Searching for "bevallingsverhalen"

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #31 - Samantha

Vandaag het verhaal van Samantha, die na een ongeluk te horen kreeg dat de kans op kinderen krijgen erg klein was. In de jaren die volgde gingen de gesprekken dan ook over adoptie, een natuurlijke zwangerschap behoorde niet tot de mogelijkheden werd gedacht. En toen kwam er toch een plusje op staafje, zo’n maand na haar huwelijk. Met 38 weken, waarvan 32 weken met behoorlijke misselijkheid, en een ruggenprik, kwam de prachtige Naomi ter wereld. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

(meer…)

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #31 - Eline

Vandaag het verhaal van Eline, wiens verliezen braken toen zij precies 37 weken zwanger was. Zij beviel vorig jaar van haar prachtige dochter Vera. Ondanks dat zij op dat moment, in de eerste ochtenduren, nog niks voelde en twijfelde of het kindje wel snel zou komen, beviel zij na enkele uren in het ziekenhuis. Eline haar bevalling ging erg snel, sneller dan zij had gedacht en dat zorgde ook voor een stukje nodige verwerking en besef naderhand. Een gevoel wat ik ontzettend goed kan begrijpen. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

(meer…)

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #30 - Inge

Vandaag het verhaal van Inge, die op de laatste dag van vorig jaar beviel van haar zoontje Seppe. Inge liep al sinds december rond met baarmoeder die vruchtwater lekte wat tevens voor een zeer hoge bloeddruk zorgde. Seppe zijn hoofdje blokkeerde gelukkig, vrij letterlijk, de uitgang en de artsen hebben geprobeerd om de bevalling zo lang mogelijk uit te stellen. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

(meer…)

_DSC0154

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’, vandaag het één na laatste verhaal alweer! Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Joyce, die moeder is van twee kinderen, Aron en Sofie. Op 19 jarige leeftijd beviel zij van haar zoon en haar verhaal vandaag gaat over die bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

♥Joyce van Joy from Joyce

Het is inmiddels al weer 5 jaren geleden dat ik voor het eerst mocht bevallen. Door mijn zwangerschap die net even anders liep dan normaal heb ik nooit de tijd gehad en genomen om mij bezig te houden met de bevalling. Een bevalplan? Nooit aan gedacht en ik wist niet eens dat het bestond. Achteraf vind ik het heel fijn dat ik mij niet had ingelezen in het hele beval gebeuren, ik kon het mooi op mij af laten komen.

13 december 2010 – De hele dag heb ik al een onrustig gevoel, ik moet van alles. Uiteindelijk eis ik rond half 5 dat wij nog naar de winkel gaan voor vlees. (houthakkers steak om precies te zijn haha!) Met de auto rijden wij richting de winkel en weer terug. Het is onwijs glad op de weg waardoor Robert met de auto op de rotonde doorschiet en tegen een stoeprand op rijd. Thuis aangekomen kruip ik op de bank waar ik een half uur later snel van op sta, want mijn vliezen zijn gebroken. Ik ben op dat moment 41 weken zwanger. Het bleef maar lopen en ik was op dat moment niet zo slim om op de wc te gaan zitten. Dit deed ik later wel haha.

Aron-1

Tja en dan? Moeten wij nu de verloskundige bellen? Samen hebben we eigenlijk geen idee. Robert belt toch de verloskundige en ze komt rond 19:00 uur langs. Robert eet ondertussen een kom soep en ik hou het bij wat drinken. Ik vind het te spannend! De verloskundige komt langs en voelt of ik al ontsluiting heb. Op dat moment heb 1 ik cm ontsluiting en nog geen weeën. Ze vertrekt weer en rond half 9 zouden ze weer bellen.

Het moment dat de verloskundige de deur uit gaat beginnen mijn weeën en ik vind het direct al niet meer leuk. Samen besluiten we om even te gaan douchen. Rond 20:30 belt de verloskundige en besluiten we dat ze langs komt. Ik blijf veel last hebben van de weeën. Hoe dit kwam? Ik had valse en echte weeën en dit bleef elkaar maar opvolgen. Weinig momenten om bij te komen dus.

