja daarom ben ik hier, maar goed. Na wat een eeuwigheid leek te duren mocht ik eindelijk naar de OK. In het ziekenhuisbed werd ik naar beneden gereden. Allemaal gangen door en ondertussen die weeën wegpuffen. Hier voelde ik me toch niet helemaal op mijn gemak bij, maar ja ik kon ze natuurlijk ook niet ophouden. In de OK werd ik weer aan allemaal apparaten gezet en werd de ruggenprik klaargemaakt. Dit viel me heel erg mee, ik denk ook dat het komt omdat ik er zo klaar mee was. Ik wilde even wat minder pijn ervaren en ik was ook zo onwijs moe. De ruggenprik was met succes geplaatst en ik mocht weer naar boven. Eenmaal boven was mijn moeder ook gearriveerd en kreeg ik nog een lunch. Heerlijk, ik voelde me best ok. Ja ik voelde de weeën zeker nog, maar de piek was toch iets minder pijnlijk. Ik besloot nog even te gaan slapen. Want ik vermoedde dat het niet heel erg lang meer zou gaan duren, in ieder geval vandaag nog. Na ongeveer anderhalf uur, zo rond half twee, voelde ik zoveel pijn en ik had geen moment rust meer tussen de weeën door. Ik raakte helemaal in mezelf gekeerd en was de weeën aan het wegpuffen. Ik had ook het gevoel dat ik moest poepen en maakte de connectie met persdrang. Maar ik heb het stil gehouden, want ja het duurde toch al zo lang allemaal waarom zou ik dan nu ineens al persdrang hebben. Op gegeven moment lukte het echt niet meer. Ik gaf aan dat ik echt heel erg moest poepen en dat ik het gevoel had dat ik persdrang had. Ook kwam er ineens melk uit mijn linkerborst. De gynaecoloog werd geroepen. Zij voerde een inwendig onderzoek uit. Ook was er een arts in opleiding aanwezig. Zij zou mij ook onderzoeken en daarna de bevindingen vertellen. Voordat ik ging bevallen heb ik altijd gezegd geen leerlingen, maar dat boeide me allemaal niet meer. Hetzelfde met dat ik daar half naakt met mijn billen naar de deuropening lag. Maar goed, de arts in opleiding vertelde de gynaecoloog wat ze voelde en het enige wat ik dacht was; vertel me nou maar hoe ik ervoor sta. Het verlossende woord kwam. Ik had volledige ontsluiting, eindelijk!

De gynaecoloog zag nog geen haast want het ging immers goed met de kleine. Dus ik kreeg even een half uurtje rust en daarna zouden we gaan beginnen met persen. Ah, even lekker bijkomen. De wee- opwekkers werden dus ook lager gezet. Dit was niet echt een goed plan. De kracht van de weeën nam weer af, met het gevolg dat de machine met de oxytocine weer flink aan moest. En hoe, wat was dat heftig. In korte tijd werden ze weer flink opgevoerd. En ik dacht alleen maar: wanneer mag ik nou eindelijk persen. Om half drie kwam het verlossende woord. Het was tijd. Ik mocht gaan persen. Wauw, wat is dit heftig en moeilijk. Na een half uur persen, met een kleine knip, is onze zoon geboren! Nadat ik hem zelf heb aangepakt en hij op mijn borst werd gelegd, was ik alles van de afgelopen dagen vergeten en kon ik alleen maar gelukzalig naar ons zoontje kijken.

Bedankt voor het delen van je verhaal Fiona, ik waardeer het enorm dat ook jij je zo hebt bloot willen geven. Gefeliciteerd met je prachtige zoontje en veel geluk! Over twee weken is Amy aan het woord.

Liefs,

Elise Joanne

IMG 1120 480x640 - Baby's en spontaniteit - mijn onzekerheid

Onderhand is Fos alweer 10 maanden oud, nog maar twee kleine maandjes en wij zullen zijn eerste kinderfeestje houden. De komst van Fos heeft mij in het begin onzeker gemaakt, zoals gebeurt bij veel nieuwbakken mama’s. Eet hij wel genoeg? Slaapt hij wel genoeg? Die darmkrampjes zijn zó zielig! Wat zou ‘ie willen? Waarom huilt hij? De vragen die in de eerste maanden rond blijven dolen. Nu is dat niet meer zo, die eerste onzekerheid ervaar ik niet meer gelukkig. Maar het heeft wel plaats gemaakt voor een andere onzekerheid.

