Wij hebben ons eerste huis gekocht!

Oh jongens, wat een een hectische paar weken! Wij kregen een flinke domper te verwerken over het nieuwbouwproject, bekeken achter de schermen veel woningen en besloten uiteindelijk een bod uit te brengen op een prachtig huis waar wij meteen verliefd op werden. En raad eens? Eenmaal, andermaal.. Verkocht!

Het startte met het kijken naar woningen, een aantal maanden geleden. Mondjesmaat, af en toe op Funda loeren en er achter komen of wij überhaupt konden kopen en zo ja, welke prijsklasse dan? Als ZZP’er is het niet zo vanzelfsprekend als menig reclame wel propagandeert namelijk. Ik heb daarnaast ook nog geen drie jaren die ik kon overleggen, dus was het dan sowieso wel mogelijk?

Na gesprekken met een bevriende collega die in hetzelfde schuitje zat werd mij veel duidelijk, contact gegevens voor een hypotheekadviseur die gespecialiseerd is in ZZP’ers werd overlegd en hij stelde ons meteen gerust; ‘ja, het kan!’. Nee, het is niet een, twee, drie gedaan maar de mogelijkheid bestond zeker. Wij wisten waar wij naar toe moesten werken en wat ik moest overleggen.

En dus bekeken wij hier en daar wat woningen. Wij werden geattendeerd op een nieuwbouwproject, een droomproject vonden wij. Een woning waar wij onszelf echt zagen wonen. De boekhouder werd aan het werk gezet, ik verzamelde documentatie tot in het oneindige om te ‘bewijzen’ dat ik kredietwaardig ben en de adviseur draaide overuren. Conclusie? Wij konden de woning zeker kopen, hoera! En mocht deze woning het uiteindelijk niet worden, dan wisten wij zeker dat wij wel een hypotheek konden krijgen. Fijn! Maar de wens voor deze woning was zeker heel groot. Dus wij schreven ons in en hoopten uit alle macht dat dit het zou zijn.

Dit bleek niet zo te mogen lopen, niet zoals wij wilden. De week van hét belletje kwam maar datzelfde belletje helaas niet. Dat werd een mailtje met het bericht dat wij waren uitgeloot. Een traan werd gelaten (duh, ik ben Elise) en de teleurstelling was groot. En toch.. Boris en ik geloven met heel ons hart dat dingen – of je het nou leuk vindt of niet – soms op een bepaalde manier moeten lopen. Dit was niet ons pad, dit is ons huis niet. Omdat wij wisten dat dit niet het einde betekent lieten wij het ook weer heel snel achter ons. Jammer de bammer, maar zo is het nou eenmaal. Er zijn meer huizen, betere huizen, óns huis staat daar nog ergens. Wij hebben haar alleen nog niet gevonden.

Toen de inschrijving van onze het nieuwbouwproject begon, kwam er een woning op Funda die ons zeer aansprak. Maar, gezien het project hebben wij Funda geparkeerd en besloten eerst voor het project te gaan. En zodra wij hoorden dat wij waren uitgeloot, opende ik weer de Funda app. Daar stonden hele interessante huizen tussen waaronder die ene. Wij planden een aantal bezichtigingen bij verschillende huizen. Allemaal in ongeveer dezelfde prijsklasse maar diverse types, stijlen en wijken. Oriënteren, als een malle.

Uiteindelijk hebben wij zo’n 8 huizen bekeken in die 2 weken die hierop volgde, en veel vielen meteen af of na een nachtje slapen. En er bleven er twee over. Dus de tweede bezichtiging werd gepland en mijn moeder stapte in de auto vanuit Zeeland om een extra paar ogen te geven. Fos ging een paar uur naar de gastouder en wij hebben ons gestort op lekker loeren. Toen wij die ene woning weer binnen liepen, toen wij de wijk al binnenreden, kwam het verliefde gevoel weer opzetten. En toen wij een stap over de drempel zette was het eigenlijk al duidelijk. Wij hebben een hele lange tijd (zeker voor een bezichtiging waar normaal een half uur voor staat), binnen gekeken, de boel verplaatst en bepaald of het werkbaar is voor ons.

Wij hebben ons eerste huis gekocht!

En dat was het. Toen kwam de beslissing om te bieden, spanning en sensatie! Op maandag bekeken wij de woning voor de tweede keer, op dinsdag ging het eerste bod eruit en op woensdagochtend werden wij gebeld dat – na een enkele keer heen en weer handje klappen – de makelaren een prijs waren overeengekomen. Eentje die ons zeer aanstond! Het was rond, wij hebben een huis gekocht!

Afgelopen maandagavond hebben wij de koopakte ondertekend en zijn de eerste papieren in orde gemaakt. Op 1 november van dit jaar betrekken wij ons nieuwe en prachtige stulpje in Zwolle en wij zijn waanzinnig blij! Qua datum ook perfect want Boris begint een studie naast zijn werk in september en ik heb in oktober tijd om de boel in te pakken en vooruit te werken voor de tijd dat wij bezig zijn in het nieuwe huis. Er hoeft amper iets te gebeuren op een muurtje plaatsen, muurtje schilderen en een poetsbeurt na.

Kerst in een nieuw huis! Wie had dat gedacht? Wij absoluut niet toen wij vorig jaar kerst hier vierden, haha. Wij zeiden toen nog tegen elkaar; ‘nog een jaartje hier en dan door’. Dat jaar is al voorbij, en wij zijn waanzinnig blij! Een huis in een prachtige wijk, in een enorm mooie woning die áf is en een woning waar Fos op kan groeien. Een huis met genoeg slaapkamers, een huis waarin ik eindelijk weer mijn eigen kantoor heb. Een woning waar Boris ruimte heeft om te studeren en wij wellicht ooit een tweede kindje kunnen herbergen.

Wanneer een deur sluit, opent zich ergens anders een andere. En dit bleek de deur te zijn die wij door moesten.

Liefs,

Elise Joanne

Exacte details over de woning en de wijk waarin het staat laat ik bewust achterwege. Natuurlijk komt het huis vast wel in beeld tijdens mijn vlogs en als wij gaan verhuizen, Maar ik wil hierin wel een grens kunnen en mogen trekken voor onze eigen privacy. Er komt wel absoluut een room tour van Fos en een office tour van mij!