Zwanger

12 Oktober 2017 - De dag dat de test positief werd

12 oktober 217, een bijzondere dag. Een dag waarvan ik had gehoopt dat hij zou komen, een dag waar ik naar hunkerde. Het is een dag in onze zogenaamde ‘vierde’ ronde en na een zeer verdrietig verlies in de derde was ik bang dat het fout zou blijven gaan. Maar dat gebeurde niet. Wat er wel gebeurde is dat ik mijn zwangerschapstest uit de prullenbak viste, om het toch zeker te weten en daar ineens een streepje stond, toch wél! Lees je mee?

(meer…)

Elise's Weekly Pictorama December 2017 #1 - Het hoge woord is er uit!

Goedemorgen! Zo, wat fijn om eindelijk foto’s te kunnen delen van het ‘zwangere’ gedeelte van mijn leven, haha. En naast fijn ook praktisch én leuk natuurlijk want het is een enorm belangrijk deel van ons leven nu. Bedankt ook voor alle lieve en fijne felicitaties, geweldig om in die overvloed te mogen ontvangen. Vandaag neem ik je mee naar mijn week waarin ik veel sliep, naar de verloskundige ging voor de termijnecho en wij een avondje ‘uit’ waren. Soort van, haha. Kijk je mee?

(meer…)

Uitgebreide tips voor Kraamcadeautjes!

Ik kreeg in de eerste paar weken na de bevalling enorm vaak de vraag of ik niet eens kon schrijven over kraamcadeautjes die ik zelf leuk en handig vond om te krijgen en wat ik zelf zou geven. Wij hebben na de kraamtijd een houten speeldoos aangeschaft om alle spullen die mensen zo lief waren om ons en Fos te geven in te bewaren. Wij zijn waanzinnig goed verwend in die periode. Alles is natuurlijk welkom maar vandaag schrijf ik over de cadeautjes die wellicht leuk zijn voor jou om te vragen als binnenkort gaat bevallen of om weg te geven. Kijk je mee?

(meer…)

Laatste video Ouders van Nu Zwangerschapsdagboek met Fos #3

Welkom bij de nieuwste én laatste aflevering van de serie Zwangerschapsdagboek. Er zijn inmiddels 18 video’s van mij online gekomen uit deze reeks en de tijd is gekomen om afscheid te nemen. Ik heb jullie meegenomen in de meest emotionele en vreugdevolle tijd van mijn leven en heb dat met veel plezier gedaan. Ik kijk kort terug op deze tijd en neem samen met Fos (ik presenteer de video samen met hem), afscheid. Tijd voor nieuwe dingen, tijd voor een andere serie, tijd om mijn zwangerschap af te sluiten.

Bedankt aan alle kijkers van deze serie, bedankt voor alle tips en feedback en hopelijk tot snel bij een nieuwe video! Als je zou willen abonneren op mijn kanaal wordt dat zeker gewaardeerd, dank je wel!

Liefs,

Elise Joanne

DSC_0215

Mijn eigen bevallingsverhaal is al geweest en ook aan deze rubriek ‘Goede Voorbereiding: Bevallingsverhalen’ komt een einde. Na vijf maanden geef ik vandaag het woord aan de allerlaatste dame, aan Silke die is bevallen van een prachtige dochter op een wat meer onconventionele wijze. Een stuitbevalling hoor je niet vaak namelijk! Kijk je mee?

Ik heb nog nooit samengewerkt met andere bloggers/personen behalve dan enkele recepten van mijn lieve (beste vriendin) Sanne. Daarom telkens een andere dame aan het woord in deze nieuwe rubriek die één keer in de twee weken online zal komen. Alles met mate natuurlijk! Het doel? Mij goed voorbereiden! Maar is dat eigenlijk wel mogelijk..? Of dat nou zo is of niet, het blijft leuk om bevallingsverhalen te lezen van anderen! En elk verhaal is weer anders. Daarom héél véél verschillende verhalen om juist die diversiteit goed weer te geven. 