Na het ontdekken van Fos zijn verborgen reflux hebben Boris en ik het roer omgegooid. Wij zijn heilig overtuigd van het adagium ‘rust, reinheid en regelmaat’. Dit werkt namelijk gewoon erg goed met een kleine baby. Routine, routine, routine. Vastigheid en controle. Het ging ineens van een ‘HELP!’-situatie naar ‘Ik kan dit, het gaat goed!’ omdat wij vaste momenten hadden voor voeding, slapen en spelen. Natuurlijk het feit dat er ruimte moet zijn voor sprongen, ziekte en dagen waarop het niet lekker wil lopen, daar gelaten.

Nu Fos wat ouder is hebben wij nog steeds een bepaald ritme, een vrij vaste wijze waarop een dag ongeveer loopt. Hij krijgt niet exact om 10 uur een fruithap of precies om 1 uur een boterham, maar ik weet wel precies wanneer te handelen om er voor te zorgen dat hij – en ik – een goede dag hebben met voldoende slaap, eten en spelen. De avond is nog steeds wel heilig; hij gaat slapen om 7 uur. Punt. Natuurlijk kan ook dit iets eerder of later zijn maar de avond is vaak bij een baby een moment dat hij wat drammeriger kan zijn omdat hij ook vermoeid is van de dag. Logisch, volwassenen hebben dat ook.

Dit zorgt er voor dat wij een heel stabiel leven hebben, ik kan oprecht zeggen dat het leven met Fos goed te doen is, het zorgen voor hem. Ik snap hem, ik snap wanneer wat moet gebeuren en dat is mede te danken aan een bepaald regime. Het zorgt er ook voor dat ik een nieuwe onzekerheid heb gekregen. Ik durf niet meer spontaan te zijn.

Wat bedoel ik met spontaan? Vorige week zijn Boris en ik naar de stad gelopen met Fos rond half 5 en eenmaal gearriveerd was het natuurlijk tijd om te eten. Wij konden een kort rondje lopen en weer terug naar huis wandelen en het verdere ritueel voor de avond daar afhandelen of.. wij konden spontaan ergens een hapje eten met hem. En dat deden wij! Oh, wat vond ik dat spannend.. Klinkt suf eigenlijk hè? Maar ik was bang dat hij niet genoeg afleiding zou hebben, hij niet wilde zitten in de kinderstoel, niet wilde eten wat wij hem voorschotelden, dat ik niet genoeg speelgoed had meegenomen (lees niks want ik was hier niet op ‘voorbereid’ etc). Ik moet bekennen dat de avond heel goed is gegaan. Kort maar krachtig en gezellig! Ja, de wandeling naar huis was wat minder leuk want het was inmiddels 7 uur en hij ligt dan normaal in bed. Hij begon hartstochtelijk te huilen met nog zo’n 10 minuten lopen.

Maar dat mag, dat is ook normaal. En eigenlijk is het ook niet iets om ‘bang’ voor te zijn. Het hielp dat Boris en ik samen waren en als er iets gebeurt – krijsen, poepluier tot zijn oksels of verveling wegens weinig speelgoed – want vier handen, twee ouders, helpt dan op zo’n moment.

Ik zou wel eens meer met Fos willen doen. Vaak gaan wij wandelen in de middag, een boodschapje doen of af en toe langs iemand voor een kopje thee. Maar meer eigenlijk ook niet. Ik zou wel eens vaker met Fos iets willen ‘doen’. Een tripje naar de Ikea en niet bang zijn dat als er iets gebeurt ik het niet alleen af kan. Want als het gebeurt wanneer Boris in de buurt is lukt het mij ook. Ik weet namelijk hoe te handelen, altijd. Ik ben zijn moeder en ik ben zelfverzekerd in die nieuwe rol maar toch vind ik spontaniteit met mijn zoon lastig. Samen een keertje ‘lunchen’ in de stad bijvoorbeeld, iets wat ik heel graag zou willen doen maar toch niet gebeurt omdat ik denk dat ik het niet alleen af kan. Alle mogelijke scenario’s van het doemdenken-aard komt bij mij naar boven. Stel dat hij een poepluier heeft en ik de spullen alleen moet laten, kan dat dan wel? Stel dat wij midden in het eten van een broodje zitten en hij er geen zin meer in heeft? Ik kan van alles bedenken wat er fout zou kunnen gaan met als resultaat dat ik weer een simpele wandeling maak en het daarbij laat.

