Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #31 - Eline

Vandaag het verhaal van Eline, wiens verliezen braken toen zij precies 37 weken zwanger was. Zij beviel vorig jaar van haar prachtige dochter Vera. Ondanks dat zij op dat moment, in de eerste ochtenduren, nog niks voelde en twijfelde of het kindje wel snel zou komen, beviel zij na enkele uren in het ziekenhuis. Eline haar bevalling ging erg snel, sneller dan zij had gedacht en dat zorgde ook voor een stukje nodige verwerking en besef naderhand. Een gevoel wat ik ontzettend goed kan begrijpen. Lees je mee?

Wil jij mee doen met deze rubriek? Stuur mij een mailtje! Onderhand zijn nieuwe verhalen zeer welkom.

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Vandaag het woord aan Eline

Zwanger

In oktober 2015 hadden wij onverwachts een positieve test in onze handen. Onverwachts omdat het, hoewel ik eerder bewust gestopt was met de pil, iets is waar je je kennelijk niet op kunt voorbereiden. Zwanger was ik. Van ons eerste kindje. Uitgerekend op 16 juni 2016. Ik voelde me goed maar was wel vaker en eerder moe dan normaal. Papa-in-spé maakte zich uitermate nuttig door uit zichzelf met allerlei vitamines; fruithapjes, groentes en lekkers thuis te komen (toen ik eens vroeg waarom hij zoveel haalde zei hij: “Het gaat mij niet gebeuren dat mijn zwangere vrouw ergens trek in heeft en we dat dan niet in huis hebben”. Zodoende vind ik af en toe nog steeds producten die destijds gekocht zijn).

Voorbereiding

Mijn zwangerschap verliep denk ik volgens het boekje. De eerste drie maanden was ik vaak en veel moe maar daarna ging het hartstikke soepel. Nog voor de 20 weken echo hoorden wij dat er een dochtertje onderweg was. Halverwege mei ging ik met verlof. Vier weken van te voren, want iets in mij zei dat ons meisje rond 20 juni geboren zou worden. In mei hebben we de meeste inkopen gedaan en toen mijn verlof dan eindelijk begon moesten we nog een aantal zaken hebben, waaronder het geboortekaartje en dan vooral adressen! Ik weet nog dat ik de ontbrekende adressen gevraagd heb met de gedachte dat ik die de komende weken op de bestelde enveloppen zou schrijven. Ook mijn vluchtkoffer stond nog altijd niet klaar. Beretrots stond ik mijn man op te wachten van zijn werk toen mijn koffer ingepakt stond en alles geleverd was. Ik was die dag 36+6 weken zwanger.

Is dit het?

De volgende ochtend stond ik op om naar het toilet te gaan. Ik haalde het net niet; ineens stroomde er vocht langs mijn benen en ik kon het niet ophouden. Mijn eerste reactie was dat ik in mijn broek stond te plassen maar al heel snel drong tot mij door dat het heel goed vruchtwater kon zijn. Ik was precies 37 weken zwanger, het wiegje was de dag ervoor geleverd (we besloten last minute toch een wiegje op onze kamer te zetten) en mijn koffer stond nog geen twaalf uur klaar. Omdat ik nog nergens last van had is mijn man naar zijn werk gegaan terwijl ik in afwachting was van de verloskundige.  De verloskundige kwam rond 09.00 uur en bevestigde onze vermoedens. Mijn vliezen waren gebroken. Ze vertelde dat ik binnen 24 uur aan het bevallen moest zijn en dat ik anders overgedragen zou worden aan het ziekenhuis. Ik heb toen nog vrij jolig gezegd dat ik haar morgen dan wel zou spreken. Ik voelde echt nog niks. Ik heb mijn man op de hoogte gebracht en besproken dat hij rustig op zijn werk kon blijven. Vervolgens heb ik me verwonderd. Het koffertje staat sinds gisteren klaar. Zou ons meisje daar op gewacht hebben?

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #31 - Eline

Ja, dit is het

In de wetenschap dat ik binnen enkele dagen zou bevallen heb ik me gericht op wat huishoudelijke klusjes terwijl er langzaamaan een drukkend gevoel op kwam. Dat had ik verwacht en inmiddels ook wel naar uit gekeken. Het leek me niets om nog drie dagen te moeten wachten. Het drukkende gevoel werd steeds erger en om 11.00 heb ik mijn man gebeld en gevraagd of hij naar huis wilde komen. We wisten dat de bevalling begonnen was en het drukgevoel begon mijn bewegingsruimte te beperken. Eenmaal thuis heb ik mijn man gevraagd of hij het bed verder op wilde maken (waarom ben ik daar die ochtend überhaupt aan begonnen) terwijl ik even ging douchen.