Tegen 21:30 komt de verloskundige langs. Ik heb nog maar 3 cm ontsluiting, maar wij mogen wel alvast richting het ziekenhuis. Het is namelijk heel erg glad. Samen drinken we nog een glas chocolademelk (want dit geeft energie toch?) en vertrekken we richting het ziekenhuis. In de auto kan ik de weeën goed weg puffen (grappig: bij de tweede bevalling had ik dit weer en ik denk dat ik de volgende keer maar in een auto ga bevallen). Om 23:00 uur komen we aan het ziekenhuis en krijgen we een kamer toegewezen. Niet dat wij die nodig hadden, want ik zit het liefst op de wc, hier kan ik de weeën tenminste een beetje aan.

Om 23:30 komt de verloskundige aan in het ziekenhuis, we kletsen wat en samen besluiten we dat ik een ruggenprik ga. Die valse weeën zijn niet meer leuk en ik raak uitgeput. Gelukkig is de anesthesist nog net in het ziekenhuis (hij wilde net vertrekken naar het zusterhuis) en kunnen we direct naar de OK toe. Hier krijg ik mijn ruggenprik en wat een verademing! Ik zit inmiddel op 5 cm ontsluiting.

Daarna gaat het allemaal snel en heb ik het eigenlijk allemaal in een roes beleefd. Het was een gezellig bende op de verloskamer haha! Om ongeveer 03:00 uur heb ik 10 cm ontsluiting en mag ik beginnen met persen. En even voor 4 mogen wij onze zoon verwelkomen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dit was een onwijs magisch moment en ook heel emotioneel. Door dat ik er pas met 25 weken achter kwam dat ik zwanger was heb ik eigenlijk nooit echt geloofd dat ik een kindje kreeg. Ik had ook geen tijd om dit te beseffen want ik moest van alles regelen. Toen hij op mijn borst gelegd werd dit allemaal duidelijk en kwam ik er achter dat ik echt moeder was geworden.

Ik had een knip gekregen tijdens het persen, omdat de hartslag van Aron snel daalde. Dit moest dus even gehecht worden, ondertussen zat Robert op de bank te knuffelen met ONZE ZOON! Wauw, wij samen hebben een zoon gekregen.

Nadat ik weer dicht genaaid was haha;) en gedouched bellen wij onze ouders en zussen. En een uur later staan ze allemaal bij ons aan het bed. Want niet alleen voor ons was dit een emotioneel moment, ook voor onze ouders en zussen had dit een impact.

Een bevalling van 11 uurtjes en van wat ik heb gehoord netjes voor een eerste keer. Ik heb de bevalling niet als traumatisch ervaren, wel vond ik het heftig. Daarom besloot ik bij de tweede een zwangerschapscursus te volgen om te leren puffen en meer informatie te krijgen over de bevalling. Ik was erg blij dat ik het puffen had geleerd daardoor vloog ik (haast letterlijk) door mijn tweede bevalling heen.

Bedankt voor het delen van je verhaal Joyce! Volgende keer het woord Silke, zij zal deze rubriek afsluiten. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

esmay baby

Mijn eigen bevallingsverhaal is onder tussen online gekomen er komt nu ook bijna een einde aan deze reeks Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’. Leuk om te zien hoeveel mensen via Google toch zoeken naar dit soort verhalen en op mijn site terecht komen! Na het verhaal van Kelly vandaag komen er nog twee vrijdagen met persoonlijke ervaringen aan. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de tweede Kelly uit deze reeks, moeder van twee kinderen – een jongetje en een meisje – en zij vertelt over haar eerste bevalling. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Kelly van Healthy Kelly

Ik ben Kelly, 27 jaar en inmiddels moeder van 2 kinderen een meisje van 5 en een jongen van 3, meer soorten zijn er niet wordt er vaak gezegd. Voor de zwangerschap van mijn dochter ben ik nog 1 keer eerder zwanger geweest, helaas kwamen we er met 9 weken achter dat het hartje al ruim een week was gestopt met kloppen. Na een curretage en later nog 1 curretage omdat het niet goed was gegaan was alles weer schoon, 3 maanden later was ik zwanger van onze dochter en daar deel ik graag mijn bevallings verhaal over.