Ik merk ook dat ik het soms lastig vind te bedenken wat ik met Fos kan gaan doen. Hij kan nog niet (los) lopen en merkt de wereld natuurlijk nog niet zo zoals hij zou doen als hij net even wat ouder is. Met een kindje van drie kan je wat gemakkelijker naar een dierentuin omdat hij ook echt ziet en snapt waar hij naar aan het kijken is. Fos is daarin toch nog wel echt een baby en ondanks dat hij veel opmerkt gaat er natuurlijk ook nog heel veel langs hem heen.

Ik ben benieuwd of dit herkenbaar is voor andere moeders? Wel de zekerheid hebben (gekregen) als moeder maar onzeker worden van spontaniteit. Ik ben benieuwd hoe andere moeders dit (hebben) ervaren en hier mee omgaan. Wat doe jij vaak met je baby/kindje? Was jij onzeker in het doen van activiteiten met je baby zoals ik?

Misschien is het een kwestie van gewoon doen? Spullen pakken en gaan, waar of naar wie dan ook toe. Hup, de auto in of de benenwagen pakken en iets ondernemen samen. Want andere moeders doen dat toch ook? Ik zie vloggende mama’s lunchen, winkelen en allerlei activiteiten ondernemen met hun spruit. Boris zei tegen mij afgelopen week; ‘maar waar ben je nou precies bang voor? Want als het ‘fout’ gaat zoals je denkt dan ga je toch gewoon naar huis?’. Heerlijk hoe een man dingen kan rationaliseren voor je.

Liefs,

Elise Joanne

IMG 0471 640x640 - Ben ik gelukkiger nu ik moeder ben?

Ik las op één van mijn favoriete websites – Babybytes – het resultaat van een enquête; ‘Moeders na eerste kind gelukkig(er) dan daarvoor?’, oftewel de  BabyBytes Geluksenquête. Ook een lieve collega-blogger, Shirley van Mommyhood, schreef hierover in een mooi artikel. Het zette mij aan het denken. Ben ik gelukkiger met een kindje dan daarvoor?

Onderzoek wijst namelijk uit dat ouders niet altijd gelukkiger zijn ná de komst van hun eerste dan dat zij daarvoor waren. Vaak komt er een dipje in dit geluksgevoel die zich vooral openbaart in de eerste paar maanden. Het verlies van vrijheid en sociale contacten maar ook de slapeloze nachten en de constante zorgen zijn daar de oorzaken van. Hoe zit het met bij mij, hoe zit dat bij ons?

Ik gaf ons leven een dikke voldoende voor de zwangerschap, absoluut. Gelukkig getrouwd, geen financiële problemen of zorgen te noemen, twee leuke banen en een flinke dosis vrijheid en gezelligheid met vrienden. Natuurlijk bracht onze studies de nodige stress naar voren – ik was behoorlijk ongelukkig tijdens mijn afstuderen – en financieel was het ook niet altijd even makkelijk, het geld kwam (en komt) niet met bakken naar binnen. Natuurlijk, er waren ook ruzies, onenigheden met partner, vrienden of familie. Ook mijn knieën gaven de nodige vervelende momenten en ongelukkige dagen. Maar dit alles is vrij relatief, over het algemeen hadden wij niks te klagen. Wij leefden een heel stabiel en gelukkig leven met alle ‘normale’ ups en downs die een mens en stel kan ervaren.

Hoe zit dat nu met mijn geluksgevoel? Ben ik nu gelukkiger dan voor mijn zwangerschap? Als je de vraag als volgt formuleert; ‘ben je gelukiger mét Fos dan zonder?’ krijgt hij meteen een hele negatieve lading maar kom je wel bij de kern van de zaak denk ik. Ben ik gelukkiger met Fos dan zonder Fos?