Silke van Goodmorningtea.nl

Woensdag 27 mei 2015. Het telefoon nummer van de verloskundige kende ik onderhand wel uit mijn hoofd, zo vaak had ik gebeld de afgelopen dagen. Wat eerder de zogenoemde ‘voorweeën’ waren, begon nu erg te lijken op het echte werk. Iedere 6 á 7 minuten kreeg ik krampen die ik weg moest zuchten. Niet zo gek, iedere baby moet er een keer uit, maar ik was pas 35 weken en 1 dag zwanger toen de weeën begonnen. De dag ervoor had ik nog getwijfeld of ik de vluchtkoffer vast in moest pakken; ik had het toch maar gedaan.

Eenmaal in het ziekenhuis werden de krampen erger, helemaal na het toucheren. Ik bleek al 2 cm ontsluiting te hebben en het leek erop dat de bevalling ging beginnen. ‘Eindelijk!’ dacht ik nog. Want 9 maanden misselijk, overgeven en al 3 weken met voorweeën rond lopen was geen pretje. Het kon maar over zijn, dan kon ik mijn kleine meisje eindelijk ontmoeten. Voor de zekerheid werd nog even een echo gemaakt. Eigenlijk zou ik de week erop voor een liggingsecho moeten: de verloskundige wist niet zeker of mijn baby een heel rond kontje had óf dat ze misschien verkeerd om lag. Bij de echo werd het al snel duidelijk: onvolkomen stuitligging. Mijn dochtertje lag met haar kontje naar beneden en haar beentjes omhoog. De afspraak voor een draaipoging werd gemaakt en na wat pijnstilling mocht ik proberen te slapen.
Dat ging echter voor geen meter. Iedere paar minuten kreeg ik krampen, maar na een tijdje merkte ik dat de krampen minder werden. Toen ik even naar het toilet ging had ik het idee dat ik na bleef druppelen, maar na een controle van de artsen was het waarschijnlijk urine of afscheiding. Ik draaide me dus maar weer om en viel uiteindelijk in slaap.

Ziekenhuis (43)

De dag erna mochten we naar huis. De weeën waren niet meer regelmatig en sterk genoeg, de bevalling leek niet door te zetten. Opgelucht, maar ook een beetje teleurgesteld, gingen we samen weer naar huis. Die avond ging ik vroeg naar bed, uitgeput van de slechte nachtrust ervoor.

De volgende ochtend ging mijn wekker. Mijn moeder zou die dag op vakantie gaan en ik wilde haar nog even bellen van tevoren. Toen ik me omdraaide om mijn telefoon te pakken merkte ik dat er een plas tussen mijn benen lag. Ik voelde met mijn hand in de plas en rook aan mijn vingers (EEEW). Dit rook niet naar pies. Het rook zoetig? Het kwartje viel pas na een minuutje: mijn vliezen zijn gebroken. Wéér toetste ik het telefoonnummer van de verloskundige in en wéér sprak ik de woorden: ‘met Silke. Volgens mij zit het niet goed..’

In het ziekenhuis bleek dat mijn vliezen inderdaad al gebroken waren, en dus mocht ik niet meer naar huis. Ik moest blijven tot de bevalling uit zichtzelf zou doorzetten en anders gingen we kijken wat we zouden doen met 37 weken. Maar mijn kindje lag nog steeds verkeerd om. En omdat er geen vruchtwater meer was kon ze ook niet meer gedraaid worden. De keuze voor een vaginale bevalling had ik snel gemaakt. Mocht het niet lukken, dan kon er altijd over gegaan worden op een keizersnede, maar ik wilde het in ieder geval proberen.

2

Twee weken lang mocht ik alleen maar liggen. De langste wandeltocht die ik mocht maken was van mijn bed naar het toilet en af en toe mocht ik naar buiten in een rolstoel. De bevalling ging niet uit zichzelf doorzetten en daarom is met 37 weken gekozen om te beginnen met inleiden.

Normaliter gebeurt dit door een ballonnetje, maar omdat mijn vliezen niet meer intact waren kreeg ik tabletjes ingebracht om de boel te verweken. De hele dag liep ik met krampen, maar ik schoot geen cm op. Aan het einde van de dag zat ik nog steeds op die rottige 2cm van afgelopen woensdag. Weer deed ik ’s nachts geen oog dicht en daarom kreeg ik een pijnstiller en een middel om lekker te kunnen slapen: de dag erna kon het grote werk beginnen.

