Persoonlijk

Tijd voor het derde bevallingsverhaal vandaag uit de rubriek ‘Goede Voorbereiding’! Vandaag het woord aan Sanne, een lief vriendinnetje van mij die jullie onderhand waarschijnlijk wel kennen van menig tripjes Amsterdam. Sanne haar bevalling was geen droom, ging niet voorspoedig en daarboven op kreeg ze ook nog eens zeer heftig nieuws over een familielid te horen. Haar verhaal ging viral op Facebook en dat heeft een reden. Kijk je mee?

De ‘Bevallingsverhalen’ komen altijd op vrijdag online maar aangezien dat natuurlijk Eerste Kerstdag is heb ik de rubriek even naar voren gehaald.

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Sanne van Laviesagista, een zeer gewaardeerde collega en een ontzettend lieve vriendin wiens advies en raad ik onmeunig veel kan waarderen. Sanne is de fantastische moeder van James en heeft een bevallingsverhaal die ik niet graag na doe.

Sanne

Met James - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #3 - Sanne van Laviesagista

Ik was ruim 37 weken zwanger en ik had er zin in, in de bevalling. Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig maar ik keek uit naar het moment dat ik voor het eerst mijn kleine hummel in mijn armen mocht houden. En zijn naam naar de buitenwereld uit mocht spreken.

Ook mijn familie had er zin in. Iedereen keek ernaar uit om ons zoontje en hun neefje, kleinkind, en achterkleinkind te ontmoeten. We waren in jubelstemming en iedereen hield rekening met het scenario dat ze elk moment een bericht konden krijgen dat de kleine man geboren was.

Tot dat ene telefoontje alles veranderde.

Ik weet het nog precies. Waar ik zat, hoe laat het was, welke dag het was en wat ik die dag aan had. Gek he, dat dat soort randzaken je altijd bijblijven.

17.47. Mijn moeder belde. Ik hoorde aan haar stem dat ze probeerde iets ergs op een kalme toon aan mij te vertellen. “Ik ben in het ziekenhuis”. Ze nam een hap adem. Ik wist dat het mis was.

“Ze hebben zojuist lymfeklierkanker ontdekt bij je zusje”.

Mijn maag draaide zich om. Mijn bloed stroomde uit mijn gezicht. Ik voelde het kind in mij een onmogelijke draaipoging doen om de siddering die op dat moment door mijn lichaam ging te ontwijken.

Ik begreep het niet. Of toch wel. Ik wist dat ze die ochtend naar de dokter zouden gaan omdat mijn zusje zo raar hoestte.

Lymfeklierkanker. Mijn lieve, lieve zusje die nog maar 15 jaar was. Dit kon niet waar zijn.

Mijn bevalling leek ineens ver weg. De vrolijke, luchtige stemming waar we met zijn allen in verkeerden veranderde in een grote donderwolk. We leefden tussen hoop en vrees. We gingen van uitslagmoment naar uitslagmoment en van teleurstelling naar teleurstelling.

Ik liep ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Niet om te bevallen, zoals de doktoren elke keer dachten als ik met mijn dikke buik op de vierde verdieping uitstapte. Want ironisch genoeg zat de afdeling kinderoncologie naast de afdeling verloskunde. Maar ik liep daar om mijn zusje bij te staan bij haar chemo’s. Om haar op te peppen als de misselijkheid insloeg, om haar rolstoel voort te duwen, om geschikte mutsjes uit te zoeken voor haar steeds kaler wordende bolletje, om uitslagen af te wachten.

In je hoofd klopte het plaatje niet: het idee dat ik mijn eerste kind zou krijgen en mijn zusje dood- en doodziek was. Het kon gewoon niet waar zijn. Ik werd steeds nerveuzer voor mijn eigen bevalling en de pijntjes die ik al een paar dagen aan het wegzuchten was drongen niet tot mij door.

De tijd kroop voort. Met 39+3 dagen op de teller had ik mijn laatste reguliere check te gaan. Ik kwam de kamer van de verloskundige binnen en ze zag aan mijn gezicht dat het goed mis was. Dat wil zeggen, ik zag aan haar gezicht dat ze wist dat het goed mis was.

Ik kon niet eens een woord uitbrengen. Ik huilde. En ik kon niet meer stoppen. Ik jammerde dat ik niet wist hoe het verder moest. Niet met mijn bevalling, niet met de zorg van mijn aanstaande zoon, ik wist het niet. Ik had al nachten niet geslapen. Ik was op. En ik moest nog een kind op de wereld zetten.

Ook vertelde ik haar dat ik pijn had, krampen in mijn buik. Al dagen achter elkaar.

In een poging mij enigszins gerust te stellen zei de verloskundige dat we een datum voor een inleiding konden prikken. Zodat ik zelf kon bepalen wanneer ik de bevalling in gang wilde zetten. Ter indicatie wilde ze me ter plekke toucheren, om te kijken of er al iets gebeurd was.

sanne bevallen - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #3 - Sanne van Laviesagista

Op het moment van het touche zag ik haar gezicht vertrekken. En eigenlijk was ik helemaal niet verbaasd over haar constatering. “Sanne, je hebt vier centimeter ontsluiting. Je moet naar het ziekenhuis”. Ik had ineens een verklaring voor de pijn waar ik al dagen mee rondliep… De weeën. Door alle consternatie had ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Wat er daarna gebeurde is in een waas aan me voorbijgegaan. Ik belde mijn vriend, mijn moeder en mijn beste vriendin en werd door de verloskundige naar het ziekenhuis gebracht. Mijn vriend was al gearriveerd. Mijn vliezen werden gebroken en de weeën kwamen in alle heftigheid. Ik vond het puffen moeilijk, had veel pijn en de ontsluiting schoot niet op. Soms raakte ik in paniek.

Mijn moeder kwam rond 21.00 in het ziekenhuis om bij de bevalling te assisteren. Vraag me niet hoe ze het heeft weten op te brengen, want die ochtend zat ze nog bij de chemo van mijn zusje 150 km verderop.