Het idee dat Fos niet in mijn leven zou zijn, na hem nu een klein jaar te hebben ervaren, is misselijkmakend. De gedachte dat hij er niet (meer) zou zijn klemt als een zwarte ijzeren klauw rond mijn hart. Maar dat komt ook omdat ik weet hoe het leven met hem is, ik weet wat ik te verliezen heb. Dus eigenlijk moet ik mijzelf een eerlijke kans geven deze vraag te beantwoorden en besluiten dat ik eerder de situatie moet zien als dat Fos er nooit geweest zou zijn. Daarmee meteen mijn wens om zwanger te worden ook even ‘vergeet’. Want als ik dit element in de som laat dan kom ik uit bij een zielig hoopje ellende van een mens; ik ben niets en wil niets zijn zonder mijn kind, zonder de heerlijkheid die Fos belichaamt.

Als ik dat doe, de wens en de aanwezigheid weglaat, en er geen gedacht van verlies is dan kom ik op een ander antwoord wellicht dan wanneer ik dat niet doe. Als Boris en ik niet de wens voor een kindje hadden en daar een praktische handeling van hadden gemaakt, dan hadden wij – zo ongeveer – nog steeds het leven wat wij nu hebben. Wellicht een ander huis maar verder zijn er denk ik niet veel andere zaken. Het huis waar wij nu wonen hebben wij immers gehuurd omdat ik opnieuw geopereerd moest worden aan de andere knie en ik niet nog een keer 6 maanden kon revalideren in ons oude, tochtige en verschrikkelijk kleine stads-appartementje met hobbels, gaten en trappen. Pas ná die verhuizing is de wens gekomen. Ik denk mede door de verhuizing maar toch.. De banen die wij nu hebben zouden wij nog steeds hebben denk ik. Boris zijn wens om te worden wat hij nu is bestaat immers al een tijdje, alsmede mijn wens. Hij werkt al menig jaar in zijn beroep en ik koos er tijdens mijn studie al voor om Elisejoanne.nl op te richten en al voor mijn zwangerschap voor om er een fulltime baan van te maken.

Wij zouden meer uit eten gaan, meer tripjes maken, meer tijd aan elkaar, onze vrienden, familie en onszelf besteden, dat staat als een huis. Die dingen maakte ons zeer gelukkig, maakte ons blij en vrolijk. Maar, met de wetenschap dat wij die activiteiten nu minder kunnen verrichten vind ik – omdat ik weet wat ik nu mis – die activiteiten ook wat ‘leeg’. Je leeft je leven niet om te kunnen dineren of een drankje met vrienden te kunnen doen, dat brengt je geen ultiem gelukzalig gevoel. Ze zijn absoluut nodig af en toe en het maakt het leven er absoluut leuker op! Maar een leven waar je alleen maar sociale activiteiten hebt?

Een leven met Fos heeft mij ouder, verantwoordelijker, (nog) serieuzer en ook belangrijker gemaakt. Als er al een reden was om elke dag uit bed te komen is ‘ie er nu al helemaal! Er is iemand afhankelijk van mijn handelen, mijn liefde. Fos heeft mij nodig, Fos heeft Boris nodig. En wij? Wij hebben hem nodig.

Ja, ik ben niet altijd even gelukkig geweest in de afgelopen 1,5 jaar. Mijn zwangerschap was een goede zwangerschap maar geen enkele zwangerschap is zonder zorgen. Je denkt na over de gezondheid van je kindje en over alle mogelijke gevolgen van vrijwel elke handeling als je een kindje draagt. Wat ik at en deed zou ook voor hem gevolgen hebben, de een wellicht wat sneller en groter dan de andere maar ja, zo zag ik dat wel. Ook de bevalling was er niet eentje waar ik plezierig op terug kijk, ik heb momenten van diepe angst en onzekerheid moeten overwinnen en trotseren om hem ter wereld te kunnen brengen. De eerste weken na Fos zijn geboorte had ik zulke grote wallen dat wanneer een bevriend stel over kinderen begint zij standaard het hebben over die wallen en de grootte ervan om alvorens toch nog even te besluiten af te zien van kinderen. Dat zegt wat. De eerste paar weken en maanden vond ik lastig, vond ik eng, vond ik zéér heftig. Na dagen van niet slapen, niet fatsoenlijk eten, borstvoeding wat niet wilde lukken, krampjes bij je kleintje en uiteindelijk Fos zijn verschrikkelijke reflux was ook ik op. En ook ik had gedachten die niet bepaald positief waren. Ik heb máánden last gehad van mijn stuitje en kon in de eerste weken alleen zitten op zo’n groteske donut. Ik voelde mij een huls van een mens en de gedachte dat het ‘toch echt wel beter zou worden’ geloofde ik niet en voelde ik ook niet.

