Vandaag alweer het 27e bevallingsverhaal in de rubriek Goede Voorbereiding. Vandaag vertelt Marloes haar verhaal, hoe haar bevalling van haar zoon Samim is verlopen. Acht maanden geleden beviel Marloes na een bevalling van 15 uur en beschrijft de bevalling als enorm heftig, maar tevens het allermooiste wat er is. Trots kijkt zij terug en ze neemt ons vandaag mee.

Wil jij ook je verhaal delen in deze rubriek? Leuk! Stuur mij dan even een mailtje. 

De rubriek heet nog steeds ‘Goede voorbereiding’ omdat de andere verhalen daar ook onder gekoppeld staan. Al is het niet meer mijn voorbereiding waarom ik de verhalen nu deel, voor een ander wellicht wel. Iedere bevalling loopt anders, geen verhaal is hetzelfde. Een goede voorbereiding is het dus ook eigenlijk niet en toch.. het hielp mij, en wellicht helpt het jou. Misschien ben jij al bevallen of heb je een kinderwens; in welke fase je ook zit (of niet zit) ik ‘genoot’ van elk verhaal en hoop voor jou hetzelfde.

Elke twee weken verschijnt er op vrijdag een nieuw verhaal. Je kan hier de andere verhalen lezen en hier mijn bevallingsverhaal.

Mijn bevalling

Ik was op 6 augustus 2016 uitgerekend. Met de verloskundige had ik afgesproken om op 11 augustus bij 40+5 weken me te laten strippen, omdat ik niet te lang door wilde lopen wegens de kans op een ziekenhuisbevalling middels inleiding. Ik wilde graag thuis in een daarvoor bestemd bad bevallen.

De dag voor mijn afspraak was het was een redelijk zonnige dag en mijn partner en ik gingen lekker wandelen op het strand van Scheveningen. Je wist immers niet wat het strippen de volgende dag in gang zou brengen.

Vanaf het moment dat we in de auto stapten had ik met enige regelmaat wat kramp in mijn onderbuik. Ik had veel over voorweeën gelezen en ging er eigenlijk vanuit dat dit pijnen dan dit ook was. Ik had op mijn telefoon een app waar je weeën in bij kon houden. Ik ben in de auto stiekem wel gaan timen om te kijken hoeveel tijd er tussen de krampen in zat en hoe lang de kramp dan aanhield. Op de heenweg zat er vaak nog wel 7 -12 minuten tussen en duurde de kramp 30-60 seconde. Ik maakte mij dan ook niet zo druk om, het kabbelde voort.

Eenmaal op het strand hebben we heerlijk gewandeld en genoten we van de zon. Wel merkte ik steeds wat vaker dat ik bij een kramp niet meer makkelijk door kon lopen, wat elke vijf minuten het geval was en telkens ongeveer een minuut duurde. Dit resulteerde in dat ik bij de kramp uiteindelijk stil ging staan en later zelfs ook ging hurken. Het was prima te doen, alleen lopen ging niet. Ik weet nog dat ik gehurkt zat en dacht: ‘andere mensen zullen wel denken dat ik weeën heb, maar dan zitten ze er echt helemaal naast’.

Eenmaal thuis ben ik in de avond in bad gaan liggen. Hier werden de krampen minder van gelukkig, wat volledig bij voorweeën past. Om half één in de nacht lag ik in bed en deed ik mijn lampje uit. Precies op dat moment kreeg ik een flinke kramp die ik direct weg moest zuchten. Een minuut later gebeurde dit nog een keer en weer een minuut later nogmaals. Ik heb toen direct drie houdingen uitgeprobeerd waarbij ik merkte dat het naast mijn bed staan mij toch het beste beviel. Ik was compleet overdonderd door de snelheid waarmee de weeën kwamen. Ik wist wel direct dat dit weeën waren, maar het feit dat er geen sprake was van een langzame opbouw qua tijd, dat maakte mij onzeker. Ik wist daarom ook niet of ik de verloskundige eigenlijk al moest bellen. Ik heb dan ook eerst het boekje erbij gepakt en gelezen wanneer je dat eigenlijk mocht doen. Aangezien er stond dat je bij onzekerheid ook mocht contacteren heb ik dat na 30 minuten toch maar gewoon gedaan. In die vijf minuten aan de telefoon moest ik twee keer een wee weg zuchten, dus ze wilde even komen kijken hoe ver ik al was.

Ondertussen belde ik mijn moeder, aangezien ik haar ook bij de bevalling wilde hebben.

De verloskundige kwam langs en ik had een klein twee centimeter ontsluiting. Mooi begin! Ik grap nog dat onze afspraak voor het strippen in de ochtend in ieder geval niet meer door hoeft te gaan. Wij spraken af dat zij drie uur later, om 04:30, weer langs zou komen. Ik dacht toen nog; oh je gaat nu weg? En je laat me 3 uur alleen?!’ Direct daarna besefte ik me dat dat natuurlijk heel logisch was maar en in die gedachte heb ik rust gevonden.

Ik ben onder de douche gestapt en in de tussentijd arriveerde mijn moeder. Zij heeft mijn rug staan masseren tijdens de weeën en ondertussen was mijn man het bevalbad aan het opzetten en vullen. Ondanks dat ik de weeën moest weg zuchten kon ik hier en daar nog steeds een praatje maken tussendoor. De weeën bleven alleen om de twee minuten komen en dat maakte het onderhand wat pittig.