Woensdag 10 juni, 08:00. Ik moest opstaan om te douchen, goed ontbijten en in mijn blote kont op bed gaan liggen. De gynaecoloog heeft aardig in me lopen wroeten, maar heeft van de toen 2,5cm ontsluiting een mooie 3cm gemaakt. Ik mocht aan het infuus! De weeën begonnen al snel, maar ik vond het prima te doen. Vergeleken met de voorweeën van eerder was dit een eitje. Ik gaf mijn man de opdracht om pringles voor me te halen en heb nog heerlijk een bus ‘sweet onion’ leeggegeten (geen rekening gehouden met het puffen :’).

Ziekenhuis (27)

De pijn was goed te doen, ik kon nog lachen, heb gezellig liggen kletsen met Dennis en nog met mijn moeder gebeld tussen het puffen door. En toen was het infuus leeg. 15 Minuten lang heeft dat apparaat staan piepen. Mijn lichaam nam het natuurlijke proces niet over en zonder infuus gebeurde er helemaal niks. Uiteindelijk kwam er een zuster binnen met een nieuwe zak medicatie en toen sloeg de bom in. De weeën kwamen terug, maar na een heerlijke pauze van een kwartier wist ik niet meer waar ik het zoeken moest. Wanneer de ene wee begon af te zwakken kwam de andere alweer opzetten. Ik pufte en pufte, maar ik kon niet meer. Hoe graag ik ook zonder pijnstilling wilde bevallen, ik heb gesmeekt om me iets te geven. Uiteindelijk werd gekozen voor een ruggenprik. Kapot van de pijn moest ik op de rand van mijn bed gaat zitten. De prik was snel gezet, maar na een half uur voelde ik nog steeds het koude ijs op mijn benen. Ook nadat de dosering was verhoogd bleef ik alles voelen. De artsen waren al in overleg over mijn piercings: konden die er makkelijk uit? De sieraden moeten wel af. Is dat nagellak?. Achteraf bleek dat het bijna een spoedkeizersnede was geworden omdat de baby’s hartslag bij iedere wee te laag werd.

Er werd weer getoucheerd en toen de arts zei dat ik volledige ontsluiting had kon ik haar wel zoenen! De pijnstilling deed geen ene moer, maar doordat ik mocht gaan persen vergat ik alle pijn. Ik kon mijn kindje bijna ontmoeten! Ik was 15 minuten aan het persen, met alle kracht die ik in mijn lichaam had, toen ik besloot om even tussen mijn benen te kijken. Er zal toch al wel een stukje te zien zijn? ‘Het lijkt wel een kip!’ heb ik verbaasd geroepen. Mijn kindje zat alleen met haar schoudertjes en hoofd nog vast, de rest van haar lijfje hing er al uit. Ik had verwacht wel enige druk of spanning te voelen daarbeneden, maar ik had geen idee dat ze al zo ver was. Mijn man pakte snel de camera en 2 persen later lag mijn mooie meisje op mijn buik.

Maar niet voor lang. De navelstreng had om haar nekje heen gezeten en ze had het erg benauwd. Ook door de stuitbevalling had ze wat slijm en bloed in haar longetjes gekregen en daardoor kreeg ze niet genoeg adem. Snel werd ze weer van me af gehaald en in de couveuse gelegd waar ze een zuurstofmaskertje op kreeg. Mijn lieve kleine hummeltje, net op de wereld, had het nu al zo moeilijk! Gelukkig mochten na 1 dag het zuurstofmaskertje en de maagsonde verwijderd worden en na 3 dagen mochten we naar huis.

DSC_0215

Eenmaal thuis durfde ik pas echt te genieten. Het gevoel dat je voor je eigen kindje voelt is niet te omschrijven; je kunt je er gewoon geen voorstelling van maken dat je zóveel van iets kunt houden. Inmiddels doet Freya het hartstikke goed en heeft ze aan de langdurig gebroken vliezen, stuitbevalling en navelstreng omstrengeling niks overgehouden. Het is een heerlijk vrolijk meisje en ze is iedere dag weer een beetje mooier.