En toch werd het beter. Toch voelde ik mij op een gegeven moment weer meer Elise, meer vrouw, meer vrouw van en ook meer een ‘goede’ moeder. Nu nog zijn er momenten van angst, onzekerheid en verschrikkelijke twijfel of ik wel goed handel. Ook nu zijn er momenten waarin ik soms radeloos kan zijn als de dag absoluut de foute kant op gaat en niets wil lukken. Wanneer Fos ziek is en ook ik hem geen troost kan bieden. Die dagen zijn verschrikkelijk en ben ik alles behalve ‘gelukkig’. En toch ben ik gelukkig. Want ik heb hem en hij heeft mij.

Het leven is zoveel rijker nu ik Fos elke dag aan mijn zijde heb. Hij maakt het leven meer speciaal, het misschien ook wel meer waard om te leven? Niet iedereen zal dit overigens hebben denk ik, wanneer je geen kinderwens hebt dan zal je niet begrijpen wat ik bedoel. Maar dat betekent niet dat dat leven ‘leeg’ is want die wens is er simpelweg niet. Mijn leven is wel leeg zonder Fos, juist omdat ik weet wat ik anders zou moeten missen. Ik zou hém missen. Ja, mijn leven is ook een stukje zwaarder geworden. Mijn leven staat vrijwel alleen maar in het teken van een ander. Mijn dagen bestaan af en toe uit niets anders dan poep, spuug en plas. Op mij of op hem, dat ligt aan de situatie. En toch.. en toch is het ‘t waard, meer dan waard.

Er zijn avonden, dagdelen of weekendjes en dan ben ik weer even alleen ‘Elise’ of ben ik onderdeel van ‘Boris en Elise’. Heerlijk vind ik dat, dat heb ik ook absoluut nodig! Ik ben een betere moeder nú dan dat ik dat in de eerste paar maanden was omdat ik af en toe voor mijzelf kies. Omdat ik werk en mij ook op andere dingen kan concentreren. Ook dit zal niet iedere moeder hebben maar juist omdat ik werk ben ik leuker als ik wél met Fos ben. Ik ben geen moeder monster die 24/7 bij haar kind kan en wil zijn, daar word ik niet beter van en Fos al helemaal niet. Eerlijk he? Ja, behoorlijk. Maar wel de waarheid.

Gelukkig heb ik die modus gevonden en weet ik hoe ik ben. Want toen ik moeder werd op de eerste van de maand maart in dit jaar, toen moest ik mijzelf even opnieuw ontdekken, opnieuw uitvinden. Ondertussen heb ik dat grotendeels gedaan en weet ik waar mijn grenzen liggen en wanneer ik hulp moet accepteren. Die wetenschap heeft mij geholpen mij gelukkiger te voelen als mens, vrouw en moeder.

Heeft het krijgen van een kind mij gelukkiger gemaakt? Ik denk dat ik een ander soort geluk nu mag ervaren, een ander soort leven heb om van te kunnen genieten. En genieten doe ik absoluut. Ik geef niet elke dag een tien maar ik geef de aanwezigheid van Fos, of het nou een goede dag is of niet, wél een dikke tien. Geluk en genieten zit hem nu meer in de kleine momenten, in zijn lachje als ik gek doe wanneer ik hem uit zijn humeurtje probeer te trekken. Of als hij eet wat ik heb klaargemaakt voor hem. Of als hij een dikke poepluier heeft na dagen obstipatie. Of als hij zijn heerlijk ruikende bolletje tegen mijn nek aanlegt omdat ik, Elise, zijn moeder ben en hij weet dat ik zijn veilige haventje ben. Of als ik na een lange dag even in mijn eentje kopje thee kan drinken in stilte. Geen baan ter wereld, geen hoeveelheid geld ter wereld, geen activiteit ter wereld maakt mij meer gelukkig dan die momenten, klein of groot. En al die momenten zijn onlosmakend verbonden met Fos.

Liefs,

Elise Joanne