De zwangerschap verliep vrij pittig (ziek zijn eerste weken, diverse keren ziekenhuis, tussentijds bloedverlies, en veel harde buiken). Oh dan zal je bevalling wel een eitje zijn zei men en daar hoopte ik op: wel in het ziekenhuis maar gelijk weer weg. Helaas was dit dus niet het geval…

Toen ik bijna 39 weken was voelde ik minder leven dus moest ik naar het ziekenhuis om te controleren. Daar bleek dat ons meisje te weinig vruchtwater had en ze zou dus gehaald moeten worden, de dag erop werd ik dus ingeleid. Omdat ze met een studie bezig waren in het ziekenhuis omtrent inleiden met een ballon katheter of gel vroegen ze of ze een computer mochten laten kiezen waarmee ik ingeleid zou worden, de computer koos een ballon. Nou dat heb ik geweten, het inbrengen was alles behalve prettig maar goed als het goed is zou het goed effect moeten hebben en zou de ballon er vanzelf uitvallen als ik 2 cm ontsluiting zou hebben. In de avond viel de ballon eruit maar ik bleek dus nog geen ontsluiting te hebben dus s’ochtends zou de ballon opnieuw in worden gebracht. Ik heb aangegeven geen ballon meer te willen maar een arts assistent heeft dat min of meer doorgedrukt waardoor ik uiteindelijk toch maar toe gaf. Helaas had ook deze ballon geen effect en waren we inmiddels op dag 2 uitgekomen van het inleiden, de dag erop wilde ze een rustdag inlassen, waar ik het totaal niet mee eens was.

Ik heb aangegeven dat mijn kind te weinig vruchtwater had en dat ik dus ook niet te lang wilde wachten. Daarom besloten ze om op 9 maart 2010 mij aan het einde van de middag gel te geven, hadden ze dat maar eerder gedaan. S’avonds kreeg ik steeds krampen in mijn bil maar ik dacht dat het kwam vanwege het liggen, achteraf bleek het waarschijnlijk al voorwerk te zijn. Toen ik s’nachts naar het toilet moest verloor ik mijn slijmprop en braken mijn vliezen: Yes het zou beginnen! Ik mocht mijn man niks laten weten want het kon nog wel even duren voordat het begon en dan kon hij in ieder geval slapen. Ik kreeg een prik in mijn been om te kunnen slapen en werd naar een aparte kamer gebracht, nou slapen heb ik niet meer echt gedaan en ik was zo stoned als een kanarie door die prik. Uiteindelijk werd ik op advies van de Gynaceoloog om 9.00 de volgende ochtend naar beneden gestuurd voor een ruggeprik omdat ik al zolang bezig was en ik de rust goed kon gebruiken, ik stemde ermee in. Daarna ging ik aan de weeën opwekkers, ik had ook pas 3 cm ontsluiting. Toen ging het ineens allemaal heel vlot en mocht ik om 14.00 gaan persen. Maar ons meisje kwam er met geen mogelijkheid uit, na meer dan een uur persen vond de Gynaceoloog het genoeg en zei “Dit kind komt er niet vanzelf uit hup naar de OK” achteraf gezien bleek dat ze het ook moeilijk kreeg want ik ben in mijn pyjama zo de ok op gereden.

Op de OK kreeg ik de verdoving in mijn ruggeprik bijgespoten en na wat voorbereidingen ging de Gynaceoloog de snee zetten. Ik dacht dat ik door de grond zakte van de pijn, de verdoving zat niet goed. De Gynaceoloog zei nog “Ik heb net getest of je iets voelde en je zei niks” maar hij was even vergeten te zeggen dat hij aan het testen was en dat ik iets moest laten weten als ik iets voelde. Nou goed na wat verdoving in mijn infuus erbij gespoten te hebben was het allemaal wel redelijk te doen, al voelde ik heel goed hoe ze onze dochter terug duwde omdat ze schijnbaar wel al ver ingedaald lag. Mijn man vertelde dat er op dat moment ook iemand onder de operatietafel ging om zo onze dochter terug te duwen. Uiteindelijk was ze daar dan: Kerngezond! Wat waren wij gelukkig maar wat was ik uitgeput. Onze dochter heb ik even gezien en even geaaid en toen moest ze met mijn man en de  verpleegkundige mee naar de kamer omdat het te koud was op de OK. En oh wat is dat verschrikkelijk ik ben 2,5 uur van mijn kind gescheiden geweest. Toen mijn man mij van de ok kwam halen heb ik ook versuft geroepen “je had haar niet alleen moeten laten dadelijk wisselen ze haar om” maar ja als je onder de morfine zit zeg je rare dingen haha. Uiteindelijk is het allemaal helemaal goed gekomen en kon ik heerlijk met haar knuffelen alleen denk ik dat onze hechting hierdoor wel iets minder goed is verlopen dan bij een kindje wat je gelijk bij je krijgt.