Nu ik dit schrijf, ruim 7 maanden later, kan ik eerlijk zeggen dat mijn bevalling het mooiste, heftigste en stoerste is dat ik ooit heb gedaan. Nooit had ik gedacht te bevallen van een kindje in stuitligging, maar ik heb het toch maar mooi gedaan. En mocht een eventuele volgende weer zo dwars liggen, dan zou ik het zo weer doen!

Bedankt voor het delen van je verhaal Silke, heel bijzonder! En wat een mooi meiske he?

Dit waren alle bevallingsverhalen die gedeeld zullen worden, met het verhaal van Silke wil ik graag de rubriek afsluiten. Mijn dank is groot voor alle 11 vrouwen die hun intense, persoonlijke, heftige, mooie en emotionele verhalen met mij en jullie als bezoekers hebben willen delen. De waardering is enorm!

Hieronder kan je alle verhalen nog eens terug lezen:

♥Bevallingsverhaal Kelly Caresse
♥Bevallingsverhaal Linda van Go or no Go
♥Bevallingsverhaal Sanne van Laviesagista
♥Bevallingsverhaal Manon van LittleWonderWorld
♥Bevallingsverhaal Saskia van Twinkelbella
♥Bevallingsverhaal Sunseree van KoalaBeautyMama
Bevallingsverhaal Betty van Bettyblogt
Bevallingsverhaal Geertje van Lifesabout
Bevallingsverhaal Kelly van Healthy Kelly
Bevallingsverhaal Joyce van JoyfromJoyce
♥Bevallingsverhaal Silke van Goodmorningtea

Liefs,

Elise Joanne

 

Zwangerschapsboeken & Blogs - Elisejoanne.nl

Oef, ik heb véél gelezen tijdens mijn eerste trimester. En ook ik heb vaak te horen gekregen dat dat onzin is om te doen wánt je weet toch nooit hoe het gaat lopen. Eens, dat laatste is compleet waar! Maar dat weerhoudt mij er echt niet van om te blijven snuffelen in boeken, bladen en blogs; veel te leuk. En het helpt mij om enigszins een beeld te scheppen van wat komen ging en wat komen gaat. Alleen al zodat ik weet hoe Pinda groeit elke week en wat er met hem en mij ‘gebeurt’. Prachtig vind ik dat. Dus als jij net zo’n lekker verslinder bent van leesvoer over zwangerschap dan heb ik hier mijn favorieten.

Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt – Kluun €9,99

Nu ben ik geen fan van Kluun, nooit geweest maar ik vond deze titel té leuk om hem te laten liggen. En een beetje afwisseling in mijn hele serieuze leesvoer vond ik ook wel nodig. Daarnaast wilde ik Boris iets geven wat hij lekker makkelijk weg kon lezen en toch ‘met de baby bezig zijn’. Dat laatste hoeft niet afgedwongen te worden bij hem gelukkig, Boris vindt praten en lezen over de kleine gelukkig bijna net zo leuk als ik. Bijna dan he.

Het boek is vrij dun en leest héél makkelijk weg; echt een boekje voor in bed of op de WC.. Kluun schrijft gekscherend, lomp en met een knipoog over de zwangerschap van zijn vrouw. Hij wil dólgraag een jongen, want dat is wat iedere vader wil volgens Kluun, maar krijgt uiteindelijk drie meisjes. En hij vindt het fantastisch. Ik vind het heerlijk dat Kluun eerlijk is, alles beschrijft met alle mannelijkheid die hij bezit. Soms is het te grof, vond ik sommige woordkeuzes volledig onnodig en was het nodig hem eventjes weg te leggen. Maar toch heb ik vaak gelachen, en hard ook! Luchtig maar tegelijkertijd ook serieuze taal die Kluun uitslaat want ook hij geeft om zijn vrouw en wat zij door moet maken. Hij heeft research gedaan, uren naslagwerk en weet waar hij het over heeft. Maar ja, hij blijft wel Kluun.

