12 Oktober 2017 - De dag dat de test positief werd

12 oktober 217, een bijzondere dag. Een dag waarvan ik had gehoopt dat hij zou komen, een dag waar ik naar hunkerde. Het is een dag in onze zogenaamde ‘vierde’ ronde en na een zeer verdrietig verlies in de derde was ik bang dat het fout zou blijven gaan. Maar dat gebeurde niet. Wat er wel gebeurde is dat ik mijn zwangerschapstest uit de prullenbak viste, om het toch zeker te weten en daar ineens een streepje stond, toch wél! Lees je mee?

Boris en ik hadden van de zomer besloten dat wij graag een tweede wilde krijgen. Wij stapten wel heel anders in dit proces dan de vorige keer, lieten het ook wat meer op zijn beloop (lees, niet met de kalender in de hand vrijen) en probeerden ons er niet te veel op te focussen. Want naast dat dit heel leuk kan zijn, is het ook heel spannend. Wij weten heel goed wat er fout kan gaan nu wij Fos al hebben gekregen maar ook .. hoe zwaar zwanger, bevallen en de eerste maanden zijn. Ja, het is prachtig maar het is niet zo dat ik heel erg naar een nieuwe bevalling uitkeek of naar die eindeloze slapeloze nachten in het begin. Nee, laat die maar achterwege! Maar ja, dat is het wel waard om nog een keer zo’n kleine kriebel te ontvangen.

Na twee maanden werd de ongedurige Elise in mij wakker en besloot dat ik het toch fijner vond om sowieso samen te zijn wanneer het zin had. Dus wij maakten wat meer zin op de dagen dat ik ovuleerde. Wij deden braaf wat van ons verwacht werd tijdens die piek en daarna is het wachten geblazen. Oh, wat vind ik dat altijd verrekte vervelend.. Ik trek die dagen énorm slecht. En dan komt de week waarin het antwoord arriveert. Op een test of in je onderbroek, het ligt er aan wat voor persoon je bent. Ik kan niet wachten dus ik pak er altijd een test bij, vlak voordat ik ongesteld moet worden.

Die derde keer ging het helaas niet goed. Wij verloren wat wij niet wilden verliezen. En daar had ik enorm veel verdriet van.

Ik hoorde een kennis zeggen; ‘de maand nadat dit mij overkwam was het raak, het kan dus wel!’. En dat geloofde ik ook, alleen niet voor mijzelf. Gelukkig werkte mijn lichaam na deze ervaring wel weer snel zoals het ‘hoorde’ en ik ovuleerde zo’n twee weken na de gebeurtenis gewoon weer. Wij hebben daar gebruik van gemaakt, ik wilde dat heel graag maar ik had geen enorme hoop dat het raak zou zijn. In de tussentijd vlogen de zwangerschapsaankondigingen in mijn persoonlijke omgeving mij om de oren en ik wilde het niet meer weten. Ik gunde het een ander ontzettend maar ik was bezig mijn verdriet te verwerken.

En de dagen kruipen voorbij, ik had in de tussentijd mijn werk en de verhuizing die eraan kwam dus ik kon mijzelf goed bezig houden. Manlief werd ziek en had aandacht nodig en doerak Fos was zoals altijd een heerlijk handenbindertje. Het leven gaat door.

Mijn NOD kwam dichterbij en ik had mijzelf voorgenomen niet te testen deze keer. Ik werd daar ongelukkig van (indien hij negatief was) en ik was er eigenlijk van overtuigd dat het deze keer niet raak was. Ik vertrok naar Zeeland voor een paar dagen, zonder testen, en verzette mijn gedachten. Ik dronk een wijntje en vermaakte mij op het feestje van mijn ouders. Maar wat was ik moe.. oh jeetje, ik kon wel staand slapen! En ik verweet dat aan die takke lange autorit en de behoorlijke stress die ik ervoer. Ik kwam helemaal kapot thuis en kon amper uit mijn ogen kijken. Een nachtje lang slapen zou wonderen doen! En de volgende dag startte ik met misselijkheid, ook dat verweet ik aan mijn opkomende menstruatie en aan de stress. En toch knaagde er iets..

Dus pakte ik een goedkope ‘cassette’ test (rotdingen) en besloot met een kopje in de hand toch maar een plasje te plegen. Eigenlijk een heel ongeschikt plasje want ik had een uur geleden nog getoiletteerd én ik had net twee koppen thee op. Hij zou sowieso negatief uitslaan maar als ik iets in de kop heb.. Zo gezegd zo gedaan, ik plaste in een kopje, nam wat plas op in een pipetje en plaatste dat in het daarvoor bestemde vakje op de cassette. Zo’n test duurt vrij lang om helemaal klaar te zijn om af te kunnen lezen (mede daardoor verschrikkelijke rotdingen) en ze zijn niet heel duidelijk vind ik. Dus nadat ik mijn broek had opgehesen, mijn plas had weggegooid en mijn handen had gewassen, keek ik op de test. En ik zag alleen een controlestreep. ‘Told you’ is wat ik boos tegen mijzelf zei en ik stopte meteen de test in zijn verpakking en smeet het in de prullenbak.

Ik ging weer aan het werk achter mijn laptop aan de tafel terwijl mijn zieke Boris af en toe een klaagnoot mijn kant op gooide. Mannen en ziek zijn.. Ik bewerkte een video, schoot wat foto’s, belde met mijn agentschap en paste feedback van een klant aan. En waarom ik er toe kwam dat weet ik nog steeds niet maar ineens stond ik op en liep ik naar de prullenbak. Ik wist namelijk dat de test eigenlijk langer nodig had en ik wilde hem wel eens zien nu hij alle urine had verwerkt.

Ik pakte het einde van de cassette vast, schoof het uit de verpakking en zag meteen een tuurstreep. Naast de controlestreep zat een lichtroze, vaag zichtbare, tuurstreep. En een streep is een streep, hoe licht hij ook is.. Ik struikelde over mijn voeten, bleef hangen achter de stoel en stamelde achter elkaar; ‘nee, nee, nee, BORIS! nee, nee, nee, BOOOORIS!, nee, ja, ja, ja, nee, STREEP?! ZIE JIJ EEN STREEP?!’. Boris keek niet eens op de test, wist dat wat ik moest hebben gezien vast echt zou zijn, hield mij stevig vast en ik gaf mij volledig over aan alle emoties van de afgelopen maanden. De opluchting, het verdriet en de enorme blijdschap dat de test positief was.

Ondanks dat wij ook onzeker zijn hoe de eerste weken van deze zwangerschap verlopen (ik schrijf dit de dag na de test), heb ik mijzelf voorgenomen blij te zijn. Ik wil mijzelf toelaten zwanger te voelen en niet in angst te blijven of het deze keer wel goed gaat. Ik wil en moet hoop houden want dat geeft mij meer kracht dan koude ratio.

Ik ben zwanger van mijn Tweede Uk. Fos krijgt een broertje of zusje. Ik word opnieuw moeder.

Liefs,

Elise Joanne