Het drukkende gevoel was inmiddels veranderd in pijn en werd steeds venijniger. Op de een of andere manier kwam er niet in mij op dat dit nou weeën zijn. Ik vergat mijn man te vertellen dat het echt pijn deed en raakte af en toe de controle over mijn ademhaling kwijt. Toen mijn man een kijkje kwam nemen heb ik snikkend geroepen dat als het 20 uur zo gaat dat ik dan toch echt verdoving wil. Ik zag mezelf dit geen dagen volhouden. Het was immers pas net begonnen. Ik heb vervolgens mijn man verweten dat hij me alles alleen laat doen. Hij heeft er toen natuurlijk niets van gezegd maar nu lachen we er vaak nog om. Hij had geen idee en stond op (mijn verzoek nota bene) braaf het bed te verschonen terwijl ik onder de douche stond en in mezelf keerde. Hij heeft me sindsdien niet meer alleen gelaten en continu gevraagd of ik weer pijn kreeg/had.

Verrassing

Mijn man heeft de verloskundige gebeld, kort de situatie geschetst en heel lief met me mee geademd. Precies zoals we geoefend hadden op cursus. Dat heeft me enorm geholpen. Ik merkte dat als ik geen strakke ademhaling volgde dat de pijn dan de overhand nam en ik in paniek raakte. Juist op zo’n moment kwam de verloskundige binnen. Het was toen ongeveer 13.00 uur. De verloskundige kon meteen aan het werk om mij weer in een ritme te krijgen. Vervolgens keek ze even in welk stadium van de bevalling we zaten. Ik vergeet het moment en het gevoel wat ik toen kreeg nooit meer. Ze zei letterlijk “Aha dat verklaart een heleboel. Je mag nu nog kiezen, thuis of naar het ziekenhuis want als we willen gaan dat moet dat nu. Je zit al bijna op 10 centimeter”. We waren perplex. Wat zegt ze nou?? Zijn we al zo ver? Dit bericht zorgde er voor dat ik de regie weer helemaal in eigen handen had. Ik kon de pijn ineens prima aan. Ik begreep waarom het zo pijnlijk was en daardoor was het ineens veel minder pijnlijk. Ik kon er weer helemaal tegen aan.

Ziekenhuis

We wilden graag in het ziekenhuis bevallen dus gingen we, nu het nog kon, naar het WKZ. De verloskundige ging mee. Zij mogen gebruik maken van de verloskamers in het WKZ maar blijven zelf de bevalling doen. De vertrouwde gezichten in een omgeving waar alle zorg beschikbaar is. Ik kreeg bij de ingang een forse wee. Stond ik daar aan een paal te hangen en te zuchten. Iedereen die binnen kwam keek met grote ogen, haha.

In het ziekenhuis ben ik weer onder de douche gegaan. Dat hielp me thuis en er was een fijne douche dus zo gezegd zo gedaan. Al hangend aan mijn man, kruk of wat er dan ook voor handen was heb ik een tijdje de weeën verwerkt. Thuis had ik gezegd dat ik pijnstilling wilde maar dat is nooit meer besproken. Enerzijds omdat ik nu veel beter om kon gaan met de pijn en anderzijds omdat pijnstilling op dat punt weinig zin meer heeft.

Na het douchen mocht ik op bed gaan liggen en had ik volledige ontsluiting. Ik mocht proberen mee te persen. Vanaf dit punt heb ik de bevalling ervaren alsof het niet de mijne was. Ik kon maar niet bevatten dat ik aan de laatste fase was begonnen terwijl ik 5 uur eerder nog geen idee had van wat er die dag ging gebeuren. Ik denk dat deze fase daarom wat langer geduurd heeft. Ik heb de persweeën ook niet als onhoudbaar ervaren. Dat kwam goed uit want aangezien het persen in eerste instantie niet zo wilde vlotten heb ik een poos persweeën weg moeten puffen. Hoewel ze niet onhoudbaar waren deze weeën wel echt vervelend. Tussen de weeën door voelde ik niets en viel ik af en toe zelfs een beetje in slaap.