Het jaar dat ik twee keer moeder werd – Aaf Brandt Cortsius €9,99

Dit is voor mij de vrouwelijke versie van Kluun maar dan met meer gevoel en emotie. Oh, en een behoorlijk stukje minder lomp. Wat ik bedoel, is dat Aaf ook haar naslagwerk heeft gedaan, uren research heeft gepleegd en natuurlijk zelf haar ervaringen deelt, maar het geheel is ook grappig en af en toe luchtig net zoals Kluun. Ze vloekt alleen niet gelukkig, leest toch prettiger. Ze beschrijft haar zwangerschappen, haar symptomen en ook haar verliezen met een lach en een traan. Ze beschrijft de frustratie, de verwondering, de liefde en de angst. Ik ben stiekem een beetje dol op Aaf en vond haar boek echt geweldig leuk om te lezen. Ook door dit boekje ben je zo heen en kan je snel tussendoor lezen. Boris heeft hem ook gelezen en vond hem toch iets te zemelig af en toe ;).

 ♥Voor het eerst zwanger – Olivia Toja €17,95

Dit boek was het eerste boek wat ik kocht toen ik nog maar enkele dagen zwanger was. Naast het ‘papa’ pakje om bekend te maken aan Boris dat ik zwanger was, kocht ik bij de Prenatal meteen dit boek. De titel was nogal sprekend. Ik heb dit boek in vijf dagen uitgelezen; het was een soort heilige graal en een houvast. Niet per se omdat de schrijvers zo geweldig schrijven of omdat de informatie heilig is of op Nederlanders altijd van toepassing (deels Belgische procedures etc), maar het vertelt het verhaal wat er met de baby gebeurt en met mij vanaf de eerste week. Ik had dat nodig, elke dag wilde ik weten wat er nu gebeurde en moest ik enige ratio krijgen. Dit boek gaf mij dat. Het boek vertelt dus hoe je kindje groeit, wat je kan verwachten in welke week en wat er met jou gebeurt. Daarnaast staan er tips en tricks in en lijstjes die je kan aanvulling of kan afvinken.

Buskruit met Muisjes – Marieke Wigmans-Bremers e.a. €19,95

Het boek dat er ook nog eens mooi uitziet in de boekenkast! Mooi vormgegeven, leuke plaatjes en veel te ‘zien’. Ook papa wordt aangesproken in dit boek; af en toe een blauw stukje waarin ‘Jan’ even bij de les moet blijven en ook een verhaaltje krijgt. Onder het mom van ‘mannen lezen al die boeken niet dus doen wij het maar even kort en krachtig’ zijn de stukjes geschreven. Grappig en op zich best handig. Geen ellenlange verhalen maar duidelijke taal. Wij vrouwen krijgen wel de uitgebreide versie. Wat ik zelf jammer vond aan dit boek was het feit dat de zwangerschap alleen in de eerste paar pagina’s werd behandeld. Het boek gaat voornamelijk over de bevalling en de periode daarna. Ook heel praktisch en prettig natuurlijk, maar ik miste het deel waarin ik mij kon onderdompelen in feitjes. Dit boek komt dus nu juist heel erg van pas en de waardering voor deze geschreven woorden is er sinds kort. De informatie over sprongen, regeldagen, borstvoeding, flesvoeding, schema’s en slaapjes vind  ik enorm handig en wij hebben dit naslagwerk menig keer al opengeslagen. Wel vind ik sommige tips wat te strak/straf maar de schrijfsters zeggen zelf ook dat alles met betrekking tot schema’s en keuzes precies dat laatste is, een keuze. Ik vond het wel een boek waarin veel te lezen was en dat heeft twee kanten; soms heb ik de ‘Jan’ stukken ook alleen maar tot mij genomen wanneer er een hoofdstuk naar voren kwam wat voor mij/ons minder relevant was/is. Dat vond ik af en toe voldoende.

Alle boeken zijn gewoon verkrijgbaar bij Bol.com of je lokale boekhandel.