Gelukkig heb ik bij mijn 2de kind, ons zoontje, een geplande keizersnede gekregen waardoor alles van te voren is geregeld. Ook met de angst voor de verdoving werd heel goed rekening gehouden, dit was allemaal veel relaxter. Toen ik in 2012 beviel was het ook zo dat je je kindje gelijk bij je mocht houden na de keizersnede en wat is dat fijn zeg, dat is echt veel beter voor moeder en kind.

Ik wil nog wel even benadrukken dat een keizersnede in de meeste gevallen wel goed gaat, ik heb alleen een beetje pech gehad dat de ruggeprik iets hoger uit viel dan de bedoeling (hij stopte namelijk onder mijn navel en hij had tot in ieder geval mijn schaambot moeten werken) dus wees niet bang voor een keizersnede want zoals je kan lezen ging mijn 2e perfect.

Bedankt voor het delen van je verhaal Kelly, waardeer ik enorm! Over twee weken het woord aan Joyce die het één na laatste verhaal zal delen.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

Vanmiddag om 15:00 een tweede artikel online.

IMG_1595

Mijn eigen bevalling is al geweest maar ik ga nog even door met de rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ die echt goed valt, enorm tof. Vandaag is het mijn eer om het woord te geven aan de blogger Geertje die een heftig verhaal te vertellen heeft, zij heeft niet bepaald een rooskleurige bevalling of kraamtijd gehad. Haar persoonlijke verhaal is intens en zij deelt hem vandaag met ons. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Geertje van Lifesabout

Ik was ongeveer 27 weken zwanger toen ik voor het eerst echt ging nadenken over de bevalling. Het gaf mij de nodige kriebels in mijn buik en zweet in mijn handen. Ik was er niet heel erg bang voor maar zag toch lichtelijk tegen de pijn op en het feit dat ik de controle over mijn lijf misschien zou verliezen.

Wij lieten ons goed informeren over de bevalling in het ziekenhuis. Vanwege het gebruik van bloedverdunners was een thuisbevalling uitgesloten. Erg vond ik dat niet aangezien ik ook zonder de medicijnen in het ziekenhuis had willen bevallen. Boekjes, een open avond en Google. Dat laatste kan ik je trouwens niet adviseren, aangezien alleen de ergste verhalen vaak het internet halen.

IMG_1524

De bevalling zag ik als een begin van de mooiste fase van mijn leven. Het zou zwaar en pijnlijk zijn, maar tijd is relatief en je krijgt er iets prachtigs voor terug. Toch vond ik het erg spannend omdat ik niet wist wat de bloedverdunners zouden doen met het bloedverlies bij de bevalling. En zou ik het wel kunnen? Door de lichte zenuwen heen stelde ik mijzelf gerust dat er nog nooit een kind was blijven hangen die nu nog vast zit. Het komt altijd wel goed.

Woensdag 12 maart fietste ik naar het ziekenhuis voor een extra controle van mijn bloeddruk. Deze was de week ervoor erg hoog en ze wilden mij nog een keer zien. Helaas was mijn bloeddruk verder gestegen en mocht ik urine inleveren en even aan het  CTG liggen. Gelukkig geen eiwitten en een goed CTG, maar ik moest wel medicijnen krijgen voor de bloeddruk  aangezien ik 36 weken zwanger was.

Om mij en het kindje goed in de gaten te kunnen houden werd ik opgenomen in het ziekenhuis en mocht ik waarschijnlijk na een paar dagen weer met ontslag.

De medicatie deed goed zijn werk, alleen mijn dochter vond de verlaging van mijn bloeddruk niet prettig. Door mijn lagere bloeddruk kreeg zij minder bloed en voedingsstoffen door de placenta en werd zij heel stil. Ik voelde haar weinig en op het CTG was te zien dat ze zich ook heel rustig hield.

Die vrijdagmiddag kwam er twijfel of ik wel naar huis mocht, aangezien het CTG zo vlak was.

In de middag werd ik daarom nog een keer aan het CTG gelegd voor een extra check. So far so good, tot ik haar hartslag ineens zag zakken. De tonen werden lager en rustiger. Hij zakte verder, van 140 naar 120, van 100 naar 80 en zelfs tot 40. Het apparaat sloeg op alarm en mijn hart vulde zich met angst. Dit is niet goed! In paniek drukte ik op de bel voor de verpleging maar er kwamen al mensen aangerend. Gelukkig herstelde haar hartslag weer naar een normale waarde. Echter die van mij niet, ik was in paniek en in tranen.