We puften samen, mijn moeder en ik. Mijn moeder was streng maar het hielp. We puften en puften en mijn vriend bracht drinken en natte washandjes en hield mijn lippen vet met vaseline. Ze waren een goed team, mijn moeder en hij.

Toch schoot de ontsluiting niet genoeg op.

Rond 00.00 kreeg ik een ruggenprik. Ik ontspande, de pijn nam af en ik kon tussendoor wat rusten. Rond 02.00 had ik al 10 centimeter ontsluiting. Dat het zo snel zou gaan ineens had niemand verwacht. De ruggenprik werd uitgezet en de weeënopwekkers gingen op de hoogste stand. Het was wachten op de persweeën.

De persweeën bleken niet krachtig genoeg. Na een uur persen raakte ik uitgeput. Na anderhalf uur persen werd besloten mij te verlossen met een vacuümpomp.

De pomp zag er nogal eng uit maar de gynaecoloog verzekerde mij: “Sanne, vijf keer persen en je kindje is er”. Ik deed wat de man zei. Ik perste. En perste. En perste. En perste. En perste. En na precies vijf keer persen en een knip werd er een heel warm, onwerkelijk en glad flubbertje op mijn buik gelegd.

James net geboren - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #3 - Sanne van Laviesagista

James Lucas Alexander. Ter wereld gekomen op 8 oktober 2014 om 04.17.

Wat er volgde was een explosie van emoties. Het aller, allervreemdste en meest emotionele gevoel is dat moment dat je kind voor het eerst op je buik wordt gelegd. Ik zal het nooit vergeten.

Door alle extreme persoonlijke omstandigheden vond ik het laatste gedeelte van mijn zwangerschap, de bevalling zelf en het eerste gedeelte van het moederschap heel zwaar.

Gelukkig had ik een fijne kraamverzorgster met wie ik alles kon delen. Ze hoefde van mij in huis niet veel te doen; als ik mijn verhaal maar bij haar kwijt kon.

Het echte genieten begon pas toen het ook met mijn zusje weer ietsje beter ging. Het heeft wel tijd nodig gehad, maar uiteindelijk is mijn roze wolk er zeker wel geweest. Al kwam deze dus pas tijden later.

Ik kijk nog steeds met gemengde gevoelens terug op mijn bevalling. Ik had het zo graag anders gedaan. Wilde die sterkte vrouw zijn die met veel pit en doorzettingsvermogen en zonder hulp haar kind op de wereld zou zetten. Maar een bevalling loopt altijd anders dan je van te voren in gedachten had.

Ik snap dat mijn verhaal absoluut geen rozengeur-en-maneschijn versie is, maar rauwe realiteit als gevolg van een aantal bizarre omstandigheden. Dit is dus ook geen exemplarische bevalling, misschien stelt dat je enigszins gerust mocht je door mijn verhaal het toch een beetje benauwd hebben gekregen 😉

Bedankt lieve Sanne, ik waardeer het enorm dat je je verhaal hebt willen delen hier! Volgende keer gaan wij verder, met het verhaal van Manon van Littlewonderworld.

Liefs,

Elise Joanne

Wauw. Er is álweer bijna een jaar voorbij. Allemachtig, wat gaat de tijd toch snel! Een jaar waarin er zakelijk, voor Elisejoanne.nl, veel mooie dingen gebeurde maar er zeker ook privé een flink aantal gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Het was een bewogen jaar, eentje die ik niet snel zal vergeten. Kijk je mee naar mijn terugblik op het afgelopen jaar?

♥Zakelijk

11. Elise 1 - Dit was mijn 2015! Persoonlijk & Zakelijk

Het jaar begon goed! Een frisse start in een nieuw huis en ik had groeiende cijfers en mooie kwalitatief sterke artikelen. Je zag ook aan mijn bezoekersaantallen dat die mooi omhoog gingen in het eerste half jaar, met zo’n 10.000 bovenop het aantal wat ik al had. Wat een succes! En toen kwam er een beetje een stagnatie. De zomer is hét komkommerseizoen en die doet aantallen en ook creativiteit een beetje de das om.. Ik vind het altijd zonde te schrijven over mooie producten als de helft van de bezoekers het maar leest omdat de zon te aanlokkelijk schijnt. Groot gelijk hebben ze! Ik lees in die tijd ook minder maar zakelijk is het altijd een beetje kak. Nieuw alleen voor die aantallen maar juist omdat je dan met minder mensen je passie kan delen.

Toen ging ik natuurlijk ook nog eens buiten de deur werken, naast Elisejoanne.nl. Een mooie stap, eentje die ik nodig had voor mijn eigen ontwikkeling. Was Elisejoanne.nl écht hetgeen waar ik fulltime aan wilde blijven werken? Was er niks buiten de deur dat mij toch aanlokkelijk leek? Het antwoord bleek al heel snel heel duidelijk; ik miste mijn site, mijn werk waar ik de afgelopen jaren zoveel moeite en liefde in had gestopt. Terug gaan naar fulltime bloggen was de beste beslissing van dit jaar! En gelukkig iets dat financieel kon, anders zou ik het ook nooit gedaan hebben. Ik moet ook wel zeggen dat het absoluut niet mee hielp om naast de blog te werken; de aantallen daalden nog iets meer en dat viel niet aan de zon te wijten. Maar wij weten allemaal waarom ik er zo weinig was naast mijn drukke werk buiten de deur; een vermoeiende eerste trimester van zwangerschap!

In september was ik ‘terug’ en dat nieuws werd bizar goed ontvangen, waarvoor zeer veel dank! Jullie waren net zo blij met mijn besluit als ikzelf gelukkig en nog steeds kijk ik – stiekem – emotioneel op dat moment terug. Op 17 augustus 2015 maakte ik ook bekend zwanger te zijn van ons eerste kindje. En dat hoort onder het kopje ‘persoonlijk’, maar zakelijk gezien veranderde er natuurlijk ook een paar dingen.