Natuurlijk zijn er nog veel meer boeken maar dit zijn degene die ik bruikbaar vond/vind of die ik gewoon er leuk vond om te lezen. Van de ‘Oei ik Groei’! – boeken hoor ik veel diverse meningen; de één vindt hem absoluut niet aan te raden, een ander vind hem dé musthave. Wat wel een mening is die gedeeld wordt, is dat ‘sprongetjes’ die worden behandeld voor enig inzicht kunnen zorgen. Ik heb de app wel recentelijk gedownload. Mocht Fos last krijgen van zijn eerste sprong dan komt dat over een kleine week..

Naast boeken lees ik énorm veel blogs! De blogs waar ik wat aan heb gehad qua tips en verhalen zijn absoluut Mamazoektuit van Betty en Esther, Mommytobe/Mommyhood van Shirley (daar leerde ik ook Betty kennen) en LittleWonderWorld van Manon en Bibian. Ook ervaringsverhalen van Sanne en Kelly vond ik leuk om te lezen. Daarnaast las ik op de bank, onder het genot van een kopje thee veel bladen; vooral Ouders van Nu en Wij Jonge Ouders verslond ik bij het leven. Oh, en de website Baby-Bytes vond ik geweldig handig om je wekelijkse feitjes te krijgen over de baby. Qua app’s hebben Boris en ik beide ‘Gezond Groeien’ en ‘The Bump’ (aanrader!) op onze telefoon gezet.

Heb jij nog échte aanraders voor mij of andere vrouwen die zwanger willen worden/zwanger- en moeder zijn?

Liefs,

Elise Joanne

Zwangerschap Elisejoanne.nl

Dit artikel schreef ik toen ik nog zwanger was, ik heb de tekst expres niet veranderd. Aan het einde schrijf ik of ik inderdaad dit mis wat ik dacht en hoe ik terugkijk.

Zwanger zijn; misschien wel de meest fantastische en rijke ervaring van mijn leven. Tegelijkertijd de zwaarste en emotioneel de meest slopende. Ik heb zoveel gevoeld en ervaren op allerlei verschillende manieren dat mijn kleine koppie soms de neiging heeft te ontploffen. Nu het einde bijna in zicht is, is het ook aan mij om op te schrijven wat ik wél aan deze hele intense periode ga missen na mijn ‘ik ga niet meer poepen! – artikel van een tijdje gelden. Kijk je mee?

Zwangerschap Elisejoanne.nl

Die heerlijke champagnebubbels, die begonnen vlak na het eerste trimester en die gingen over in kleine aaitjes rond week 16 en uiteindelijk werden zij flinke bewegingen en schopjes na de 20 weken; wat was dat een fantastisch gevoel. Het is een gevoel dat ik nog nooit eerder had meegemaakt en ik hoop oprecht dat ik het nog een keertje mag ervaren bij een toekomstige zwangerschap. De connectie die ik heb met mijn kind terwijl het in mijn buik zit is ongelooflijk bijzonder en sterk. Wanneer ik mijn hand op mijn buik legde en zijn favoriete deuntje liet horen, duwde hij zijn kleine voetjes tegen mij aan. De liefde nam toe bij elke schopje en elk duwtje.

image1 (2)

Nee, het is niet altijd even leuk om aangestaard te worden als je zwanger bent, maar wat ik misschien wel ga missen is het feit dat je ‘bijzonder’ bent als zwangere vrouw. Grappig, want er zijn wel meer vrouwen zwanger op deze wereld, maar toch krijg je een speciale behandeling. Met lachen naar je, zijn bezorgd om je welzijn en geven je complimenten. Ik voelde mij ook vaak in het zonnetje gezet door zulke kleine dingetjes en vond dat heerlijk.

Mijn ronde buik! Ja, ik moest wennen aan de kilo’s maar ik hoefde niet te wennen aan de consequenties van die kilo’s; een steeds groter wordende buik! Oh, want vind ik zwangere vrouwen prachtig en ook ik heb mijzelf ‘mooi’ gevonden tijdens de afgelopen maanden. De striae neem ik voor lief, de tepels die bij lange na niet meer die van mijzelf zijn (sorry, dikke TMI) en ook de flubberhuid naderhand lijkt mij iets wat er dan maar gewoon bij hoort; maanden lang liep ik als een prachtige pinguïn te paraderen met mijn vruchtbaarheid. En ik vond het fantastisch!