IMG_1527

Er stonden twee artsen, twee verpleegkundigen en een anesthesist om mijn bed. Het kindje moest worden gehaald door een keizersnede, want ze had het niet goed meer in mijn buik.

Snel kreeg ik een operatiejasje aan en een blaaskatheter. In tranen belde ik mijn man op die de woonkamer nog stond te witten. Die ochtend had ik hem nog aan het werk gezet om mijn nesteldrang voort te kunnen zetten op afstand. Hij heeft veel te hard gereden en kwam gelukkig op tijd aan om mee te gaan naar de OK.

Ik mocht geen ruggenprik en moest onder narcose omdat mijn bloedverdunners nog optimaal werkten. Het kon mij niets schelen, als onze dochter maar levend ter wereld kwam. Lachend en rillend van de spanning werd ik op de operatietafel onder narcose gebracht.

Ik opende mijn ogen en keek op de klok. Het was half acht en er was niemand om mij heen. Ik lag op de uitslaapkamer en keek naar mijn monitor. Nonchalant mompelde ik ‘keurige bloeddruk’. Je bent verpleegkundige of je bent het niet…

En toen begon ik te huilen. Want mijn buik was plat en ik was mijn kindje kwijt. Ook mijn man zag ik nergens in de buurt. Er kwam een verpleegkundige naar mij toe die mij feliciteerde met mijn dochter. Alles was goed met haar en ik mocht naar de afdeling. Ik werd door een andere verpleegkundige en mijn man opgehaald. Ik vroeg hem de hemd van zijn lijf. ‘Is ze mooi? Is alles goed? Heeft ze veel haar? Is ze klein?’

Ik werd mijn kamer opgereden waar een couveuse stond, gevuld met een heel klein meisje. Ons meisje met een veel te grote muts en een luier tot onder haar oksels. Ik herkende haar niet, het voelde raar. Ik wist dat dit mijn dochter moest zijn omdat mijn man haar wel geboren had zien

worden. Maar als ze hadden verteld dat dit een ander kindje was, had ik het ook geloofd.

Ik kreeg haar eindelijk op mijn borst en wat een hemels en verliefd gevoel moet zijn, was voor mij heel raar. Alsof ik een vreemd kindje bij mij had liggen. De narcose, de morfine en de keizersnede onder narcose hadden mij afstandelijk gemaakt en maakte het een flinke sport om een band te krijgen met mijn dochter.

Daarna is mijn kraamtijd als een gitzwarte wolk over ons heengegaan. Ik werd ernstig ziek en lag een week aan de beademing op de Intensive Care.

Na een maand mocht ik het ziekenhuis verlaten en kon ik eindelijk werken aan de band met Sarah. We kenden elkaar niet, ik moest nog leren hoe ik een luier kon verschonen of een flesje moest maken. Met onze band is het uiteindelijk helemaal goed gekomen en we zijn nu twee handen op één buik. Helaas nooit meer een gevulde buik, want ik mag niet meer zwanger worden. Maar wat genieten we van ons meisje, onze bikkel en ons licht in de tunnel!

Bedankt voor het delen van je zeer persoonlijke en emotioneel verhaal Geertje! Volgende keer het woord aan Kelly die vertelt over haar eerste bevalling. 

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne

IMG_6594

Vandaag gaan wij door met nummertje 7 uit de reeks ‘Goede voorbereiding’. Onderhand is het gewoon een rubriek geworden waarin ik graag andermans verhalen deel en ik zie aan de bezoekersaantallen dat ook jullie dit graag lezen! Gelukkig want vandaag komt er iemand aan het woord voor wie ik veel bewondering heb en een vrouw die ik ontzettend graag mag; Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit.nl. Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Vandaag dus het woord aan Betty van Bettyblogt en Mamazoektuit. De columns van deze vrouw volgde ik religieus toen ik zwanger wilde worden van Pinda op de site van Shirley. Toen ik daar had dat ze zelf ook schreef voor haar eigen blog en later samen met een vriendin over allerlei praktische zaken, is zij onderdeel geworden van mijn vaste blogrondje. En ik mag Betty ook gewoon erg graag, haha.