Zwangerschapsdagboek Week 25 Q en A Still Elisejoanne.nl Banner1 - Dit was mijn 2015! Persoonlijk & Zakelijk

Het eerste was de samenwerking met Ouders van Nu. Althans, samenwerking is een groot woord. Ik verbreed mijn doelgroep – en zij meteen ook – door video’s te laten delen op hun website, Facebook en Youtube kanaal. Een leuke manier om mijn zwangerschapsupdates vorm te geven! En strakjes, na de geboorte, zullen er nog enkele video’s volgen om te kijken hoe ik het als nieuwbakken moeder doe. Het tweede zijn de hoeveelheid artikelen die weer werden geplaatst; elke dag maar wel iets meer lifestyle. Dat werd goed ontvangen en na een tijdje nam ik poolshoogte en nog steeds krijg ik positieve reacties. Zwanger worden/zijn is een lucratieve business, haha! Zolang ik genoeg ‘beauty’ laat zien dan zijn die bezoekers tevreden en de ‘nieuwe’ bezoekers krijgen genoeg lifestyle/persoonlijke updates om hun nieuwsgierige hartjes op te halen (en bovenal ben ik heel gelukkig met deze mooi combinatie). Want nieuwe bezoekers, oh boy, die kwamen en die komen nog steeds! En dat is de derde – positieve – verandering; Elisejoanne.nl krijgt nu bijna 3 keer meer bezoekers dan een jaar geleden. WAUW! Veertigduizend mensen per maand bezoeken mijn site. Júllie dus. Dank jullie wel. Oprecht waar, ik ben jullie enorm dankbaar.

♥Persoonlijk

DSC 8680 - Dit was mijn 2015! Persoonlijk & Zakelijk

En persoonlijk was het denk ik nog een heftiger jaar dan zakelijk. Oef, wat is er veel gebeurd! In januari eindelijk de verhuizing, ons jaar startte – zeer vermoeid en een beetje gestrest – in ons nieuwe huisje. Maar oh, wat was dat genieten! Boris en ik voelden ons dusdanig gesterkt in ons gevoel dat dit huis hét huis voor ons is, want wij namen de stap om een kindje te mogen krijgen. Spannend! En het resultaat kennen jullie. Inmiddels ben ik bijna 31 weken zwanger van ons eerste kindje! Het was een emotionele tijd maar het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht.

De weg naar het kindje toe kan je hier lezen (inclusief het vertellen aan Boris) en je kan hier onze aankondiging teruglezen.

Het was ook een lastig jaar. Naast enorme blijdschap hebben wij veel verdriet gehad. Een belangrijk persoon werd ziek en relaties met andere significante personen werden opnieuw verbroken en kwamen er anders uit te zien. Pijnlijk, lastig, zeer verdrietig. Mijn zwangerschap gaf mij als doel om door te gaan, stress is ongezond voor ons kindje dus ik sloot mij af voor sommige verdrietige aspecten en stortte mij op andere delen waar ik wel een positief resultaat kon bewerkstelligen. Uiteindelijk is hetgeen ik nu schrijf amper langs geweest in artikelen of EWP’s en dat lijkt mij ook logisch. Ondanks onze bizarre gelukzaligheid omtrent Pinda was echt niet alles rozengeur en maneschijn en dat is het nu nog steeds niet. Vooralsnog zijn Boris en ik onbreekbaar en zit tussen ons, zoals altijd, alles helemaal goed. Afgelopen jaar heeft ons juist dichterbij elkaar gebracht door het verdriet en ook door de prachtige zwangerschap. Weet dat ik hartstikke gelukkig ben, ik word namelijk moeder. De rest is niet belangrijk.

IMG 0679 - Dit was mijn 2015! Persoonlijk & Zakelijk

Dit jaar werden Boris en ik ook weer oom en tante van twéé kindjes, een meisje aan mijn broers zijde en een jongetje aan mijn zus zijde. Daarnaast is mijn schoonzus – van Boris zijn kant – óók zwanger en kort voor mij uitgerekend. Vreugde alom! Boris en ik vierden afgelopen jaar ons drie jarige huwelijks jubileum en ons 7 jaar samenzijn. Mooie dingen. Prachtige dingen!

Ik heb nieuwe vrienden gemaakt; mijn lieve buurvrouw Aranka is niet alleen een gewaardeerd swatch-genoot maar is mij ook zeer dierbaar geworden als vriendinnetje en ik ben dankbaar haar zo te mogen noemen. Hetzelfde geldt voor een collega die ik heb leren kennen tijdens de maanden dat ik buiten de deur werkte, de lieve Lotte.

Zo, dat was even mijn jaar in een notendop! Aankomend jaar zullen wij dus weer oom en tante worden en worden Boris en ik vader en moeder! Shut the front door.. Ik kan niet wachten! Ik ga ook met verlof, maar de site zal ik goed draaiende houden. Natuurlijk zal er vast wat te merken zijn van mijn afwezigheid ter zijner tijd, maar dat hoop ik minimaal te houden. Ik hoop dat aankomend jaar meer maar ook minder van het afgelopen jaar zal bevatten. Zolang ik Boris en Pinda heb ben ik gelukkig en mag ik niet klagen. Elisejoanne.nl is mijn vierde kindje (na Bobbi..) en ik hoop dat dat alleen nog maar meer mag gaan bevatten van afgelopen jaar! Dit jaar groeide ik drie keer zoveel (ook in omvang..), zal ik volgend jaar gewoon hetzelfde even flikken? Dat is bijna onmogelijk, haha, maar ik ga in ieder geval mooi en goed werk verzetten en hopelijk gaat dat nog meer mensen aanspreken. Dat is het belangrijkste namelijk! Ik heb plezier in wat ik doe, wat een gezegend mens ben ik.