We zijn er bijna

Hierna mocht ik het weer proberen en werd me duidelijk gemaakt dat ons meisje snel geboren zou worden, al dan niet met behulp van knip, pomp, tang, noem maar op. Steeds hoorde ik dat het hoofdje al zichtbaar was. Ik dacht dat ze dat zeiden om mij te motiveren. Toen mijn man keek en verwonderd riep dat hij het hoofdje en haartjes kon zien wist ik dat het echt zo was. En toch wilde het nog niet zo vlotten. Ik deed echt mijn best en heb afgezien maar ergens besefte ik nog steeds niet dat ik daar lag te persen. Onder dreiging van een knip en eventueel andere hulpmiddelen  (wat ik absoluut niet wilde) kwamen we op het punt dat het hoofdje ‘stond’. Wat een ontzettend naar gevoel maar wat fijn om te beseffen dat we er echt bijna zijn. Mijn man had zich voorgenomen niet te kijken maar uiteindelijk heeft hij het wel gezien en om 17.06 heeft hij onze dochter Vera op mijn buik gelegd.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen #31 - Eline

Lieve kleine Vera

Wauw. Daar was ze dan! Wat was (is) ze mooi en lief! En wat deed ze het goed! Drie weken eerder geboren dan verwacht en dus wat kleiner dan normaal. Daar hadden we geen kleertjes op ingekocht. Kersverse oma is de volgende dag direct aan het shoppen geslagen. Maar dat is een ander verhaal. Terwijl wij Vera bewonderden verloor ik veel bloed. Gelukkig waren we in het ziekenhuis waardoor het bloeden snel gestopt werd. We hebben begrepen dat een dergelijk bloedverlies thuis wel problematisch was geweest en we alsnog naar het ziekenhuis hadden moeten gaan. Dit heeft ons gevoel dat we het beste in een ziekenhuis kunnen bevallen alleen maar bevestigd. Na verschillende checks, wat te eten en het informeren van de nieuwe trotse grootouders, ooms en tantes mochten we toch nog diezelfde avond naar huis. En zo zaten we, 14 uur nadat mijn vliezen braken, thuis met Vera op de bank. We durfden haar wel uit de maxi cosi te halen maar hadden geen idee wat verder te doen. Ik ben met haar op bed gekropen en hebben gewacht op de kraamhulp en op de grootouders die allemaal diezelfde avond een kijkje mochten nemen.

Verwerking

Mijn snelle bevalling heeft me nog lang bezig gehouden. Fysiek was het een geweldige bevalling maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik een prestatie heb geleverd. Alsof je pas afziet als je dagen last van weeën hebt. Ik werd op een ochtend gewoon wakker. Van de wekker, niet van pijn. En rond etenstijd had ik een dochter. Het was al tijdens de bevalling zo onwerkelijk dat het me moeite kostte om te realiseren dat het toch echt mijn bevalling was en dat Vera er aan kwam. Ik kan het niet goed uitleggen maar ik weet nu dat het ook te snel kan gaan. Het is moeilijk om aan te geven dat het zwaar is want over het algemeen typeren mensen een snelle bevalling als positief. Dan voel je je al snel een grote zeur. Wie zeurt er nou dat ze in no-time volledige ontsluiting had? Ik wil iedereen echt op het hart drukken om open te zijn over haar gevoelens met betrekking tot de bevalling. Het is niet niks, ongeacht de lengte en het arsenaal aan hulpmiddelen dat al dan niet wordt ingezet.

Bedankt voor je prachtige verhaal Eline! Ik herken mijn eigen gedachten en gevoelens in je laatste alinea en ik ben het helemaal met je eens. Ook ik kijk niet positief terug op mijn snelle bevalling. De hoeveelheid pijn in een zeer korte tijd kan overweldigend zijn. Het ‘overkomt’ je en dat kan heel heftig zijn. Ieder verhaal is anders, ieder verhaal is een persoonlijk verhaal. Welke bevalling je ook doormaakt, van snel(ler) tot verschrikkelijk lang, van amper persweeën tot uren die krengen in je rug, van keizersnede tot een natuurlijke thuisbevalling; jij mag vinden en voelen van jouw eigen bevalling wat jij vind. De verwerking is voor iedereen anders, het verhaal is ook voor iedereen anders. Bedankt voor het delen van die van jou. Het is een eer om ook die van jou in deze rubriek te hebben. 

Liefs,

Elise Joanne