♥Betty 

Mijn moeder heeft me haar bevallingsverhaal wel eens verteld. Van urenlange, heftige weeën tot uiteindelijk een vacuümverlossing. Zonder dat ze daar raar over deed, klonk het me altijd enorm naar in de oren. Ik hoopte dat ik nooit in haar schoenen zou staan. Tijdens mijn zwangerschap – die van een leien dakje liep – was ik ervan overtuigd geraakt dat ik, als het moment daar zou zijn, een supermakkelijke bevalling zou krijgen. Zo eentje waarbij de verloskundige na drie buikkrampjes al acht centimeter ontsluiting constateert. Jammer voor mij verliep dat toch anders en kwam de bevalling van mijn moeder dicht in de buurt.

Op 15 september, één dag voor mijn uitgerekende datum, voelde ik me een beetje naar, alsof ik griep zou krijgen. Tot dat moment had ik me kiplekker gevoeld. Ik ging ‘s middags even naar bed om een dutje te doen en toen ik wakker werd, voelde ik me misschien nog wel beroerder. Mijn man – Maran – besloot rond etenstijd naar de snackbar te gaan om ons avondeten te scoren. Toen hij weg was, voelde ik op het toilet dat ik ‘de slijmprop’ was verloren. Ik zal dat verder niet nader toelichten. Stap één was gezet, en hoewel ik wist dat de bevalling nog best een week op zich kon laten wachten, was ik blij met deze ontwikkeling. Die deelde ik uiteraard meteen via Whatsapp met mijn vriendinnen. Terwijl ik aan het typen was, voelde ik nog iets ‘stromen’. Wederom geen details, maar op het toilet bedacht ik dat dit misschien wel eens mijn gebroken vliezen konden zijn. Ik begon te stuiteren van enthousiasme, pakte met een prop toiletpapier tussen mijn benen een glas om het vocht in op te vangen. En toen zag ik het al snel: helder vruchtwater met wat witte vlokjes er in. Het zag er goed uit!

IMG_0992

Toen Maran thuis was en het nieuws hoorde, was hij net zo enthousiast als ik. Hij gebaarde me snel in een leeg bad te gaan zitten, om daar ongestoord te kunnen eten. Hij zou ondertussen wel achter me aan dweilen. In de badkamer (ik half naakt in een leeg bad, hij ernaast) hebben we heel hard gelachen om dit rare scenario en ondertussen hebben we onze ouders en de verloskundige op de hoogte gebracht van het laatste nieuws. Na het eten voelde ik al vrij snel wat lichte weeën. We waren begonnen!

Rond 12 uur ‘s avonds werden de weeën heviger en kwam de verloskundige kijken. Op bed constateerde ze slechts twee centimeter weeën, wat me stiekem enorm tegenviel. Ze raadde ons aan om nog even wat te gaan slapen en zou om vier uur ‘s nachts terugkomen. Ondertussen liet Maran het bad vollopen en zette zijn laptop met Modern Family ernaast. In plaats van lekker ontspannen, raakte ik juist een beetje in paniek van het bad. De pijn van de weeën overviel me en ik was erg bang voor wat er mogelijk nog zou komen. Zou de pijn alleen maar erger worden? Maar dat kon ik helemaal niet aan! Hoe wisten we of alles nog wel goed was met de baby? En wat als er complicaties zouden ontstaan? Ik kon de weeën niet goed opvangen en was tussendoor compleet in de stress. Om twee uur vroeg ik Maran de verloskundige nogmaals te bellen. Ik wilde naar het ziekenhuis en iedere vorm van pijnbestrijding die er in de aanbieding was.

Gelukkig mochten we meteen komen. Onderweg vroeg ik me af of ik de stijltang wel uit had gedaan (…) dus droeg ik Maran op om de auto om te keren en te gaan kijken. De lieverd deed wat hem werd gevraagd en natuurlijk bleek alles goed te zijn. Onze tweede rit naar het ziekenhuis verliep gelukkig prima. Daar aangekomen werden we al snel naar een verloskamer gereden, waar nu een schamele drie centimeter werd gevoeld. Bovendien werd me verteld dat de anaesthesist nog niet beschikbaar was en dat ik nog een uurtje moest wachten op de ruggenprik. Ondertussen werd ik aangesloten op een CTG-apparaat, waarvan de elastieken band enorm pijnlijk was op mijn gevoelige buik. Met Nim ging gelukkig alles goed, wat een enorme opluchting voor mij was.