Bedankt geweldige bezoekers voor het afgelopen jaar! Voor alle comments, lieve mailtjes, kritische reacties en grappige tweets. Jullie zijn de reden dat ik dit met zoveel liefde doe! En die aantallen; die zijn alleen maar belangrijk omdat ik blijkbaar nóg meer mensen bereik met mijn gekeutel, vreemde woordkeuze, obsessieve lijstjes, ongenuanceerde mening en liefde voor wat ik doe. Daar gaat het om.

Ik wens een ieder van jullie een fantastisch nieuw jaar, een geweldig 2016 en ik hoop dat al je harde werken zal worden beloont en dat je gelukkig mag worden/zijn/blijven.

Liefs,

Elise Joanne

Goedemorgen! Bijna kerst jongens, bijna.. Ooh, ik heb er nu al zin in! Nog maar een paar dagen en dan kan de gezelligheid (en bijkomende stress en extra kilo’s) van start gaan. En tot die tijd moet er gewoon gewerkt worden. Afgelopen week was eigenlijk een beetje een saaie week om te tonen want ik had maar één en tevens mijn laatste event voor de kerst/winterstop/verlof (loopt allemaal mooi samen), ik had enorme slapeloze nachten en werkte. Maar toch genoeg onzinnige foto’s verzameld voor een volle Elise’s Weekly Pictorama, kijk je mee?

♥Maandag

image114 e1450588557979 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Goedemorgen! Na een verschrikkelijke nacht maar tevens eentje die weer productief is, zet ik mijn grootste positieve kop op die ik maar op kan zetten en is het tijd voor extra boodschappen. Even gebruik maken van de aanbiedingen van de Appie, de Jumbo is verschrikkelijk op dat punt.

image25 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Voor de Zwollenaren; dat doe ik bij de Dobbe (met Boris trouwens) omdat je daar alle winkels tezamen hebt.

DSC 6062 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

DSC 6082 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

DSC 6075 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Mijn kerstcadeautje van Boris komt binnen! 😀 Ik kreeg van hem de 50mm F1.8D lens <3. Dit hij meteen uittestte, haha.

IMG 0656 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Tijd voor de controle afspraak bij de verloskundige! Alles gaat super goed, Pinda duwde de handen van de verloskundige weg, haha. Een krachtig kereltje. Nou, een lomp kereltje <3.

image34 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Even snel een pizza eten en dan door naar de zwangerschapscursus. Dit was de laatste avond. Wij zien elkaar pas weer als iedereen bevallen is (ik ben de laatste als het goed is) en zien wij elkaar weer met kleinere buikjes en volle maxi-cosi’s. Spannend!

♥Dinsdag

image64 e1450589076742 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Weer een dag, weer een slapeloze nacht. Ach, die hormonen zullen niet minder worden dus ik moet een manier zien te vinden om er mee om te gaan.

image73 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Tijd voor een nieuw rondje boodschappen!

image102 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

En een kaasbroodje als beloning terwijl ik verder ga met werken.

image83 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Oef, moe. Snapchat – Elisejoanne.nl

image93 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Rommeltjes.

image9 22 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Ik werk mijn mail bij en werk een aantal concepten af voor tijdens mijn verlof en zoek daarna de bank op om met Pinda te kroelen.

image115 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Een vreemde, simpele maar lekkere maaltijd!

♥Woensdag

image121 e1450589452656 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Tijd voor een event! Samen met Aranka rijd ik na de spits naar Haarlem voor de kerstborrel van Coty. Eigenlijk is dit altijd het laatste event van het jaar, maar nu ook voor mijn bevalling.

image142 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Verveling terwijl Aranka tankt. Zij rijdt (gelukkig!) in haar auto.

image152 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Ooh, ze heeft lekkere dingen gehaald voor onderweg <3. Kijk, zij snapt ‘t, haha.

image182 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

image202 e1450589960952 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

image192 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Alles is echt prachtig versierd!

image2 32 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Bijkletsen en het jaar afsluiten. De Philosophy kerstboom; ik wil ’em!

image10 22 e1450590047946 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Na een hele vermoeiende maar gezellige dag dag plof ik eind van de middag op de bank.

image12 22 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Echt.

♥Donderdag

image4 31 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Ik kan wel wat anders typen lieve mensen, maar ik kan er ook niks aan doen; ik ben weer klaarwakker en besluit te werken. Rond half 7 kruip ik weer in bed na 4 lange uren wakker te zijn geweest.

image5 32 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Cadeautje van O.P.I voor in de kerstboom, erg leuk!

image15 21 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Werken en lunchen.

image6 22 e1450590350289 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

DSC 6093 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Mijn nieuwe laarsjes van de Sacha komen binnen! Ik heb ze al een half jaar op het oog maar kocht ze telkens niet en op een gegeven moment waren ze toch echt uitverkocht. Ze werden aangevuld (wonder boven wonder) en waren met korting verkrijgbaar, hoera!

image7 21 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Zuurkool, lekker!

♥Vrijdag

image13 21 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

In mijn goodiebag van Coty zat de Chloe Body Mist en wat is die waanzinnig lekker…! Ooooh, ik ben helemaal verliefd <3.

image14 2 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Daarna komt KPN onze nieuwe aansluiting regelen. Duurt alleen veel langer dan gedacht, de beste man is 2 uur bezig.

DSC 6090 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Kerstkaartjes!

DSC 6098 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Boris krijgt van een klant een hele grote Merci doos, daar zeg ik geen nee tegen! Oh, dit heb ik niet in mijn eentje opgegeten hoor, haha. Ik ben erg, maar zó erg.. 😉

image17 23 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Wasje opvouwen terwijl Bo in de weg zit.

image18 21 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Weekend!