DSC_3415

Het leven nam iets meer egocentrische vormen aan en dat vond ik heerlijk. Als je zwanger wordt ben je allerminst ineens een egoïst geworden, maar de wereld draait vanaf dat moment wel even iets meer om jou en je kind. Voor je gevoel althans. En daar moeten dingen gewoon voor wijken. Normaal had ik schuldgevoel bij het moeten verkopen van een ‘nee’, maar nu veel minder. Wil of kan ik iets niet? Voel ik mij bij een handeling niet prettig? Wordt er iets gezegd wat ik onacceptabel vind? Ik gooi de kont in de krib en doe, vind en voel lekker wat ik zelf wil. Natuurlijk ook met de kanttekening dat ik echt wel grenzen had maar ik vond het heerlijk om te kunnen zeggen; ‘nee, want ik ben zwanger’. Vooral als ik op de bank lag en er een meter van mij af iets lag wat ik wilde hebben en ik te lui was om het zelf te grijpen. Arme Boris.

Zwangerschap Elisejoanne.nl

Eigenlijk ga ik alles missen. Of ik nou boven de pot hing vanwege de misselijkheid, aan het huilen vanwege de pijnlijke bandenpijn of wanneer ik gelukzalig zat te staren naar onze 20-weken echo foto’s; het was het allemaal dubbel en dwars waard en ik vind het een fantastische ervaring. Er groeit gewoon een kind in mij! Potverdorie jongens, dat is niet niks..

DSC_3839

Zo, nu ik ben bevallen is de vraag natuurlijk of ik echt alles mis zoals ik had gedacht. Mis ik die grote ronde buik die eigenlijk kats in de weg zat? Mis ik die schopjes in mijn baarmoeder die je beter ‘karate trappen tegen mijn ribben’ kan noemen? Mijn buik mis ik soms wel, zwanger zijn maakt een vrouw gewoon prachtig en ondanks het lichamelijke ongemak voelde ik mij ook heel mooi (naast dat ik mij óók een walvis voelde). Het kleden van mijn zwangere lijf vond ik lastig maar ook fantastisch en iedereen had ‘bewondering’ voor wat je aan het klaarstomen was daarbinnen! En die egocentrische vormen die het leven even aannam vond ik af en toe ook heerlijk maar in alle eerlijkheid is dat nog niet helemaal weg; je leven draait nu gewoon 100% om jou, je partner en je kind en de wereld houdt simpelweg even op met draaien. Ik gebruik Fos gewoon als excuus om nee te zeggen en doe dat zonder enige moeite. De buitenwereld doet er even niet toe en die baby-cocon waar je je in bevindt is eigenlijk erg fijn. Die kneiterharde trappen tegen mijn ribben mis ik minder maar het idee dat Fos heerlijk veilig in mijn buik zat is dan wel weer ontzettend mooi. Ik ‘mis’ het (nog) niet echt allemaal maar ik kijk er wel met heel veel weemoed en liefde naar terug. Ik denk dat zodra ik het écht ga missen het wellicht tijd wordt om Boris lief aan te kijken en het gesprek om een tweede aan te gaan. Tot die tijd is het gewoon lekker genieten van hoe het was en ook genieten van hoe het nu ís. Want ondanks dat ik het zwaar vind, gaat het nu – ik schrijf dit gedeelte de avond voor publicatie – al stukken beter en het hele prille is overal van af, van ons als ouders maar ook van Fos als innieminnie baby. Wij durven wat meer, snappen hem beter en krijgen al iets meer ‘terug’. Wat ik wel echt heerlijk vond en een beetje mis zijn de momenten met Boris op de bank dat wij gingen fantaseren hoe het zou zijn, hoe wij het zouden ervaren deze fase en hoe Fos eruit zou zien. Hoe prettig het ook is om het nu te weten, het was stiekem juist óók heerlijk het niet te weten en lekker (naïef) te kunnen dromen over ons toekomstig leven.

Wat is hetgeen jij mist aan het zwanger zijn of gaat missen? Wat waren de meest fantastische momenten of gevoelens die je ervoer tijdens deze 9 maanden die je graag onthoud of waar je herhaling van zou willen?

Liefs,

Elise Joanne