Ruim twee uur later was er nog niemand aan mijn bed geweest om de pijn enigszins weg te kunnen nemen, dus nadat ik op een gegeven moment ook mijn snackbar-maaltijd weer terug had zien komen (sorry), smeekte ik de verloskundige iets voor me te verzinnen. Ze betastte me wederom en voelde deze keer vijf centimeter ontsluiting. Ik zou, als ik dat zou willen, ook Remifentanil kunnen krijgen. Een morfinepompje dat de scherpe randjes van de weeën weg zou nemen. Nog voordat ze uitgepraat was, had ik al toestemming gegeven. Als ze op dat moment mijn benen af had willen hakken om de pijn te verlichten, had ik het waarschijnlijk prima gevonden. Nadat er vier keer mis was geprikt, werd het infuus uiteindelijk de vijfde keer toch goed ingebracht en na het eerste pompje voelde ik dat het goed was. De weeën waren nog steeds pijnlijk, maar nu kon ik tussendoor iets meer ontspannen. Ik was ook niet bang meer, kreeg opeens weer vertrouwen in een goede afloop.

IMG_6594

Na ongeveer een uurtje kreeg ik lichte persdrang. De verloskundige voelde weer en bevestigde het: ik zat op negen centimeter, met slechts een heel klein randje te gaan voor volledige ontsluiting. Ze zei wel dat de baby nog ver weg lag en dat het beter was als ik nog even door zou gaan met de persweeën wegzuchten. Dus dat deed ik maar. Maran’s ouders hadden tot op dat moment in het wachtkamertje van het ziekenhuis gezeten en mijn ouders kwamen net aan in het ziekenhuis. Weer een uur later waren mijn persweeën niet meer te stoppen en mocht ik aan de slag. Om kwart over 8 begon het persen en na tien minuten kirde de verloskundige zo enthousiast dat ik dacht dat ik mijn zoon ieder moment in mijn armen zou hebben. Aangemoedigd door haar enthousiasme, perste ik door. Maar steeds zonder resultaat. Om half 10 was er nog geen baby en de moed was me inmiddels in de schoenen gezakt. Bij de verloskundige ook, die moedigde me lang niet meer zo enthousiast aan als eerst. Ze besloot de gynaecoloog erbij te halen voor een knip en… de vacuümpomp. Net als mijn moeder dus.

Rond tien voor tien kwam de gynaecoloog binnen, gaf me snel een handje en ging aan de slag. Met één been zette ze zich af tegen het ziekenhuisbed en met haar armen trok ze zo hard dat ik bang was dat mijn kind onthoofd ter wereld zou komen. Ik keek vol verbazing naar de arts, terwijl ze bleef roepen dat ik ‘naar beneden’ moest kijken. Daar kwam, na al die pijn, dan eindelijk mijn allerliefste ter wereld. Op de uitgerekende datum kwam Nim ter wereld. Toen hij op mijn borst lag, heb ik alleen maar intens gelukkig “wat fijn dat je er bent!” geroepen. Ook deels omdat ik opgelucht was dat de slachtpartij afgelopen was.

IMG_6553

We hebben heerlijk geknuffeld en ik zou dat moment nog wel duizend keer over willen doen, als dat mogelijk was. Wat was ik trots. Op hem, mijn prachtige kind, op mezelf en op Maran, die me zo goed had gesteund. Tijdens het knuffelen werd ik onder begeleiding van twee bouwlampen weer aan elkaar gehecht en eenmaal gedoucht en wel mochten onze ouders ons prachtige ventje komen bewonderen. Het was moeilijk te bevatten wat er allemaal gebeurd was en wetende wat ik nu weet, was ik misschien niet zo in paniek geraakt. Gelukkig is uiteindelijk alles goed gegaan en klopt het cliché. Je bent de pijn zo weer vergeten en je weet waar je het voor hebt gedaan. Inmiddels ben ik zwanger van de tweede en ga ik dus vrijwillig het hele circus een keer herhalen. En het meest vreemde: ik heb er zin in. Kom maar op met die bevalling, als de Remifentanil maar op voorraad is!

Bedankt voor het delen van je mooie verhaal Betty! Dankbaar dat je mee wilde doen aan deze rubriek. Volgende week weer een nieuw verhaal, deze keer van Geertje.

Tot over twee weken!

Liefs,

Elise Joanne