♥Zaterdag

image19 21 e1450590727681 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Om 7 uur word ik wakker en maak ik daar maar meteen gebruik van; ik schop Boris liefdevol uit bed en samen doen wij weekboodschappen om half 9, lekker op tijd! Héérlijk stil in de Lidl, fantastisch!

image20 22 e1450590782513 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Boem! Op enkele dingen na (verse items) is alles binnen voor kerst.

image2 22 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Samen lunchen!

image3 22 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Met een oliebol.. té lekker, haha.

image4 21 e1450590880352 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Oh jongens, ik ben niet het type dat haar emoties verbergt dus ook deze foto komt in mijn EWP. De slapeloze nachten breken mij volledig op en ik ben echt aan het eind van mijn latijn. Ik ben verliefd op mijn kindje en ik ben de meest gelukkige en gezegende vrouw op deze groene bol en al trapt ‘ie mij helemaal mal in mijn buk dan nog kir ik van plezier! Maar niet slapen doet iets met je.

image1 21 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Na een aantal dutjes voel ik mij weer wat beter. 🙂

Boris vertrekt naar zijn vrienden toe, hij viert elk jaar zijn Sinter/Kerst- en Nieuw met zijn beste vrienden en hij slaapt ook daar. En omdat ik nogal emotioneel ben is dat ook nogal een tranentrekker, haha.

image5 22 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Even een wat meer uitgebalanceerde maaltijd; salade met gegrilde kip!

image43 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Tja. Ik ga het niet eens verdedigen, haha. Wees gerust, tussendoor eet ik veel fruit maar dat is minder leuk om op de foto te zetten ;).

image6 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Alweer in mijn 30e zwangerschapsweek!

♥Zondag

IMG 0655 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Ach, het is beter dan niks! Tijd om deze EWP te maken. Dit was trouwens toen ik al 2 uurtjes aan het werk was. Rond half 8 ga ik weer terug naar bed en rond half 9 val ik in slaap tot kwart voor 11.

Dat werken wanneer ik wakker ben doe ik omdat ik echt kláárwakker ben.

IMG 0665 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Boris komt rond half 2 thuis (yay!) en na een bakje thee en oliebollen (tja, als ik de minder leuke kanten krijg dan pak ik zelf wel de leukere kanten zoals het eten voor twee, haha. En mijn gewicht is het laatste waar ik mij druk om wil of hoef te maken, zolang ik gezond eet laat ik dit soort dingen echt niet staan, wat ben ik; gekke Henkie?).

IMG 0667 - Elise's Weekly Pictorama - December #3 - Dutjes & Kerstborrels

Op Instagram plaats ik een filmpje van mijn buik die beweegt, het is GELUKT! wel lastig hoor, Pinda heeft de neiging spontaan op te houden met bewegen zodra je de camera pakt, haha.

De rest van de middag kijken wij naar Suits (veel in te halen!) en hangen wij op de bank met zijn viertjes, heerlijk.

Zo, dat was ’em alweer! Een kortere dan de vorige week, maar ik heb ook minder gewerkt, veel gekeuteld en ik was gewoon heel erg moe, ik kan er niet omheen. Sorry, als dat overkomt als gezeur, dat is allerminst mijn bedoeling! Maar dit was wel mijn week, simpel als dat.

Aankomende week is het kerst! Hoezee! Aankomende dagen is het rustig en probeer ik bij te slapen op advies van mijn verloskundige (gelukkig kan dat ook met mijn werk!). Ook probeer ik alles af te krijgen dat ik echt tussen kerst en nieuw jaar niet hoef te werken, mijn verlof komt in januari wel. Dan buffel ik wel door. Donderdagavond is het kerstavond en gaan Boris en ik uit eten bij Kota Radja, enorm veel zin in. Eerste en Tweede kerstdag zijn Boris en ik gewoon thuis en sta ik heerlijk in de keuken, alles is al uitgezocht. Derde kerstdag (oh ja, die hebben wij ook dit jaar) vieren wij kerst met mijn schoonfamilie, dat kwam gewoon beter uit zo. Mijn familie zie ik niet dit jaar omdat iedereen zo verspreid over het hele land woont en ieder zijn eigen (steeds groter wordende) gezin heeft. Dat is niet erg, dat gebeurt gewoon als je ouder wordt.  En ook al hoort het bij de volgende EWP; die maandag hebben wij de 30-weken groei echo; ik kan niet wachten om te kijken naar ons allerliefste baby’tje! <3

Tot volgende week!

Liefs,

Elise Joanne

Elisejoanne.nl 1 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Het is nu vijf voor vier in de ochtend en ik ben al meer dan twee uur wakker. Het eerste uur probeer ik mijzelf voor de gek te houden dat ik de slaap zo wel zal vatten, ik ben immers moe, maar dat is eigenlijk niet zo. Hoewel ik úren kan slapen achtereen, soms wel nachten maak van tien uur of langer, zitten er nachten tussen zoals deze; slapeloze versies. En dan ga je dingen doen. Dingen denken. En op de een of andere manier ben je niet te stoppen. Dus wat dan te doen? Er in mee gaan en jezelf de artistieke vrijheid geven van de nachtelijke wandelingetjes door je eigen huis en hoofd. Oh, en even een tip; lees dit artikel helemaal, pas dan klinkt het enigszins logisch. Ga je met mij mee?

Ik begin deze reis eerst fysiek in de babykamer. Zittend op onze okergele (of is hij toch meer kerrie?) fauteuil ben ik aan het rond kijken in de kamer van Pinda. Het is nog niet helemaal af, de gordijnen moeten nog opgehangen worden, zijn nachtlampje is er nog niet en die verrekte muursticker uit China doet er zo allemachtig lang over. Maar het geheel begint zich wel te vormen en het resultaat mag er zijn. Wij zijn tevreden. Wij zijn gelukkig. Toch is het lastig ons in te denken hoe het écht gaat zijn met zo’n hummeltje. Zo’n kleintje die dan eindelijk dat pakje aan heeft waar ik krom voor heb gelegen zonder scrupules of schaamte en ik voel mij ergens angstig dat dat moment nooit zal komen. Dit schrijvende voel ik hem mijn blaas tot moes schoppen (onbehoorlijk Pinda, ga eens slapen) dus het is een irrationele gedachte. Er is immers niet iets wat mij zou moeten laten denken dat mijn kindje niet gezond en wel uit mij zal komen (te klinisch?). En toch..