Om 04:30 kwam de verloskundige kwam weer, nu had ik 3-4 cm ontsluiting. Dit viel mij een beetje tegen, maar het was nog wel te doen. De verloskundige vroeg of ik het fijn zou vinden als ze mijn vliezen zou breken. Ik gaf toen aan dat ik dat liever niet had aangezien de weeën al snel achter elkaar kwamen en ik de natuur zijn gang wilde laten gaan.Opnieuw spraken we af dat ze over drie á vier uur weer langs zou komen. Toen begonnen de weeën iets in kracht af te nemen waardoor ik nog even heb kunnen rusten, dat was wel zo prettig. Even kracht verzamelen.

Om 06:30 uur kwamen de weeén in volle heftigheid terug en ben ik in het bevalbad gestapt. Wat een heerlijkheid was dat! Het was mijn eigen afgebakende ruimte van warm water, zachte randen en een zachte bodem. Om 08:00 uur belde mijn verloskundige mijn dat ze bij een andere bevalling staat en het niet red om langs te komen. Ze stuur een collega van een ander team. In eerste instantie vond ik dit jammer maar ik wilde gewoon graag dat er iemand kwam kijken dus als snel maakte het mij niet meer uit.

Goede Voorbereiding: Bevallingsverhaal #27 - Marloes

Om 08:30 kwam dan ook verloskundige nummertje twee, toen had ik inmiddels 4-5 cm ontsluiting. Dit was een flinke tegenslag, ik was weinig opgeschoten. Ook nu werd gevraagd of ik mijn vliezen gebroken wilde hebben. Ik vond dit nu wel een goed plan aangezien ik vermoeid begon te raken. Ik had al acht uur lang weeën en zat pas op 4-5 cm. Daarnaast had ik de hele nacht niet geslapen dus ik was erg moe aan het worden. Direct nadat mijn vliezen waren gebroken werden de weeën meteen heftiger. Ik had moeite met het opvangen van de weeën buiten het bevalbad. Ik ben daar dan ook maar weer in gaan zitten, wat direct de benodigde verlichting gaf. Maar het was wel duidelijk dat er nu meer kracht in de weeën zat.

Om 11:30 uur kwam mijn eigen verloskundige weer lans en zit ik op 7-8 cm. Ik heb het zwaar op dat moment. Ik raak uitgeput en val tussen de weeën door in slaap. Mijn man zorgde ervoor dat mijn hoofd boven water bleef. Het in slaap vallen is zowel fijn, als vervelend. Ik wordt steeds wakker op het punt dat de wee er al is waardoor hij me overvalt en ik deze niet meer goed op kan vangen. Hierdoor raak ik nog vermoeider. Ook de pijn vind ik steeds lastiger om te accepteren en ermee om te gaan. Mijn verloskundige vraagt aan mij of ik alsnog naar het ziekenhuis wil. De gedachte dat ik dan uit het bad moet, mijzelf aan moet kleden en in een auto moet zitten staat mij zeer tegen. Ik besluit dus thuis in mijn bad te blijven. Mijn verloskundige blijft bij mij omdat ze verwacht dat het nu sneller zal gaan. Dit blijkt helaas nog niet het geval.

Om 14:00 zit de dienst van mijn verloskundige erop en ze wordt overgenomen door een collega van het eigen team. Oftewel, voor mij is dit dus verloskundige nummertje drie die ik zie. De weeën zijn zwaar en ik begin op het hoogtepunt van een wee soms mee te persen. Ik blijk op dat moment dan ook 9 cm ontsluiting te hebben. Ik weet dat het eind in zicht begint te komen, maar ik kan ondertussen niet meer veel geven. Ondanks dat de 9 cm eigenlijk mooi nieuws is, wilde ik alleen maar het getal 10 horen. Ik ben boos, wanhopig en kapot, maar er zit niets anders op dan door te gaan.

Om 14:40 uur is het zover! Ik heb 10 cm en ik mag persen! Ik vind het pijn doen, maar het is een ander soort pijn dan de pijn van de weeën. Daarbij kan ik in ieder geval eindelijk wat doen! Ik hoor steeds meer dat ze al een begin van het hoofdje kunnen zien, maar ik geloof er niets van. Ik dacht alleen maar;  ‘ja ja dat zeggen jullie gewoon zodat ik maar door blijf gaan. Jullie nemen me gewoon in de maling’. Ik vraag aan mijn moeder of zij een spiegeltje wil pakken zodat ik kan zien of het echt zo is. Het moment dat ik ook een stukje van het hoofdje zie besef ik me dat ik er echt bijna ben. De knop gaat daarom om en ik geef een uur alles wat ik nog in mij heb.

Om 15:36, na 15 uur van veel weeën is daar eindelijk onze zoon Samim! Ik ben kapot, blij, emotioneel en verwonderd tegelijkertijd.

Ik vind bevallen ontzettend heftig, maar desondanks kan ik zeggen dat ik het achteraf ook heel speciaal en bijzonder dat mijn lijf dit kan! En wat ben ik trots op dat kleine ventje van ondertussen 8 maanden.

Bedankt voor je verhaal Marloes!

Liefs,

Elise Joanne