image16 31 e1450299173297 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Terwijl ik zit in die riante stoel – met zeer veel tevredenheid ondanks die vervelende bangmakende gedachte over de levensvatbaarheid van mijn zoon – dwaalt mijn oog af naar de commode. Dat grote ding dat ooit onze kast in de woonkamer én slaapkamer is geweest, dat ding waarvan een vriend van Boris ooit grappend zei of het niet later meteen kon dienen als commode (ha!) want dat is dan wel zo praktisch. Diezelfde commode had nog wat ontbrekende ‘knoppen’. Want de bijgeleverde grijze handvatten van de Ikea zijn niet leuk of mooi genoeg voor een babykamer dus die hebben wij vervangen voor leuke stylish en hipsterlijke exemplaren. Er ontbraken er nog vier (okergeel want dat moet natuurlijk wel terugkomen) en het werd tijd om die er dan maar op te zetten. Volgens mij heb ik met mijn geklungel in Boris zijn gereedschapskist niet alleen Bobbi ontzettend ril gemaakt (die is rondjes aan het rennen) maar ook manlief gestoord in zijn nachtrust. Hoe dan ook, de knoppen zijn vervangen. Dan kan dat ook weer van mijn beroemde/beruchte lijstje af.

Ik vervolg mijn weg naar de woonkamer en zit mijzelf neer aan de keukentafel. Fijn ding. Lekker groot. Ik open WordPress, bekijk de statistieken (vel een oordeel) en open een nieuw bericht voor een nieuw artikel. Terwijl ik dit tik ben ik ondertussen annotaties aan het toevoegen aan de nieuwe Zwangerschapsupdate video die ik aan het uploaden ben op Youtube. Dat moet immers ook gebeuren. Dat wil niet zeggen dat ik niet bij dit artikel ben met mijn hoofd, juist des te meer omdat ik, terwijl mijn handen andere dingen doen, mijzelf mentaal de ruimte geef mijn gedachten de vrije loop te laten. Eigenlijk doe ik dat te weinig, in stilte werken en écht nadenken voordat ik dingen schrijf (of zeg, maar dat is al een levenslang probleem).

Er zijn dingen die mij in de nacht wakker houden. Bobbi voornamelijk moet ik in alle eerlijkheid bekennen maar dat vergeef ik haar graag want ik houd van haar (ja, echt) en ik voel mij schuldig dat zij straks niet meer mijn enige ‘kindje’ is. Ik ben nogal een dierenvriendje namelijk, een emotionele bom die Bobbi heeft uitgekozen (of elk ander dier dat ademt) om liefde op te projecteren, zeker in deze tijd als aanstaande moeder. Afijn, terug naar de dingen die mij wakker houden. Dat zijn er nogal wat. Borstvoeding is er eentje van. Stuwing, koolbladeren, kompressen, voedingsbeha’s, de ‘borstvoedingsmaffia’ en de ‘kunst’voedings-haters, de ‘blijf wel jezelf!’-moeders of de ‘pas álles aan aan je kind!’-moeders of de anti-pampers brigade. Ja, ik lig er wakker van. Wellicht ook omdat je jezelf in het publieke oog zet en willens en wetens feedback/kritiek of algemene comments kunt verwachten op keuzes die je maakt. Wil ik dat eigenlijk wel? Het is al moeilijk genoeg als zwangere of pasgeboren mama (want niet alleen je kind is pasgeboren) om keuzes te maken die bij jou, je partner én kindje passen. Als je andere meningen ook nog eens toelaat in dat proces, en dan vooral de meningen van mensen die er eigenlijk minder toe zouden moeten doen of die gewoon ronduit vervelend zijn, dan is de onzekerheid sowieso naderbij.

image17 22 - Persoonlijk: Hersenspinsels tijdens Slapeloze Nachten

Foto Snapchat

Want dat is voor mij een dingetje; delen van persoonlijke informatie. Ja, ik ben openhartig in gevoelsmatige stukken. De ganse wereld weet dat ik van onze lieve Heer, Boris en Bobbi houd. Tja, kan je onderhand niet omheen, of wel? Wellicht komt dat eerste met mate terug maar dat vind ik ook niet altijd geheel passend bij mijn blog en iedereen moet zich welkom voelen. Sowieso heb ik een hekel aan hokjes en stigma’s dus ik word liever nergens ingeduwd. Ik bedoel meer dat ik ondanks die emotionele diarree die ik tentoonspreid bij tijd en wijle, niet veel inga op hele persoonlijke kwesties of praktische aangelegenheden. Waarom niet? Angst denk ik. Onzekerheid. Soms ook gewoon het hebben van schijt aan andere mensen hun mening en het simpelweg niet willen horen. Herkenbaar voor andere bloggers? Herkenbaar volgens mij voor heel veel mensen met een Facebook account.

Dat wil niet zeggen dat ik het niet fijn vind om comments te lezen of advies te krijgen van bezoekers, allerminst. Maar juist voor die ene bezoeker ben ik dan ‘bang’, die bezoeker die onder je nagels kruipt en door haar woorden ervoor zorgt dat ik niet slaap ‘s nachts. Want ja, dat gebeurt, dat ik óók wakker lig van minder leuke berichten geschreven aan mij. Dat ik raar, vreemd, té enthousiast, arrogant, vééls te druk (qua persoonlijkheid) of niet zo leuk ben als dat ik vast zelf denk. Of dat ik echt nog niet genoeg hydrofiele luiers heb, dat ik een gekke decadente troela ben met mijn commode vol Pampers (terwijl ik ook echt niet over één nacht ijs ga, nogal een type ben dat een vergelijkend waren onderzoek doe, ook dingen aangeraden krijg, items in de aanbieding koopt én toch echt een keertje een keuze moet maken voor IETS) of dat ik wel moet doorzetten met borstvoeding als het niet lukt want als ik te snel opgeef (definitie van ‘te snel’ ontbreekt altijd volledig en is zeer subjectief) dan geef ik mijn kind niet het allerbeste. Alsof ik mijzelf niet genoeg lastig val met dit soort vraagstukken.

Misschien is dat het probleem wel; ik wil mij omringen met lieve bezoekers wiens hulp en advies ik soms vraag en ook echt oprecht kan gebruiken, maar tegelijkertijd wil ik die bezoekers die (te?) kritisch of ronduit vervelend zijn en onnodig commentaar leveren (soms vinden bloggers dat echt, wij zijn ook maar gewone mensen) buiten sluiten. Maar dat kan niet hè. Dus tot die tijd ben ik dan maar voorzichtig in het delen van de keuzes die ik maak, wat dat dan ook is. Misschien maar goed ook; once it’s on the internet..

Waar ik heen wil met dit artikel? Geen flauw idee, oprecht niet. Maar toch heeft het mij rust gebracht om even van mij af te schrijven. En daar is mijn blog toch ook voor? Het is niet voor niks een persoonlijke blog en ik waan mij in de prettige illusie dat men ook graag dit soort hersenspinsels te lezen krijgt. Dat laatste hoop ik oprecht, anders heb ik weer iets nieuws waar ik wakker van kan liggen in deze – toch al zulke vreemde – nachten.

Liefs,

Elise Joanne

Vandaag weer een nieuwe Zwangerschapsupdate! Er zijn weer twee weekjes voorbij wat betekent dat ik al in het derde trimester zit! Of nou ja, ‘al’? Dat is ook één van de dingen waar ik het met jullie over ga hebben vandaag! En ook hoe het nu met mij is, ook wel zo belangrijk/handig in een update video. Als laatste laat ik tijdens de video ook nog even mijn buik zien. Kijk je mee?

Hoe gaat het met alle andere zwangere volgers? Ik vind het altijd heel leuk als je een comment achterlaat en dat laat weten!

Klik hier om je te abonneren op mijn kanaal en bedankt voor het kijken!

♥Buikfoto week 27

Buikfoto Week 27 Elisejoanne.nl  - Zwangerschapsupdate Week 27 - Lekker Kletsen! Hoe is het?

Liefs,

Elise Joanne

image9 21 - Elise's Weekly Pictorama - December #2: Boris, Foto's & Amsterdam

Goedemorgen! Er is weer een week voorbij, het is bijna tijd voor kerst! Kijken jullie daar ook zo naar uit? Oh, ik kan niet wachten! Afgelopen week heb ik veel thuisgewerkt en het rustiger aangedaan. Ik merk dat ik écht ronder en zwaarder aan het worden ben en dat Pinda nogal erop los schopt en met zijn hoofdje naar beneden begint te liggen. Dat zorgt voor een pinguïn-loopje kan ik je vertellen. Ik ging wel winkelen in Amsterdam met beste vriendin Sanne en mocht mijn kerstcadeau van Boris uitzoeken. Oh, en diezelfde Boris liet wat van zich horen op de site! Al gezien? Kijk je mee!

(meer…)

Wij gaan verder met de ‘Goede Voorbereiding’-reeks, een nieuwe rubriek waarin moeders vertellen over hun, soms hele pittige maar ook zeer mooie bevallingsverhalen. En al dat, om mij te onderwijzen. Sowieso zijn dit soort verhalen voor veel vrouwen, zwanger of niet, moeder of niet, altijd goed te lezen. Vandaag is het woord aan Linda. Zij beviel van een tweeling maar dat ging niet zonder slag of stoot. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Na het verhaal van Kelly vorige week – wat ontzettend goed in de smaak viel! –  ga ik verder met Linda van Go or no Go!

Linda

“Noem maar een datum”, zei mijn gynaecoloog. “Okido, dan doe mij de 10e maar!” was mijn antwoord. En dat was het. Mijn bevalling was gepland. Wat een heerlijk gevoel was dat. Ik wist dat ik nog maar 1 week hoefde uit te zitten en dan zou mijn tweeling geboren worden!
Ik keek er ontzettend naar uit en had weinig angst voor de bevalling. Nuchter als ik ben dacht ik: ‘dat komt wel goed! Ik ben straks in een ziekenhuis, met professionele mensen om me heen, een ruggenprik binnen handbereik. Kom maar op!’

10 maart 2010: Vandaag was het zo ver: ik werd ingeleid! Eindelijk, want ik was helemaal klaar voor en daarnaast was ik super trots om de 38 weken gehaald te hebben.
Rond 8.00u kwam de verpleegkundige gel inbrengen bij mij en rond 11.00u heeft ze mijn vliezen gebroken. Tijdens het breken van mijn vliezen kwam er ontzettend veel  vruchtwater! De verpleegkundige stond er van te kijken en had het lekker druk met meer luiers op het bed leggen om het op te vangen.

Vanaf 12.00u begonnen de weeën toch wel te versterken en moest ik ze al behoorlijk weg puffen. Om 13.45u heb ik gevraagd om een ruggenprik omdat de pijn nog een stuk erger zou gaan worden en ik het nu al behoorlijk heftig vond met weeën om de 2 minuten.
De verpleegkundige ging een ruggenprik regelen, maar ik moest er wel rekening mee houden dat ik tot 30 minuten moest wachten op een anesthesist.
Langzaam tikte de 30 minuten voorbij. En 35, 40, 45 en 50 minuten. De weeën kwamen inmiddels om de 1.5 minuut en ik raakte meer en meer uitgeput. Uiteindelijk werd ik pas na 55 minuten naar de anesthesie gebracht.
Al puffend en zuchtend werd ik door het ziekenhuis gereden op m’n bedje. Ik vergeet nooit meer dat de dienstlift wegens werkzaamheden niet gebruikt kon worden en ik dus met mijn bedje in de bezoekersliften moest. Dat was gezellig puffen met alle bezoekers in de lift. (Al kregen hun het er volgens mij net zo warm van als ik 😉 )
De ruggenprik deed gelukkig amper pijn door een  verdovend prikje vooraf. Ik voelde na een minuutje of 5 het grootste deel van de pijn eindelijk afnemen. Wat een opluchting!

DSC00578 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Ongeveer 1.5 uur later, rond 15.45u voelde ik dat de weeën ineens weer pijnlijker begonnen te worden Na controle bleek dat logisch: ik zat op 10 centimeter! Dat betekende het einde van de ruggenprik en wachten op de persweeën.
Rond 18.30u uur meende ik dat ik persweeën had, maar de verpleegkundige gaf aan dat ze dat nog niet waren. Helaas, dus weer verder puffen (en ‘oh god, hoe voelen persweeën dán?!’)
Om 19.00u mocht ik dan toch echt aan de gang. Mutsjes en polsbandjes met BABY 1 en 2 erop werden klaargelegd.

Na ongeveer 10 persweeën zag de gynaecoloog dat ik behoorlijk moe begon te worden en de weeën begonnen ook af te nemen, dus kreeg ik weeën opwekkers. Na ongeveer 5 persweeën zei de verpleegkundige dat het hoofdje er niet door heen kwam en dat ze toch een knip moest gaan zetten om ruimte te maken. Het verdoven voor de knip voelde een beetje branderig maar niet pijnlijk (zeker niet vergeleken met de rest). Vervolgens zette ze in een perswee de knip, waar ik totaal niets van voelde gelukkig.
En jawel, die knip hielp, want na 4 keer persen werd Daan geboren! (19.57u en 2505 gram)
Hij huilde meteen dus een zucht van opluchting bij mij. Ik kreeg hem ook gelijk op mijn borst gelegd; wat vond ik dat heerlijk!! Mijn man knipte vervolgens de navelstreng door en van dat prachtige moment maakte de verpleegkundige een hele charmante foto; behalve de knip van de navelstreng was dat vooral een frontale foto van mijn ‘jeweetwel’.

Afbeelding 0262 2 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Terwijl ik met Daan op mijn borst lag voelde ik plotseling na 2 minuten dat er iets ontzettend groots van onder eruit kwam. Dus ik vroeg verbaasd: “huh?? Is de andere nu al geboren??”…Maar nee, dat was het vruchtwater van Jesse! Wát een waterval weer!!
De verpleegkundigen hadden hier ook niet op gerekend met als resultaat mijn hele benen zeiknat en ook alle schoenen van de verpleegkundigen en van manlief. *grinnik*
Een paar minuutjes later gaf ik aan te voelen dat ik moest persen.  De gynaecoloog kwam snel voelen hoe Jesse lag; gelukkig was dit ook in hoofdligging. Het was duidelijk dat Daan de weg al vrij gemaakt had en met 3 keer persen werd Jesse geboren om 20.09 uur (2765 gram).
Ook Jesse begon netjes te huilen. Hij had de navelstreng om zijn voetjes zitten, dus die werd meteen los gemaakt.

Einde bevallingsverhaal, dachten we. Alles leek in eerste instantie helemaal goed en wij waren dolgelukkig. Om 23.00u ging de verpleegkundige die onze kindjes gewogen en getemperatuurd had naar huis en kwam de volgende verpleegkundige. Toen zij nogmaals ter controle de temperatuur van Daan op wilde nemen, zei ze dat de temperatuur helemaal niet opgenomen kon worden; er zat geen open poepgaatje.
Daan moest direct naar een kinderarts. Papa mocht mee en ik bleef in de kamer bij Jesse, me nog van geen kwaad bewust. Ik dacht, dat komt heus wel goed. De verpleegkundige die nog bij mij was zei na een kwartiertje dat wij ook gerust naar de afdeling waar Daan was konden gaan. Dit vond ik wel erg fijn, dus zij bracht me erheen.

DSCF1674 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Toen ik mijn man daar zag, en zijn gezicht zag, wist ik dat er iets niet goed was.
De kinderarts stelde vast dat er inderdaad geen open poepgaatje was. Toen de kinderarts een sonde probeerde in te brengen, omdat Daan ook niet dronk, lukte dit niet. Na 3 pogingen gaf de kinderarts het op (gelukkig, arm mannetje!).
Na een röntgenfoto werd duidelijk dat de sonde er niet in kon vanwege een onderbreking in de slokdarm van Daan.
Alles ging toen heel snel. Er werd direct gebeld naar het Radboud ziekenhuis en er werd een ambulance gestuurd om Daan op te halen. Na 45 minuten was de ambulance er en ondertussen kreeg Daan een infuus en steeds meer kabeltjes en draadjes aan z’n lijfje.
Uiteindelijk is Daan rond 2.30u ‘s nachts meegegaan met de ambulance. Wij bleven verbijsterd en verdrietig met Jesse achter.

Daan verbleef 3 weken in het Radboud ziekenhuis, waar hij 2 operaties heeft ondergaan. Gelukkig kan ik jullie vertellen dat hij nu een heerlijk, actief en gezond mannetje is!
Tijdens onze evaluatie hebben we besproken wat er na mijn bevalling mis is gegaan. Ik was om 20.00u bevallen en om 23.00u kwam de nieuwe verpleegkundige er pas achter dat er iets mis was met Daan.
Wat bleek; de verpleegkundige die om 23.00u naar huis gegaan was, had ondanks de mutsjes (Kindje 1&2) én polsbandjes (Baby 1&2) alsnog onze kindjes omgewisseld. Toch lastig, zo’n tweeling..

DSCF1671 - Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #2 - Linda

Ter afsluiting kan ik jullie vertellen dat ik de bevalling zelf eigenlijk best mee vond vallen. Het ergste vond ik de 55 minuten weeën die ik had terwijl ik moest wachten op de ruggenprik. Als ik mijn prik dus binnen de normale termijn (5-30 minuten) had gekregen, dan was het een perfecte bevalling geweest.

Linda, bedankt dat je je verhaal met ons hebt willen delen! Volgende keer het woord aan Sanne van Laviesagista, een dierbaar vriendinnetje van mij. 

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.